(เรื่องแต่ง Fetish) จากรถไฟชั้นสามที่เปลี่ยนคนให้เป็นทาส— (7 จบปฐมบท)
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SMFic เมื่อ 2026-4-24 12:22..เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ผมพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องเช่าแถวบางนา ห้องเดิมทุกอย่างพัดลมเพดานหมุนช้า ๆ ส่ายไปมากับเสียง วี๊ด..วี๊ด ของพัดลม ที่คุ้นเคย
แสงแดดส่องลอดม่านบาง ๆ เข้ามา ผมหันไปมองโทรศัพท์ … วันนี้วันอาทิตย์ 19 เมษายา เกือบเที่ยงแล้วผมลุกขึ้นนั่งช้า ๆ รู้สึกมึนหัวเล็กน้อย
ลองลุกเดินไปรอบห้อง… ทุกอย่างยังเหมือนเดิม โต๊ะ เก้าอี้ ตู้เสื้อผ้า แต่มีบางอย่างที่ผิดปกติ
ผมเดินไปที่กระจกในห้องน้ำ แล้วชะงักผม… ถูกตัดผมสกินเฮดหมดเกลี้ยง
ขนตามตัว หัวนม ขาหนีบ รักแร้… หายไปหมด ผิวเรียบเนียนผิดปกติ ดูเหมือนเพิ่งผ่านการโกนมาใหม่ ๆ
ร่างกายดูมีกล้ามเนื้อชัดเจนขึ้นเล็กน้อย เอวคอด สะโพกยกขึ้นนิด ๆ ราวกับถูกฝึกมาเป็นเวลานานผมจำอะไรไม่ได้เลย
ผมยืนมองตัวเองในกระจกอยู่นาน มือยกขึ้นลูบหัวผมทรงใหม่บนหัว แล้วลูบลงไปที่หมอยที่หายเกลี้ยง“…กูขึ้นรถไฟ”
ภาพนั้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหันผมจำได้… วันที่ 11 เมษา ผมขึ้นรถไฟสายใต้ชั้นสามจากกรุงเทพอภิวัฒน์ ไปหาดใหญ่ เพราะอยากกลับบ้านต่างจังหวัดช่วงสงกรานต์ เงินไม่พอซื้อรถทัวร์ ผมเลยเลือกนั่งรถไฟชั้นสามที่ถูกที่สุดผมจำได้ว่าหาที่นั่งติดหน้าต่าง… แล้วหลับไป…
แล้ว… หลังจากนั้น… ทุกอย่างพร่ามัว
ผมพยายามนึกต่อ แต่ยิ่งนึกยิ่งเหมือนมีหมอกหนาปกคลุมสมอง ความทรงจำหลังขึ้นรถไฟหายไปหมด เหลือเพียงภาพพร่ามัวของมือใหญ่ ๆ กดต้นขา… เสียงกระซิบข้างหู… กลิ่นยาง… และความรู้สึกถูกพาไปที่ไหนสักแห่ง
แล้วทำไม… ผมถึงกลับมาอยู่ในห้องเช่าแถวบางนา?
ผมควรจะลงหาดใหญ่ตั้งแต่วันเสาร์เช้า แต่ตอนนี้เป็นวันอาทิตย์เกือบเที่ยง… และผมกลับมาอยู่ที่นี่ไม่มีกระเป๋าเดินทาง ไม่มีเสื้อผ้าที่ควรจะเปลี่ยน ไม่มีอะไรเลย
เหมือนกับว่ามีคน… พาผมกลับมาส่งที่ห้องเช่า… แล้วปล่อยให้ผมหลับยาวผมทรุดตัวลงนั่งบนขอบอ่างล้างหน้า มือสั่นเทา“กู… โดนอะไรเข้า…”
ภาพรถไฟยังวนเวียนอยู่ในหัว แต่ยิ่งพยายามนึกให้ชัด ความทรงจำก็ยิ่งเลือนรางลงไปทุกที เหมือนสมองถูกใครบางคนลบออกไปบางส่วน
ผมมองตัวเองในกระจกอีกครั้งร่างกายที่ถูกโกนเรียบเกลี้ยง… กล้ามเนื้อที่ดูแน่นขึ้น… และความเสียวแปลบ ๆ ที่ยังค้างคาอยู่ที่รูควยและรูตูด…ทุกอย่างบอกว่ามันเกิดขึ้นจริง
แต่สมองของผม… ยังปฏิเสธผมเดินกลับไปที่เตียง นั่งลงแล้วกุมหัวด้วยสองมือ“ลืมไปก่อน… ลืมไปก่อน…”
ระหว่างทางเดินกลับไปที่เตียง ผมพบกับซองจดหมายสีน้ำตาล A4 วางอยู่ใบหนึ่ง
ผมเปิดอ่าน…
ข้างในมีเอกสารหลายแผ่น ที่พิมพ์ด้วยภาษาที่เป็นทางการ
“ขั้นตอนการยื่นใบลางาน ใบรับรองแพทย์ (แนบมาให้แล้ว)เหตุผล: ป่วยหนักต้องพักรักษาตัว 2 สัปดาห์ขั้นตอนการส่งเอกสารทางออนไลน์…หากไม่ทำตามภายใน 3 วัน เงินในบัญชีจะถูกอายัด และจะมีหมายเรียกในข้อหาฉ้อโกงบริษัท…”
ผมอ่านแล้วงงงวยสุดขีด ผมไม่เคยยื่นใบลา ผมไม่เคยป่วยแต่เอกสารทุกอย่างดูจริงจัง และมีลายเซ็นของแพทย์ที่ดูน่าเชื่อถือ
ในซองกระดาษยังมีภาพถ่ายอีกหลายใบภาพผม หรือคนที่หน้าคล้ายผมมาก นอนเปลือยอยู่บนโต๊ะไม้ ผมสกินเฮด ตัวมีกล้าม หัวนมแดงชัด ควยแข็งโด่เด่ มีอาหารญี่ปุ่นวางเรียงรายบนอก ท้อง และต้นขาในอีกภาพ มีมือผู้หญิงหลายมือกำลังใช้ตะเกียบคีบอาหารจากบนตัวผม
ภาพสุดท้าย… ควยของผมถูกมัดด้วยริบบิ้นสีแดง มีน้ำหล่อลื่นไหลย้อย และมีป้ายเล็ก ๆ เขียนว่า “ของเล่นวันนี้”ผมวางภาพลงมือสั่นเทา
ผมจำไม่ได้เลยสักอย่าง…. ..สองวันต่อมา ผมกลับไปทำงานตามปกติเพื่อนร่วมงานถามว่า “หายป่วยแล้วเหรอ? ดูผิวดีขึ้นนะ ผมใหม่ด้วย”
ผมยิ้มฝืด ๆ แล้วตอบไปว่า “อืม… พักผ่อนมาเยอะ”แต่ความจริงที่เกิดขึ้นกับร่างกายนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ
ทุกครั้งที่อาบน้ำ…น้ำอุ่นในเมืองหลวงไหลผ่านหัวนมที่อ่อนไหวผิดปกติ ผมจะสะดุ้งเบา ๆ หัวนมแข็งเป็นไตทันทีเมื่อมือลูบลงไปที่ควย… มันแข็งตัวเร็วและง่ายผิดปกติ แม้จะแค่คิดถึงภาพในซองจดหมายก็ตาม
พอเริ่มรูดขึ้นลงเพียงไม่กี่ครั้ง ความเสียวจะพุ่งขึ้นอย่างรุนแรงจนขาสั่น ต้องหยุดมือแล้วหอบหายใจการช่วยตัวเองที่เคยใช้เวลา 10-15 นาที กลายเป็นเพียง 2-3 นาทีก็ใกล้จะเสร็จ
แต่พอจะถึงจุดสุดยอด… ความหน่วงเก่า ๆ ที่เคยชินจะกลับมา ทำให้ผมเสียวค้างอยู่นานโดยไม่สามารถปล่อยออกมาได้ง่าย ๆ เหมือนเดิม
กลางคืน ผมมักตื่นขึ้นมาด้วยควยแข็งตุงและรูตูดตุบ ๆ โดยไม่มีเหตุผลฝันร้าย หรือฝันเสียว? ที่เลือนรางจะคอยวนเวียน… เสียงหัวเราะของผู้หญิง เสียงครางของตัวเองที่แหบพร่า
ความรู้สึกถูกมัด ถูกใช้ ถูกทำให้เสียวจนน้ำตาไหล… แต่พอตื่นขึ้นมาก็จำรายละเอียดไม่ได้เลย
ผมเคยเปิดดูบัญชีธนาคารอีกครั้งเงินเพิ่มขึ้นอีกสองแสน… และยังมีเงินจำนวนเท่าๆกันโอนเข้ามาอีกเป็นระยะ โดยไม่ทราบที่มา เหมือนเป็นยอดเงิน subscription หรือค่าจองอะไรสักอย่าง
บางครั้ง ผมจะนั่งมองกระจกห้องน้ำนาน ๆ มองผิวเรียบเนียน ผมสกินเฮด ร่างกายที่เปลี่ยนไปแล้วถามตัวเองเบา ๆ ว่า“…เกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่?”
แต่ไม่มีคำตอบมีเพียงความรู้สึกเสียวซ่านที่ค้างอยู่ในท้องน้อย ความเงี่ยนที่ง่ายและรุนแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผลและภาพฝันที่เลือนรางของการถูกใช้เป็นของเล่น… ที่อาจจะเป็นฝัน หรืออาจจะเป็นความจริงที่ถูกลบไปแล้ว
ภาพถ่ายและเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นมา เป็นเพียงสิ่งที่ย้ำเตือนว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆ ที่ผมไม่สามารถเล่าและเอาไปพูดคุยกับใครต่อได้
ซึ่งความจริงเป็นอย่างไร ผมไม่เคยรู้และอาจจะไม่มีวันรู้เลย......จบ ปฐมบทแรก...
สนุกมากครับ ติดตามครับ ขอบคุณมากครับ{:5_137:} จะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย สนุกมากๆเลยครับ สนุกมากๆเลยครับ ติดตาม {:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} ขอบคุณครับ สนุกมากครับ
หน้า:
[1]