เมื่ออีเพื่อน "เลว" มันรุกครูพละไม่สำเร็จ เราก็เลยต้องรุกแบบนิ่ม ๆ แทนอิอิ ตอนที่ 4
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย mama2549 เมื่อ 2026-3-22 22:42ตอนนี้สั่น ๆงดเสียวเพื่อปูเนื้อเรื่องไว้ตอนต่อไป และรับรองว่าตอนต่อไปจัดเต็มแน่นอน ทั้ง NC ปมดราม่า มาหมด เอาไว้รอติดตามนะครับอิอิ
หลังจากไอ้พวกรุ่นพี่ม.4วิ่งหนีครูปืนไปกันหมด ไอ้เราที่ยืนนิ่งไม่ทันได้พูดอะไร จู่ ๆข้อมือของเราก็ถูกครูปืนรวบแล้วก็ลากเราไปสุดแรง "เฮ้ย! เดี๋ยวครูจะพามินไปไหนเนี่ย!" เราที่ตกใจเล็กน้อยก็ได้แต่ร้องถามแต่ก็นั่นแหละเรากลับไม่ได้คำตอบใด ๆจากแกเลย มือแกยังคงจับข้อมือเราแน่นพร้อมกับลากไปทางห้องพักครูด้านหลังโรงยิม
เราเองที่โซซัดโซเซขาพันกันเป็นเกลียวก็ได้แต่ไหลไปตามแรงฉุดของครูปืน ตอนแรกเรากะว่าจะสู้แกกลับ แต่พอคิดไปคิดมาเอาดี ๆฉากนี้ก็เหมือนฉากพระเองฉุดนางเอกไปปล่ำอยู่นะว่าไม่ได้ ไอ้เราที่แอบขี้เล่นอยู่ด้วยก็เลยลองสวมบทบาทนางเอกถูกกระทำดูสักกครั้ง เพราะไม่แน่อาจจะสมหวังดังใจในครั้งนี้ก็เป็นได้อิอิ
"ครู...มินลูกมีพ่อมีแม่นะจะมาฉุดกระชากลากกันง่าย ๆแบบนี้ไม่ได้นะ!" ด้วยความขี้เล่นเป็นทุนเดิมของเราอยู่แล้ว บวกกับเผื่อว่าครูปืนแกจะนึกเงี้ยนขึ้นมาหลังจากหลายวันแล้วที่เราไม่ได้ใช้ปากให้แก วิธีนี้อาจจะกระตุ้นครูปืนให้ทำในสิ่งที่เรารอค่อยมานานหลายวันก็อาจจะเป็นได้ หรือไม่วันนี้เราก็อาจจะได้ลิ้มลองรสชาติความหวานของน้ำแกเหมือนวันนั้นอีกก็ไม่แน่
ทุกคนลองนึกภาพตาม ร่างเราที่บอบบางกำลังถูกร่างครูปืนที่ทั้งสูงทั้งหนาลากไปยังห้องทำงานของแก มือที่แข็งแรงนั้นของแกจับข้อมือเราแน่นจนเห็นเส้นเลือดผุดขึ้นชัดเจน แล้วทุกคนว่าหลังจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเราละ มีสองทางให้เราเลือก หนึ่งโดนกระทืบ สองโดนปล้ำ5555 แต่เราขอเลือกอย่างหลัง เพราะดูท่าทางแล้วเราว่าไม่น่าใช่โดนกระทืบชัว ๆ
โอ้ยยย! ยิ่งคิดภาพพระเอกจับนางเอกปล้ำในละครหลังขาวก็ผุดขึ้นในหัว ไอ้เราที่ถูกลากก็ยิ่งใกล้ถึงห้องเข้าทุกที ก่อนที่เราจะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในบทบาทนั้น "โอ้ย! ครูมินเจ็บนะ!" ว่าไม่ได้แอคติ้งเราทำถึงอยู่นะเนี่ย สวมบทนางเอกถูกกระทำได้เนียนกริ๊บ และมันก็ดันเป็นไปตามที่เราคิดไว้สะด้วย เพราะเมื่อถึงห้องครูปืนเปิดประตูก่อนจะลากเราเข้าไป
สายตาเราเหลือบไปเห็นโซฟารับแขกตัวยาววางอยู่ ทุกคนนน! มันเหมือนฉากในละครหลังข่าวมาก เหมือนถูกจัดฉากเอาไว้เป็นอย่างดีเลยอะ ก่อนที่ความคิดบ้า ๆของเราจะผุดขึ้นในหัว "มึงงง! ครูปืนต้องเหวี่ยงเราลงบทโซฟานั้นแน่ ๆ" ไม่ทันสิ้นความคิดเรา ครูปืนก็ดึงเราพร้อมกับเหวี่ยงตัวเราลงบนโซฟาตามที่คิดเอาไว้เป๊ะ
"ครูจะทำอะไรมินอะ!" ทุกอย่างเป็นไปตามบทเด๊ะ มือเราแกล้งทำเป็นยกขึ้นเหมือนจะห้าม ส่วนครูปืนยืนเท้าสะเอวตาเขียวข้น ตอนนั้นเรามั่นใจมากว่า ยังไงสะวันนี้เราไม่น่าจะรอดจากเงื้อมมือครูปืนแน่นอน แต่จะให้ยอมแบบง่าย ๆ มันดูจะง่ายเกินไป อย่างน้อยต้องแสดงอาการขัดขืนหรือแหกปากร้องห้ามบ้างให้พอเป็นพิธี พอคิดแบบนั้นได้เราก็รีบลงมือ
"อย่าเข้ามานะ!" เราหลับตาแน่นสองมือยกขึ้นเป็นเกราะป้องกันตัว ตั้งตารอคำพูดที่จะออกจากปากของครูปืน เพราะถ้าตามบทพระเอกต้องพูดก่อนที่จะขึ้นคร่อมนางเอกว่า "หวานเสน่ห์เขาไปทั่วใช่ไหม ได้! วันนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ถึงรสชาตินั้น!" เราที่หลับตารอลุ้นคำพูดนั้นจากปากครูปืน มือก็ปัดป่ายไปด้วยเป็นการกระตุ้นไปในตัว
"อย่านะ!" เรายังคงเล่นตามบท ในที่สุดคำพูดที่เรารอคอยก็หลุดออกมาจากปากครูปืนจนได้ "เย็นขนาดนี้ทำไมยังไม่กลับบ้านห๊ะ!" ตอนเราได้ยินครั้งแรกก็รู้สึกอึ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังหลับตาอยู่ "เอ้า! มัวแต่หลับตาทำไมไม่ตอบ!" ชัดเลยตูดูจากน้ำเสียงและระยะห่างของเสียงมันน่าจะไม่เป็นไปตามที่เราคิดแล้วละ พอตังสติได้เราก็รีบลืมตา สรุปภาพตรงหน้าเรามันว่างเปล่าสิ้นดี
เรารีบลุกขึ้นนั่งทรงตัว ก่อนจะเหลือบสายตาคว้านหาว่าครูปืนว่าแกอยู่ตรงไหน และแล้วเราก็เจอเข้าจนได้ แกนั่งยกขาไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่ที่โต๊ะทำงานของแกอย่างสบายใจ "อ้าววว!" เราร้องอุทานหน้าตาอย่างเหวอ ก่อนที่ครูปืนจะถามกลับ "อ้าวอะไรของเธอ" ครูปืนถามก่อนแกจะหลุดยิ้มเบา ๆ "ครูถามว่าเย็นขนาดนี้แล้วทำไม่ยังไม่กลับบ้าน" เสียงเข้มดังขึ้นทำเราที่อารมณ์ค้างถึงกับเลือดขึ้นหน้า
"เดี๋ยว! อย่าบอกนะว่าที่ครูลากมินมาตั้งไกลจะถามมินแค่นี้!" เราถามกลับด้วยความหงุดหงิดใจ "ก็ใช่ไง! แล้วเธอคิดว่าครูจะพาเธอมาทำอะไรห๊ะ!" ยิ่งได้ยินคำตอบเราก็ยิ่งหงุดหงิด "เอ้า! มินก็นึกว่าครูจะ..." ตอนแรกขึ้นเสียงแต่พอจะพูดก็รู้สึกอายปากตัวเองสะงั้น "จะอะไรของเธออีก!" ครูปืนถามย้ำ เราเองที่อายก็ได้แต่อ้ำอึ้งไม่กล้าตอบ
"ก็แบบนั้นไง แบบอันนั้นอะ" พูดไปมือเราก็ม้วนบิดกันเป็นเกลียว "เอ้ามัวแต่บิดอยู่นั้นแหละจะได้รู้ไหมวันนี้" ครูปืนพูดพร้อมเสียงเข้มแอบหลุดยิ้มที่มุมปาก เราที่เริ่มเขินจนหน้าแดงก็ยังไม่รู้จะหาคำไหนพูดออกไปดี "ก็แบบนั้นไง แบบที่เข้าทำกัน ฉั๊บบบ! อะ..." เราพูดไม่ทันจบครูปืนก็พูดสวนขึ้นมาว่า "อืมมม! นึกออกแล้ว แบบนั้นใช่ไหม!" เรารีบพยักหน้างึก ๆ ครูปืนก็ยิ้มกว้างออกมา
เรานั่งบิดซ้ายบิดขวาอยู่บนโซฟา ก่อนที่ครูปืนจะพูดเสียงเรียบปนกระซิบเบา ๆ "มานี่สิ!" ครูปืนกวักมือให้เราเข้าไปหาแก ส่วนตัวเราตอนนี้เขินจนหน้าแดงร้อนฉ่าไปหมดแล้ว "ครูอะเล่นอะไรก็ไม่รู้มินอายนะ!" ปากเราบอกว่าอายแต่รีบวิ่งเข้าหาครูปืนอย่างไว "นั่งลงสิ!" ครูปืนบอกให้เรานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าแก ที่ตอนนี้แกก็ยังคงนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่ท่าเดิม
"ยื่นหน้ามา" ครูปืนกระซิบเบา ๆที่หูเรา ลมหายใจร้อนผ่าวของแกทำเอาไอ้เราตื่นเต้นแทบตาย "หลับตา" ตอนนี้ไม่ว่าครูปืนจะสั่งให้ทำอะไรเราก็ทำตามหมด เชื่อไหมพอเราหลับตามันก็ตกอยู่ในความมืด แต่ในความมืดนั้นมันกลับทำเราโคตรจะตื่นเต้นสุด ๆไปเลย และแล้วในระหว่างที่เราหลับตาสนิด พร้อมกับยื่นหน้าอย่างฟินกับความคิดในหัวอยู่นั้น ปึก! ปึก! ปึก! มันมีของแข็งบางอย่างดีดเข้าที่หน้าผากเราแบบเต็มแรงสามครั้ง
"โอ้ยยย! เจ็บบบ!" เราร้องลั่นด้วยความเจ็บก่อนจะรีบลืมตาก็พบว่า นิ้วของครูปืนเตรียมจะดีดหน้าผากเราเป็นครั้งที่สี่ แต่โชคดีที่เราหลบได้ทันไม่นั้นมีหวังได้ซ้ำลงที่เดิม "โหครูมันเจ็บนะ!" เรารีบลุกขึ้นยืนแหกปากร้องลั่น แต่ครูปืนกลับหัวเราะอย่างชอบใจ "hahaha ใครใช้ให้เธอทะลึ่ง เป็นเด็กเป็นเล็กทะลึ่งตึงตังดีนักโดนสะให้เข็ด!" เราที่ได้ยินก็มีแอบยิ้มตามแต่ก็หงุดหงิดไม่น้อย
"ฝากไว้ก่อนเถอะคอยดูมินจะเอาคืน!" พูดจบเราก็เดินสะบัดตูดเดินห้องจากห้องของครูปืนเพื่อจะกลับบ้าน แต่ไม่ทันได้ก้าวขาพ้นประตุเสียงครูปืนก็ดังขึ้น "เดี่ยวครูไปส่ง" เสียงแกเรียบเย็นจนเราต้องหันหลังกลับ "นั่นแน่...!!! เป็นห่วงมินละสิ!" ครูปืนตอบกลับทันควัน "งั้นไม่ไปละ!" ทำเอาเราถึงกับรีบเข้าไปง้อ ไม่น่าเชื่อตัวก็ใหญ่แต่เราหยอกนิดหยอกหน่อยกลับขี้งอนสะงั้น
แต่ถึงงอนแกก็ยอมมาส่งเราถึงบ้านอยู่ดี แถมดันมาเจอพ่อเราที่นั่งกินเหล่าอยู่หน้าบ้าน สรุปไม่ต้องพูดมากนั่งชนแก้วกินเหล่ากับพ่อเราจนถูกคอ พอคุยกันไปคุยมาครูปืนบอกกำลังหาบ้านเช่า สรุปพ่อเรายกบ้านในส่วนให้ครูปืนอยู่ฟรี ๆสะงั้น แต่มีข้อแม้ว่าต้องดูแลความสะอาด และที่ขาดไม่ได้พ่อเราดันฝากฝังเรากับครูปืนสะดิบดี แต่ก็เอาวะไม่แน่อานาคตอาจจะเป็นพ่อตากับลูกเขยกันก็ได้ใครจะว่า...
หลังจากได้พักสมองไปเสาร์กับอาทิตย์สองวัน ก็ถึงเวลาต้องไปโรงเรียนอีกแล้ว ส่วนครูปืนช่วงนี้แกก็ยุ่ง ๆกับกีฬาสีและซื้อของเข้าบ้านใหม่ของแก เราเองก็มีแอบไปช่วยอยู่หลายครั้งแต่ก็ช่วยอะไรแกไม่ได้มากหรอก ส่วนมาไปหาเรื่องกวนแกมากว่า จับเป้าลูบเป้าแกบ้าง พูดจากวนตีน จนแกไล่กลับบ้านก็มี แต่ถามว่าเราสองคนสนิดกันมากขึ้นไหม เราบอกได้เลยว่ามาก
พอมาถึงโรงเรียนเราก็เจอกับอีตูนหน้าโรงเรียน มันดูท่าทางระริกระรี้วิ่งมาแต่ไกล "อีมินก็มีเรื่องจะมาอวดให้มึงฟัง" มาถึงมันก็พร่ามไม่หยุดปาก ก่อนที่มันจะล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ามันขึ้นมา มันกด ๆ แล้วมันก็ยืนให้เราดู "เชี่ย!" เราอุทานเมื่อเห็นสิ่งที่มันเปิดให้ดู ภาพมันอุจาดตามากภาพมันกำลังคาบควยครูตังเอาไว้เต็มปากมัน และเป็นภาพที่มันแอบถ่ายเอาไว้วันนั้น
"อีมินมึงทายสิว่ากูดูดควยใคร" อีตูนมันถาม ส่วนเราเองที่รู้อยู่แล้วถึงมันจะเบลอหน้าครูตังไว้ก็ตามแต่เราก็เลือกที่จะตอบมันว่า "ไม่รู้และกูก็ไม่อยากรู้" ตอนนั้นเรารู้สึกส่งสารครูตังมาก ๆ เพราะสิ่งที่อีตูนทำมันน่ากลัวกว่าที่คิด "มึงถ่ายไว้แบบนี้มึงไม่กลัวหลุดบ้างหรือวะอีตูน" เราถามแต่ก็ได้เสียงหัวเราะของมันกลับมา
"จะกลัวทำไมถ้ากูไม่ปล่อยมันจะหลุดได้ไงวะ" ดูความบ้าบิ่นของมันแทนที่มันจะลบแต่มันกลับกระซิบตอบเราแบบมั่นใจ "กูดูดควยครูตัง!" "ห๊า!" เราที่รู้อยู่แล้วแต่ก็แกล้งตกใจแบบเนียน ๆ แล้วก็ไม่พูดต่อเพราะไม่อยากให้มันสาวความยาวสาวความยืดไปมากกว่านี้ เรากลัวว่าถ้าถามมันมากครูตังอาจจะเดือดร้อนได้
"อีมินมึงไม่อยากรู้เหรอว่าเมื่อไหร" ขนาดเราเดินหนีมัน มันก็ยังวิ่งตามมาจะอวดให้เราฟัง "มึงดูปากกูอีตูน กู! ไม่! อยาก! รู้!" พูดจบเราก็เดินเข้าประตูโรงเรียน ทำเป็นไม่สนใจและไม่อยากรู้เรื่องของมัน ทั้ง ๆที่เราเองก็รู้ก็เห็นทุกอย่างที่มันทำแต่เราก็เลือกที่จะไม่ถามมันต่อ อย่างน้อยเรื่องนี้จะได้ไม่หลุดออกจากปากอีตูนจนใครมาได้ยินเข้า
ระหว่างที่กำลังเดินเข้าโรงเรียนพร้อมกับอีตูนอยู่นั้น อยู่ ๆไอ้พี่ก้อง ไอ้พี่วี แล้วก็พี่แทนวิ่งมาดักหน้าเรากับอีตูนไว้ ก่อนที่ไอ้พี่แทนปากหมาจะพูดขึ้น "จะรีบไปไหนจ๊ะน้องมิน" คนถามถามเราแต่คนตอบดันเป็นอีตูน "กำลังจะไปเรียนคะพี่ก้อง" อีสัส! เราด่ามันในใจให้กับความต่อแหลของมัน ไอ้พี่แทนถามแต่มันดันไปตอบพี่ก้อง รู้แหละว่ามันแอบชอบพี่ก้องแต่ก็นะออกหน้าเกินไปหน่อย
"เอาดิวะไอ้ก้องพวกกูอุสาหลีกทางให้ ชักช้าเดี๋ยวอดนะมึง!" อยู่ ๆไอ้พี่วีก็พูดลอย ๆขึ้นมาแต่ทำเอาอีตูนเขินจนเหลือตัวเล็กนิดเดียวแล้ว "เร็วดิวะก้อง" ไอ้พี่แทนเสริมท้ายเราที่ยืนงงอยู่ในดงผู้ชายก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก "อีมินพี่ก้องต้องขอกูเป็นแฟนแน่เลยวะ!" อีตูนกระซิบที่หูเรา ก่อนที่ไอ้พี่ก้องจะพูดขึ้นมาว่า...
"น้องมินพี่ชอบน้องมิน!" พูดจบไอ้พี่ก้องก็ยื่นถุงขนมส่งให้เรา เราที่ไม่รู้เรื่องถึงยืนงง แต่คนที่ออกอาการอย่างเห็นได้ชัดก็คืออีตูน หน้ามันอย่างเหวอจนเราต้องรีบปฎิเสธไอ้พี่ก้องออกไป "เอ่อ...มินไม่ขอ..." เราไม่ทันพูดจบอีตูนก็รีบรับถุงขนมจากมือไอ้พี่ก้องมา "บ้าพี่ถามอีมินมันแบบนี้มันก็เขินแย่สิ เอาไว้ตูนจะถามมันให้เองนะ" พูดจบอีตูนมันก็ลากเราออกมาจากตรงนั้น
ตอนแรกเราก็หลงดีใจที่มันปกป้องเรา แต่ที่ไหนได้พอเลยออกมาจากตรงนั้นมันก็ซักเราใหญ่เลย "มึงไปสนิดกับพี่ก้องตอนไหน" อีตูนถามเสียงแข็ง "กูไม่ได้สนิด" เราก็ไม่ยอมสวนกลับมันทันควันเช่นกัน "ไม่สนิดแล้วอยู่ ๆพี่ก้องมาบอกชอบมึงนี่นะ มึงก็รู้ว่ากูชอบพี่ก้อง" อีตูนเริ่มขึ้นเสียงใส่เราโดยที่เราก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้มัน
"กูบอกมึงแล้วไงว่ากูไม่รู้ และอีกอย่างกูก็ไม่ได้ชอบพี่เขาด้วย" เรายืนเถียงกับอีตูนจนเริ่มมีสายตาจับจ้อง "มึงไปยั่วพี่เขาใช่ไหมเพราะมึงเห็นว่ากูชอบพี่เขา" อีตูนยังคงขึ้นเสียงไม่ยอมเลิก "อีสัส กูไม่พูดกับมึงแล้ว พูดไปคนอย่างมึงก็ไม่เข้าใจ" เราเริ่มไม่ไหวกับอีตูนมันแล้ว "กูจะบอกมึงอีกอย่าง มึงเห็นใครหล่อหน้าตาดีหน่อยมึงก็ชอบเขาไปหมด กูว่ามึงถามเขาก่อนไหมว่าเขาชอบมึงรึเปล่า" พูดจบเราก็เดินหันหลังให้มัน แต่เสียงแวว ๆของอีตูนก็ดังขึ้นเบา ๆ
"มึงเจอกูแน่..." เราได้ยินชัดแต่พอหันกลับไปถามมันดันไม่ยอมรับ เราเองก็ไม่สนใจเดินออกจากตรงนั้นไม่หันกลับไปมองมัน เพราะคนอย่างอีตูนถ้าเรายอมมันทุกเรื่องคนที่เดือดร้อนก็จะเป็นเราเอง เจอใครหน้าตตาดีหน่อยมันก็จับจองเป็นของมัน ทั้งที่ผู้ชายเหล่านั้นก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ หรือบางที่เราแค่พูดว่าคนนั้นหล่องจัง สิ่งแรกที่อีตูนจะทำก็คือ
"คนนี้กูขอนะ" นี่ขนาดเราแค่ชมยังขนาดนี้เลย ไม่แปลกที่วันนี้มันจะโกรธเราจนหน้าดำ สรุปวันนี้ทั้งวันเราก็ไม่เจออีตูนมันอีกเลย ไม่รู้มันหายหัวไปไหน ส่วนตัวเราเองพอโรงเรียนเลิกแม่ก็มารับกลับบ้าน อาบน้ำทำการบ้านเสร็จก็กินข้าวแล้วก็เข้าห้องนอนไถโทรศัพท์เล่นไปเรื่อย จนเวลาผ่านไปเกือบสี่ทุ่มจู่ ๆไลน์แปลกคนแปลกหน้าก็เด้งขึ้นมา
"หวัดดีเราอยากเจอนาย" ข้อความเด้งขึ้นหน้าจอแต่เรายังไม่ได้กดอ่าน และแล้วข้อความที่สองก็ตามมา "ถ้าไม่อยากให้มีภาพคลิปหลุดให้ไปพบเราที่โรงเก็บของหลังโรงเรียนหลังเลิกสี" ข้อความที่ส่งมาทำเอาเราสะดุ้งจนโทรศัพท์เกือบร่วงจากมือ "ห้ามบอกใครไม่นั้นเราจะปล่อยคลิป" มันยังคงส่งมาอย่างต่อเนื่อง จากที่ไม่กดอ่านเรากลับต้องรีบกดเข้าไป
พอกดเข้าไปสรุปมันเป็นไลน์ที่เพิ่งแอดเข้ามา จากที่เราอ่านข้อความเรารู้ได้ทันทีเลยว่า คนคนนี้ต้องเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนเราแน่นอน "คลิปอะไร" เราเริ่มพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยมือที่สั่น ๆ "มาแล้วจะรู้เอง" จากที่นอนเล่นไถโทรศัพท์อยู่ดี ๆ กลายเป็นเรากลับร้อยใจขึ้นมาสะงั้น ก่อนที่ภาพของครูปืนจะลอยมา "หรือว่าคลิปเรากับ..."
แค่นี้ก่อนนะครับไว้จะมาต่อให้ ถ้าชอบอย่าลืมคอมเม้นต์พูดคุยกันได้นะครับ ว่าแต่บุคคลปริศนาคนนั้นคือใครกันนะ...
รอค้าบบ อย่าให้ครูปืนรักหรือรู้สึก ง่ายเกินปได้ไหม ให้คาแรคเตอร์ ชายแท้เยอะๆ หน่อย แล้วตัวเอกควรหาทาง เต๊าะไปเรื่อยๆ มินจะได้ใครเป็นสามีคนแรก ผู้ชายจะแย่งกันดอมดมน้องมิน555 ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ พล็อตเรื่องน่าสนใจ น่าติดตามดีครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ อยากอ่านต่อแล้ว555 ขอบคุณ คราบ {:5_122:} {:5_124:} รอ กระชับเนื้อหาเยอะมากครับ แอบเสียดายเวอร์ชั่นเก่าเลยครับ รายละเอียดเยอะมาก จิ้นไปเยอะมาก ฮ่า ขอบคุณ ขอบคุนครัยผม น่ารำคาญกะเทยแบบอีตูนมาก ลุ้นเลย{:5_146:}