ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 2 : เรียนรู้ในทุ่งนา
ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 2 : เรียนรู้ในทุ่งนา
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านใบจากหลังคาเรือนพีร์ตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยล้าจากฝนเมื่อคืนเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อเชิ้ตแขนสั้นตัวบางกับกางเกงยีนส์ แล้วเดินออกจากห้อง
กลิ่นข้าวต้มกับกลิ่นไก่ทอดลอยมาจากครัวเล็ก ๆน้องน้ำกำลังวางจาน ขณะที่โอมนั่งกินข้าวต้มอย่างเงียบ ๆ
“ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มนิ่งของอาเอกดังขึ้นจากด้านนอกเขาเดินเข้ามาในบ้าน ตัวยังเปียกโชกด้วยเหงื่อเช้าใส่เสื้อกล้ามสีเทาเก่าและกางเกงขาสั้น กล้ามแขนและไหล่ล่ำเป็นประกาย “กินข้าวเช้าก่อน แล้วผมจะพาคุณไปดูทุ่งนา”
พีร์พยักหน้า “ครับ ขอบคุณครับ”
มื้อเช้านั้นเงียบ ๆ โอมกับน้องน้ำมองพีร์เป็นระยะ แต่ไม่พูดอะไรเอกกินข้าวต้มเร็ว ๆ แล้วลุกขึ้น “เสร็จแล้วไปกันเลยครับงานนาไม่คอยใคร”
ทั้งสองเดินออกจากบ้านไปที่ทุ่งนา พีร์ถือสมุดโน้ตและกล้องถ่ายรูปเล็ก ๆตามหลังเอกอย่างไม่ชินเท้า เดินบนทางดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยโคลน
เอกหันกลับมามอง “เดินช้า ๆ นะครับพื้นลื่น อย่าให้ล้ม”
พีร์กัดริมฝีปากเล็กน้อยความเป็นคุณหนูทำให้เขารู้สึกอึดอัดกับโคลนที่ติดเท้าและกลิ่นดินแรง ๆแต่เขาพยายามเดินตามโดยไม่บ่น “ครับ… ผมอยากเห็นวิธีการหว่านข้าวอินทรีย์ครับอาเอกทำยังไงครับ”
เอกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไม่หว่านแบบเครื่องจักรผมทำมือหมด ต้องโรยเมล็ดข้าวให้สม่ำเสมอ แล้วปล่อยน้ำเข้าแปลงตามรอบใช้ปุ๋ยจากมูลไส้เดือนและเศษพืช ไม่ใช้สารเคมี”
เขาก้มลงหยิบดินโคลนขึ้นมาเล็กน้อย ยื่นให้พีร์ “ลองสัมผัสดูครับ นี่คือดินที่ผมดูแลมาเกือบสิบปี”
พีร์รับดินนั้นมาถือไว้ เนื้อดินเย็นและเหนียวมือขาวเนียนของเขาติดโคลนทันที เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังพยายามจดโน้ต “รู้สึก… แตกต่างจากที่เรียนในตำราเลยครับ”
ทั้งวันนั้น เอกพาพีร์เดินดูรอบ ๆ ทุ่งนาแสดงวิธีการเลี้ยงไก่แบบปล่อยอิสระ การทำปุ๋ยหมัก และการตรวจดูแมลงศัตรูพืชพีร์ถามคำถามไม่หยุด แม้บางครั้งจะเหนื่อยและเหงื่อแตกแต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความสนใจจริง ๆ
ตอนบ่ายแดดร้อนที่สุด เอกเห็นพีร์หน้าแดงและหอบเล็กน้อยจึงพูดขึ้น “พักก่อนครับ เดี๋ยวเป็นลม ผมมีน้ำเปล่าในเพิง”
เพิงเล็ก ๆ หลังทุ่งนาเป็นที่พักกลางวันทั้งสองเข้าไปนั่งพักใต้หลังคาใบจาก เอกยื่นขวดน้ำให้พีร์ แล้วนั่งยอง ๆ ข้าง ๆตัวเขา กลิ่นเหงื่อผู้ชายจากตัวเอกโชยเข้ามาใกล้เพราะอากาศอบอ้าว
พีร์ดื่มน้ำแล้วเช็ดเหงื่อที่คอ “ขอบคุณครับ…งานนาช่างลำบากกว่าที่คิด ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน”
“ผมรู้ครับ” เอกตอบตรง ๆ แต่เสียงนุ่ม “คุณเป็นลูกคุณหนู ชีวิตในเมืองคงสบายกว่า แต่คุณยังไม่ยอมแพ้ผมให้คะแนนตรงนี้”
พีร์ยิ้มเขิน ๆ “ผมไม่อยากให้อาคิดว่าผมมาเล่นๆ จริง ๆ นะครับ ผมอยากนำความรู้ที่ได้ไปพัฒนาเกษตรในที่อื่น ๆ ด้วย”
เอกมองพีร์นิ่งครู่หนึ่งสายตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าขาวที่แดงระเรื่อจากแดดและเหงื่อ ริมฝีปากบางที่เปียกชื้นจากน้ำเปล่า
“คุณพูดดีครับ” เขาพูดเบา ๆ แล้วลุกขึ้น “แต่ชีวิตที่นี่มันไม่ใช่แค่ความรู้ในหนังสือ ต้องใช้แรงกายและความอดทน”
พอตกบ่าย ฝนเริ่มโปรยปรายอีกครั้ง ทั้งสองรีบเดินกลับบ้าน เอกเดินนำหน้าพีร์ตามหลังอย่างระมัดระวัง แต่พื้นลื่นจากฝนเมื่อคืน พีร์เหยียบโคลนพลาดลื่นไถลลงไป
“โอ๊ย!” พีร์อุทาน
เอกหันกลับมาทันที มือใหญ่คว้าแขนพีร์ไว้แน่นแล้วดึงตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พีร์เซเข้ากอดอกกว้างของเอกโดยไม่ตั้งใจตัวเปียกโชกทั้งคู่ กลิ่นเหงื่อและดินโคลนจากตัวเอกโชยแรงจนพีร์ตัวแข็งทื่อ
“ไม่เป็นไหมครับ” เอกถามเสียงต่ำมือยังจับไหล่พีร์ไว้แน่นไม่ยอมปล่อยทันที อกกว้างของเขาขึ้นลงตามลมหายใจกล้ามเนื้อแน่นที่สัมผัสผ่านเสื้อบางของพีร์
พีร์หน้าแดงจัด “ไม่… ไม่เป็นครับ ขอบคุณครับลุง”
ทั้งสองยืนใกล้กันใต้ฝนโปรยปรายระยะห่างใกล้จนพีร์ได้กลิ่นตัวผู้ชายที่อบอุ่นและดิบ ๆ ของอาเอกชัดเจนหัวใจเขาเต้นแรงขึ้นผิดปกติ มือที่วางบนหน้าอกเอกรู้สึกถึงความร้อนและความแข็งแรงที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เอกมองลงไปที่พีร์ สายตาคมกริบแต่แฝงด้วยความห่วงใยเล็กน้อย “ระวังตัวหน่อยครับ เด็กเมือง ผมไม่อยากให้คุณเจ็บเพราะความประมาท”
เขาถอยหลังออกหนึ่งก้าว แต่ยังจับแขนพีร์ไว้หลวม ๆ พาเดินต่อ “กลับบ้านก่อน เดี๋ยวฝนจะตกหนัก”
ตลอดทางกลับ พีร์เดินเงียบ ๆแต่สมองยังวนเวียนกับสัมผัสเมื่อครู่ อกที่แน่น กล้ามเนื้อที่ร้อนแรง และสายตาของเอกที่มองเขาแบบนั้น
ค่ำนั้น ที่บ้าน เอกช่วยน้องน้ำทำการบ้าน ขณะที่พีร์นั่งจดโน้ตจากสิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนี้โอมนั่งเล่นโทรศัพท์มองพีร์เป็นระยะ
หลังอาหารเย็น เอกเดินมาหาพีร์ที่ระเบียง “วันนี้เหนื่อยไหมครับ”
พีร์ส่ายหน้า “ไม่เหนื่อยมากครับ… แต่ได้เรียนรู้นะครับ อาเอกสอนดีมาก”
เอกยิ้มมุมปาก “พรุ่งนี้เราจะไปดูการทำปุ๋ยหมักกันถ้าคุณยังอยากเรียนรู้ต่อ”
เขายืนใกล้พีร์เล็กน้อย มือวางบนราวระเบียง กล้ามแขนเป็นลอน “และ… ถ้าคุณต้องการอะไรที่ทำให้อยู่ที่นี่ได้สบายขึ้นบอกผมได้เลยครับ ผมจะพยายามหาให้”
พีร์เงยหน้ามองเอก ใต้แสงไฟระเบียงสลัว ใบหน้าของเอกดูคมเข้มและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน
“ครับ… ขอบคุณครับอาเอก”
เอกพยักหน้า แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน
แต่ก่อนจะหายเข้าไป เขาหันมาพูดเพิ่ม “นอนหลับให้สบายนะครับอย่าให้ฝนเมื่อคืนทำให้คุณนอนไม่หลับอีก”
พีร์ยืนมองตามหลังกว้างของเอก หัวใจยังเต้นไม่เป็นปกติ
เขารู้สึกว่า… การมาอยู่ที่นี่อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องโครงงานอีกต่อไป
ส่วนเอกที่นอนในห้องตัวเอง มองเพดานแล้วถอนหายใจเบา ๆ
“เด็กคนนี้… ตั้งใจจริงดีแต่ทำไมผมถึงรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งที่เขาใกล้”
เขาส่ายหัวไล่ความคิด แล้วหลับตาลง
แต่ภาพของพีร์ที่เซเข้ากอดอกเขาเมื่อตอนบ่ายยังคงติดอยู่ในหัวไม่หาย
.............................................................................{:5_153:}{:5_135:}{:5_137:}ตัวละคร พฤติกรรม สถานที่ หน่วยงาน วิชาชีพ และเหตุการณ์ต่างๆ ในละครเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
โดยมิได้มีเจตนาชี้นำ หรือ ส่งเสริมการกระทำใด ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากครับ {:5_143:} {:5_143:} อยากมีโมเม้นอย่างนี้จังน้อ555 ลยคับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} ขอบคุณครับ น่ารักครับ สนุกมากครับ {:5_127:}{:5_127:} P คงติดใจอาเอกแน่ๆ เหอะๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ เรื่องราวน่าติดตามเรื่อย ๆ แล้ว