เมื่ออีเพื่อน "เลว" มันรุกครูพละไม่สำเร็จ เราก็เลยต้องรุกแบบนิ่ม ๆ แทนอิอิ ตอนที่ 7
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย mama2549 เมื่อ 2026-4-5 07:25ตอนนี้บอลจะเขียนแบบมุมมองบุคคลที่สาม หรือ มุมมองพระเจ้า เพี่อจะให้นักอ่านเห็นถึงมุมมองของตัวละครหลัก ได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ถ้าอ่านแล้วชอบก็ขอกำลังใจติชมได้นะครับ
แสงจากหน้าจอมือถือสะท้อนดวงตาของตูนวาบวาวในความมืด ในขณะที่ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจออย่างชำนาญ แอปพลิเคชันอินสตาแกรมในเครื่องถูกล๊อกอินด้วยบัญชีที่ไม่ใช่ของตัวเอง เพราะชื่อและรูปโปรไฟล์กลับเป็นของ "มิน"
ถูกตั้งขึ้นแบบเนียน ๆ ราวกับว่าเป็นเจ้าของตัวจริง ตูนยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดเข้าไปยังรายชื่อของรุ่นพี่ในโรงเรียนทีละคน
"มินชอบพี่นะครับ..."
"อยากคุยด้วยจัง"
"อย่าลืมฝันถึงมินด้วยนะ :)"
ข้อความชุดเดิมถูกส่งออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในชณะที่สายตาของตูนเองก็เต็มไปด้วยความริษยา
"มึงเด่นมากใช่ไหม เดี๋ยวกูจัดให้"
เสียงพึมพำเบา ๆ หลุดออกจากปากของตูน ขณะที่ปลายนิ้วก็กดส่งข้อความสุดท้ายลงไป ก่อนที่เสียงหัวเราะจะค่อย ๆ ดังขึ้นในลำคออย่างจงใจ
"กูเกลียดมึง!"
"ทำไม่... ทุกคนถึงหลงรักมึงกันหมดวะ!"
ตูนกัดฟันเม้นเสียงเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยแรงริษยาที่ก่อตัวมาเนินนาน
มินกับตูนเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่เด็ก เขาทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน แต่ด้วยความน่ารักของมิน ทำให้มีแต่คนเข้าหา และที่สำคัญ มินเป็นเด็กที่สดใส เขาเติมโตมาจากครอบครัวที่เพรียบพร้อม ทั้งฐานะและการเงิน
ต่างจากตูน ที่ฐานะทางบ้านไม่ได้ดีนัก พ่อแม่ของเขาก็เป็นลูกจ้างกรีดยางให้กับพ่อของมิน และนี่ก็น่าจะเป็นชนวนที่ทำให้ตูนพยายามทำตัวให้ดูเหนือกว่ามินทุกอย่าง
ในขณะที่มินเองกลับยอมตูนทุกอย่าง แต่พอเริ่มโตขึ้นมินกลับรู้สึกว่า สิ่งที่ตูนกำลังทำมันเริ่มทำร้ายเขาขึ้นทุกวัน เพราะหลายเหตุการณ์มันมีความเชื่อมโยงต่อกัน และหลังจากนั้นมินก็เริ่มตอบโต้เพื่อป้องกันตัวเอง
เช้าวันถัดมา...ความวุ่นวายก็เริ่มต้นขึ้นในโรงเรียน มินเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ดูแปลกไป จากสายตาที่ธรรมดาของคนรอบข้าง แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นสายตาที่แปลกไป ก่อนที่เสียงของใครบางคนจะดังขึ้น
"น้องมินครับ เมื่อคืนทักหาพี่...หมายความว่าไงครับ"
มินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะถอยหลังเหมือนตั้งหลักหนึ่งก้าว
"พี่พูดว่าอะไรนะครับ"
เสียงเรียบใส่เอ่ยขึ้นด้วยความส่งใส แต่แล้วเสียงของอีกหลายคนก็ดังสวนขึ้นมา
"ที่น้องมินทักไอจีบอกชอบพี่... มันเรื่องจริงใช่ไหม"
"น้องมินอยากเจอพี่จริง ๆ ใช่ไหม"
"เมื่อคืนพี่ฝันถึงน้องมินด้วยนะ"
เสียงเหล่านั้นจากหนุ่ม ๆ รุ่นพี่ดังขึ้นรอบตัว จนมินเริ่มตั้งรับไม่ทัน
"ผมไม่รู้เรื่องนะ ผมไม่ได้ทำ..." เสียงสั่นปฎิเสธทันควัน แต่เสียงนั้นกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงคนรอบข้าง
"น้องมินเล่นตัวเหรอ ทักมาก่อนแท้ ๆ"
"ใช่! พี่อุส่ามารอน้องมินแต่เช้าเลยนะ"
เสียงพวกนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ และดูท่าแล้วเหตุการณ์น่าจะปะทุรุนแรงมากขึ้น จากแค่ไม่กี่คน แต่ตอนนี้กลับยืนล้อมรอบตัวมินเต็มไปหมดแล้ว
"ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ทำ"
มินยังคงยืนกรานเสียงแข็ง แต่ก็ไม่สามารถหยุดคนรอบตัวได้ แต่ก่อนที่เรื่องจะลามไปไกล เสียงทุ้มเข้มก็ดังขึ้น
"ทำอะไรกัน"
แค่คำพูดประโยคเดียว แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะหยุดทุกอย่างได้ ก่อนที่วงล้อมจะค่อย ๆ แหวกออกจากกัน
ครูปืนยืนเด่นอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ครู..." เสียงมินดังขึ้นก่อนจะวิ่งเข้าหาครูปืน ความหวังของแสงสุดท้ายที่เขารอคอย
"พวกเธอทำอะไรกันห๊ะ!"
"เอ่อ... ก็น้องมินนะสิครับส่งข้อความหาพวกผม"
เสียงเหล่านั้นตอบกลับ ทำเอามินต้องรีบมองหน้าครูปืน
"มินไม่ได้ส่งนะครู" สองมือจับไปที่แขนครูปืนพร้อมกับเขย่าเบา ๆ
"ไหนข้อความอะไรเอามาดูสิ"
ในที่สุดข้อความหน้าจอก็ถูกยื่นให้ครูปืนดู แววตาที่เข้มอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว กลับยิ้งตอกย้ำความคมชัดมากยื่งขึ้น
ครูปืนหันมาสบตามิน ในม่านตาเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ไม่อาจพูดออกมาได้
"มินไม่ได้ส่งจริง ๆ นะครู"
"ไม่เชื่อก็ดูไอจีมินได้เลย"
มินยื่นมือถือส่งให้ทุกคนดู รูปโปรไฟล์ที่ไม่เหมือนกัน ทำให้ทุกคนเริ่มแตกเสียงออกจากกัน
"เฮ้ย! ทำไมโปรไฟล์มันคนละรูปกันวะ"
"เออใช่จริงด้วย!"
ครูปืนดึงมือถือมาจากมือของมิน ก่อนจะเอามาเทียบกับอีกเครื่องที่อยู่ในมือ สายตาส่อแววในความคิด หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน
"อะ อะ แยกย้าย เดี๋ยวเรื่องนี้ครูจัดการเอง"
เสียงเข้มของครูปืนดังขึ้น ทุกคนต่างก็แยกย้าย แต่ความกระจ่างแจ้งก็ยังคงไม่ชัดเจน
"แน่ใจนะว่าไม่ได้ทำ"
ครูปืนหันมาสบตามินเอ่ยขึ้นเสียงเบา แววตาที่อ่อนลง คล้ายกับปลอบประโลมคนตรงหน้า
"มินไม่ได้ทำ"
มินตอบอย่างมั่นใจ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นกลัว แต่ก็แฝงไปด้วยความหนักแน่น กับคำพูดที่ตัวเองได้พูดออกไป
"งั้นก็มีคนปลอมบัญชี...เดี่ยวครูจัดการเอง"
น้ำเสียงหนักแน่น แต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนให้กับคนตรงหน้า โดยที่แม้แต่เจ้าตัวเอง ก็ไม่อาจรู้ได้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
ทุกอย่างจบลง มินกับครูปืนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยที่ครูปืนไม่เคยรู้ตัวเลยว่า ความสัมพันธ์ของเขากับมิน มันกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ช่วงพักกลางวัน
โรงอาหารเต็มไปด้วยนักเรียนผู้ชายที่กำลังจับกลุ่มคุยกัน แต่ตรงกลางวงนั้นกลับเป็นมินเองที่ยืนอยู่
"ตกลงที่น้องมินทักมา มันจริงไม่"
"อย่าเล่นตัวหน่อยน่า เลือกมาเลยจะเอาคนไหน"
"หรือว่าจะเอาทุกคนเลยก็ได้นะครับ"
ดูแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าน่าจะไม่จบง่าย ๆ แน่นอน เพราะตอนนี้เองมินกำลังถูกคุกคามจากคนกลุ่มเดิม
"บอกกี่ครั้งแล้วว่ามิน ไม่ได้ทำ"
"ใครจะเชื่อละครับ หลักฐานมันทนโท่อยู่นี่ไง"
"งั้นมันก็เรื่องของพวกพี่แล้วละ"
มินพูดจบกำลังจะเดินผ่าวงล้อมออกไป หัวใจเต้นแรง ปลายมือเย็นเฉียบ แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"ถ้าไม่หยุดกูซัดหน้าแหกทุกตัว"
มาวินเดินเข้ามา ก่อนจะดึงตัวมินไปหลบอยู่ด้านหลังกว้าง สายตาคมกวาดมองรอบวง ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเรียบแต่หนักขึ้นขึ้นอีกครั้ง
"เลิกยุ่งกับน้องมัน"
"ทำไมวะ น้องมันเป็นอะไรกับมึงวะ"
มาวินเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนถึงกับหยุดนิ่ง
"กูชอบน้องมัน"
ทุกคนเงียบลงทันที สายตาจับจ้องไปที่เขาสองคน
"ดังนั้น...ถ้าใครไม่อยากมีเรื่องกับกู ก็ถอยออกไป"
น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่กลับทำให้ทุกคนรอบ ๆ ไม่มีใครกล้าเถียง แววตาของมาวินตอกย้ำพลังบางอย่างจากข้างในออกมา ส่วนมินเองก็ได้แต่ยืนงงกับคำพูดของคนที่กำลังปกป้องเขาอยู่
ทุกคนแยกย้ายอย่างง่ายดาย ก่อนที่เสียงใสของมินจะเอ่ยขึ้น
"ขอบคุณนะพี่ที่ช่วย..." มินหยุดหายใจ ก่อนจะพูดต่อ
"แต่ทีหลัง พี่ไม่ต้องแกล้งบอกไปแบบนั้นก็ได้นะ"
มาวินก้มหน้าลงเล็กน้อย ให้ระดับสายตาของเขากับมินอยู่ในระดับเดียวกัน ก่อนที่เสียงเรียบแต่อ่อนโยนจะเอ่ยขึ้น
"อื้ม...พี่จะปกป้องเราเองนะ"
มือหนาค่อย ๆ ยืนไปลูบผมของคนตรงหน้า จากนั้นมาวินก็เดินออกไป ทิ้งไว้แค่มินที่ยืนนิ่ง แต่เสียงของหัวใจกลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม
แต่ในมุมหนึ่ง ไม่มีใครรู้เลยว่า... ครูปืนยืนอยู่ตรงนั้น และแน่นอนว่า...เขาได้ยินทุกคำที่มาวินพูดอย่างชัดเจน
กรามถูกขบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว แววตาที่เคยนิ่ง กลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนที่เจ้าตัวจะหมุนตัว แล้วก็เดินจากไป... โดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ
วันรุ้งขึ้น
แสงแดดยามสายส่องกระทบกับพื้นดินหน้าอาคารเรียน มินเดินอยู่เพียงลำพัง สีหน้ายังดูเหนื่อยล้าจากเรื่องเมื่อวาน
เหนือขึ้นไปยังชั้นสองของอาคารเรียน ตูนยืนพิงระเบียงมองลงมาด้านล่าง สายตาจับจ้องไปยังมินที่กำลังเดินมา
ก่อนที่สายตาของตูนจะเหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า กระถางดอกไม้ใบหนึ่ง... วางอยู่ตรงระเบียง ก่อนที่รอยยิ้มร้าย จะปรากฎขึ้นบนใบหน้า
"เอ๊ะ... ถ้ามันตกลงไป จะโดนใครไหมนะ"
ความชั่วร้ายในหัวดังขึ้น แต่ร่างกายอ้วนดำกลับเร็วกว่าเสียง ก่อนที่ตูนจะก้าวเข้าไปใกล้ แล้วชะโงกลงมามอง
รอ ตูนรอจังหวะทีมินกำลังเดินเข้ามา ก่อนที่จะนับในใจเบา ๆ
"หนึ่งก้าว"
"สองก้าว"
"สามก้าว"
ตอนนี้แหละ มันตรงกับจังวะที่มินเดินเข้ามาพอดี ตูนใช้ศอกดันกระถ่างออกไปอย่างไม่ลังเล
ตูบ!
ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที แต่จังหวะนั้น มาวินทันได้เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
"มิน!"
เสียงตะโกนของมาวินดังขึ้นอย่างลนลาน ร่างใหญ่พุ่งตัวออกไปอย่างไม่คิดชีวิต
"ระวัง!"
เสียงตะโกนซ้อนดังขึ้นจากอีกด้าน มินชะงัก เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ
เงาดำของบางอย่างตกลงมา แต่มันเร็วเกินกว่าจะหลบได้ทัน
ตูบ!
เสียงกระแทงดังสนั่น ร่างของมินถูกใครบางคนกอดรวบเอาไว้อย่างแน่นหนา โลกทั้งใบของมินเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง
ก่อนที่มินจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
"ครู..." เสียงสั่นพร่าหลุดออกจากริมฝีปากบาง ไม่ใช่มาวิน แต่กลับเป็นครูปืนที่เข้ามารับแทน
เลือดสีแดงสดไหลลงมาตามขมับช้า ๆ ก่อนจะอาบนองข้างแก้ม
"มินเป็นอะไรไหม"
มินสายหน้าไปมา สายตาเริ่มพร่าเลือน
"คะ... ครู..." ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดวูบลงไป
"มิน... ตื่น ๆ อย่าเพิ่งหลับ"
ครูปืนไม่รอช้า ยกร่างมินช้อนมือเข้าไปตรงข้อพับเข่า ส่วนอีกข้างรองรับไปที่ต้นคอ ยกร่างร่างของมินขึ้นชิดแนบอก ก่อนจะพาเดินไปยังห้องพยายบาล
มาวินที่ยืนอยู่ตรงนั้นเงยหน้าขึ้นไปยังชั้นสองของอาคาร สายตาจับจ้องไปที่ระเบียง
"เชี่ย! ซวยแล้ว..."
เสียงตูนพึมพำ ก่อนจะหลบเข้าไปด้านใน แต่ก็ยิ้มอย่างพอใจให้กับสื่ง ที่ตัวเองทำลงไป
ตัดภาพมาที่บ้าน หลังจากมินสลบไปอย่างยาวนาน ความมืดค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างของหลอดไฟ เปลือกตาที่หนักอึ้งของมินค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ
กลิ่นคุ้นเคยของห้องนอนลอยแตะปลายจมูก ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะค่อย ๆ ชัดขึ้น ปรากฎเงาของใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง
"ตื่นแล้วเหรอลูก"
เสียงนุ่นของผู้เป็นแม่ดังขึ้นทันทีที่เห็นมินขยับตัว มินกระพริบตาปรับสายตาเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
"ครับ..."
เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยเหมือนคนเพิ่งฟื้น แต่แทบจะทันที ความทรงจำก่อนหน้าก็ไหลย้อนกลับมา
"แล้วครูปืนอะครับแม่"
น้ำเสียงของมินเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แต่แอบแฝงความร้อนรนเอาไว้ในแววตา
แม่มองหน้าลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ออกมา
"ไม่เป็นไรแล้ว..."
"แค่หัวถลอกนิดหน่อยเอง หมอทำแผลให้แล้วละ"
คำตอบของแม่ทำให้มินรู้สึกคลายความกังวลลงได้เล็กน้อย แต่หัวใจยังกลับเต้นแรงไม่หาย ถ้าหากไม่ไปให้เห็นกับตาตัวเอง
"มิน...ไปหาครูได้ไหม"
คำถามถูกเอ่ยออกมาแทบจะทันที แม่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
"มันค่ำแล้วนะลูก ไว้พรุ่งนี้ค่อย-"
"แต่มินอยากไปตอนนี้นิครับ"
มินพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเรียบ แต่หนักแน่นอย่างที่แม่เองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน สายตานั้นชัดเจนเกินกว่าที่แม่เองจะปฎิเสธได้ลง
"ก็ได้...แต่แป๊บเดียวนะ"
ยังไม่ทันที่มินจะได้ยิ้มดีใจออกมา เสียงทุ้มต่ำของพ่อก็ดังขึ้น
"ถ้าจะไป... ก็นอนเป็นเพื่อนครูเขาไปเลยสิ..."
"เดี๋ยวพ่อจะโทรบอกครูเขาให้"
"ครับ"
เสียงตอบรับเบา ๆ หลุดออกมา ก่อนที่มินจะรีบลุกจากเตียงหยิบไฟฉาย แล้วก็เดินไปบ้านสวนครูปืนทันที
ฝั่งครูปืนพอว่างสายจากพ่อ สายตาฉายแววบางอย่างออกมา ก่อนจะเดินไปเปิดประตูบ้านทิ้งไว้ เสร็จแล้วก็กลับมานอนรอบนเตียงนอน
ใบหน้าหล่อปรากฎรอยยิ้มร้าย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้เล็กตรงหัวเตียง ที่มีบางอย่างถูกเก็บอยู่ด้านใน แต่ทันใดนั้น เสียงใสของมินก็ดังขึ้น
"ครูครับ"
ครูปืนไม่ได้ขานรับ รอให้มินเดินเข้ามา และแล้วจังหวะนั้นเอง มินเปิดประตูห้องนอนเข้ามา ก่อนจะเอ่ยขึ้น
"ครู..."
แต่แล้วมินก็ต้องหยุดลงอย่างกระทันหัน เพราะสายตาดันเหลือบไปเห็น ครูปืนนอนคาบลูกอม superจุ๊บ อยู่ในปาก ส่งยิ้มหวานหยดย้อย แววตามีพลังงานบางอย่าแฝงอยู่ภายใน
"เชี่ย..."
มินรีบปิดประตูอีกยังไม่เดินเข้าไป หลับตาหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกอีกครั้ง
"เข้ามาสิ!"
แค่นี้ก่อนนะครับ รอตอนต่อไปอิอิ
รอๆค้าบ เอาให้อิการ์ตูนเข็ดหลาบได้มั้ย รำคาญ น้องมิน ป๊อบมาก สนุกมากครับ เสดแน่มินเอ้ยย555ลุ้นมาหลายตอนล่ะ555 รอตอนต่อไป เล่าได้ขาดตอนมาก รอตอนต่อไปนะคับ ค้างมากก {:5_129:} เกลียดอีตูนอยากตบล่างน้ำ5555 ขอบคุณครับ มาต่อไวๆๆนะครับ ทำให้อยากแล้วจากไปนะครับ ฮ่าาา ฮื้มมมมเสดแน่น้องมิน ลุ้นไม่ไหวววว สนุกมากครับ ตัดจบได้แบบ… ขอบคุณครับ รอเลยน้องมินไม่รอดแน่ละคทั้งนี้5555 ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ