ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 4 : คำพูดจากเมือง และฝนที่ไม่เคยหยุด
ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 4 : คำพูดจากเมืองและฝนที่ไม่เคยหยุด
หลังจากคืนฝนตกหนักนั้น พีร์หายจากไข้ภายในสองวันแต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเอกเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เอกยังคงพูดตรงและให้เกียรติเหมือนเดิมแต่สายตาที่มองพีร์นุ่มนวลขึ้น มือที่เคยแตะไหล่เพื่อช่วยพยุง ตอนนี้จะลูบหลังเบาๆ โดยไม่รู้ตัว พีร์เองก็เริ่มมองเอกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปทุกครั้งที่ได้กลิ่นตัวผู้ชายแรง ๆ จากการทำงานนาหัวใจเขาจะเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด
เช้าวันที่สี่ ฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย
พีร์กำลังนั่งจดโน้ตที่ระเบียง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเป็นสายจากพ่อ
“พีร์! นี่ลูกทำอะไรอยู่ที่บ้านนานั่นเนี่ย?” เสียงพ่อดังลั่นทางโทรศัพท์ “อาจารย์โทรมาบอกว่าโครงงานใกล้เสร็จแล้วทำไมลูกยังไม่กลับกรุงเทพฯ? พ่อกับแม่เตรียมสัมภาษณ์งานข้าราชการให้ลูกไว้แล้ว!”
พีร์กัดริมฝีปาก “พ่อครับ… ผมยังอยากอยู่ต่ออีกสักพัก ผมได้เรียนรู้เยอะมากจริง ๆ”
“เรียนรู้อะไร! อยู่กับชาวนาแถวบ้านนา? ลูกเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านอย่ามาเล่น ๆ แบบนี้!” เสียงแม่แทรกขึ้น “ถ้าลูกไม่กลับมาเดี๋ยวนี้ พ่อจะไปรับเอง!”
สายตัดไปอย่างรวดเร็ว พีร์นั่งนิ่ง มือกำโทรศัพท์แน่น
เอกที่กำลังเดินผ่านมาพอดี เห็นสีหน้าของพีร์ก็ถามขึ้น “เป็นอะไรครับ”
พีร์เงยหน้ามองเอก ตาแดงเล็กน้อย “พ่อแม่ผม…อยากให้ผมกลับกรุงเทพฯ ทันทีครับ บอกว่าชีวิตที่นี่ไม่เหมาะกับผม”
เอกนั่งลงข้าง ๆ พีร์บนระเบียง มือใหญ่ประสานกันไว้ที่หน้าตัก “ผมเคยบอกคุณตั้งแต่แรกแล้วครับ ว่าชีวิตบ้านนาไม่เหมือนในเมืองคุณควรกลับไปใช้ชีวิตที่สบาย ๆ ดีกว่า”
คำพูดตรง ๆ นั้นทำให้พีร์รู้สึกเจ็บแปลบ “อาเอก…อาก็อยากให้ผมกลับไปด้วยเหรอครับ?”
เอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง “ผมไม่อยากให้คุณลำบาก ถ้าอยู่ต่อ คุณอาจจะเสียอนาคตที่พ่อแม่วางแผนไว้ให้”
พีร์ลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงด้วยความโกรธและเสียใจ “ผมไม่ได้มาเล่น ๆ! ผมชอบที่นี่ ผมชอบ… เรียนรู้กับอาผมไม่ใช่เด็กคุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็นอย่างที่อาคิด!”
เขาหันหลังวิ่งออกจากบ้าน ฝนยังตกไม่หยุด พีร์วิ่งฝนตรงไปที่เพิงเล็กๆ หลังทุ่งนาโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เอกตามออกไปทันที “พีร์! ฝนตกหนักขนาดนี้!”
เมื่อเอกมาถึงเพิง พีร์ยืนตัวเปียกโชก หายใจหอบใบหน้าขาวซีดแต่ตาแดงก่ำ
“ทำไมอาถึงพูดแบบนั้น…” พีร์พูดเสียงสั่น “หลังจากคืนนั้น… อายังมองผมเป็นแค่เด็กเมืองที่ควรกลับบ้านอีกเหรอ”
เอกเดินเข้าไปใกล้ หยุดอยู่ตรงหน้าพีร์ฝนยังตกกระหน่ำอยู่นอกเพิง หลังคาใบจากรั่วเป็นจุด ๆ
“ผมพูดเพื่อคุณ” เอกตอบตรง ๆ “ผมมีลูกสองคน ชีวิตผมผูกติดกับที่นี่ผมไม่สามารถให้อะไรคุณได้มากไปกว่านี้”
พีร์ก้าวเข้าไปใกล้ จนตัวเขาแทบชิดอกกว้างของเอก “ผมไม่ได้ขอให้อาให้อะไรทั้งนั้น… ผมแค่… อยากอยู่กับอา”
บรรยากาศในเพิงเล็ก ๆ เริ่มตึงเครียด กลิ่นฝน กลิ่นดินและกลิ่นตัวผู้ชายจากเอกโชยรุนแรง
เอกมองลงไปที่พีร์ สายตาคมเข้มมีประกายร้อนแรงขึ้น “คุณรู้ตัวไหม… ว่าที่คุณพูด มันอันตรายขนาดไหน”
พีร์ไม่ตอบ เขายกมือขึ้นจับหน้าอกเสื้อกล้ามของเอกแล้วดึงตัวลงมา
จูบครั้งนี้ไม่ใช่จูบอ่อนโยนเหมือนคืนก่อน เอกตอบรับอย่างดิบ ๆแต่ยังควบคุมตัวเองได้ มือใหญ่โอบเอวพีร์ไว้แน่นกดร่างบางให้ชิดกับอกกว้างของตัวเองริมฝีปากหนาประทับลงบนริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน จูบลึกและหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
พีร์ครางเบา ๆ ในลำคอ มือทั้งสองข้างกอดคออาเอกไว้แน่น
เอกถอนจูบออกชั่วคราว หายใจร้อนผ่าว “พีร์…ถ้าผมไม่หยุดเดี๋ยวนี้ ผมกลัวว่าจะหยุดไม่ได้”
“อย่าหยุดครับ…” พีร์พูดเสียงสั่นแต่เต็มไปด้วยความปรารถนา “ผมอยากให้อา… แสดงให้เห็นว่าอารู้สึกยังไงกับผม”
เอกครางต่ำในลำคอ แล้วก้มลงจูบพีร์อีกครั้งคราวนี้รุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม มือใหญ่ลูบไล้ลงมาตามแผ่นหลัง ผ่านเอวบางแล้วเลื่อนขึ้นใต้เสื้อเปียกของพีร์ สัมผัสผิวขาวเนียนที่ร้อนผ่าว
“ตัวคุณร้อนมาก…” เอกกระซิบเสียงแหบพร่าขณะที่นิ้วโป้งลูบวนที่หัวนมเล็ก ๆ ของพีร์เบา ๆ
พีร์ตัวสั่น ครางออกมาไม่ทันตั้งตัว “อ๊ะ…อา…”
เอกดันตัวพีร์ให้พิงเสาไม้ของเพิง แล้วก้มลงจูบคอขาวดูดและเลียเบา ๆขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงไปกดทับส่วนล่างของพีร์ผ่านกางเกงเปียก
“ผม… ไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ชายมาก่อน”เอกพูดตรง ๆ แต่เสียงเต็มไปด้วยความต้องการ “แต่กับคุณ…ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว”
เขาถอดเสื้อกล้ามตัวเองออกอย่างรวดเร็วอกกว้างแน่นและกล้ามท้องเป็นลอนโชว์ชัดเจนใต้แสงสลัวในเพิงจากนั้นช่วยถอดเสื้อเปียกของพีร์ออก มือใหญ่ลูบไล้ผิวขาวเนียนอย่างหิวกระหาย
ทั้งคู่นั่งลงบนเสื่อเก่าในเพิง เอกให้พีร์นั่งคร่อมตักเขาริมฝีปากยังประกบกันไม่ยอมปล่อย มือใหญ่บีบก้นกลมกลึงของพีร์เบา ๆ ผ่านกางเกง
“ผมจะทำเบาๆ นะครับ…” เอกกระซิบเสียงต่ำ “ผมไม่อยากทำร้ายคุณ”
แต่ความเร่าร้อนที่สะสมมานานทำให้ทั้งคู่แทบหยุดไม่อยู่ เอกช่วยพีร์ถอดกางเกงออกแล้วใช้มือใหญ่โอบรอบแท่งควยที่แข็งตัวของพีร์ รูดขึ้นลงช้า ๆอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น ลำควยลำอวบขาวอมชมพูของพีร์เหมือนจะไม่เคยโดนแสงแดดเลยซักนิด
หูยยยย พีร์ ควยของคุณสวยจังเลยครับ สีชมพูน่ารักจัง
พีร์ครางเสียงสั่น กอดคอเอกแน่น “อา…อ๊ะ… แรงกว่านี้ได้ครับ”
เอกกัดฟันกลั้นความต้องการ แล้วค่อย ๆ วางพีร์ลงนอนบนเสื่อมือใหญ่แยกขาทั้งสองข้างของพีร์ออก ก้มลงเลียและดูดแท่งควยของพีร์อย่างตั้งใจ
“อ๊าา… อาเอก!” พีร์โค้งตัวขึ้นมือจิกไหล่เอกแน่น
เอกทำต่อไปเรื่อย ๆ จนพีร์ตัวสั่นเกือบจะถึงจุดสุดยอดจากนั้นเขาจึงลุกขึ้น ถอดกางเกงตัวเองออก เผยให้เห็นแท่งควยที่แข็งใหญ่และดิบเถื่อนของผู้ชายวัยสามสิบแปด
“อา ควยอาใหญ่จังเลยครับ” พีร์ถึงกับตาโตเมื่อเห็นแท่งควยลำใหญ่ทั้งแข็งและยาว
เขาก้มลงจูบพีร์อีกครั้ง “ผมจะแทงเข้าไปช้าๆ นะครับ… บอกผมมาเลยนะ....ถ้าคุณเจ็บ”
พีร์พยักหน้า ตาแดงก่ำด้วยความต้องการ
เอกใช้นิ้วและน้ำลายช่วยผ่อนคลายก่อน แล้วค่อย ๆ ดันแท่งควยลำเขื่องเข้าไปช้าๆ แต่แน่วแน่
“อ๊ะ… เสียวมากเลยครับอา…” พีร์ครางเสียงหลง
เอกกัดริมฝีปากแน่น ควบคุมตัวเองไม่ให้กระแทกแรงทันที “รูคุณ… ร้อนและฟิตแน่นมากครับ… ผมทนไม่ไหวแล้ว”
เมื่อทั้งคู่เชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์ เอกเริ่มขยับช้า ๆ ก่อนจากนั้นค่อย ๆ เร่งจังหวะขึ้นตามความต้องการของพีร์
เสียงครางและเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องในเพิงเล็ก ๆผสมกับเสียงฝนที่ตกไม่หยุด
เอกก้มลงจูบพีร์อย่างดุเดือด ขณะที่สะโพกกระแทกแรงขึ้นเรื่อย ๆ “พีร์… คุณทำให้ผม… อยากครอบครองคุณทั้งหมดเลย”
พีร์ครางตอบรับ มือกอดหลังกว้างของอาเอกแน่น “อา… ผมเป็นของอาแล้วนะครับ… อ๊าา!”
ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน น้ำควยของเอกพุ่งทะลักความร้อนเข้าไปในตัวพีร์ขณะที่พีร์น้ำควยแตกกระจายบนหน้าท้องของตัวเอง
หลังจากนั้น ทั้งคู่นอนกอดกันหอบหายใจ เอกลูบผมพีร์เบา ๆ มือใหญ่ยังสั่นเล็กน้อยจากความเสียวซ่าน
“ผม… ไม่เสียใจที่ทำแบบนี้” เอกพูดเสียงแหบ “แต่ผมกลัว… ว่าคุณจะเสียใจ”
พีร์ซุกหน้าลงกับอกกว้างของเอก “ผมไม่เสียใจครับ…ผมอยากอยู่กับอา”
ภายนอกฝนยังตกหนัก
แต่ภายในเพิงเล็ก ๆความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้ก้าวข้ามเส้นที่ไม่อาจหวนกลับได้แล้ว
..........................................................................................{:5_151:}{:5_134:}{:5_135:}ตัวละคร พฤติกรรม สถานที่ หน่วยงาน วิชาชีพ และเหตุการณ์ต่างๆ ในละครเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
โดยมิได้มีเจตนาชี้นำ หรือ ส่งเสริมการกระทำใด ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ได้กันแล้วไม่มีเสีย สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ และแล้ว{:5_120:} ขอบคุณครับ ดีต่อใจมากครับ ติดตามครับ ขอบคุณ ในที่สุด ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ เห็นยังโดนเข็มฉีดยาปล่อยน้ำกามเข้าไปพีร์หายไข้ทันที5555 ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ ดีจังครับ