เด็กน้อยได้กินของดีครูพละ จบบริบูรณ์
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-4-14 07:10มันรู้สึกค้างคาก็เลยมาเขียนตอนจบ ถึงจะไม่สมบูรณ์แบบแต่ก็จบในแบบที่เป็น
ตอนจบสั่น ๆ ของเรื่อง "เด็กน้อยได้กินของดีครูพละ"
ป.ล. ขอจบแบบมุมมองของตัวละคร บอล&ครูต้น (ไม่มี NC ให้เสียว บอกไว้ก่อนจะได้ไม่เสียเวลาอ่านครับ)
จังหวะที่รู้ตัวว่ารักคนนี้มากจริง ๆ ก็ตอนที่มีคนมากมายเข้าหาเรา แต่เรากลับไม่รู้สึกอะไรกับใครแบบที่รู้สึกกับคนคนนี้เลย มันต้องเป็นคนนี้เท่านั้นไม่ใช่ใครก็ได้ เพราะเราเลือกฝากดวงใจน้อย ๆ ของเราไว้กับเขาแล้ว
ครูต้น... คนที่เสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเปลี่ยน คนที่อยูเคียงข้างบอลในทุกช่วงเวลา เหมือนกับคำพูดของแกที่แกชอบพูดเสมอว่า "พี่ชอบซื้อนาฬิกาให้เป็นของขวัญ เพราะพี่จะอยู่เคียงข้างบอลในทุกช่วงเวลา"
หลังจากวันนั้น จนถึงวันนี้ หลายอย่างในชีวิตของบอลเปลี่ยนไปเยอะมาก จากเด็กมัธยมที่งอแงเอาแต่ใจในวันนั้น กลายเป็นนักศึกษาคณะเภสัช ที่ต้องรับผิดชอบกับชีวิตของตัวเองมากขึ้น
แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยสำหรับบอล... คือทุกครั้งที่บอลหันไปมองรอบตัวเอง บอลก็จะเห็นครูต้นยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ แววตาที่คุ้นชิน ร้อยยิ้มที่คุ้นเคย กับคำพูดที่เป็นพลังบวกให้กับบอลที่แกมักจะพูดเสมอว่า... "สู้ ๆ นะ"
ครูต้นอาจจะไม่ใช่คนที่ทำอะไรหวือหวา อาจจะพูดคำหวานไม่เก่งเท่าคนอื่น ไม่ได้มีโมเม้นต์ใหญ่โตเหมือนในนิยาย แต่สำหรับบอลแล้ว ครูต้นคือคนที่บอลเลือกจะฝากชีวิตไว้ด้วย
บอลเป็นคนขี้เล่น ชอบกวนให้ครูต้นเสียอาการอยู่บ่อยครั้ง แถมยังขี้งอนแบบไม่มีเหตุผลเป็นอันดับหนึ่ง บางที่ก็เอาแต่ใจจนตัวเองก็รู้สึกว่ามากเกินไป แต่ครูต้นกลับไม่เคยทำให้บอลรู้สึกว่าตัวเองคือตัวปัญหา
แต่กลับกัน แกแค่ยิ้มรับมันไว้ แล้วค่อย ๆ ปรับ ค่อย ๆ อยู่กับมัน แกทำเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนบอลเองก็ต้องยอมแพ้ แล้วก็ปรับตัวเองให้เข้าหาแกเช่นกัน
จนบางครั้งบอลก็มีแอบคิดอยู่เหมือนกันว่า ถ้าเป็นคนอื่นเขาจะอดทนกับบอลได้แบบนี้ไหม แต่สำหรับครูต้นแล้ว คำตอบมันชัดเจนเลยว่า... คงจะไม่มีใครทำได้แบบครูต้นอีกแล้ว
เสาร์อาทิตย์เป็นวันที่บอลรอคอยมากที่สุดในแต่ละสัปดาห์ ไม่ใช่เพราะไม่มีเรียน แต่มันเป็นวันที่เราจะได้อยู่ด้วยกันทั้งวัน ได้กินข้าวด้วยกัน ได้นั่งดูหนังฟังเพลงข้าง ๆ กัน งอนใส่กัน แกล้งหยอกล้อกัน หรือบางครั้งไม่ได้พูดอะไรกันเลยก็มี แต่แปลกนะ มันกลับรู้สึกเติมเต็ม เหมือนกับว่า... แค่มีครูต้นอยู่ข้าง ๆ อะไรอะไรมันก็ดีไปหมด
ครอบครัวของเราทั้งสองฝ่ายรับรู้เรื่องของเราทั้งหมด พวกเขาไม่เคยมีคำถาม ไม่ขัดขวาง แต่กลับกัน... พวกเขามีแต่ความรักความเข้าอกเข้าใจ ส่งมอบให้กับเราสองคนเสมอมา แค่นี้เราสองคนก็รู้แล้วว่า... ความรักมันสวยงามด้วยตัวของมันเอง
บอลยอมรับว่า เมื่อก่อนบอลอาจจะมองความรักเป็นแค่ความรู้สึก แต่ตอนนี้บอลตระหนักดีแล้วว่า มันคือการ "เลือก" เลือกที่จะมีใครสักคนอยู่กับเราไปตลอดชีวิต เลือกที่จะไม่ปล่อยมือกันระหว่างทาง และคำตอบมันก็ชัดเจนแล้วว่า "ครูต้นคือคนนั้นที่บอลเลือกแล้ว"
จนความรักของเราเดินทางมาถึงวันสำคัญที่สุดในชีวิต เราสองคนยืนอยู่ในสถานที่ที่ไม่ต้องมีอะไรพิเศษมากมาย ไม่มีฉากใหญ่สวยงามด้านหลัง ไม่ต้องมีคำพูดหรือพิธีรีตองอะไรมากมาย มีแค่เราสองคนและการตัดสินใจที่ตรงกัน แค่นี้ก็พอแล้ว...
การจดทะเบียนสมรสของบอลกับครูต้น เกิดขึ้นอย่างเรียบง่ายเมื่อเดือนที่ผ่านมา ไม่มีความยิ่งใหญ่ในแง่ของพิธีการ แต่มันยิ่งใหญ่มากสำหรับความรู้สึกของเราสองคน เพราะมันคือการบอกว่า... จากนี้ต่อไป เราสองคนไม่ได้แค่รักกัน แต่เราจะใช้ชีวิตร่วมกันไปจนกว่าจะหมดลมหาย...
บอลไม่รู้หรอกว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง ไม่รู้หรอกว่าจะมีเรื่องอะไรเข้ามาอีกบ้างหรือเปล่า แต่สิ่งเดียวที่บอลมั่นใจก็คือ ทุกครั้งที่บอลหันไปรอบตัว... บอลยังอยากเห็นครูต้นยืนมองบอลด้วยรอยยิ้มอยู่ตรงนั้นเสมอ
เป็นครูต้นคนเดิม และบอลก็จะเป็นบอลคนเดิม แค่ต่างกันตรงที่ ตอนนี้ เราสองคนเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์...
จบดียินดีกับความรักที่สวยงามครับ ยินดีกับครูต้นและน้องบอลด้วยครับ ยินดีค่าา mom อันนี้เล่าหรือ .... หยอกเล่นคะ ghotcity ตอบกลับเมื่อ 2026-4-13 22:34
ยินดีค่าา mom อันนี้เล่าหรือ .... หยอกเล่นคะ
พอดีมันมีให้... ก็เลยอยาก... หยอก ๆ นะครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ เลิฟครูต้น ยินดีด้วยครับ รักกันตราบนิรันดร์นะครับ
มีสติในทุกๆ เวลา จากนี้ไปเราคือชีวิตคู่แล้ว ไม่ใช่ตัวคนเดียว ขอบคุณมากๆครับรักษาสิ่งดีๆไว้นะครับ ขอบคุณครับ ยินดีกับความรักของน้องกับครูต้นด้วยครับ ขอให้มีความสุขมากกนะอิอิ เป็นนิยายที่ชอบมาก ขอให้น้องบอลกับครูต้นครองรักกันชั่วนิรันนะครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ยินดีด้วยครับ
หน้า:
[1]