ติว "รัก" นักเลง ตอนที่ 2 หลบในที่แคบ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-3-14 13:16อย่างที่บอกเรื่องนี้แนวฟิวกู๊ดมัธยม อ่านเพื่อความสนุกนะครับ ถ้าคาดหวังฉาก NC อาจจะมาช้าหน่อย แต่รับรองว่ามาแน่นอนอิอิ...
ตอนที่ 2
หลบในที่แคบ
เสียงฝีเท้าหลายคู่กระแทกกับพื้นปูนดังไล่ตามหลังมาติด ๆ
"อย่าให้มันหนีไปได้นะเว้ย!"
เสียงตะโกนของกลุ่มเด็กนักเลงต่างโรงเรียนดังขึ้นจากด้านหลัง
ภีมยังไม่ทันได้ตั้งสติด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังวิ่งหนีไปไหน แต่ข้อมือของเขากลับถูกลากให้วิ่งตามแรงกระชากของหนุ่มแปลกหน้าคนนั้น ไปตามทางด้านหลังอาคารอย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยว-!"
ภีมแทบสะดุดล้มเพราะอีกฝ่ายวิ่งเร็วราวกับนักวิ่ง ลมหายใจของภีมแทบขาดวิ้นหมดลมหายใจ
"ปล่อยก่อน!"
เขาพยายามดึงมือกลับ แต่คนที่ลากเขาอยู่นั้นกลับไม่แม้แต่จะหันมามอง
"ฉันไม่ไหวแล้วขอพักก่อนได้ไหม!"
"เงียบ! ถ้าไม่อยากตายก็รีบวิ่ง!"
น้ำเสียงห้วน ๆ พร้อมกับใบหน้าดุถูกโยนกลับมา ภีมกัดฟันแน่นด้วยความโกรธก่อนจะกระแทกเสียงเข้มออกไปว่า
"ใครมันอยากจะวิ่งกับนายกันเล่า!"
เขาแค่อยากกลับบ้าน! แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ทันแล้ว เสียงฝีเท้าจากด้านหลังยงคงวิ่งตาม.
ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
"ทางนี้!"
เด็กหนุ่มคนนั้นลากภีมเลี้ยวเข้าซอกระหว่างอาคารเรียนกับโรงยิมอย่างรวดเร็ว พื้นที่ด้านหลังตรงนี้ค่อนข้างรก มีทั้งโต๊ะ เก้าอี้ เศษไม้ เศษเหล็กเก่า ๆ และอุปกรณ์กีฬาที่ถูกวางกองไว้เต็มไปหมด
ภีมยังไม่ทันได้ถามอะไร ร่างของเขาก็ถูกดันเข้าไปในช่องว่างแคบ ๆ ระหว่างกองไม้กองเหล็กกับผนังปูนทันที
"เฮ้ย-!"
แผนหลังของภีมกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง พื้นที่ตรงนี้แคบจนแทบจะยืนสองคนไม่ได้ ก่อนที่เด็กหนุ่มตาคมตรงหน้าก้าวเข้ามาใกล้อีกนิดจนร่างทั้งสองแทบจะชิดติดกัน
"นี่นาย-!"
ภีมเบิกตากว้าง ยังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก มือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นมาปิดปากเขาไว้จนแน่น
"ซู่..."
เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบา ๆ ใกล้หู
"ถ้าไม่อยากตายก็เงียบ!"
ลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายกระทบแก้มภีมเข้าอย่างจัง ทำเอาภีมถึงกับยืนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่ายไกล้ชิดเกินไป ระยะห่างของทั้งสองแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน
มันไกล้จนภีมมองเห็นได้ชัดเจนว่าดวงตาคู่นั้นของคนตรงหน้าคมเข้มแค่ไหน และถึงแม้เสื้อเชิ้ตนักเรียนของอีกฝ่ายจะหลุดลุ่ย แต่เขากลับดูดีอย่างน่าประหลาดใจ
แต่ในระหว่างนั้นเสียงฝีเท้าของกลุ่มเด็กต่างโรงเรียน ยังคงวิ่งผ่านไปมากันให้วุ่น พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายดังกึกก้อง
"เมื่อกี้พวกมันวิ่งมาทางนี้นี่!"
"หาพวกมันให้เจอดิวะ!"
เสียงตะโกนของกลุ่มเด็กต่างโรงเรียนดังใกล้มาก ภีมแทบหยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว ส่วนมือที่ปิดปากเขาไว้ยังคงไม่ยอมปล่อย เสียงหัวใจของคนตรงหน้าเต้นแรงจนแทบทะลุอกออกมา
ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไป เมื่อแน่ใจแล้วว่าคนพวกนั้นวิ่งผ่านไปแล้ว เจ้าหนุ่มตรงหน้าถึงได้ค่อย ๆ ถอนมือออกจากปากของภีม และนั้นก็คือจุดเริ่มต้นของพายุลูกเล็ก ๆ ได้ก่อตัวขึ้นทันที
"นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง!"
ภีมโวยวายเสียงดุทันที่ที่มือหนาถอนออกจากปาก
"ลากฉันมาซวยกับนายด้วยทำไมอะ!"
เด็กหนุ่มยืนมองคนตรงหน้าโวยวายใส่เขาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ว่า
"ก็ถ้ากูไม่ลาก ปานนี้มึงคงได้แดกตีนพวกมันไปแล้ว"
อีกฝ่ายตอบเสียงเข้ม ใบหน้านิ่งเฉยเหมือนเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องปกติ ซึ่งมันทำให้ภีมหงุดหงิดขึ้นหนักกว่าเดิม
"นายฟังฉันนะ"
"ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนายสักหน่อย!"
ภีมกระซิบเสียงแข็ง ใบหน้าแดงกล่ำจากอาการหงุดหงิดไม่พอใจ
"แล้วฉันก็แค่ห้ามไม่ให้พวกนายตีกันก็แค่นั่น!"
เด็กหนุ่มตรงหน้ามองภีมราวกับต้องมนต์ มองดูริมฝีปากบางของภีมขยับตามจังหวะของการพูด ก่อนที่เขาจะยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย
"แล้วเป็นไงละ"
น้ำเสียงนั้นฟังดูคล้ายจะแอบขำอยู่ในใจ
"ห้ามสำเร็จไหมละ"
"นี่นาย-!"
ภีมอ้าปากจะเถียงกลับ แต่ก่อนที่เสียงของภีมจะดังขึ้น มือใหญ่ของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นมาปิดปากเขาอีกครั้ง
"เงียบ"
คราวนี้น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าครั้งแรกเล็กน้อย
"พวกมันยังอยู่แถวนี้"
ภีมจ้องหน้าเขาเขม็งผ่านแลนแว่นหนา สายตาที่ส่งไปเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะเขาก็ยอมเงียบลงในที่สุด
"ฉันอยากฆ่านาย!"
ภีมพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่ร่างกายถูกมือหนาดึงเข้าแนบชิดกับอกแกร่ง ใกล้จนภีมรู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบจากร่างกายของอีกฝ่าย หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับเต้นรัวขึ้นอีกครั้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มตรงหน้าก็เหลือบมองออกไปด้านนอกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับพูดว่า
"พวกมันน่าจะไปแล้วละ"
เขาพูดพร้อมกับค่อย ๆ ถอยออกมา ทำให้พื้นที่ที่เคยอึดอัดเมื่อครู่ดูโล่งขึ้นเล็กน้อย ภีมยกมือขึ้นจัดแว่นตาของเขาให้เข้าที่ แล้วตามด้วยเสียงโวยวายที่พรั่งพรูออกมาอีกครั้ง
"เพราะนายนั่นแหละ ฉันถึงได้ซวยแบบนี้!"
เขาบ่นอย่างหงุดหงิด
เด็กหนุ่มตรงหน้าหลุดยิ้มอย่างไม่ตั้งใจ ร้อยยิ้มที่ดูทั้งกวนและก็ดูพอใจในเวลาเดียวกัน
"งั้นคราวหน้านายก็อย่าเข้ามายุ่งสิ"
ภีมชะงักกับคำพูดของคนตรงหน้าไปเสียววิ ก่อนจะสวนกลับทันควันว่า
"นี่นายหาว่าฉันยุ่งใช่ไหม!"
"อืม! ว่าแต่มึงนี่ก็กล้าดีเหมือนกันนะ"
"นาย-!"
ภีมไม่ทันได้เถียง อีกฝ่ายเดินหนีก่อนจะพูดสั่น ๆ ว่า
"ออกไปเถอะก่อนที่พวกมันจะวนกลับมาอีกรอบ"
แล้วเขาก็ก้าวออกไป ทิ้งให้ภีมยืนงงอยู่ในที่แคบคนเดียว ภีมดันแว่นขึ้นอีกครั้งก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
"บ้าชะมัด..."
เสียงหัวเราะในลำคอของอีกฝ่ายดังขึ้นเบา ๆ ยิ่งเพิมความขุ่นเเคืองใจให้ภีมมากขึ้นไม่น้อย เขาแค่อยากกลับบ้านไปอ่านหนังสือ แต่ตอนนี้กลับต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายกับนักเลงแปลกหน้าคนหนึ่งแทน และภีมเองก็ยังไม่รู้เลยว่า นักเลงหนุ่มหล่อคนนี้ คือ "คิริน" หนุ่มหล่อสุดฮอตที่สาว ๆ เกือบทั้งโรงเรียนกรี๊ดกันให้วุ่น แถมยังมีดีกรีเป็นถึงลูกชายคนเดียวของเจ้าของโรงเรียน ที่เป็นเจ้าของทุนของภีมเองสะด้วย...
จบตอนที่ 2
เป็นไงกันบ้าง ตอนที่สองก็วุ่นวายไม่แพ้ตอนที่หนึ่ง ว่าแต่...นายเอกของเราเถียงเก่งสะด้วยสิ และแล้วพระเอกนัยตาคมก็ได้เปิดตัวเป็นที่เรียบร้อย "คิริน" หนุ่มหล่อนักเลงหัวไม้ จะหาเรื่องวุ่นวายมาให้นายเอกของเราอีกไหมนะ มารอติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 3 อุบัติเหตุ
ป.ล. ถ้าชอบก็แสดงความคิดเห็นพูดคุยกันได้นะครับทุกคน...
ใจจ้า สนุกมากครับ เนื้อเรื่องน่ารักมากครับ สนุกมากครับ น่ารัก สนุกและฮาดีครับ
ขอบคุณครับ สนุกมาก น่ารักสุดๆ Panita2540 ตอบกลับเมื่อ 2026-3-14 18:52
สนุกมาก น่ารักสุดๆ
ขอบคุณ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ชอบมากสนุก ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ {:5_124:}{:5_122:} ติว "รัก" นักเลง
หน้า:
[1]