ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 1 : การมาถึงของเด็กเมือง
ทุ่งนาแห่งความปรารถนา ตอนที่ 1 : การมาถึงของเด็กเมือง
แดดบ่ายเดือนพฤษภาคมแผดเผาจนดินในทุ่งนาแตกระแหงเอกพล หรือ เอก ยืนเท้าเปล่าอยู่กลางนาตัวเปียกโชกด้วยเหงื่อ กล้ามอกกว้างแน่น ไหล่ล่ำ ผิวสีแทนเข้มเป็นประกายผมเกรียนสั้นมีเหงื่อไหลย้อยลงคอ เขาสวมเสื้อกล้ามสีเทาเก่า ๆกับกางเกงขาสั้นตัวเดียว กลิ่นเหงื่อผู้ชายผสมกลิ่นดินโคลนและบุหรี่ใบลอยคละคลุ้งเบาๆ
“พ่อคะ รถมาแล้ววววว!” เสียงน้องน้ำตะโกนจากเรือนไม้ยกพื้น
เอกปาดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วเดินขึ้นจากนาด้วยก้าวยาว ๆ
รถกระบะคันเก่าของมหาลัยค่อย ๆ จอดหน้าบ้าน ฝุ่นฟุ้งกระจาย
ประตูด้านผู้โดยสารเปิดออก หนุ่มผมดำตรง ผิวขาวเนียนใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์ ลงจากรถด้วยท่าทางที่ยังดูเรียบร้อยแม้จะยืนบนพื้นดินโคลน
พีร์ยกมือไหว้สุภาพ “สวัสดีครับ ผมชื่อพีร์จากคณะเกษตรศาสตร์ ปีสามครับ อาจารย์ส่งมาทำโครงงานเรื่องเกษตรอินทรีย์หนึ่งเดือน”
เอกมองพีร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาคมแต่ไม่หยาบคาย “สวัสดีครับ ผมเอก หรือเรียกอาเอกก้อได้ เป็นเจ้าของที่นี่อาจารย์โทรมาบอกแล้ว”
เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงตรง ๆ “ผมต้องพูดตรง ๆ นะครับ… เด็กเมืองอย่างคุณมาอยู่บ้านนาแบบนี้คงลำบาก งานหนัก ฝนตกบ่อย ไฟดับเป็นปกติ ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่ไหวบอกได้เลย ผมจะหารถส่งกลับกรุงเทพฯ ให้”
พีร์ยิ้มเล็กน้อยแม้จะรู้สึกถึงความไม่มั่นใจเล็กน้อยจากคำพูดตรง ๆ นั้น “ขอบคุณครับที่เตือนผมเข้าใจดีครับ แต่ผมอยากเรียนรู้เรื่องเกษตรอินทรีย์จริง ๆไม่ใช่แค่ทำโครงงานให้เสร็จ ผมสนใจการปลูกข้าวแบบธรรมชาติครับ”
เอกพยักหน้าเบา ๆ “ถ้าคุณตั้งใจจริงผมก็ยินดีต้อนรับครับ” เขาหันไปเรียกลูกชาย “โอม มาช่วยยกกระเป๋าให้คุณพีร์หน่อย”
โอม อายุสิบหก เดินลงมาด้วยสีหน้าเฉย ๆมองพีร์ครู่หนึ่งก่อนจะช่วยยกกระเป๋าใบใหญ่
เอกยกอีกใบขึ้นไหล่ข้างเดียวอย่างง่ายดายกล้ามเนื้อแขนตึงขึ้นชัดเจน “ห้องอยู่ด้านข้างบ้านผมจัดเตียงไม้และพัดลมให้แล้ว ถ้าไฟดับก็มีเทียนไว้ให้อย่าลังเลที่จะบอกถ้าต้องการอะไร”
พีร์พยักหน้า “ครับ ขอบคุณมากครับอาเอก”
ค่ำคืนนั้น ฝนเทลงมาอย่างหนักตั้งแต่ทุ่มครึ่ง
ฟ้าร้องครืน ๆ ไฟในบ้านกระพริบสองครั้งก่อนดับสนิทพีร์ที่นอนอยู่ในห้องเล็ก ๆ ด้านข้างเริ่มรู้สึกอึดอัด หลังคารั่วเป็นจุด ๆน้ำหยดติ๋ง ๆ ลงพื้นใกล้เตียงเขาเคยชินกับห้องนอนปรับอากาศและไฟฟ้าที่เสถียรในกรุงเทพฯ
หลังจากนอนพลิกตัวไปมาสักพัก พีร์ตัดสินใจลุกขึ้นสวมเสื้อเชิ้ตบาง ๆ แล้วหยิบไฟฉายโทรศัพท์ เดินออกจากห้องเพื่อไปห้องน้ำ
พอเปิดประตู ฝนกระหน่ำใส่หน้าแรงจนเขาถอยหลังเซ
“ระวังครับ...!!!!!”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมมือใหญ่ที่จับแขนพีร์ไว้แน่นแต่ไม่รุนแรงอาเอกยืนตัวเปียกครึ่งตัว ใส่เพียงกางเกงขาสั้นอกกว้างและกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจนใต้แสงไฟฉายกลิ่นเหงื่อผู้ชายและดินโคลนโชยเข้ามาใกล้
พีร์ตัวแข็งทื่อเล็กน้อย “ขอโทษครับ…ผมจะไปห้องน้ำครับ อาเอก”
“ห้องน้ำหลังบ้านรั่วหมดแล้วครับ ใช้ในบ้านดีกว่า” เอกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แล้วใช้อีกมือโอบไหล่พีร์เบา ๆพาเดินกลับเข้าเรือน “ฝนตกขนาดนี้ อย่าเดินออกไปคนเดียว”
ในห้องพักส่วนตัว เอกจุดเทียนวางบนโต๊ะ ใต้แสงสลัว ใบหน้าของเอกดูคมเข้มกรามชัด หนวดเคราเริ่มขึ้นดำ ๆ
“เช็ดตัวก่อนครับ” เขาโยนผ้าขนหนูผืนใหญ่ให้พีร์“เดี๋ยวเป็นไข้ ตัวคุณดูไม่ชินกับฝนบ้านนาเลย”
พีร์รับผ้า เช็ดผมและใบหน้า ขณะที่เอกยืนหันหลังจุดเทียนเพิ่มอีกเล่มกล้ามหลังกว้างเป็นลอน ผิวแทนเข้มมีรอยแผลเป็นเล็กน้อยจากงานนา
“อาเอกมีลูกสองคนเลยเหรอครับ” พีร์ถามเบา ๆเพื่อคลายความอึดอัด
“ครับ โอมกับน้องน้ำ แม่เขาเสียไปห้าปีแล้ว ผมเลี้ยงสองคนคนเดียว”เอกตอบตรง ๆ แต่เสียงนุ่มลงเล็กน้อย “ชีวิตที่นี่มันเรียบง่ายแต่ก็ลำบาก ผมเลยไม่ค่อยอยากรับนักศึกษามาอยู่ด้วย แต่อาจารย์ที่ผมสนิทฝากมาผมก็ปฏิเสธไม่ได้”
เขาหันกลับมามองพีร์ “คุณเป็นลูกคุณหนูใช่ไหมครับผมเห็นจากวิธีพูดและเสื้อผ้า ถ้าอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกไม่สะดวก บอกผมได้เลยผมไม่ถือ”
พีร์ส่ายหน้าเล็กน้อย “ผมอาจจะเคยชินกับความสะดวกสบายในเมืองครับแต่ผมอยากเรียนรู้จริง ๆ ครับ ผมไม่ได้มาเล่น ๆ”
เอกพยักหน้า “ดีครับ ถ้าคุณตั้งใจแบบนั้นผมก็ยินดีช่วยสอนเรื่องงานนา”
ทั้งสองยืนเงียบกันครู่หนึ่ง ใต้แสงเทียนที่สั่นไหวกลิ่นตัวผู้ชายแรง ๆ จากอาเอกลอยเข้ามาใกล้จนพีร์รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เอกแตะไหล่พีร์เบา ๆ ด้วยมือหยาบกร้าน “ไปนอนเถอะครับเดี๋ยวเป็นไข้ พรุ่งนี้เช้าผมจะพาคุณไปดูทุ่งนา”
สัมผัสอุ่น ๆ นั้นทำให้พีร์ชะงักเล็กน้อย แต่เขาพยักหน้า “ครับ… ขอบคุณครับอาเอก”
เอกหันหลังเดินกลับห้องตัวเอง แต่ก่อนปิดประตูเขาหันมาพูดเพิ่มอีกประโยคด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
“และถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม บอกได้เลยครับ ผมจะพยายามหาให้”
พีร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นานหลังจากเอกปิดประตูไปแล้ว
เขายังรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเอกและกลิ่นตัวที่ติดอยู่ในจมูก
“ทำไม… ถึงรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้” พีร์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ
ส่วนเอกที่นอนในห้องมืด มองเพดานไม้เก่า ๆ แล้วถอนหายใจเบา ๆ
“เด็กเมืองคนนี้… ดูจะตั้งใจจริงแต่ชีวิตที่นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ”
เขาหลับตาลงแต่ภาพใบหน้าขาวเนียนและสายตาที่มองเขาด้วยความมุ่งมั่นของพีร์ ยังคงติดอยู่ในหัว
...........................................................................................................................{:5_136:}{:5_132:}{:5_123:}ตัวละคร พฤติกรรม สถานที่ หน่วยงาน วิชาชีพ และเหตุการณ์ต่างๆ ในละครเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
โดยมิได้มีเจตนาชี้นำ หรือ ส่งเสริมการกระทำใด ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ติดตามครับ ขอบคุณ เริ่มแรกก็สนุกคับลุ้นว่าจะทางทิศไหนคับตามต่อตอนต่อไป ขอบคุนคับ สนุกมากครับ ขอบคุณมากๆครับสนุกมาก {:5_146:} แค่เปิดเรื่องก็เสียวน้ำเดินแล้ว ขอบคุณครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณครับ ขอบคุน ขอบคุณครับ ขอบคุนมากคร้าบ{:5_133:} {:5_130:}{:5_130:} ความเสวมากมายแน่นอน5555 ขอบคุณครับ น่าติดตาม เสียว