ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 3 : ฝนตกและความอบอุ่น
ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 3 : ฝนตกและความอบอุ่น
วันที่สามของการมาอยู่บ้านนา ฝนเทลงมาอย่างหนักตั้งแต่เช้าไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ฟ้าร้องครืน ๆ ต่อเนื่องไฟบ้านกระพริบหลายครั้งก่อนดับสนิทในที่สุด
เอกยืนมองท้องฟ้าสีเทาทึบที่ระเบียงหน้าเรือน แล้วถอนหายใจ “ฝนแบบนี้ น้ำในนาคงจะท่วมสูง ต้องไปตรวจแปลงแล้วละ”
พีร์ที่นั่งจดโน้ตอยู่ในห้อง เดินออกมา “ผมไปด้วยได้ไหมครับอยากเห็นผลกระทบของฝนต่อการปลูกข้าวอินทรีย์”
เอกหันมามอง “ฝนตกหนักขนาดนี้คุณจะเปียกหมดครับ เดี๋ยวไม่สบาย”
“ผมทนได้ครับ” พีร์ตอบเสียงแน่วแน่แม้จะรู้สึกอึดอัดกับความชื้นและกลิ่นดินโคลนที่ลอยเข้ามาในบ้านแต่ความเป็นคุณหนูที่อยากพิสูจน์ตัวเองทำให้เขายืนยัน
เอกมองพีร์ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “งั้นก็ตามมาแต่ใส่เสื้อกันฝนที่ผมให้เมื่อวานด้วย”
ทั้งสองเดินออกไปในฝนที่กระหน่ำ ทางดินกลายเป็นโคลนลื่นพีร์เดินตามเอกอย่างระมัดระวัง แต่ฝนที่ตกหนักทำให้เขาเปียกโชกภายในไม่กี่นาทีเสื้อเชิ้ตบางติดกับผิวขาว ตัวสั่นเล็กน้อยจากความเย็น
เอกหันกลับมาเห็นสภาพพีร์แล้วขมวดคิ้ว “กลับบ้านก่อนดีกว่าคุณไม่ชินกับฝนบ้านนา”
“ไม่ครับ… ผมยังไหว” พีร์กัดฟันแต่เสียงสั่นเล็กน้อย
หลังจากตรวจนาเสร็จ ทั้งสองเดินกลับบ้านในสภาพเปียกปอน เอกเปิดประตูเรือนแล้วหันไปบอก“เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนครับ ผมจะไปต้มน้ำร้อนให้”
พีร์พยักหน้า แต่พอเดินเข้าไปในห้อง ตัวเขาเริ่มหนาวสั่นศีรษะจุก ๆ และคอแห้งผาก เขาพยายามเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่มือสั่นจนเสื้อหลุดจากมือ
“คุณพีร์ครับ” เอกเคาะประตูเบา ๆ “น้ำร้อนพร้อมแล้ว… เป็นอะไรไหม”
พีร์เปิดประตูออกมา ใบหน้าซีดเผือด “ผม…หนาวครับ”
เอกเห็นสีหน้าทันทีเขาเดินเข้าไปจับหน้าผากพีร์ด้วยมือใหญ่ที่หยาบกร้าน “ตัวร้อนเลยครับเป็นไข้จากฝน ผมเคยเป็นบ่อย ๆ ตอนเด็ก”
เขาไม่รอให้พีร์ปฏิเสธ ดึงตัวพีร์เข้าไปในห้องส่วนตัวของตัวเองแล้วให้พีร์นั่งบนเตียงไม้ “นอนตรงนี้ก่อนผมจะไปหายาและเช็ดตัวให้”
พีร์พยายามลุก “ไม่เป็นไรครับ… ผมกลับห้องตัวเองได้”
“อย่าฝืนครับ” เอกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่หนักแน่น“ที่นี่ไม่มีหมอใกล้ ๆ ถ้าคุณป่วยหนัก ผมจะลำบาก”
เอกไปต้มยาสมุนไพรและนำผ้าชุบน้ำอุ่นกลับมา เขานั่งข้างเตียงแล้วใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผาก คอ และแขนของพีร์อย่างเบามือ กลิ่นตัวผู้ชายอบอุ่นจากเอกโชยเข้ามาใกล้ผสมกับกลิ่นยาสมุนไพร
พีร์นอนตาปรือมองใบหน้าของเอกที่อยู่ใกล้เพียงคืบ กรามชัดหนวดเคราเล็กน้อย และสายตาที่มองเขาด้วยความห่วงใย
“อาเอก… ขอบคุณครับ” พีร์พูดเสียงแผ่ว
“ไม่ต้องขอบคุณ” เอกตอบตรง ๆ “ผมเลี้ยงลูกสองคนมา ดูแลคนป่วยเป็นเรื่องปกติ”
เขาวางผ้าลงแล้วใช้มือใหญ่ประคองศีรษะพีร์ให้ลุกขึ้นนิดหนึ่งเพื่อดื่มยา “ดื่มให้หมดนะครับ จะได้หายเร็ว”
พีร์ดื่มยาแล้วนอนลงอีกครั้ง ตัวยังสั่นเล็กน้อยจากไข้ เอกเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นไปหยิบผ้าห่มบางๆ มาเพิ่ม แล้วนั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง
ฝนยังตกไม่หยุด เสียงฝนกระทบหลังคาดังสนั่น
พีร์พลิกตัวเข้ามาใกล้เอกโดยไม่ตั้งใจมือของเขาสัมผัสกับแขนแข็งแรงของอีกฝ่าย “อา… อยู่ด้วยอีกสักพักได้ไหมครับ ผมหนาว”
เอกชะงักเล็กน้อย แต่เขาพยักหน้า “ได้ครับ”
เขาขยับตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม แล้วโอบไหล่พีร์ด้วยแขนข้างหนึ่งอกกว้างแน่นของเขาแนบชิดกับตัวพีร์ที่สั่น ความอบอุ่นจากร่างกายเอกแผ่ซ่านผ่านเสื้อบางกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ผสมกลิ่นสบู่สมุนไพรและดิน ทำให้พีร์รู้สึกปลอดภัยในแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
“ดีขึ้นไหม” เอกถามเสียงต่ำใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนลมหายใจรดต้นคอพีร์
พีร์พยักหน้าเบา ๆ “ดีขึ้นครับ… อาตัวอุ่นมาก”
ทั้งสองนอนกอดกันเงียบ ๆ ใต้ผ้าห่ม ฝนตกไม่หยุด เอกไม่ได้พูดอะไรแต่มือใหญ่ของเขาลูบหลังพีร์เบา ๆ อย่างปลอบโยน วงแขนแน่นแต่ไม่รุนแรง
พีร์เงยหน้าขึ้นมองเอก สายตาของทั้งคู่สบกันใต้แสงเทียนสลัวระยะห่างใกล้จนพีร์เห็นขนตาของเอกชัดเจน
โดยไม่รู้ตัว พีร์ยกมือขึ้นแตะแก้มเอกเบา ๆ “อาเอก… ขอบคุณที่ดูแลผม”
เอกมองพีร์นิ่ง สายตาคมเข้มมีประกายแปลก ๆ “คุณไม่ต้องขอบคุณขนาดนั้น”
แต่แทนที่จะถอยออก เอกกลับก้มลงช้า ๆจนริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากบางของพีร์ จูบเบา ๆ อ่อนโยนครั้งแรกที่ทั้งคู่สัมผัสกันแบบนี้
จูบนั้นไม่เร่าร้อน แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความห่วงใย เอกจูบพีร์ช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะทำร้ายอีกฝ่าย มือใหญ่ลูบแก้มพีร์เบา ๆ ขณะที่ริมฝีปากยังประทับอยู่
พีร์ตาโตเล็กน้อยแต่เขากลับหลับตาลงและตอบรับจูบนั้นอย่างไม่รู้ตัว มือของเขาจับเสื้อกล้ามของอาเอกไว้แน่น
เมื่อเอกถอนจูบออก ใบหน้าของพีร์แดงก่ำ “อา…ผม…” “ขอโทษครับ” เอกพูดเสียงต่ำ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะ…”
พีร์ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วซุกหน้าลงกับอกกว้างของเอก “ไม่เป็นไรครับ… ผม… ไม่รู้สึกแย่เลย”
เอกเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วโอบกอดพีร์แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย “นอนพักเถอะครับ เดี๋ยวไข้จะลง”
เขาลูบผมพีร์เบา ๆ มือหยาบกร้านลูบผ่านเส้นผมดำตรงอย่างอ่อนโยน
ภายนอกฝนยังตกหนัก แต่ภายในห้องเล็ก ๆ นี้ความอบอุ่นระหว่างทั้งคู่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ
พีร์หลับตาลง รู้สึกถึงหัวใจของเอกที่เต้นแรงใต้ฝ่ามือ
ส่วนเอกมองเพดานไม้เก่า ๆ แล้วถอนหายใจในใจ
“ทำไม… ผมถึงทำแบบนี้กับเด็กเมืองคนนี้”
แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยพีร์ออกจากอ้อมกอด
................................................................................................{:5_152:}{:5_136:}{:5_134:}ตัวละคร พฤติกรรม สถานที่ หน่วยงาน วิชาชีพ และเหตุการณ์ต่างๆ ในละครเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
โดยมิได้มีเจตนาชี้นำ หรือ ส่งเสริมการกระทำใด ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
รอตอนใหม่ครับ สนุกดี {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} สนุกมากครับ สนุกมากครับ ช่างอบอุ่นใจใจฟูเลยคับบ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณมากครับ ดีต่อใจมากครับ {:5_137:} ขอบคุณครับ รักแล้วรักเลย สนุกมากครับ {:5_128:} ติดตามคับ ว่าเด็กเมืองจะโดนขนาดไหน ต้องฉีดยาด้วยเข็มใหญ่ยาวหายติดใจแน่5555 ขอบคุณครับ ติดตามๆ ขอบคุณครับ ดีต่อใจครับ รอติดตามตอนต่อไปนะครับ