เมื่ออีเพื่อน "เลว" มันรุกครูพละไม่สำเร็จ เราก็เลยต้องรุกแบบนิ่ม ๆ แทนอิอิ ตอนที่ 6
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย mama2549 เมื่อ 2026-4-3 23:43เรื่องเล่าทั้งหมดนี้เกิดจากการแต่งเติม ถึงเค้าโครงอาจจะเอามาจากเรื่องจริงบ้างก็ตาม
แต่ขอให้นักอ่านทุกคนที่ติดตาม จงอ่านมันเพื่อความบรรเทิงนะครับอิอิ (ยังไม่แก้คำผิดตามเคย)
ป.ล. ตอนแรกว่าจะไม่ลง แต่เขียนค้างไว้แล้วก็เลยต่อจนเสร็จ
ทุกอย่างจบลงเราก็เอาตัวเองออกมาจากป่ารกทึบนั่นอย่างไว ก่อนจะรีบวิ่งไปยังกองประจำสีของตัวเอง แต่พอไปถึงทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้านหมดแล้ว เราที่เห็นเช่นนั้นก็เลยไปหยิบกระเป๋าหนังสือที่ว่างเอาไว้ตรงม้าหินอ่อน เราก็ไม่รู้ว่าใช้เวลากับการแอบถ้ำมองหนังสดไปนานแค่ไหน แต่พอกลับมาอีทีมันก็ไม่มีใครแล้ว
เราสะพายกระเป๋าขึ้นบ่าก่อนจะยืนหันซ้ายหันขวา แต่จังหวะนั้นสายตาเราดันเหลือบไปเห็นครูปืนยืนอยู่กลางสนามพอดี เราก็เลยนึกขึ้นได้ว่าพ่อฝากให้เรามาถามครูปืนเรื่องว่าจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านสวนวันไหน
"ครู! ขอคุยด้วยหน่อย" เราตะโกนออกไปจนครูปืนหันมามอง
"ห่า! มีอะไร..."
"ขอคุยด้วยหน่อยคร้าบบบ!" จะบ้าแทนที่เราจะวิ่งเข้าไปหาแกแต่ดันตะโกนกันไปมาสะงั้น
"ไปรอที่ห้องเดี๋ยวตามไป..."
"โอเค คร้าบบบ!"
โคตรตลก ห่างกันไม่ถึงร้อยเมตรแต่ดันตะโกนกันไปมาจนเข้าใจกันทั้งสองฝ่าย ส่วนเราพอครูปืนบอกมาแบบนั้น เราก็เดินก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไปยังห้องพักครูปืน ที่อยู่ติดกับด้านหลังโรงยิมอย่างสบายใจ แต่ในระหว่างนั่น
"จะไปไหนละคร้าบบ น้องมิน..." เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า
เราเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็น "ไอพี่ก้อง" รุ่นพี่ม.4 ที่ขึ้นชื่อว่าไม่น่าเข้าไกลเท่าไหร่นัก เพราะพักหลัง ๆแกมักจะตามต่อแยเราหนักขึ้นทุกวัน และอีกอย่างเราก็ไม่อยากจะมีปัญหากับอีสัสตูนมันอีก
"เอ่อ... ผมรอแม่มารับครับ" เราตอบเสียงสั่น ๆ พยายามจะตอบแบบเลี่ยง ๆเอาไว้ พอตอบเสร็จเราก็กะจะเดินต่อ แต่ไอ้พี่ก้องมันกลับเดินมาขวางหน้าเราเอาไว้
"จะรีบไปไหนละครับ ให้พี่ก้องไปส่งไหมจ๊ะ!"
น้ำเสียงดูเหมือนจะกวน ๆเป็นปกติตามสไตล์ของแก แต่สายตาไอพี่ก้องนะสิมันกลับทำให้เรารู้สึก เหมือนกำลังถูกคุกคามยังไงก็ไม่รู้ และดูจากท่าทางแล้วไอพี่ก้องมันเริ่มรุกหนักขึ้นกว่าทุก ๆครั้งสะด้วย
"ไม่เป็นไร พี่จะไปไหนก็ไปเถอะมินจะรอ..." เรายังพูดไม่ทันจบไอ้พี่ก้องก็เดินเข้ามาประชิดตัว ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้เราขยับถอยหลัง แต่ดันชนเข้ากับกับกำแพงโรงยิมเข้าเต็ม ๆ
"...ซวยแล้ว..." เสีงในหัวเราดังขึ้น ในขณะที่ไอ้พี่ก้องก็เดินเข้าหาเรามาเรื่อย ๆ
"พะ พะ พี่ถอยหน่อยครับ" เราพูดเสียงสั่น แต่ก็เริ่มไม่พอใจ
"ทำไมต้องกลัวพี่ด้วยละครับ" ไอ้พี่ก้องยิ้มบาง ๆ พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ทีละนิด ทำเอาเราถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ และพยายามหันหน้าหนี เพราะยิ่งไอ้พี่ก้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้หัวใจเราเต้นแรงให้กับความหล่อแบบไทยบ้านของแก
ไอ้พี่ก้องมันไม่ได้หล่ออะไรมาก ตามสไตล์เด็กใต้ทั่วไป แต่ที่ทำให้แกดูน่าสนใจก็น่าจะเป็นทรงแบ๊ด ๆของแกมากกว่า เอาง่าย ๆคือหล่อแบบกวน ๆ แบบพวกวัยรุ่นน้ำท่อมอะไรประมาณนั้น มันก็เลยทำให้สาว ๆหรือกระเทยทั้งหลายแอบหมายปองแกกันไม่น้อย ซึ่งก็รวมถึงอีสัสตูนมันด้วยที่เป็นตุเป็นตะไปเอง
"ไม่ต้องกลัวพี่นะครับ!"
"พี่ก็แค่ ... อยากจะทำความรู้จักกับน้องมินให้มากขึ้นแค่นั่นเอง"
ในตอนนี้ไอ้พี่ก้องได้ดักเราไว้ทั้งสองทาง ด้วยวงแขนทั้งสองข้างของแก และเท่ากับว่าตอนนี้เราถูกไอ้พี่ก้องรวบเอาไว้เป็นที่เรียบร้อย
"พี่ก้อง! เอามือออกเดี๋ยวนี้ครับ!" เราเริ่มขึ้นเสียง พร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจใส่ แต่ไอ้พี่ก้องกลับยิ้มอย่างหน้าตาเฉย
"น่ารักวะ! แอบดุสะด้วย" แทนที่แกจะเอามือออก แต่กลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเรารับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ กระทบที่ต้นคอเราเบา ๆ
"จะถอยไม่ถอย!"
"แล้วถ้าพี่ไม่ถอยละ น้องมินจะทำไงน๊า..."
แม่งไอ้พี่ก้องโคตรกวนตีนสุด ๆ เราละอยากจะกำหมัดให้แน่นแล้วซัดหน้าให้เต็มแรงสักหมัด แต่ก็แหละเรากลับไม่กล้า...
ฮือ... แต่แล้วในจังหวะนั้น เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้น ก่อนที่บรรยากาศมันจะเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
"น้องเขาบอกให้ถอยก็ถอยดิวะ ไม่น่าต้องให้พูดยากนิ"
หนุ่มร่างสูงใหญ่ในตาคม ใบหน้าหล่อเหล่าอย่างกับเทพเทวดาลงมาจุติ ทำเอาเราที่เห็นถึงกับหลุดเสียงในหัวดังออกมาว่า...
"ไอ้รุ่นพี่เฮงซวย..." ใช่แล้วไอ้รุ่นพี่เฮงซวยคนนั้นก็คือ คนที่แย่งลูกอมเราเมื่อเช้านั่นเอง
"อ้าวไอ้มาวินเด็กใหม่นี่เอง ว่าแต่มึงมายุงอะไรด้วยวะ!" ไอ้พี่ก้องเอามือออกจากผนัง ก่อนจะหันไปจ้องมองคนที่มันเรียกชื่อว่า "มาวิน"
เราที่ได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกคุ้นเคย เหมือนได้ยินผ่าน ๆหูมาไม่นาน แต่ก็นั่นแหละเราไม่มีเวลามานึกอะไรทั้งนั้น เพราะสองคนที่อยู่ตรงหน้าเรา มองหน้ากันอย่างกับจะวางมวยกันแล้ว
"ทำไมกูจะยุ่งไม่ได้ ก็คนนี้คือคนของกู" อีเตี้ย! ไอ้พี่มาวินพูดเสร็จก็เดินเข้ามาดึงมือเรา พร้อมกับเหวี่ยงให้เราไปหลบด้านหลังของแก
"เฮ้ย! ใครคนของพี่วะ!" เรารีบสะบัดมือ ก่อนจะประท้วงออกไป
"หุบปาก พี่อุส่ามาช่วยนะเนี่ย" ไอ้พี่มาวินหันมากระซิบเบา ๆ ขมิบตาให้เราเล่นตามน้ำไป
"คนนี้ของกูเว้ย! มึงอย่ามายุ่ง" ไม่ทันไรไอ้พี่ก้องก็กระโจนเข้ามาคว้าข้อมือเราอีกข้างเอาไว้ พร้อมกับออกแรงดึง
"ของกู มึงอะปล่อย"
ฉิบหายแขนเราทั้งสองข้างถูกผู้ชายสองคนดึงรั้งกันไปมาจนแขนแทบหลุด ดูจากสภาพแล้วเหมือนขุนแผนกับขุนช้างกำลังแย่งนางวันทองไม่มีผิด
"ไอ้มาวินมึงปล่อย!"
"กูไม่ปล่อย! มึงนั่นแหละต้องปล่อยคนของกู"
บรรเทิงมากกกก! เราถูกดึงไปทางซ้ายทีทางขวาที และตอนนี้แขนทั้งสองข้างของเราแทบจะขาดออกจากกันอยู่ แล้วววว!
"...STOP..." เราตะโกนจนสุดเสียง พร้อมกับสะบัดมือสุดแรงจนทั้งคู่ถึงกับหยุดยืนนิ่ง
"ไม่ใช่คนของใครทั้งนั้นเว้ยยยย!"
"ถ้าใครไม่หยุดนะเจอดีแน่..." เราชี้หน้าทีละคนแล้วก็ได้ผล เพราะทั้งสองยืนแข็งทื่อไม่กล้าแม้จะขยับตัว
เอาซี่บอกแล้วอย่าให้อีมินเดือด เป็นไงละยืนอึงกันไปเลยละสิ เราสะบัดข้อมือกะจะเดินหนีไปจากตรงนี้ แต่พอหันหน้ามาอีกทาง ดันเจอเข้ากับครูปืนที่ยืนกอดอกเข้าเต็ม ๆ
"เชี่ยครู! มากตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วอะ" เราเอ่ยถามด้วยความตกใจ ก่อนที่ครูปืนแกจะเดินเข้ามาแล้วก้มลงกระซิบที่หูเราเบา ๆ
"นานพอได้เห็นหนุ่ม ๆ เขาแย่งเธอก็แล้วกัน" ฉิบหาย เสียงกระซิบของครูปืนทำเอาเราถึงกับขนลุกตั้ง ก่อนที่แกจะเอ่ยเสียงเข้มออกไป
"สนุกกันพอยัง อยากเข้าห้องปกครองกันใช่ไหม!" เสียงดังฟังชัดจนไอ้พี่ก้องถึงกับออกตัวแรง
"ไม่มีอะไรครู พวกเราแค่หยอกน้องมินเล่นกัน เน๊อะไอ้มาวินเน๊อะ!" พูดจบไอ้พี่ก้องก็วิ่งหางจุกตูด ส่วนไอ้พี่วินยืนตาขวางมองหน้าครูปืนราวกับจะเอาเรื่อง
"นายอะว่าไง เพิ่งย้ายมาใหม่นิเราอะ"
พี่มาวินไม่ตอบแต่กลับเดินเข้ามาหาเรา สายตาคมคู่นั้นเหมือนกำลังจะบอกอะไรบางอย่างกับเรา
"แบมือมา มีของจะให้"
"ห่า!" เราก็งงดิครับ จู่ ๆมาขอมือกันเฉย ๆ
"เออ... เอามาน่า..."
เราที่เห็นว่าไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ก็เลยแบมือยื่นออกไป และแล้วไอ้พี่มาวินก็ล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะวางลงบนมือเราอย่างเบาแรง
"ลูกอม!" เราเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่ามันคือลูกอม superจุ๊บ สองแท่งเมื่อเช้าที่แกแย่งซื้อตัดหน้าเราไป ก่อนที่เราจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า จากนั้นเสียงเรียบต่ำของพี่เขาก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"อะพี่ให้เรา ถือว่าเราหายกันละ"
พอพูดจบพี่เขาก็หันหลังเดินจากไป ปล่อยให้เรายืนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนที่สายตาเราจะเหลือบมองไปยังครูปืนที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล
"เชี่ย!" เราถึงกับสะดุ้งโหย่งเมื่อหันไปชนเข้ากับสายตาของครูปืน เชื่อไหมตาแกอย่างแข็ง ส่วนหน้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง มันตึงสะยิ่งกว่าตึงจนคิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนที่แกจะเอ่ยด้วยเสียงเข้มขึ้น
"มีธุระไม่ใช่เหรอ ตามมาที่ห้อง" ไม่ได้ตึงแค่หน้าแล้วละ เพราะเสียงแกก็อย่างตึงไม่แพ้กัน
"แฮ่..." เราถึงกับยิ้มแห้งก่อนจะเดินตามหลังแกไปที่ห้องพักครู
เราเดินตามครูปืนไปอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ก้มหน้ามองพื้นอย่างกับคนมีความผิดติดตัว พอเข้าไปในห้องพักครู ไม่ทันที่เราจะได้ตั้งตัว ครูปืนก็เปิดประเด่นขึ้นทันที
"เสน่ห์แรงนะเราอะ" เหมือนคำพูดลอย ๆ แต่ก็แอบจิกกัดเบา ๆ
นี่ถ้าเป็นเราก่อนหน้านี้ เราก็จะตอบแกไปว่า
"ก็ช่วยไม่ได้นิครู คนมันฮอตมันดังอะ" แต่ตอนนี้มันดันตอบแบบนั้นไม่ได้นะสิ เพราะเรากลับเงียบเหมือนคนก้มหน้ายอมรับความผิดสะงั้น
"อะมีธุระอะไรว่ามา"
ในที่สุดบรรยากาศตึงเครียดก็เริ่มคลายลงเมื่อครูปืนเปลี่ยนคำถาม เราไม่ได้กลัวอะไรแกนะ แต่ที่เราเงียบก็เพราะเราไม่อยากเถียงกับแกต่างหาก ก็วันนี้ทั้งวันมีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้หนักหัวเราเต็มไปหมด แล้วถ้ามาเถียงกับครูปืนอีกเราก็คงต้องแพ้ราบคาบอย่างแน่นอน
เพราะอย่างนั่นเราก็เลยเลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้มันไหลตามน้ำไปไม่ตอบโต้ อีกอย่างเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ดังนั้นการเงียบเอาไว้มันก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วสำหรับวันนี้
"เอ่อ...พ่อให้มาถาม ว่าครูจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านส่วนวันไหนอะ"
"แค่นี้!"
"อ้าวก็แค่นี้ไง แล้วสรุปครูจะย้ายวันไหนละครับ" เราเองก็มีแอบหลุดกวน ๆไปนิดหน่อย ก็แหมครูปืนทำท่าทางโคตรน่าหมั่นไส่ แกยืนกอดอกเดินวนรอบ ๆตัวเรา สายตามองเราอย่างกับจ้องจะจำผิด
"วันเสาร์! พรุ่งนี้แหละ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง เราเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
"อืม โอเคงั้นมินจะไปบอกพ่อให้" พูดจบเราก็ยกมือไหว้ก่อนจะขอตัวกลับบ้าน
"งั้นลาละครับ!"
แต่ไม่ทันได้ก้าวขา เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้น
"ลูกอมอะเอามานี่"
เราเองที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับร้อง "ห๊า!" ออกมา ก็งงสิครับจู่ ๆครูปืนก็วกมาเรื่องลูกอมนั้นได้ไง แล้วที่น่าแปลกใจแกจะเอาลูกอมไปทำไม อย่าบอกนะว่าแกจะเอาไปกินเอง
"เดี๋ยวนะ! ครูจะเอาลูกอมนี่นะ"
"อื้ม! ก็ใช่ไง หรือว่าหวงให้ไม่ได้ว่างั้น?"
"อะเอาไป จะหวงทำไมมันก็แค่ลูดอม" เราเอาลูกอมทั้งสองแท่งยัดใส่มือครูปืน
"ดีมาก"
"แล้วต่อไปใครให้ก็ห้ามรับ เข้าใจไหม?"
"ห่า! อะไรของครูเนี่ย"
งงไปกันใหญ่เลยละครับทีนี้ อยู่ ๆครูปืนก็มาออกคำสั่งห้ามรับลูกอมจากใครสะงั้น แต่เชื่อไหมว่าท่าทางครูปืนอย่างลน สายตากรอกไปกรอกมาจนดูมีพิรุธไปหมด
"ก็...ถ้าเธอกินมาก ดะ... เดี๋ยวฟันจะเป็นหนอน" ครูปืนเลิ่กลั่กไม่ไหว พูดติด ๆ ขัด ๆ จนทำตัวไม่ถูก
"นั่นแน่... อย่าบอกนะว่าครูจะเอาไว้กินเอง" เราที่เห็นมันแปลก ๆก็เลยแกล้งแซวเล่น
"ไม่มีทาง ก็แค่ลูกอมเด็กไม่เห็นจะน่ากินตรงไหน"
"แล้วถ้ามินเห็นครูกินละ"
ครูปืนชะงัก สมองเหมือนคำนวนความคิดอะไรบางอย่าง และแล้วแกก็มองหน้าเรามีแอบยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่ใบหน้าของแกจะขยับยื่นเข้ามาประชิดกับใบหู ลมหายใจอุ่น ๆโรยรินรดอยู่ที่ซอกคอ ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าของแกจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ
"ถ้าเธอเห็นครู... กินลูกอมนี้เมื่อเมื่ไหร่ เมื่อนั้นครูก็จะยอมตกเป็นของเธอ"
อีเตี้ยยย! เราจะวูบ... ตาโตเป็นไข่ห่านเลยเรา นี่คือเสียงกระซิบที่ทำเราขนลุกตั้งที่สุดเลยก็ว่าได้ ฟินจนแทบล้มทั้งยืน
แต่ไม่ทันที่เราจะฟินหวานกับมันได้น่าน ครูปืนกลับดับฝันเราลงอย่างโหดร้ายที่สุด ก่อนที่แกจะกระซิบเบา ๆอีกครั้งว่า...
"แต่ก็ฝันไปเถอะ เพราะมันจะไม่มีทางเป็นไปได้" เสียงกระซิบที่ทำเอาดับสนิดอย่างสิ้นหวัง พร้อมกับเปลี่ยนสีหน้าเราทันที
"ครูอ่า! ไม่เล่นด้วยแล้วววว" พูดจบเราก็งอนเดินสะบัดตูดออกจากห้อง ก่อนจะหันมาแลบลิ้นใส่ครูปืนไปหนึ่งที ส่วนครูปืนไม่ต้องถามยืนกอดอกหัวเราะเสียงดังชอบใจใหญ่ ที่สามารถทำให้เราโกรธแกจนหน้าดำก่อนกลับบ้าน ฮ่า ฮ่า ฮ่า!
นี่ละครับความใกล้ชิดที่ค่อย ๆพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆของเรา เรากล้าที่จะหยอกเล่นกับครูปืนมากขึ้น กล้าที่จะเถียงหรืองอนใส่แกในวันที่ถูกขัดใจหรือไม่ได้ดังใจ เราเองก็ไม่รู้ว่ามันจะพัฒนากันไปในทางไหน และก็ไม่รู้ว่ามันจะไปได้ไกลแค่ไหนเหมือนกัน แต่ณเวลานี้... เราเองกลับมีความสุขกับมันที่สุดแล้ว...
"อย่ามายุ่งได้ไหม! บอกแล้วไงว่าให้อยู่เฉย ๆ"
"ก็มินอยากช่วยอ่า!"
"ไม่ต้อง! เห็นไหมมีแต่ของหนัก ๆทั้งนั้น?"
"ครูอะ! ชอบขึ้นเสียงใส่มินตลอดเลย"
"เจ้ามิน อย่าไปกวนครูเขาสิลูก"
"พ่อ... มินไม่ได้กวนสักหน่อย มินแค่อยากจะช่วย"
เช้าวันเสาร์ที่แสนจะวุ่นวาย ไอ้ที่วุ่นวายนั้นไม่ใครที่ไหนหรอกเป็นเรานี่เองแหละที่วุ่นวายเขาไปทั่ว ก็คนมันอยากจะช่วยนิไม่เห็นต้องมาขึ้นเสียงใสกันหน่อยเลย จะให้ยืนมองเขาขนของกันเฉย ๆก็หงุดหงุดใจแย่สิ เราก็เลยต้องทำตัวให้มีประโยชน์เหมือนกับเขาบ้าง
"อยากช่วยใช่ไหม!" เราพยักหน้างึก ๆ ก่อนที่จะถูกครูปืนลากไป
"งั้นมานี่เลย ช่วยนั่งเฉย ๆตรงนี้เข้าใจไหม?" อ้าวเราอุส่าดีใจนึกว่าครูปืนจะมีงานให้ช่วย แต่ที่ไหนได้แกกลับลากเรามากดให้นั่งลงกับเก้าอี้สะงั้น
"ก็มิน..."
"หยุด! นั่งนิ่ง ๆ"
เราอ้าปากจะเถียงแต่ก็โดนนิ้วชี้ครูปืนชี้หน้า พร้อมกับออกคำสั่งจนต้องอุบปากแทบไม่ทัน
"แต่ครู..."
"มินอยากช่วยจริง ๆนะ"
"ก็นี่ไงครูให้ช่วยแล้วไง"
"ช่วยนั่งนิ่ง ๆ ไม่รบกวนอะทำเป็นไหม?"
ทุกคน... ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับทุกคนเราก็คงจะเชื่อว่า ทุกคนไม่มีทางอยู่นิ่ง ๆเหมือนเราแน่ ลองคิดดู แม่ช่วยปัดกวาดเช็ดถู พ่อก็ช่วยขนย้ายของเข้าบ้าน ส่วนครูปืนก็ขนสัมภาระต่าง ๆของแกเข้าไปไว้ในบ้าน เหลือก็แต่เรานี่แหละที่ยืนหมุนไม่รู้จะทำอะไรดี พอจะเข้าไปช่วยแม่ก็โดนไล่บอกว่าสกปรก พ่อจะเข้าไปช่วยพ่อแกก็บอกว่าไม่ต้องมันเหนื่อย
สุดท้ายเราก็เลยหันไปหาครูปืน แต่ไม่ทันได้เริ่มแกก็ยกข้ออ้างขึ้นมากมายสะยิ่งกว่าพ่อกับแม่อีก บอกว่าหนักมั่ง บอกว่าเราไปแกะกะแก และที่สำคัญ... แกหาว่าเราเป็นตัวปัญหาทำให้แกทำงานได้ช้าลง จนสุดท้ายแกก็เลยลากเราให้นั่งลงพร้อมกับข่มขู่ด้วยนิ้วชี้และสายตา ทุกคนว่าเราควรจะทำยังไงดี สู้กลับกลับดีไหม แต่ก็นั่นแหละสายตาครูปืนแทบจะกลืนกินหัวเราแล้ว
อย่างที่บอก วันนี้ครูปืนย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านส่วนเป็นวันแรก ดังนั้นของและสัมภาระมากมายก็จะถูกขนย้ายมาไว้ที่นี่ทั้งหมด โดยที่มีพ่อเป็นคนเอารถกระบะไปช่วยขนย้าย เพราะดูท่าแล้วพ่อเราน่าจะถูกชะตากับครูปืนเข้าแล้ว ส่วนเราก็กลายเป็นตัวป่วนในสายตาของทุกคน ถูกสั่งห้ามให้นั่งอยู่กับที่อย่างน่าหงุดหงิดใจไม่น้อย
ในระหว่างที่ทุกคนต่างก็มีหน้าที่ ส่วนเราก็นั่งหน้าหงิกหน้างออยู่บนเก้าอี้รับแขก คิดแล้วก็เจ็บใจคนเขาอยากจะช่วยแท้ ๆ แต่ก็มาหาว่าเราเป็นตัวป่วนจนได้
ครูปืนเดินไปเดินมาผ่านหน้าเราเป็นสิบ ๆรอบ เราเองที่งอนก็ได้แต่นั่งก้มหน้าทำใจ เพราะถ้าหากยังไปกวนใจเขาอีก เราก็น่าจะถูกไล่ให้กลับบ้าน ซึ่งบ้านเรากับบ้านส่วนก็อยู่ห่างกันแค่ไม่ถึงสองร้อยเมตร
"อะอยากช่วยใช่ไหม" จู่ ๆครูปืนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรา ในมือของแกหอบหนังสือเอาไว้เต็มวงแขน
"งั้นช่วยจัดหนังสือพวกนี้ให้หน่อย"
"ได้เลยครับครู"
เราที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับยิ้มออกมาจนหน้าบาน เห็นไหมแค่เขาให้เรามีส่วนร่วมเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้เราก็พอใจแล้ว ส่วนครูปืนเองก็มีหลุดแอบยิ้มบาง ๆออกมาเมื่อเห็นว่าเราหายงอน
ในที่สุดเราก็ได้มีส่วนร่วมกับเขาด้วย โดยการนั่งจัดกองหนังสือแยกออกตามหมวดหมู่ที่ครูปืนได้บอกเอาไว้ เราทำมันอย่างตั้งใจจัดแยกไว้เป็นกอง ๆ เพื่อรอให้ครูปืนเอาไปจัดใส่ตู้อีกที
แต่ตอนที่เรากำลังง่วนอยู่กับการจัดหนังสือให้ครูปืนอยู่นั้น สายตาของเราดันเหลือบไปเห็นกล่องอะไรบางอย่าง มันเป็นกล่องไม้สี่เหลี่ยมเล็ก ๆมีฝาปิดสนิดว่างรวมอยู่กับกองหนังสือ เราเองที่เป็นเด็กขี้ชั่งส่งใสก็เลยหยิบมันมาดู ก่อนจะมองซ้ายมองขวาว่าครูปืนอยู่ไหน และแล้วเราก็ถือวิสาสะเปิดฝามันออก
"เชี่ยยย!" เราร้องอุทานเบา ๆ เมื่อเห็นสิ่งที่ถูกเก็บเอาไว้ข้างในกล่อง
เพราะสิ่งนั้นก็คือลูกอม superจุ๊บ ที่ครูปืนแกขอไปจากเราเมื่อวาน แต่จังหวะนั้นครูปืนก็เดินเข้ามาพอดี เราก็เลยเอามันว่างลงไว้ที่เดิมแล้วก็ทำเป็นจัดหนังสือแบบเนียน ๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเราก็แอบตื่นเต้นไม่น้อยเพราะเกือบโดนจับได้ ก็แหมใครจะไปคิดละว่าครูปืนยังเก็บมันเอาไว้อีก ไอ้เราก็นึกว่าแกเอาทิ้งลงถังขยะสะแล้ว...
หลังจากนั้นเราก็ทำตัวปกติทำเป็นว่าไม่เห็นไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งนั้น ก่อนจะนั่งจัดเรียงหนังสืออย่างสงบเสงี่ยม ไม่ให้ครูปืนมากล่าวหาเราได้ว่าเป็นตัวป่วนอีกต่อไปแล้ว
และแล้วของสัมภาระทุกอย่างของครูปืนถูกเอาเข้าไปจัดในบ้านจนเสร็จเรียบร้อย ส่วนบริเวณรอบ ๆบ้านก็เก็บกวาดจนดูสะอาดตาราวกับได้บ้านหลังใหม่ เราเองก็แอบเห็นครูปืนดูมีความสุขกับบ้านสวนหลังนี้มาก เห็นร้อยยิ้มความอิ่มอกอิ่มใจปรากฎบนใบหน้าของแกตลอดการขึ้นย้ายของมาทั้งวัน
ในเมื่อเข้าอยู่บ้านใหม่เป็นคืนแรก มันก็ต้องมีการจัดเลี้ยงฉลองกันนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้มีใครมาเป็นส่วนร่วม เหลือแค่ครอบครัวเราและครูปืนก็แค่นี้ และในเมื่อมีเลี้ยงฉลองก็คงต้องหนีไม่พ้นต้องมีเหล้าเบียร์เข้ามาเกี่ยวข้อง
จากนั้นก็ตามมาด้วยกับแกล้มของปิ้งย่างที่ครูปืนได้ซื้อเตรียมเอาไว้แล้ว และแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันคนรละหน้าที พ่อก่อไฟ แม่เตรียมของสด ส่วนครูปืนเอาผักต่าง ๆเข้าไปล้างในครัว
สรุปคนที่ไม่มีอะไรทำก็ตกอยู่ที่เราอีกตามเคย แต่อย่าหวังว่าเราจะอยู่นิ่งอีกต่อไป เพราะเราแอบเดินตามครูปืนเข้าไปในครัว ก่อนจะไปยืนมองครูปืนยืนล้างผักอยู่ที่ซิ้งล้างจาน ทำหน้าออดอ้อนส่งตาวิบวับให้ครูปืนเห็นว่าเราอยากจะช่วย จนในที่สุดครูปืนก็ทนไม่ไหว
"อะ มาสิช่วยกันจะได้เสร็จไว ๆ"
ได้ยินเช่นนั้นเราก็วิ่งแจ้นเข้าไปทันที จนครูปืนหลุดยิ้มให้กับความตื้อของเรา จากนั้นเราสองคนก็จัดการล้างผักกัน โดยที่ยืนชิดติดกันแบบเนื้อกระทบเนื้อ พอกระทบกันทีเราก็มองหน้ากันแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร ก่อนจะก้มหน้าล้างผักกันต่อ และก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่แขนเราสองคนกระทบกัน
"ครู..." เราเริ่มก่อน
"อืมว่าไง"
"ครูกินลูกอมยัง!"
ป๊าบ! เข้าให้ ครูปืนดีดหน้าผากเราดังเพรี้ย
"โอ้ยยย! ดีดหัวกันทำไมเนี่ย!"
"ก็เธอมันทะลึ่ง!"
"ทะลึ่งอะไรของครูก็แค่ถามว่ากินลูกอมยังเอง" ถึงจะเป็นตามที่ครูปืนว่าแต่เราก็ไม่ยอมรับ
"ไม่ต้องมาแถ รู้นะว่าคิดอะไรอยู่อะ"
เราแอบยิ้มบาง ๆ หลังจากที่ครูปืนแกรู้ทัน แต่อย่าหวังว่าเราจะหยุดอยู่แค่นั้น
"อ้าว! แล้วสรุปครูกินยัง"
ครูปืนหันหน้าขวับมาหาเราพร้อมกับทำตาขวาง
"ดูปากครู ทิ้ง ลง ถัง ขยะ ไปแล้ว"
นั่นไงครูปืนโกหกเราชัด ๆ ปากบอกว่าทิ้งถังขยะแต่ดันแอบเก็บมันเอาไว้เป็นอย่างดี แหมคิดว่าเรายังไม่เห็นละสิท่า
"แน่ใจ!"
"ก็แน่ละสิ ทำไมไม่เชื่อว่างั้น"
"เปล๊า!"
เราแอบยิ้มในใจให้กับความปากแข็งของครูปืน ที่ลงทุนโกหกเด็กอย่างเรากะอีแค่เรื่องลูกอม
และแล้วเราก็ล้างผักกันเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะออกมาร่วมวงกันที่หน้าบ้าน ท่ามกลางบรรยากาศหกโมงเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เสียงนกเสียงกาต่างก็บินกลับรัง และก็อบอวลไปด้วยสายลมเย็นยามค่ำคืนที่กำลังเข้ามาปกคลุม
บ้านส่วนที่ถูกทิ้งร่างแต่วันนี้กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง มันสว่างวาบไปด้วยหลอดไฟนับสิบดวง ที่ถูกเปิดทดแทนแสงสว่างจากดางอาทิตย์ที่เพิ่งลับขอบฟ้าไป
และแล้วงานเลี้ยงเล็ก ๆก็ได้เริ่มขึ้น และก็ไม่ทันไรเสียงชนแก้วกันก็เริ่มทำงาน กินกันไปไม่ถึงชั่วโมงทำเอาพ่อกับครูปืนเริ่มลิ้นพันกันแล้ว
"อ้าวชน..."
เรากับแม่นั่งมองตากันกรุบกริบ ในขณะที่สองคนนั้นเข้าขากันเป็นอย่างดี
"คุณอาครับ ผมขอบคุณมากเลยนะจั๊บ"
บรรเทิงเราว่าครูปืนไม่น่ารอด เพราะจากที่ฟังดูลิ้นเริ่มแข็งแล้ว
"จะมาเรียกคุณองคุณอาอะไรกัน ไหน ๆเราก็คุยกันถูกคอ งั้นลองเรียกพ่อสิ"
ฉิบหายอีกแล้ว พ่อเราน่าจะอาการหนักกว่าครูปืนสะอีก แค่คุยกันถูกคอก็รับเขาเป็นลูกสะแล้ว
"ได้เลยครับคุณพ่อ!"
อ้าวสรุปพอกันทั้งคู่ ดูจากอาการแล้วน่าจะหนักพอ ๆกันทั้งสองคน ทำเอาเรากับแม่ถึงกับนั่งสายหัวกัน
"อ้าวชน..."
"เออว่าแต่ลูกปืนกล้านอนคนเดียวไหมคืนแรกอะ"
"ถ้าไม่กล้าก็ให้เจ้ามินนอนเป็นเพื่อนเอาไหม"
เราที่ได้ยินพ่อพูดแบบนั้นรีบหันหน้ามาอย่างไว แต่ก็สู้ความไวของปากคนเมาอย่างครูปืนไม่ได้
"ก็ดีนะจั๊บ!"
"พ่อนะพ่อพูดอะไรไม่ปรึกษาลูกก่อนเลยนะ นี่มันลูกพ่อนะจะมายัดเยียดให้นอนกับใครก็ได้ง่าย ๆแบบนี้ได้ไงเนี่ย..." เสียงในหัวเรายาวเป็นหางว่าว แต่ความหมายทั้งหมดก็คือ
"ว่าแต่...พ่อเราก็ทำดีทำถึงอยู่นะว่าไม่ได้อิอิ"
ใครจะไปคิดว่าพ่อจะรู้ใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ถึงขนาดนั้นเชียว แบบนี้งานลักหลับคนเมาก็น่าจะไม่ยากแล้วละอีมินเฮ้ย! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!
และแล้วงานเลี้ยงก็ถึงเวลาต้องเลิกรา แม่ลากพ่อเดินกลับบ้านส่วนเราเดินตามครูปืนเข้าบ้าน ใช่แล้วครูปืนยังคงพอมีสติดีทุกอย่าง รู้ว่าไหนประตุไหนห้องนอน พอเข้าบ้านเราก็จัดการปิดล๊อคประตูตามหลัง ส่วนครูปืนเดินเข้าห้องหยิบผ้าขนหนูกับกางเกงบอลเข้าห้องน้ำไป
ส่วนเราที่เมื่อตอนเย็นกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดมาเรียบร้อย ก็ได้แต่นั่งรอยืนรอว่าจะเอาไงต่อดีหลังจากนี้ แผนลักหลับคนเมาที่ได้วางไว้ก็ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะรอด เพราะครูปืนสติยังคงดีทุกอย่างอยู่เลย
แต่ทันใดนั้นครูปืนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สภาพที่เราเห็นทำเอาเราถึงกับตาค้างกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สองมือแกยกขึ้นเอาผ้าขนหนูเช็ดผม มัดกล้ามแขนที่ผุดขึ้นนั้นมันเด่นนูนจนน่ากัดลงเขี้ยว
ไหนจะขนรักแรที่ดกยาว แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้าม ลามลงมาจนถึงซิกแพคเป็นก้อน ๆที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม บวกกับท่ายืนเช็ดผมที่มีแค่กางเกงบอลสีขาวปกปิดท่อนล่างเอาไว้ เราบอกได้แค่คำเดียวเลยว่า โคตรจะเซ็กซี่ขยี่ใจเราสุด ๆ
เราเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ายืนมองครูปืนไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกที่ก็ต้องที่เสียงครูปืนดังขึ้น
"มองอะไร" พูดจบแกก็เดินมานั่งลงเช็ดผมที่ปลายเตียง ส่วนเราก็สะดุ้งแต่ก็หันมองตามแกไม่วางตา
"มองขนาดนยนั้นไม่จับปล่ำสะเลยละห๊ะ!"
"ได้เหรอครู" ในเมื่อเขาเสนอเราก็ต้องรีบตอบสนอง
"เสียใจ ได้แค่มองก็ดีแค่ไหนแล้ว"โห... ครูปืนโคตรจะมั่นหน้า
ส่วนเราเองที่ติดเล่นอยู่แล้วก็เลยคิดอยากจะแกล้งสะให้แกหายมั่นสักหน่อย
"แล้วถ้ามินจะปล่ำครูจริง ๆละ ครูจะว่าไหม"
เราพูดพร้อมกับเดินเข้าหาครูปืนที่นั่งเช็ดผมอยู่ที่ปลายเตียง พ่อแกเห็นเราเอาจริงแกก็เริ่งเลิ่กลั่กไม่ไหว
"อย่านะโว้ย!" แกพูดพร้อมกับถอยหลังขึ้นเตียง สายตาแดงจับจ้องมาที่เรา
"เอานะครู มินจะรับผืดชอบครูเอง" ยิ่งเห็นครูปืนเลิ่กลั่กเราก็ยิ่งได้ใจ ส่วนครูปืนถดถอยจนไปอยู่กลางเตียงแล้ว
ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เป็นไงละโดนเด็กเอาจริงเข้า กลับถอยแทบไม่ทัน แถบใบหน้าที่แดงจากแอลกอฮอล์ก็ยิ่งแดงหนักกว่าเดิม ทุกคนเชื่อไหมว่าครูปืนคือคนเมาที่เซ็กซี่ที่สุดเท่าที่เราเคยเจอมา หน้าหล่อ ๆแก้มแดง ๆ จนน่าขย่ำให้ฝังเขี้ยว
"เข้ามามีถีบนะเว้ย!" นั่นแน่มีขู่ด้วย เราพอเห็นแบบนั้นก็เริ่มสนุกแล้วสิ
"เอาแล้วน้าาาา!" พูดจบเราก็กระโจนใส่ครูปืนทันที
"อึก!"
สรุปไม่รอด ไม่ใช่ครูปืนแต่เป็นเราเองที่ตอนนี้มีฝ่าเท้าครูปืนทาบอยู่ที่ยอดอกแบบเต็ม ๆตีน
"โอ้ยครูมันจุกนะเนี่ย"
ครูปืนยกเท้าขึ้นทาบอกเราจนตัวลอย ก่อนที่แกจะถีบเราร่วงลงบนเตียง
"ทะลึ่งดีนักนอนไปเลย"
"มินก็แค่หยอกเล่นเองอะ"
"ไม่รู้แหละ นอนนิ่ง ๆไปเลยห้ามรุ่มร่ามเข้าใจไหม"
สรุปไปไม่รอด เจอคนจริงเข้าไปเราถึงกับนอนจุก บอกว่าจะถีบแกก็ดันถีบจริง แล้วดูฝ่าเท้ากับขาแกสิไม่ให้เราร่วงได้ไง จบ! จบสิ้นแผนทั้งหมดที่วางเอาไว้ ก็คนเมาดันสติดีทุกอย่างสะงั้น
ในที่สุดก็ได้แค่นอนคุยกัน แต่คุยไปคุยมาเราก็พาครูปืนวกเข้าเรื่องวันนั่นที่ห้องอาบน้ำ
"ครูวันนั้นชอบไหม"
"ชอบอะไร" เสียงครูปืนเหมือนคนใกล้หลับ
"ก็วันนั้นที่ห้องอาบน้ำไง ที่มินทำให้ครูอะชอบไหม"
"ทะลึ่ง! นอนได้แล้ว" ครูปืนเปลี่ยนเรื่องอย่างไว แต่เราก็ไม่ละความพยายาม
"ครู"
"อื้ม!"
"สรุปชอบไหม!"
เราถามแบบนั้นวนไปวนมา แต่ก็ไม่ได้คำตอบแถมยังโดนดุสั่งให้รีบนอน ก่อนที่เราจะเงียบลงเพราะเริ่มง่วงแล้ว
แต่แล้วจังหวะที่เรากำลังจะเคลิ้มหลับนั้น เสียงทุ้มต่ำของครูปืนก็ดังขึ้น
"เจ้ามิน!"
"อื้ม ว่าไงครับ" เราตอบทั้งที่ตากำลังจะปิด
"ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม!"
แค่นั้นแหละ เราที่กำลังจะหลับถึงกับตาลุกวาวดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างไว
"อย่าบอกนะว่าครูจะให้..." เราพูดพร้อมกับก้มหน้าลงไปมองที่เป้ากางเกงครูปืน
"เชี่ย! ทำไมมันเป็นแบบนั้นอะครับครู"
"อื้ม" ครูปืนพยังหน้างึก ๆ นอนควยชี้โด่เป็นเสากระดังเรือ
เชื่อไหมว่ามันแทบจะทะลุกางเกงบอลออกมาแล้ว จนเราที่เห็นถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ และถ้าดูจากการชี้โด่ขนาดนั้น เราก็รู้ได้ทันทีเลยว่าครูปืนต้องไม่ได้ใส่กางเกงในแน่นอน
"ก็เรานั่นแหละถามอะไรก็ไม่รู้ มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็นไง"
"แล้วสรุปครูจะให้มินทำอะไรกับมันดีละ"
"หรือจะให้ทำแบบ..."
"ไม่! แค่ดูด ดูดอย่างเดียว" ครูปืนส่วนกลับอย่างไว ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เราก็เลยต้องรีบตกลง
"โอเค แค่ดูดก็แค่ดูด งั้นมินไม่รอแล้วนะ"
"อื้ม เอาเลย!"
ครูปืนพูดจบแกก็ลุกนั่งเอนตัวพิงกับหัวเตียง พร้อมกับส่งสายตาให้เราจัดการกับท่อนล่างของแกที่ยังคงแข็งขื่นชี้โด่ไม่ยอมลง เราไม่รอช้าเอื้อมมือเข้าไสัมผัสท่อนลำนั่นเบา ๆ แค่นั้นควยครูปืนก็กระตุก งึก ๆทักทายมือเรา อย่างกับว่ามันก็ต้องการจะปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั่นนั่นออกมา
จากนั้นเราก็ดึงกางเกงบอลครูปืนลงโดยที่ครูปืนเองก็ออกแรงช่วย ทำให้ลำควยแปดนิ้วดีดตัวออกมาผงาดต่อสายตาเรา หัวควยแดงสดมันวาวไปด้วยน้ำเงี้ยน ส่วนท่อนลำแข็งขืนจนเห็นเส้นเอ็นผุดขึ้นเป็นเส้นรอบลำอย่างชัดเจน ลำควยหนาและยาวจนเราถึงกับสำลักน้ำลาย ก่อนจะเอามือนุ่ม ๆของเราไปสัมผัสมันอย่างหลงไหล
"ชอบไหม!"
"ชอยครับ"
มันใหญ่จนเรากำมันไม่รอบ ถึงกับต้องใช้สองมือจับประคองมันเอาไว้ สัมผัสมันทั้งร้อนทั้งแข็งอย่างกับท่อนซุง ก่อนที่เราจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าครูปืนเพื่อเป็นการส่งสัญญาณเล็ก ๆ จากนั้นเราก็ก้มลงอ้าปากกว้างงับเข้าไปที่ส่วนหัวแดงเป็นอันดับแรก
"โอ๊ะ โอ้วววว ซื๊ดดดด" สัมผัสแรกก็ทำเอาครูปืนถึงกับส่งเสียงครางในลำคอ ก่อนที่ปลายลิ้นเราจะตวัดลิ้มลองกับรสชาติความหอมหวานของน้ำเงี้ยนที่ส่วนปลาย สลับกับลากลิ้นเลียวนจนมันชุ่มฉ่ำมันวาว
"อื้มมมม อ่าาาาา ซื๊ดดดด" แค่ส่วนหัวบานโดนลิ้นเรา ครูปืนก็ถึงกับร้องคร้าง พร้อมกับขยับเอวบดอัดเป้าใส่หน้าเราด้วยความเสียว และในจังหวะนั้นเองเราก็ใส่ไม่ยั้ง จับลำควยครูปืนแน่นบรรจงเลียไล่ตั้งแต่โคนยันปลายหัวหยัก ก่อนจะครอบปากเขมือบลำควยครูปืนเข้าไปจนเกือบหมดลำ
ปากดูดควยพร้อมกับส่ายหน้าไปมา แหงนมองส่งสายตาหวานให้คนที่กำลังหลับตาด้วยความเสียว จากนั้นเราก็สลับกับแลบลิ้นโลมเลียไปตามความยาวของลำ ก่อนจะกลืนกินส่วนหัวบานใหญ่เข้าไปอีกครั้ง
"อ่าาาาา ซื๊ดดดดดด" เสียงครางต่ำในลำคอของครูปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ริมฝีปากเราก็ดูดกลืนลำควยแกเข้าไปจนคับแน่นในช่องปากไปหมด มันทั้งหอมหวานจนเราแทบไม่อยากจะคายออก อยากจะดูดอมเอาไว้ให้มันนานที่สุด
ถึงกระนั้นความใหญ่โตของมันก็เล่นเอาเราจนปวดกราม แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ยังคงรัวลิ้นเลียวนรอบ ๆหัวบานหยัก แล้วก็ออกแรงดูดรูดเข้ารูดออกจนเสียงดัง จ๊วบ! จ๊วบ! น้ำเงี้ยนไหลย้อยออกจากปากเราเป็นสายยาวยืด
"อื้มมมม โอ้วววว เสียวว โอ้วววว" ครูปืนร้องครางนอนอ้าขาเหยียดตึง ส่วนมือของแกนั้นจับหัวเรากดเข้าหาลำควยแกจนแน่น ม๊วบบ! ม๊วบบบ! ม๊วบบบ! เสียงน้ำเงี้ยนผสมกับน้ำลายเราดังสนั่นไปทั่วห้อง สลับกับจังหวะการกระแทกเบา ๆของครูปืน
ลำควยแท่งใหญ่หัวบานยังคงครูดเข้าครูดออกอยู่ในปากเล็กของเราเสียงดัง จ๊วบบบ! จ๊วบบบ! จ๊วบบบ! เราตวัดลิ้นรัวเร็วสัมผัสผิวลำควยที่ร้อนฉ่า ก่อนจะดูดกลืนแล้วห่อปากรัดลำควยแน่น จากนั้นก็ผงกหัวรูดเข้ารูดออกแบบรัว ๆ ทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าติดต่อกัน
"ครูเสียวไหม!"
"อื้ม เร็ว ๆเลยเสียวจะตายอยู่แล้ว"
สิ้นคำของครูปืน เราก็รู้สึกเหมือนมีแรงขึ้นมา เราก็เลยเอามือไปจับที่โคนควยของครูปืนไว้แน่น ๆ จากนั้นก็จัดการถอกหนังห่มลงจนหัวควยบานเบ่งราวกับดอกเห็ด เสร็จแล้วเราก็ก้มหน้าลงแลบปลายลิ้นออกไป ตวัดรัวลิ้นเลียวนรอบ ๆหัวบานจนครูปืนถึงกับเกร็งไปทั้งตัว
จากนั้นเราก็ครอบปากดูดกลืนส่วนหัวบานเบ่งนั้นเข้าไปอีกครั้ง ก่อนจะห่อปากให้รัดเอาไว้แน่น เสร็จแล้วเราก็ผงกหัวครูดเข้าครูดออกตรงส่วนหัวบานแบบรัว ๆ
"โอ้ววววว เชี่ยยยย โคตรเสียว แบบนั้นเลย ซื๊ดดดด อ่าาาา!" ครูปืนครางลั่นสองมือจิกผมเราเอาไว้แน่น ก่อนที่แกจะกระแทกลำควยสวนขึ้นมาเย็ดปากเรา ตับบบบ! ตับบบบ! ตับบบบ!
"ซื๊ดดดดด อ่าาาาาา เสียวโคตร ๆเลยวะ" ครูปืนจิกหัวเราแน่น กระแทกกระทั้นเย็ดปากเราเขามาแบบไม่ยัง ตับบบบ! ตับบบบ! ตับบบบ! สองมือแกควบคุมจังหวะ การกระแทกเข้าออกเอาไว้ได้อย่างลงตัว ไม่ลึกจนเกินไป แต่ก็หนักหน่วงไม่แพ้กัน
"ซื๊ดดดดด อ่าาาาา โอ้วววววว ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยย" พับบบบ! พับบบบ! พับบบบ! ครูปืนร้องคำรามในขณะที่เอวก็ยังคงกระแทกเย็ดปากเราไม่ยั้ง และแล้วในที่สุดร่างกายครูปืนก็เริ่มหดเกร็ง กล้ามเนื้อทุกส่วนผุดขึ้นเป็นก้อนให้เห็นอย่างชัดเจน ก่อนที่หน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกแพคจะค่อย ๆบีบตัวลง และจังหวะนั้นเองน้ำควยที่อัดอั้นมานาน ก็ได้กระฉูดเข้าไปในปากเราแบบเต็ม ๆ
"โอ้ววววว อ่าาาาาา ซื๊ดดดดด" ครูปืนครางลั่นปลดปล่อยน้ำควยมหาสารออกมา กระตุกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดแรงล้มลง และแล้วน้ำควยที่สองของครูพละสุดหล่ออย่างครูปืน ก็ได้ตกลงท้องเราเป็นครั้งที่สองจนได้อิอิ
แค่นี้ก่อนนะครับ บอลเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย ดังนั่นอาจจะเขียนได้ไม่ดีพอ ยังไงก็ต้องขออภัยด้วยครับ
ขอบคุณคร้าบ ขอบคุณ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ
หายป่วยไวๆนะคร้าบ ขอบคุณครับ สุดยอดเลย หวังว่าครูอีกคนจะไม่เป็นอะไรนะ ติดใจแล้วหรอ ครูปืน สนุกมากค่าาา รอตอนต่อไป เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะคะะะ ดีมากคับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ พร้อมอานตอนต่อไปละ ขอบคุณครับ{:5_120:} I like that หายไวๆนะครับ หายไวๆๆนะ น้องมินเก็บให้หมดเลยลูก ทั้งก้อง มาวิน ทั้งครูปืน ให้ทุกคนติดใจรูหีเราไปเลย! ขอบคุณครับ