ร้อนรักในอู่รถ ( พ่อกับลูก ) ตอนที่ 3
แม่นิด พา โจ เดินทางมาถึงอู่ซ่อมรถ "เอกการช่าง" ซึ่งตั้งอยู่แถบชานเมือง บรรยากาศภายในอู่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กและน้ำมันเครื่องที่คุ้นเคย ช่วงเวลานี้คนงานกำลังเตรียมตัวปิดอู่พอดีปอนด์ และ พล สองช่างหนุ่มร่างกำยำ อายุ 20 กลางๆผิวคล้ำแดดจนเข้มจัดในชุดเสื้อยืดตราห่านคู่และกางเกงยีนส์ที่เปรอะเปื้อนคราบจาระบีพากันเดินเข้ามาหา "เดี๋ยวผมกับไอ้พลจะไปเยี่ยมพี่เอกหน่อยนะครับพี่นิด" ปอนด์พูดพลางปรายสายตามองหนุ่มหน้าใหม่ที่ยืนข้างเจ้าของบ้านด้วยความสงสัย
"เออ ไปเถอะ... อ้อ นี่ 'โจ' ลูกชายคนโตของพี่เอกเขา จะมาช่วยที่นี่" นิดแนะนำสั้นๆ ทั้งปอนด์และพลต่างพยักหน้ารับ รู้สึกได้ถึงสง่าราศีของลูกชายเจ้าของอู่ที่ดูถอดแบบพ่อมาไม่มีผิดเพี้ยน
ตัดกลับไปที่โรงพยาบาล...
ในห้องพักอันเงียบสงบ บาส กำลังทำหน้าที่ปรนนิบัติพ่อเลี้ยงอย่างใกล้ชิด เขาถือวิสาสะถอดเสื้อคนไข้ออกให้เอกเพื่อลดความอึดอัด ร่างหนาใหญ่ของเอกนอนพิงพนักเตียงในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีขนรำไรและกล้ามท้องที่เป็นลูกคลื่นสม่ำเสมอ แม้จะบาดเจ็บแต่เสน่ห์ของชายวัยฉกรรจ์กลับยิ่งรุนแรง
บาสขยับกายเข้าไปนั่งชิดขอบเตียง มือเรียวขาวสะอาดยื่นไปสัมผัสที่ท่อนแขนแกร่ง ผิวที่ขาวราวกับน้ำนมของเด็กหนุ่มตัดกับผิวสีเขม่าแดดของเอกอย่างชัดเจน บาสค่อยๆ นวดเฟ้น ลากปลายนิ้วผ่านมัดกล้ามที่แข็งตึงอย่างเชื่องช้า
"ดีไหมครับพ่อ..." เสียงหวานกระซิบถาม
เอกไม่ได้ตอบ เขาหลับตานิ่ง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ บาสเห็นดังนั้นก็ใจกล้าขึ้น เขาขยับมือนวดสูงขึ้นไปจนถึงหัวไหล่และลำคอหนา ก่อนจะปรายสายตาลงต่ำไปยังขอบกางเกงผ้าเนื้อบางสีฟ้าที่รั้งอยู่ตรงสะโพก ภายใต้ผ้านั้นเขาจินตยาการเป็นลำยาวที่พาดสงบนิ่งอยู่...ด้วยความอยากรู้อยากลอง บาสค่อยๆ เอื้อมมือซ้ายที่สั่นเทาลงไป หมายจะสัมผัสความยิ่งใหญ่นั้นให้เต็มมือ แต่.....
กริ๊งงงงง!
เสียงโทรศัพท์ข้างเตียงดังสนั่น เอกสะดุ้งลืมตาขึ้นมาทันที บาสรีบชักมือกลับ หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก
"เอ่อ... พ่อครับ โทรศัพท์ครับ" บาสรีบส่งเครื่องมือสื่อสารให้พลายเลี่ยงสายตา
"ผะ..ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ"
เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป พิงหลังกับประตูพลางหอบหายใจถี่ ความตื่นเต้นและความซ่านสยิวจากภาพท่อนเอ็นที่จินตนาการเห็นเมื่อครู่ทำให้อารมณ์รักปะทุขึ้นจนหน้าแดงซ่าน เขาจินตนาการไปไกลถึงความร้อนแรงหาก "ท่อนเอ็น" นั่นตื่นตัวขึ้นมาจริงๆ
ขณะที่บาสกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงประตูหน้าห้องก็เปิดออก พร้อมเสียงพูดคุยโวยวายตามประสาลูกผู้ชายของปอนด์และพลที่ตามมาสมทบ
"เป็นไงบ้างพี่เอก รีบๆ หายเลยนะ อู่ขาดพี่เหมือนขาดใจ"
เสียงปอนด์ดังทะลุเข้ามาถึงในห้องน้ำ
"นี่กี่วันแล้วพี่ที่ต้องนอนกกอยู่แต่ในห้องหรูๆ แบบนี้" พลเสริมพร้อมเสียงหัวเราะ
"กูอยากจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ยะ ติดแหง็กอยู่กับเตียง" เอกตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะร่วน ดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่กับเมียและลูกชาย
"ว่าแต่... อยู่โรงพยาบาลแบบนี้ ได้ปล่อยน้ำบ้างไหมพี่? พยาบาลหน้าห้องแต่ละคนขาวๆ ทั้งนั้นเลยนะ" ปอนด์หยอกเย้าเรื่องอย่างว่า
"ปล่อยเหี้ยอะไรของมึงไอ้ปอนด์... ตั้งแต่เจ็บมาเนี่ยะ แข็งก็ไม่แข็งแล้ว"
เอกพูดโพล่งออกมาอย่างลืมตัวว่ามีบาสอยู่ในห้องน้ำด้วย
"โถ่... สงสาร 'เจ้าดำ' ของพี่เอกเลย รีบๆ ตื่นตัวหน่อยนะพี่ เดี๋ยวเสียชื่อหมด" พลหัวเราะชอบใจ
บาสที่แอบฟังอยู่หลังประตูถึงกับเม้มปากแน่น คำพูดดิบๆ ของเหล่าช่างและชื่อเล่นของอวัยวะส่วนนั้นของพ่อเอก ทำเอาเขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว และเห็นภาพในจินตนาการชัดเจนยิ่งขึ้น เด็กหนุ่มตัดสินใจเปิดประตูเดินออกไปทันที ท่ามกลางอาการสะดุ้งโหยงของปอนด์และพลที่เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่กับลูกพี่แค่ลำพัง
ที่อู่ซ่อมรถ...
นิดพาโจเดินไปที่หลังอู่ ซึ่งมีบ้านพักไม้หลังเล็กๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางเงาไม้ที่เริ่มมืดมิด
"ปกติพ่อเอกเขาก็จะนอนที่นี่แหละจ้ะ ถ้าคืนไหนต้องเคลียร์งานดึก"
นิดพูดพลางมองไปรอบๆ
"แต่แม่ว่าคืนนี้โจไปนอนที่บ้านกับแม่ก่อนดีกว่า อยู่ที่นี่คนเดียวมันเงียบ... ดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่"
โจมองดูบรรยากาศอู่ที่ไร้ผู้คน ความเงียบเชียบของชายป่าข้างอู่และความมืดที่ปกคลุมทำให้นึกย้อนไปถึงพ่อที่นอนอยู่โรงพยาบาล... พ่อที่ใช้ชีวิตดิบเถื่อนอยู่ในที่แห่งนี้มาตลอดสิบปี
"ครับแม่" โจรับคำสั้นๆ แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปยังเตียงไม้เก่าๆ ในบ้านพักของพ่อ... จินตนาการถึงร่างกำยำของพ่อที่เคยนอนเหยียดกายอยู่ที่นี่ในคืนที่ร้อนรุ่มและอัดอั้นเพียงลำพัง โดยไม่รู้เลยว่าคืนนี้ที่โรงพยาบาล... พ่อของเขากำลังถูก "ล่า" ด้วยสายตาที่หวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำผึ้งของใครอีกคน
ขอบคุณ สนุกมากครับ {:5_146:}{:5_146:} รีบๆมาต่อนะครับ {:5_129:} {:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ เมื่อไหร่จะได้เสียว ขอบคุณ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ