เมื่ออีเพื่อน "เลว" มันรุกครูพละไม่สำเร็จ เราก็เลยต้องรุกแบบนิ่ม ๆ แทนอิอิ ตอนที่ 9
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย mama2549 เมื่อ 2026-4-14 09:51ช่วงนี้อาจจะลงช้า เพราะไม่สะดวกในการเขียน ต้องแอบ ๆ เอา ไม่นั้นโดนคำสั่งจากเบื้องบนลงมาอีกอิอิ เอาเป็นว่าจะพยายามลงอาทิตย์ละตอนก็แล้วกันนะครับ แล้วถ้าชอบก็ขอกำลังใจในการนั่งหลังขดหลังแข็ง เป็นการคอมเม้นต์ติชมกันมาได้นะครับ บอลจะได้มีแรงมีกำลังใจในการเขียนมากขึ้นคร้าบบบ
ป.ล. ยังไม่ได้แก้คำผิด
เอ็นดู...ด้วยความที่เรากำลังนั่งกินข้าวต้ม ที่ครูปืนจัดเตรียมเอาไว้ให้อยู่บนโต๊อาหาร หลังจากเมื่อคืนผ่านศึกมาอย่างหนักหน่วงถึงสองรอบ ครูปืนแกเลยจัดอาหารอ่อน ๆ เอาไว้ให้ตั้งแต่เช้า แต่...สายตาเราดันเหลือบไปเห็นครูปืนที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม กำลังล้วงลูกอม superจุ๊บ ออกมาจากกล่องไม้เล็ก ๆ แค่นั้นละครับ เราถึงกับตาลุกวาวหน้าร้อนผ่าว ก่อนจะ...
"แค๊ก แค๊ก"
ทำเอาเราถึงกับเกือบสำลักข้าวในปากแทบพุ่ง ก็ลูกอมนั่นแหละคือตัวต้นเหตุทั้งหมด ที่ทำให้เราเจ็บตูดระบมถึงเพียงนี้ แต่ก็นะ... ในที่สุดครูปืนก็ตกเป็นของเราจนได้
"เอ้าเป็นอะไร"
ครูปืนสะดุ้งรีบลุกขึ้นหยิบทิชชูส่งให้เรา แต่ในมือแกกลับถือลูกอมเอาไว้ไม่ยอมวาง
"ปะ...เปล่า"
อาการเราเลิ่กลั่กไม่ไหว พูดติด ๆ ขัด ๆ อย่างคนปกปิดความลับ พอพูดจบเราก็ก้มหน้าตักข้าวใส่ปากต่อ แต่ในหัวของเรานะสิกลับคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ ในสมองมันขาวโพรนไปหมดทั้งความคิด
"เชี่ย...อย่าบอกนะ..."
"แล้วเราจะไหวไหมเนี่ย..."
ไม่ทันที่ความคิดเราจะเลือนหาย คนตรงหน้าเขาก็พูดลอย ๆ ขึ้นมาอย่างหน้าตานิ่งเฉย
"ว่าแต่...ลูกอมนี่อร่อยดีนะ"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ในมือถือลูกอมกลิ้งไปมากับปลาบนิ้ว ทำเอาเราเองที่เห็นถึงกับลนลานว้าวุ่น จิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอย
ก่อนที่ครูปืนจะตอกย้ำมันลงไปอีกครั้งว่า
"เห็นทีครูต้องชื้อกินทุกวันแล้วละ"
"แค๊ก แค๊ก"
"ฮวก"
รอบนี้ไม่ใช่แค่เกือบ แต่ทำเอาข้าวในปากเราพุ่งกระจายเต็มโต๊ะ
คูรปืนรีบลุกอย่างไว้ หยิบแก้วน้ำกับทิชชูส่งให้เรา ก่อนจะรีบเดินอ้อมมายืนข้างหลังเรา ฝ่ามือหนาของแกค่อย ๆ ลูบลงบนแผนหลังเราอย่างเบามือ
"ค่อย ๆ กินสิครับ"
"เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า เห็นสำลักสองครั้งแล้ว"
จะบร้าไอ้คนทำยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ แต่กลายเป็นเราเองที่คิดไปไกลจนออกอาการอย่างที่เห็น
"ฉิบหาย บรรเทิงแน่อีมินเอ้ย!"
เสียงในหัวเราดังขึ้น นึกถึงตัวเองตอนที่ปากเก่งรุกครูปืนทุกวัน แต่พอโดนเข้าจริงถึงกับเก็บอาการไม่อยู่
กลิ่นเมื่อคืนมันยังอบอวลรัญจวนหัวใจไม่เลือนหาย รอยจูบและแรงกระแทกกระทั้น มันยังติดตรึงตราไปทั้งร่างกาย ช่องทางรักที่ถูกกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันแทบจะฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว จนรูรักของเราบวมแดงยังเจ็บปวดระบมไม่หาย แล้วถ้าครูปืนอมลูกอมนั้นอีกละ...
"ครู... ค่อยอมวันอื่นได้ไหม"
เราที่กำลังสับสนกับเสียงในความคิด หลุดพูดออกไปโดยไม่ทันได้คิด ทำเอาคนตรงหน้าถึงกับยืนนิ่งทำหน้างง ก่อนที่แกจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"อย่าบอกนะว่า... อาการทั้งหมดนี้คือกลัวครูกินลูกอม"
"ก็ใช่นะสิ!"
"ถ้าเกิดครูกินมัน... มินก็คงไม่ไหวแล้วละ"
เราพูดจบ ครูปืนที่ยืนเอามือลูบหลังเราอยู่นั้น ค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมา กลิ่นลมหายใจอุ่นวาบของแกกระทบที่ต้นคอเรา จากนั้นเสียงกระซิบเบา ๆ ก็ดังขึ้น
"แล้ว...คืนนี้ละไหวไหมครับ"
"ไม่! โอ้ย... เจ็บ ๆ ๆ"
เราที่ลุกขึ้นประท้วงเร็วเกินไป ทำเอากล้ามเนื้อตรงช่องทางรักถึงกับขมิบแรง และแล้วความเจ็บแปล๊บก็วิ่งเข้าสู่หัวใจ ยิ่งหายใจแรงก็ยิ่งปวด ยิ่งหงุดหงิดกล้ามเนื้อตรงส่วนท้องก็ยิ่งเกร็ง พอมันเกร็งมัมก็ส่งสัญญาณให้รู้รักด้านล่างขมิบรัวยิ่งขึ้น
"อื้มมมม โอ้ยยย เจ็บบบ"
ครูปืนรวบเอวเราเอาไว้อีกครั้ง ก่อนที่แกจะออกแรงดึงเราเข้าไปจนแนบเข้ากับลำตัว สัมผัสได้ถึงความร้อนของร่างกายแก ที่กำลังแผ่ซ่านเข้าสู่ตัวเรา
"เบา ๆ สิครับ"
"เดี๋ยวมันซ้ำหมด"
เสียงนุ่มลึกดังขึ้น แววตาเผยความร้ายกาจออกมา ผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ ที่แอบแฝงไว้กับร้อยยิ้มหวาน
เราดันตัวเองออกจากอ้อมกอดแก กำลังจะอ้าปากประท้วงเสียงแข็ง แต่แล้ว...
ครืดดด ครืดดด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เรากับครูปืนผลักออกจากกัน ก่อนที่ครูปืนจะรีบวิ่งไปเอาโทศัพท์ในห้องมาให้เรา
"ครับแม่"
"มินจะไปบ้านยายกับแม่ไหม"
เราที่ได้ยินแม่ถามแบบนั้นก็รีบเงยหน้ามองครูปืน เหมือนขอความคิดเห็น ส่วนครูปืนก็ได้แต่ยืนส่ายหน้าไปมายิก ๆ เพื่อเป็นการส่งซิกให้เรา
"เอ่อ... คือว่า...มินมีการบ้านเยอะอะแม่"
"แม่กับพ่อไปกันเถอะ"
เราปฎิเสธแม่ด้วยข้ออ้างจอมปลอม ก็แน่ละ จะให้เราไปในสภาพแบบนี้มีหวังความแตกแน่นอน จะเดินก็ยังลำบาก จะลุกจะนั่งก็ปวดไปหมด ไหนเวลาจะฉี่จะขรี้ไม่ต้องถาม บอกเลยว่าทรมานแทบขาดใจ เข้าห้องน้ำแต่ละทีราวกับออกรบศึกยังไงยังงั้น
"แต่แม่กลับพรุ่งนี้เย็นเลยนะ มินนอนคนเดี๋ยวได้แน่นะ"
"อื้มครับ มินก็นอนคนเดียวออกบ่อยนิครับ"
"โอเค โอเค งั้นดูแลตัวเองด้วยนะลูก"
"ครับแม่"
วางสายจากแม่เสร็จ หันมาเจอคนตรงหน้าบอกเลยเราจะวูบ ก็ครูปืนแกดันยืนยิ้มตาใสแป๋วหวานเยิ้มมองเราตาเป็นมัน บอกเลยว่าลบภาพครูปืนหน้าบูดหน้าบึ้งคิ้วขมวดคนเดิมออกไปได้เลย เพราะครูปืนคนที่ยืนอยู่หน้าเราตอนนี้ โคตรจะแพรวพราวสะเหลือเกิน
ครูปืนเดินเข้าหาเรา มือข้างขวาแกรวบเอวเราดันเข้าหาลำตัว ส่วนมืออีกข้างก็ช้อนจับใต้คางเรา พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นบวกกับเสียงเต้นของหัวใจเป็นทำนองเดียวกัน สายตาครูปืนจ้องมองเราแทบจะกลืนกิน ก่อนที่เสียงเบาหวิวราวกับร่ายมนต์จะดังขึ้น
"งั้นคืนนี้... กี่รอบดีครับ"
"เชี่ย..."
เสียงในหัวเราดังขึ้น ครูปืนคนเดิมหายไปแล้วจริง ๆ ทั้งใบหน้า สายตา และท่าทาง บอกเลยว่าหื่นกามสุด ๆ อีกทั้งความคิดในหัวแก มีแต่จะสวบเราตลอดเวลา
เรายืนจ้องหน้าครูปืนนิ่ง สายตาว่างเปล่าดูสิ้นหวังมาก ไม่คิดเลยว่า ตัวเองที่ว่าแน่จะมาแพ้ราบคาบให้กับครูปืนแบบนี้ ส่วนรายนั้นไม่ต้องพูดถึง เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง คำพูดคำจาแต่ละอย่างที่แกสรรหามาพูด ทำเอาเราถึงกับไปไม่ถูกกันเลยทีเดียว
"ว่าไงครับ กี่รอบดีละ"
นั่นไงพูดไม่ทันขาดคำ แกพูดแบบหน้านิ่งหน้าตายมาก บอกได้เลยว่าครูปืนเวอร์ชันนี้กวน...สุด ๆ
"ไม่! จะกี่รอบก็ไม่ไหวแล้ว"
"มันปวดไปหมดแล้วอะครู..."
จะไหวได้ไงก็เมื่อคืนเราโดนครูปืนจับกระแทกเยสจนตัวสั่นไปหมด จากหัวเตียง ลากมากลางเตียง ต่อด้วยปลายเตียงแกก็ไม่เว้น ไหนจะยกเราอุ้มแล้วเดินกระแทกเสยเยสไปทั่วบ้านอีกละ ก่อนจะมาจบลงบนเตียงอีกครั้ง บอกเลยระบมไปทั้งรูแล้วตอนนี้
"งั้นรอบเดียวก็ได้"
"ครูดูปากมินนะ ไม่! ไม่! แล้วก็ม้ายยยยย!"
พูดจบเราก็เอามือจับตูดวิ่งขาถางเข้าห้อง ให้ตายเถอะงานนี้ดูท่าแล้วเราน่าจะไม่รอดแน่ ๆ เพราะดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ครูปืนไม่น่าจะไม่ปล่อยเราไปแน่นอน
เอาเป็นว่ารอดไม่รอดอันนี้ก็ไม่รู้ แต่วันนี้เรานอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงทั้งวัน จะถ่ายหนักถ่ายเบาเราก็แทบไม่อยากจะลุกจากเตียง ส่วนครูปืนก็เฝ้าดูแลไม่ห่าง นี่หรือที่เขาว่าโดนเปิดซิงครั้งแรกมันจะเจ็บ แล้วก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ
ตัดภาพมาที่เช้าวันจันทร์
"กินเยอะ ๆ นะเจ้าหมูปิ้ง"
"แม๊วว แม๊วว"
"เอาไว้พรุ่งนี้จะซื้อปลาทูคลุกข้าวมาให้นะ"
"แม๊วว แม๊วว"
เราที่กำลังเอาหมูปิ้งที่ซื้อมาจากหน้าโรงเรียนให้เจ้าแมวส้ม หรือที่เราตั้งชื่อให้มันว่าเจ้าหมูปิ้ง ตัวมันเล็ก ๆ กำลังน่ารัก แต่แม่ก็ไม่ยอมให้เราเอากลับไปเลี้ยงที่บ้าน ด้วยเหตุผลเพียงแค่ว่าเราเป็นภูมิแพ้ขั้นรุนแรง แพ้ทุกอย่างที่ขวางหน้า กุ้งหอยปูปลา ต่อให้แพงแค่ไหนก็กินแบบสด ๆ ไม่ได้ ไม่นั้นเป็นเรื่องแน่นอน
แต่ก็นั่นแหละ เราก็เลยแอบซื้อหมูปิ้งหน้าโรงเรียนมาให้มันทุกวัน จนตอนแรกที่มันผอมตัวเล็กนิดเดียว แต่ตอนนี้มันกลับอ้วนขึ้นจนน่าจับมาอุ้มน่ากอดสุด ๆ ไปเลย แถมเจ้าหมูปิ้มมันชอบอ้อนเราสะด้วย
"กินเยอะนะ"
"แม๊วว"
แต่ในจังหวะที่เรากำลังให้อาหารเจ้าหมูปิ้งอยู่นั้น
กร๊อบ...
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหลังต้นไม้ใหญ่ เราชะงักก่อนจะหันไปมองต้นต่อที่มาของเสียงทันที
"ใคร?"
เราถามออกไป แต่มีแค่เพียงความเงียบกับสายลมผัดใบไม่ไหวที่ตอบกลับมา ก่อนที่เราจะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงใส จากนั้นก็ตะโกนถามเสียงเข้มออกไปอีกครั้ง
"ใครอยู่ตรงนั้น ถ้าแน่จริงก็ออกมาดิวะ"
กร๊อบ แกร๊บ
ทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้
"ถึงว่า ไม่กลัวใครแบบนี้นี่เอง..."
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกวน ๆ บนใบหน้าหล่อ ทำเอาเราถึงกับสะดุ้งไปเล็กน้อย
"...พี่มาวิน!"
เราถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มตัว
"พี่เล่นอะไรของพี่เนี่ย ผมตกใจหมดเลย"
"โอ๋... พี่ขอโทษ"
"ว่าแต่เจ้าแมวนั่นชื่ออะไรละ"
พูดจบพี่มาวินก็เดินเข้ามาใกล้เรา ก่อนจะนั่งยอง ๆ ลงเล่นกับเจ้าหมูปิ้ง
"มันชื่อเจ้าหมูปิ้งนะ"
"อื้ม... น่ารักจัง"
"เจ้าหมูปิ้ง"
"เปล่า เจ้าของมันอะ"
อีเตี้ย... เราลองรับมุกต่อมุกดูสิว่าพี่มาวินแกจะรับทันไหม สรุปไม่รอดโดนพี่มาวินหยอดกลับจนหน้าร้อนผ่าว ก็ใครจะไปคิดว่าคนนิ่ง ๆ ขรึม ๆ แบบพี่มาวินจะรู้ทันกับเรื่องพวกนี้กับเขาด้วย
"เอ่อ... ว่าแต่พี่มาทำอะไรแถวนี้ละครับ"
เปลี่ยนเรื่องสิครับรออะไรละ ไม่นั้นอาการเขินจนหน้าแดงเราออกแน่
ส่วนพี่มาวินไม่ต้องพูดถึงมองหน้าเรา ราวกับจะจับผิดว่าเราจะไปไงต่อดี
"เปล่าพี่แค่เดินผ่านมา"
"เห็นเราทำลับ ๆ ล่อ ๆ ก็เลยตามมาดูนะ"
"อื้ม..."
"ว่าแต่เรื่องวันก่อนผมขอบคุณพี่อีกครั้งนะ"
"อื้ม ไม่เป็นไร"
อี้เตี้ย... ยิ่งมองตาพี่วินเราก็ยิ่งละลาย คนบ้าอะไรหล่อแล้วยังชอบทำตาหวานใส่คนอื่นอีก รับรองใครเจอแบบนี้เข้าไปไม่รอดสักราย ความแพรวพราวเรายกให้เท่าครูปืนเลยแหละ
"เชี่ย... เอาไงดีวะเรา"
เสียงในหัวเราดังก้องมาก ท่าทางเลิ่กลั่กไม่ไหวถึงกับไปต่อไม่ถูก แถมยังหน้าแดงบอกอาการว่าเขินอย่างเห็นได้ชัด แล้วถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังไม่รอดแน่ ๆ เลยเรา อย่างนั้นมีทางเดียวก็คือ รีบพาตัวเองออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
"เอ่อ... งั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะพี่"
พูดเสร็จเราก็รีบหันหลังเดินทันที แต่ไม่ทันได้ก้าวขา
"เดี๋ยวก่อนครับน้อง"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทำเอาเราถึงกับชะงัก ก่อนจะหันกลับมา
"ตอนเย็นพี่มีซ้อมวงที่ห้องดนตรี"
"อยากไปดูไหม"
"ห่า! พี่ว่าไงนะ"
อิอิ ดัดจริตทำเป็นไม่ได้ยินไปนั่นแหละ แต่ความจริงได้ยินชัดเต็มสองหู ก็แหมผู้ชายออกปากช่วนสะขนาดนั้น ก็ต้องทำเป็นเล่นตัวนิดหน่อยให้มันพองาม
"ตอนเย็นพี่มีซ้อมดนตรี น้องอยากไปดูไหม"
คนตรงหน้าพูดออกมาอีกครั้ง สายตาคมคู่นั้นเหมือนกำลังคาดหวังกับคำตอบของเรา ส่วนเราเองที่ยื่นอึ้งอยู่ก็เลยตอบกลับพี่เขาออกไปว่า
"เอ่อ... เดี๋ยวผมขอดูก่อนนะพี่"
ปฎิเสธแบบสวย ๆ ให้ผู้ชายเห็นว่าเราไม่ง่าย จะไปไม่ไปค่อยว่ากันอีกที ว่าแต่... จะได้ไปไม่ได้ไปก็ต้องขึ้นอยู่กับครูปืนแล้วละ เพราะต่อไปนี้เราต้องกลับบ้านพร้อมแกทุกวัน
"งั้นเจอกันตอนเย็นนะ"
อ้าวอยู่ ๆ ผู้ชายก็มัดมือชกเอาสะงั้น พูดเสร็จพี่มาวินก็หันหลังเดินออกไปเลย ปล่อยให้เรายืนอ้าปากค้าง ไม่ทันได้ประท้วงอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว
เราพอแยกย้ายกับพี่มาวินก็รีบเดินไปยังอาคารเรียน แต่เดินได้ไม่ทันถึงสิบก้าวเราได้ยินเสียงแว๊ด ๆ ของกระเทยนางหนึ่งดังมาแต่ไกล
"อีมิน... มึงรู้จักกับพี่มาวินสุดหล่อด้วยเหรอ"
อีจีจี้ กระเทยห้องสามผอมแห้งและก็เป็นเพื่อนสนิดกับอีตูนอีกคน เพราะนิสัยมันสองตัวเหมือนกันก็เลยอยู่กันยาว
"อื้ม!"
เราตอบในลำคอแล้วก็เดินต่อ ไม่อยากยุ่งไม่อยากเสวนาด้วยเพราะรำคาญเสียงมัน แต่ก็นั่นแหละมันก็เดินต่อแยเราไม่เลิก ดักซ้ายดักขวาจนเราเวียนหัวไปหมด
"อีมินหยุดก่อน"
"มึงติดต่อพี่เขาให้กูได้ไหมวะ กูชอบพี่เขาอะ"
"ไม่! อยากได้ก็ไปหาวิธีเอาเองสิ"
เราพูดจบก็รีบเดินหนีมัน ปล่อยให้มันวิ่งไล่ด่าตามหลัง
"ฝากไว้ก่อนเถอะมึงอีเหี้ยมิน"
เห็นไหมนิสันมันเหมือนอีตูนเด๊ะ อย่างกับถอดแบบมากันเลย พอไม่ได้ดังใจก็เที่ยวด่าเขาไปทั่ว กระเทยร่านแต่ไร้สมองเพราะมัวแต่บ้าผู้ชายจนไม่สนใจเรื่องเรียน วัน ๆ ก็เอาแต่บ้าผู้ชายกับโดดเรียนไปมั่วสุมกับพวกขี้ยาหลังโรงเรียน
อีจีจี้ หรือชื่อเดิมที่พ่อมันตั้งให้ก็คือไอ้ชัย อยู่บ้านพ่อมันเรียกไอ้ชัย พอมาโรงเรียนมันก็เลยเปลี่ยนเป็นจีจี้ พ่อมันเป็นทหารเกลียดกระเทยที่สุด แต่โชคร้ายดันได้ลูกเป็นกระเทยสะเอง
แต่อีจีจี้มันก็เก็บกดไม่น้อย เพราะเวลาอยู่ต่อหน้าพ่อมัน มันต้องทำเป็นแอ๊บแมนยืนอกผายไหล่ตึงหลังตรงพูดครับ แต่พออยู่โรงเรียนมันกลายเป็นกะเทยร่านตัวหนึ่งของโรงเรียน แบบปล่อยจอยสุด ๆ พอเวลากลับถึงบ้านก็จะเปลี่ยนเป็นอีกคนทันที
สรุปวันนี้เราก็ได้ศัตรูเพิ่มอีหนึ่งคน แต่ก็ช่างมันเพราะหลังจากอีตูนไม่เข้ามายุ่ง ชีวิตเราก็ดูจะเรียบง่ายขึ้น ไม่ต้องคอยเป็นที่รองมือรองตีนมัน แต่ที่น่าแปลกใจเรากลับเจอกับเหตุการณ์ร้าย ๆ มากขึ้น
ทั้งถูกแอคไอจี แล้วก็อยู่ ๆ กระถางดอกไม้ก็ร่วงเกือบตกใส่หัวเราอีก โชคดีที่ครูปืนเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน ไม่นั้นมีหวังคนที่เจ็บหนักก็คงจะเป็นเรา และครูปืนเองก็กำลังตามสืบทั้งสองเรื่องอยู่ แกบอกว่าคนที่ทำเรื่องนี้ได้ต้องเป็นคนใกล้ตัวเราแน่นอน
และแล้วก็มาถึงช่วงบ่าย ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปประจำสีของตัวเอง เราเองที่อยู่สีเหลืองก็ทำการซ้อมร้องเพลงเชียร์กันอย่างสนุกสนาน สู้ ๆ ซ่า ๆ ปาทังก้า ปาทังกี้ สู้ ๆ ซี่ ๆ ปาทังกี้ ปาทังก้า...
ช่วงนี้เป็นการซ้อมหนัก เพราะเหลืออีกแค่อาทิตย์เดียวแล้วก็จะถึงงานกีฬาสี เราเองที่กำลังนั่งอยู่ในแถวส่งเสียงร้องเพลงตามจังหวะกลองยาวที่ครูตังเป็นคนตี
วันนี้ดูครูตังแกมีความสุขเป็นพิเศษ ไม่รู้เป็นเพราะว่าอีตูนเลิกยุ่งกับแกไปแล้วหรือ วันนี้แกเลยดูเป็นครูตังคนเดิมหน่อย หน้าตายิ้มแย้มแบบฉบับของตัวแกเองที่เด็ก ๆ มักจะเห็นร้อยยิ้มแบบนี้ของแกบ่อย
จะว่าไปเราก็ไม่อยากจะเชื่อว่าอีตูนมันจะหยุดอยู่แค่นั้น แต่ก็นะโดนไปสะขนาดนั้นไม่หลาบก็ไม่รู้จะว่าอะไรแล้วละ อย่างน้อยถ้ามันไม่หลาบจำ มันก็คงจะหายเงียบไปหลายวันเลยละ
เสร็จแล้วการเข้าประจำสีก็หมดเวลาลง เด็ก ๆ ทุกคนต่างก็หยิบกระเป๋าสะพายขึ้นหลังแยกย้ายกันกลับบ้าน ก่อนที่ความเงียบจะค่อย ๆ เข้ามาปกคลุมโรงเรียน เหลือก็แต่ครูปืนที่กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียบสะนามกับรุ่นพี่มอต้น โดนที่แกสั่งให้เราไปรอแกที่ห้องพักครูของแก
เราก็ทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย ไปนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาในห้องทำงานส่วนตัวของแกอย่างสบายใจ แต่นอนเล่นได้ไม่นานเราก็ได้ยินเสียงดนตรี เสียงกลองเสียงกีต้าร์และก็เสียงเบสหนัก ๆ ดังมาจาห้องดนตรีที่อยู่ห่างออกไปสักประมาณร้อยกว่าเมตรได้
เสียงนั้นทำให้เรานึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าพี่มาวินชักชวนให้เราไปดูแกซ้อม พอนึกขึ้นได้แบบนั้นเราก็เริ่มอยู่ไม่ติดแล้ว บวกกับเสียงเพลงที่พวกพี่เขาเล่นมันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นเข้าไปมากยิ่งขึ้น
แต่ในทางกลับกันเรากลับคิดว่าแล้ว ถ้าครูปืนมาแล้วไม่เจอเราละมันจะเกิดอะไรขึ้น กะว่าจะไลน์ไปบอกแกไว้ก็ไม่กล้า แต่ใจเราก็ดันไปอยู่ที่เสียงดนตรีสะแล้วสิ ก็เลยทำให้เสียงในหัวเรามันตีกันไปหมด
แต่สุดท้ายเราก็แพ้ใจตัวเองจนได้ โดยให้เหตุผลกับตัวเองว่า ครูปืนคงจะทำงานของแกไม่เสร็จง่ายแน่นอน เพราะฉะนั้นเราไปไม่นานก็น่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง
สุดท้ายเราก็เดินออกจากห้องเดินตามเสียงเพลงเสียงดนตรีเหมือนโดนต้องมนต์ ไปถึงหน้าห้องเราก็ไม่ได้เข้าไปทันที แต่กระจกมันใสก็เลยทำให้พี่มาวินเห็นเราเข้า แกก็เลยเปิดประตูห้องออกมา
"มาจริง ๆ ด้วย"
"อื้ม ครับ"
คนเปิดประตูยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว ส่วนเราก็เขินสิครับเพราะข้างในมันมีพี่นักดนตรีอีกตั้งสามคน จะหันหัวกลับก็ไม่ทันแล้ว เพราะทุกสายตาจ้องมาที่เราคนเดียว
"เข้ามาสิครับ"
ในที่สุดพี่มาวินก็ชวนเราให้เข้าไป เชื่อไไหมว่าสายตาของพวกพี่เขาที่อยู่ในห้องมองเรากันอย่างส่งใสกันทุกคน ก่อนที่จะมีเสียงพี่คนหนึ่งในสามคนดังขึ้น
"นี่หรือวะน้องมินที่มึงชอบพูดถึง"
"แม่งโคตรน่ารักชิบเลยวะ"
"ตาถึงนะมึงอะไอ้วิน"
สิ้นเสียงก็ตามมาด้วยเสียงซุบซิบของพวกพี่เขา ทำเอาเราเดินฝืน ๆ ยิ้มจนแก้มแทบแตก
"หุบปากเลยพวกมึง ก้มหน้าซ้อมไป!"
"แหมหยอกนิดหยอกหน่อยก็ไม่ได้"
"ใช่ไหมพวกมึง!"
"เออวะ ห่วงชะมัด"
เสียงแซวดังขึ้นติด ๆ กัน เราถึงกับชะงัก แก้มใส ๆ เริ่มร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
"พอเลยพวกมึง!"
"ถ้าพวกมึงไม่หยุดเดี๋ยวโดนตีนกู"
ทุกคนในห้องเงียบสนิดอย่างกับโดนตบปาก แต่ไม่วายมีเสียงแอบซุบซิบกันเบา ๆ ให้เล็ดลอดออกมา ก่อนที่พี่มาวินจะพาเราไปนั่งลงที่โซฟา แล้วก็แนะนำเราให้พวกพี่ ๆ เขารู้จัก
"นี่น้องมิน น้องกู"
"หวัดดีครับพี่ชื่อแคนนะ"
"พี่แทนครับ"
"ส่วนพี่หล่อสุดชื่อพี่ทายครับ"
ทุกคนแนะนำตัวกันแบบน่ารักเป็นกันเองสุด ๆ เลยทำให้เราที่นั่งตัวเกร็งหายเกร็งลงไปได้บ้าง
พอทักทายแนะนำตัวกันเสร็จ พวกพี่มาวินเขาก็เริ่มซ้อมกัน เสียงดนตรีดังสนั่นไปทั้งห้อง พี่มาวินที่กำลังเล่นกีต้าร์ดูหล่อเท่ขึ้นเป็นกอง ทุกคนลองนึกภาพดู ผู้ชายในตาหล่อคมหุ่นสูงมาดแบด ๆ พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามที่ต้นแขน มันจะน่ามองขนาดไหน ส่วนเราบอกได้คำเดียวว่าฟินจนลืมดูเวลาไปเลยอิอิ
เรานั่งมองหนุ่ม ๆ ตรงหน้าทั้งสี่คนด้วยความปลื้มใจ อยากจะเก่งให้ได้เท่าพี่เขาสักครึ้งก็ยังดี และก็อยากดีดกีต้าร์สักครั้งในชีวิต ว่ามันจะยากเหมือนที่เขาพูดกันไหม
ด้วยความเพลิดเพลินจนเวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่แล้วเราก็ไม่รู้ จนสุดท้ายการซ้อมก็จบลง ก่อนที่พี่ ๆ ทั้งสามคนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนเราก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามันกี่โมงแล้ว พ่อจะลุกพี่มาวินก็พูดขึ้นว่า
"อยากลองเล่นกีต้าร์ไหม"
แค่นั้นละครับเรากลับลืมเวลาจนหมดสิ้น รีบตอบรับออกไปอย่างไม่ลังเล
"อยากครับ"
"พี่จะให้ผมลองเล่นจริง ๆ ใช่ไหม"
"อื้ม... ได้สิเดี๋ยวพี่จะสอนให้"
พูดจบพี่มาวินก็เดินไปหยิบกีต้าร์มา ก่อนที่แกจะนั่งลงข้าง ๆ เรา โดยที่ไหล่ของเราสองคนแนบชิดติดกัน จากนั้นพี่มาวินก็ส่งกีต้าร์ให้เรา จัดแจงท่าทางการจับให้เสร็จสับเรียบร้อย ก่อนที่แกจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำขึ้นมาว่า
"คอร์ดแรกที่พี่จะสอนคือคอร์ด C "
"ครับ"
พี่มาวินเอื้อมมือขวารวบเรามาจากด้านหลัง ก่อนจะเอาปิ๊กในมือแกให้เราจับ จากนั้นแกก็จับมือเราจัดให้อยู่ในท่าพร้อมดีด ส่วนมือซ้ายของแกนั้นก็จับมือเราให้ไปอยู่ที่ช่องของแต่ละสาย เสร็จแล้วแกก็เริ่มอธิบายโดยที่มือทั้งสองข้างยังจับมือเราเอาไว้
"ฟังพี่นะ"
"นิ้วชี้กดสายสองช่องหนึ่ง"
"นิ้วกลางกดสายสี่ช่องสอง"
พี่มาวินสอนไปพร้อมกับบังคับนิ้วเราไปตามที่แกพูด ลมหายใจอุ่น ๆ กระทบข้างแก้มเราเบา ๆ
"นิ้วนางกดสายห้าช่องสาม"
"แล้วให้ดีดตั้งแต่สายห้าลงมา ห้ามดีดสายหก"
อีเตี้ย... เชื่อไหมเราไปตั้งแต่สายสี่ช่องสองแล้ว มันสั่นมันหวิวไปทั้งตัว แขนของพี่มาวินโอบกอดเราจากด้านหลัง อีกมือก็จับนิ้วเรากดไปตามสายที่แกบอก แถมน้ำเสียงของพี่แกอ่อนโยนจนเราใจเต้น ตึกตัก ตึกตัก
บรรยากาศในห้องเงียบสนิด มีแค่เพียงเสียงลมหายใจของเราทั้งสองคนที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ใบหน้าแทบชิดติดกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ โชยเข้าจมูก ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มลึกจะดังขึ้น
"ไหนลองดีดสิครับ"
เราหันไปมองหน้าพี่มาวิน สายตาเราประสานกัน ภาพตรงหน้าคือหนุ่มหล่อที่กำลังสอนเราดีดกีต้าร์ แต่ใจเราตอนนี้มันกลับร้อนรุ่มไปหมด
"แตร๊ง..."
สรุปเพรี้ยงจร้า ก็เรามัวแต่มองหน้าผู้ชาย จนพี่มาวินต้องจับมือเราสอนใหม่
"ไม่เป็นไร เอาใหม่ครับ"
และแล้วก็เริ่มต้นใหม่ พี่มาวินจับมือเราเหมือนเดิม แกจับนิ้วเรากดลงบนสายกีต้าร์ทีละเส้น ทุกอย่างก็ดันเป็นใจไปหมด ยิ่งได้มองหน้าพี่เขาใกล้ ๆ บอกเลยว่ามีแต่ฟินกับฟิน แต่ทันใดนั้น
ปึง! ประตูห้องซ้อมถูกเปิดออก ชายร่างใหญ่ปรากฎตัวขึ้น หน้าบูดหน้าบึ้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มออกมาว่า
"จะกลับบ้านได้ยัง"
ประโยคเดียวสั่น ก่อนที่เราจะเงยหน้าขึ้น พร้อมกับเสียงในหัวดังขึ้นทันทีว่า
"ฉิบหายแล้ว"
ครูปืนยืนขวางประตู สายตาคมจ้องมาที่เรากับพี่มาวิน ทำเอาเราถึงกับหน้าเหวออ้าปากค้างทำตาโต ก่อนจะรีบดันตัวเองออกจากพี่มาวิน
"คุ... ครู..."
เราพูดไม่ทันจบครูปืนก็หันหลังเดินออกไปอย่างไว
"พี่งั้นผมกลับบ้านก่อนนะ"
พูดจบเราก็รีบลุกแล้วก็วิ่งตามครูปืนไปติด ๆ แต่ก็ไม่ทันเพราะครูปืนเดินเร็วมาก เราเห็นหลังแกไว ๆ ก็เลยตะโกนเรียกออกไป
"ครูรอมินด้วย..."
เงียบไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับกลับมา หรือแม้แต่แกจะหันมามองเราก็ไม่มี ครูปืนยังคงเดินหน้าตั้งโดยไม่สนใจเรา ที่วิ่งตามหลังแกมาเลยแม้แต่นิดเดียว
"รอมินด้วยครู..."
เรายังคงวิ่งตามแกไปติด ๆ แต่แล้วครูปืนก็หยุดกระทันหัน ก่อนที่แกจะหันมาจ้องหน้าเราตาขวาง แววตาคู่นั้นเริ่มฉายแววความน่ากลัวจนเราต้องหยุดยืนนิ่งเช่นกัน
"ครูเป็นอะ..."
ไม่ทันสิ้นเสียง ครูปืนก็เดินเข้าหาเราพร้อมกับคว้าจับข้อมือเราแน่น ก่อนที่แกจะออกแรงลากเราเดินโซซัดโซเซตามหลังแกไป โดยไม่พูดอะไรสักคำจนมาถึงห้องพักครูของแก จากนั้นแกก็เปิดประตูแล้วก็เหวี่ยงเราเข้าไปด้านใน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปิดประตูดัง ปัง!
"ครู... ครูเป็นอะไรครับ"
เราถามออกไปเสียงสั่น แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใด ๆ กลับมา มิหนำซ้ำครูปืนยังเดินเข้าหาเราด้วยสายตาที่แดงกร่ำ ส่วนเราเองที่เห็รนเช่นนั้นก็ได้แต่ถอยทีละก้าว ทีละก้าวจนชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของแก
"ครู..."
"อึบ อ่าาส์"
ไม่ทันได้ตั้งตัวครูปืนก็กระโจนเข้าหาเรา มือหนาของแกจับไปที่ท้ายทอยเรา ก่อนจะดึงเราเขาไปกดจูบ ริมฝีปากหนาตวัดสอดแทรกตัวเข้ามาภานในโพรงปากเราอย่างเร้าร้อน
"อ่าาาส์ โอ๊ะ... ครูอย่าครับ อ่าาาส์"
เสียงประท้วงเราดังขึ้นในลำคออย่างยากลำบาก เพราะริมฝีปากถูกครูปืนครอบครองไว้ด้วยริมฝีปากหนาของแกจนหมดหนทาง มีแค่จังหวะที่แกถอนออกแค่นั้นที่ให้เราพอได้หายใจ
"ต่อไปห้ามทำแบบนั้นอีก"
"ห้ามไปไกล้คนอื่นแบบนั้นอีกได้ไหม"
"ขออย่าเป็นของใครอีกเลยนะ"
ครูปืนประคองใบหน้าเราขึ้น ก่อนจะเอ่ยความในใจทั้งหมดของแกออกมา แววตาที่ว่างเปล่านั้นแต่กลับเต็มไปด้วยความอ้อนวอน แต่ก็แอบแฝงไว้ด้วยความต้องการบางอย่างที่เอ่อล้นออกมา
"เอ่อ... มิน..."
"อึ๊บ อ่าาาส์"
ไม่มีแม้โอกาสที่จะได้อธิบายริมฝีปากหนาก็จูโจมลงมาอีกครั้ง ครูปืนจับท้ายทอยเราแน่น แรงดูดดื่มที่เต้มไปด้วยความสเน่ห์หามันทั้งเร้าร้อน และร้อนแรงในเวลาเดียวกัน จนเราเองก็ยากที่จะต้านทานเอาไว้ได้
รสจูบที่ดุดันและร้อนแรงของครูปืนทำเอาเราแทบจะยืนไม่ไหว และแค่เพียงอึดใจเดียวเรียวลิ้นหนาของครูปืนก็มุดเข้ามา ตวัดดูดกลืนกินรสชาติความหอมหวานภายในโพรงปากได้อย่างง่ายดาย
ครูปืนไม่รอช้า จับเราหันหน้าเข้าหาโต๊ะทำงาน สองมือเราค้ำยันไปกับโต๊ะไร้ทางขัดขืน จากนั้นครูปืนก็ดันเราให้ราบหน้าลงไป ก่อนที่แกจขะดึงกางเกงวอมเราลงไปไว้ใต้ข้อพับเข่า
"ครูครับ เดียวมีใครมาเห็นได้นะ"
ครูปืนไม่ตอบแกยังคงตั้งหน้าตั้งตาจัดการท่าทางกดแผ่นหลังเราแนบลงไปกับโต๊ะ ก่อนที่แกจะงัดลำควยแปดนิ้วที่แข็งขื่นนั้นออกมา ครูปืนถ่มน้ำลายใสฝ่ามือจากนั้นก็แบะแก้มก้นเราแยกออกจากัน ก่อนที่น้ำลายในฝ่ามือแกจะถูกชะโลมลงไปที่ช่องทางรักเรา
ในที่สุดครูปืนก็ทนต่อความเงี้ยนที่ครอบงำไม่ไหว แกจับลำควยแน่นก่อนจะจ่อไปที่ปากทางเข้า จากนั้นแกก็ค่อย ๆ ส่วนหัวบานมันเข้ามา ทันที่ที่หัวควยบานของครูปืนถูกยัดเข้ามา ความจุกคับแน่นก็เริ่มคืบคลานเข้าสู่ร่างกายเรา
"อ้าาาาา ซื๊ดดดดด โอ๊ะ โอ๊ะ อ่าาาาส์"
ทันทีที่หัวบานให้ถูกดันเข้ามา เสียงครวญครางของเรากับครูปืนก็ดังขึ้น มันทั้งเจ็บแต่ก็มีความเสียวซ่านปะปนอยู่ด้วยไม่น้อย ตับบบ ตับบบ ตับบบ เสียงกระแทกเย็ดดังไปทั่วห้อง ในขณะที่เสียงครางของครูปืนก็ดังขึ้นเช่นกัน
"ซื๊ดดดด อ่าส์ ซื๊ดดดด อื้มมมม"
ลำควยหัวบานแปนนิ้วของครูปืน ถูกช่องทางคับแน่นของเราตอดรัดเอาไว้แน่น จากนั้นครูปืนก็ไม่รอช้าบดส่ายสะโพกควงจนพงหมอยของแกเสียดสีไปกับแก้มก้นเราจนเรารู้สึกคันยิก ๆ ขึ้นมาทันที
ตับบบ ตับบบ ตับบบ ครูปืนจับเอวเราไว้แน่น ก่อนจะกระแทกเย็ดส่งลำควยเข้ามาในรูรักอย่างร้อนแรง อัดส่งลำควยเข้ามาจนสุดโคนอย่างไม่ปราณี จนหัวบานมุดเข้าไปชนเข้ากับจุดเสียว ทำเอาเราเองถึงกับเสียการทรงตัวเพราะความเสียว
ป๊าบบบ ป๊าบบบ ป๊าบบบ เสียงกระแทกเย็ดดังขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ลำควยครูปืนก็ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ครูดเข้าครูดออกจนช่องทางคับแน่นของเราเสียวซ่านจนน้ำแทบแตก
"คุ... ครู อ่าาาาส์ เสียวอะ ซื๊ดดด"
เราร้องครางแทบขาดใจ ในขณะที่ก้นก็สับส่ายไปมา บดขยี่เข้ากับลำควยครูปืนอย่างเร้าร้อน ทำเอาครูปืนถึงกับร้องครางเสียงหลงออกมา
"โอ้วววว ซื๊ดดดด อ่าาาาา เก่งมาครับ อ่าาาา"
ครูปืนตอบรับกับสะโพกของเรา แกปล่อยให้เราส่ายสะโพกบดขยี่ควยของแกจนเราพอใจ จากนั้นครูปืนก้ไม่ปล่อยให้เราได้รอนาน ป๊าบบบบ ป๊าบบบบ ป๊าบบบ แกกระแทกเย็ดเข้ามาแบบรัว ๆ ทั้งหนักหน่วง และลึกสุดโคน
ลำควยยาวใหญ่หัวบานกำลังครูดเข้าครูดออก เสียดสีเข้ากับผนังภานในอย่างเสียวซ่าน แรงกระแทกเย็ดที่หนักหน่วงทำเอาเราเสียวแทบขาดใจ
"ซื๊ดดดด อื้มมมม อ่าาาาา เสียวไหมครับคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในลำคอ ในขณะที่กระแทกเย็ดเราจนสั่นครอนไปทั้งตัว แรงกระแทกเย็ดที่ถาโถมเข้ามา มันหนักหน่วงและร้อนแรงจนยากจะลืมเลือน
และแล้วครูปืนก็ถอนลำควยหัวบานออก จับเอวเรายกขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงาน ก่อนที่แกจะกดลำตัวเราให้นอนราบลงไป
"ครูครับเร็ว ๆ หน่อยเดี่ยวใครมาเห็น"
ครูปืนไม่ได้ตอบแต่แอบส่งสายตาหวานให้เรา จากนั้นแกก็จับสองขาของเราขึ้นพาดบ่า ก่อนที่แกจะยัดลำควยหัวบานเข้ามาอีกครั้ง
"อ่าาาา ซื๊ดดดด เสียววว วะ"
ครูปืนยัดควยเข้าไป พรางปากก็ร้องครางอย่างพอใจ และแล้วลำควยทั้งหมดก็หายเข้าไปในช่องทางรักของเราทั้งหมด ก่อนที่คนตรงหน้าเราจะเริ่มขยับสะโพกสวนเย็ดเข้ามาอีกครั้ง
ตับบบ ตับบบ ตับบบ ท่านี้คือท่าที่เราชอบที่สุด เพราะได้มองหน้าหล่อ ๆ ของครูปืนที่กำลังเย็ดเราอย่างเร้าร้อน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ มันยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่ให้ครูปืนมากยิ่งขึ้น
ตับบบ ตับบบ ตับบบ ครูปืนกระแทกเย็ดท่านี้อยู่นานพอควร สองมือแกค้ำยันลงบนโต๊ะ พร้อมกับขยับสะโพกบดเย็ดเราอย่างดุดัน ลำควยหัวบานมุดเข้ามุดออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเราเองนอนบิดเกร็งไปทั้งตัว
"อ้าาาา ซื๊ดดดดด เสียววว โว้ยยยย แตกแล้วว อ่าาาา"
สิ้นเสียงครูปืนก็กระแทกเย็ดแบบรัว ๆ อัดเข้ามาแบบสุดโคน จนเราเองต้องจับลำแขนแกไว้แน่น และแล้วไม่นานร่างกายที่แข็งแรง ก็เริ่มกระตุกเกร็ง ใบหน้าหล่อเงยขึ้น ก่อนที่เราจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างถูดฉีดอัดเข้ามาในช่องทางรักเรา
"ซื๊ดดดดดด อื้มมมมมม อ่าาาาา"
เสียงหอบหายใจครูปืนแผ่วเบ่าลง น้ำควยทั้งหมดถูดอัดฉีดเข้ามาในตัวเราจนหมด จากเสียงคำรามกลับกลายเป็นเสียงหอบหายใจของเราแทน และเราเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองน้ำแตกราดหน้าท้องไปตอนไหน
แค่นี้ก่อนนะครับ ไว้กลับมาเจอกันใหม่อิอิ
ตัวอย่างตอนต่อไป
"ไหนมึงบอกว่ามึงลบคลิปหมดแล้วไงวะ"
"แล้วทำไมไปอยู่ที่คนอืนได้"
"ก็หนูลืมไปว่าวันก่อนหนูส่งให้มันดู"
"แต่หนูปิดหน้าครูแล้วนะ แต่... มันดันจำชุดครูได้อะ"
"กูว่าแล้วคนอย่างมึงต้องเล่นสกปรกอีกแน่..."
"แหมครู ไม่เห็นจะยาก..."
"ครูก็แค่... ปิดปากมันเหมือนที่ปิดปากหนูก็แค่นั้นเอง"
ื
สนุกมากครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ครูปืนหึงโหดมาก{:5_120:} อุ้ย ตัดจบได้ค้างมากครับ😝 ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ พระเอก กะ นางเอกได้กันละ ถ้าโฟกัสไปที่คนอื่นเลยก็น่าสนใจนะ จะได้ไม่เหมือนเรื่องก่อน แล้วก็ตัดสลับมาที่คู่หลักบ้างฟีล ตัวเอกออกผจญภัยมา พอเหนื่อยก็กลับมาหาผัวที่บ้าน ขอบคุณครับ I like that รักครูปืนอิจมินมากกก หลงรักครูปืนกับพี่มาวินอิอิ เสียวมากตอนนี้ ขอบคุณมากค่ะ สุดยอด สนุกมากครับ ขอบคุณครับ รอตอนต่อไปเลยครับ กำลังสนุกเลย หึงแน่ๆ สนุกมากกกตอนต่อไปได้เลย ขอบคุณค่ะ