ติว "รัก" นักเลง ตอนที่ 1 เรื่องซวยหลังโรงเรียน
ตอนที่ 1
เรื่องซวยหลังโรงเรียน
เสียงกริ่งเลิกเรียนของช่วงบ่ายดังยาวไปทั่วอาคารเรียน ก่อนที่บรรยากาศของโรงเรียนจะค่อย ๆ เปลี่ยนจากความเงียบของคาบเรียน เป็นความคึกคักของเหล่านักเรียนที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน
กลุ่มนักเรียนทยอยเดินออกจากห้องเป็นสายยาว เสียงหัวเราะและบทสนทนาจอแจลอยปะปนอยู่ในอากาศ สนามบาสด้านหลังโรงเรียนเริ่มมีเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งไปจับกลุ่มเล่นกันอย่างคึกคัก ในขณะที่ทางเดินใต้ตึกอาคารเรียนก็เต็มไปด้วยเด็กผู้หญิงที่กำลังยืนคุยกันถึงเรื่องซีรี่ส์ ดารา หรือไม่ก็เรื่องสอบปลายภาคที่กำลังจะมาถึง
ท่ามกลางความวุ่นวายของเหล่าเด็กนักเรียน เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินสวนทางกับฝูงชนอย่างไม่รีบร้อน แว่นตากรอบบางวางอยู่บนสันจมูกโด่งของเขา ผิวขาวสะอาดตัดกับเสื้อเชิ้ตนักเรียนที่ถูกรีดเรียบอย่างเป็นระเบียบ เด็กหนุ่มร่างสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรสะพายกระเป๋าเป้ใบเดิมที่ใช้งานมาหลายปี จนหนังสือเรียนหลายเล่มโผล่พ้นปากกระเป๋าออกมาเล็กน้อย
เขาชื่อ "ภีม" นักเรียนมอห้าห้องคิงของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งนี้ ถ้าจะให้พูดตามตรง ภีมไม่ใช่เด็กเรียบร้อยตามฉบับเด็กเรียนที่ใครหลายคนคิด เขาเป็นคนปากไว เถียงเก่ง สู้คน และถ้ามีเรื่องไม่ถูกต้องเขาพร้อมจะโต้กลับมันทันที แต่ถึงอย่างนั้น ภีมก็มีชื่อเสียงในอีกด้านหนึ่งมากว่า นั้นคือด้านการเรียนของเขา เด็กทุนที่คะแนนสอบไม่เคยหลุดจากอันดับต้น ๆ ของชั้นปีเลยสักครั้ง
ภีมยกมือขึ้นดันแว่นตาเล็กน้อย ก่อนจะเดินลัดผ่านทางด้านหลังอาคารกีฬา เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่เขาใช้เดินกลับบ้านเป็นประจำ เพราะมันเงียบไม่วุ่นวายเหมือนทางด้านหน้าโรงเรียนที่เต็มไปด้วยเด็กนักเรียน
วันนี้ก็เช่นกันเหมือนกับทุกวัน เขาตั้งใจว่าจะรีบกลับบ้านไปทบทวนบทเรียนที่เรียนมาทั้งวันให้เสร็จก่อนค่ำ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้สักเท่าไร เพราะเสียงบางอย่างทำให้เขาต้องหยุดชะงักลง
"เออ! แน่จริงพวกมึงก็เข้ามาสิวะ!"
เสียงตะโกนดังลั่นมาจากอีกฝั่งของอาคารกีฬา ภีมหยุดเดินทันที หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างสงใส เขาไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้าน แต่เสียงโวยวายที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ มันดันกระตุกต่อมเผือกในตัวเข้าออกมาสะงั้น
"จะหมาหมู่หรือตัวตัวต่อตัวก็เข้ามา!"
"คนทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ..."
ภีมพึมพำเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากเดินผ่านไปเฉย ๆ เพราะเหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยจนน่าหงุดหงิดไม่น้อย แต่ถ้าปล่อยให้เรื่องมันบานปลายแล้วครูมาเห็นทีหลัง คนที่ซวยก็อาจจะเป็นเด็กนักเรียนพวกนั้นทั้งสองฝ่าย
คิดได้แบบนั้น ภีมจึงตัดสินใจเดินอ้อมไปแอบดูอยู่ห่าง ๆ แต่ทันทีที่เขาเลี้ยวผ่านมุมอาคาร ภาพตรงหน้าก็ทำให้ภีมชะงักไปเล็กน้อย เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมใครบางคนอยู่กลางลานพื้นปูนซีเมนต์หลังอาคารกีฬา ดูจากชุดนักเรียนที่ต่างกันเล็กน้อยก็พอจะเดาได้ว่า อีกฝ่ายที่ยืนล้อมเป็นเด็กต่างโรงเรียน
ส่วนคนที่ยืนอยู่ตรงกลางวง เป็นเด็กผู้ชายร่างสูงคนหนึ่ง เสื้อเชิ้ตนักเรียนของเขาถูกปลดกระดุมคอออกจนดูหลวมลุ่ย แขนเสื้อถูกพับขึ้นเหนือข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามแขนแข็งแรง ตรงมุมปากมีร้อยช้ำแดงเล็ก ๆ คล้ายเพิ่งผ่านการปะทะมาไม่นาน
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น สีหน้าของเขากลับไม่ได้แสดงความกลัวออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาคมยืนมองคู่ต่อสู้ตรงหน้าอย่างท้าทาย ก่อนที่เด็กต่างโรงเรียนคนหนึ่งจะหัวเราะเยาะขึ้น
"วันนี้มึงมาคนเดียวเหรอวะ ชั่งหาที่ตายแท้ ๆ นะมึงอะ"
เด็กหนุ่มกลางวงล้อมยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความท้าทาย
"คนเดียวก็พอจะล้มพวกหมาหมู่อย่างพวงมึงทุกตัว!"
ภีมยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความปวดหัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดดขึ้น
"นี้จะเล่นกันถึงตายกันเลยเหรอวะ!"
"ไม่ได้แล้วเราต้องทำอะไรสักอย่างแล้วละ"
สิ้นความคิดในหัวของภีม เด็กต่างโรงเรียนพวกนั้นก็วิ่งพรูเข้าหาคนที่ยืนกลางวงล้อมทันที ก่อนที่ปากของภีมเองก็ไวกว่าที่คิดตะโกนออกไปสุดเสียงว่า
"เดี๋ยวก่อน!"
เสียงของภีมดังแทรกขึ้นกลางป้อม ทุกคนหยุดชะงักหันมามองเขาพร้อมกัน ภีมยืนกอดหนังสือในมือแน่น สายตาทุกคนมองเขาราวกับเจอคนที่จะต้องเล่นงานเพิ่มอีกคน ภีมไม่รอช้าเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี ก่อนจะพูดเสียงแข็งออกไปอีกครั้งว่า
"ถ้าครูมาเห็น พวกนายทุกคนโดนพักการเรียนกันหมดแน่"
บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ แต่ดูเหมือนคำพูดของภีมจะไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย ก่อนที่เด็กต่างโรงเรียนคนหนึ่งหรี่ตามองมาที่ภีมพร้อมกับหัวเราะ
"นี่มึงมากับมันเหรอวะไอ้แว่น"
"ปะ...เปล่าเราแค่-"
ภีมยังพูดไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็ชี้หน้าเขาแล้วตะโกนขึ้นทันที
"เล่นงานพวกมันทั้งสองคนเลย! จัดมัน!"
"เฮ้ย เดี๋ยวดิ!" ภีมอุทานอย่างตกใจ
แต่ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว ข้อมือของเขาก็ถูกใครบางคนคว้าเอาไว้แน่น แรงดึงอย่างกระทันหันทำเอาเขาแทบเสียหลัก
"เฮ้ย! อะไรของ-"
ภีมหันไปมองคนที่จับมือเขาไว้ เป็นเด็กหนุ่มคนนั้นที่ยืนอยู่กลางวงเมื่อครู่ สายตาคมของอีกฝ่ายเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดสั่น ๆ
"ถ้าไม่อยากโดนยำตีนไปด้วยก็วิ่ง"
"ห่า-"
ภีมยังไม่ทันได้ถามอะไร เสียงฝีเท้าของกลุ่มเด็กต่างโรงเรียนก็ดังไล่ตามมาทัน
"อย่าให้พวกมันหนี!"
เด็กหนุ่มคมเข้มคนนั้นกระชากแขนภีมแล้ววิ่งไปตามทางหลังอาคารกีฬา ส่วนภีม...ได้แต่วิ่งตามไปทั้งที่ยังไม่ทันเข้าใจเลยว่า ทำไมการเดินกลับบ้านธรรมดาเหมือนทุกวัน ถึงได้กลายเป็นเรื่องซวยแบบนี้ไปได้ละเนี่ย...
จบตอนที่ 1
เป็นไงบ้างครับเปิดเรื่องมากก็วุ่นวายกันแล้ว หนุ่มคมเข้มที่ลากนายเอกของเราวิ่งเขาเป็นใครกันนะ ชื่อเสียงเรียงนามก็ยังไม่รู้จัก แล้วแบบนี้เจ้าภีมจะต้องเจอกับอะไรอีกละครับ ไว้มาต่อตอนที่ 2 "หลบในที่แคบ"
สนุกมากครับ เรื่องน่าติดตามมากครับ ชอบมากอ่านเพลินน่าติดตาม (เสียดายสั่นไปนิด5555) SuperZabZa55 ตอบกลับเมื่อ 2026-3-13 16:43
เรื่องน่าติดตามมากครับ
{:1_1:} น่าติดตาม ขอบคุณมากมายครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ต่อๆๆๆ จัดตอนต่อไปมาได้เลยพร้อมมาก5555 ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รอติดตามต่อครับ
ขอบคุณครับ nattiekung ตอบกลับเมื่อ 2026-3-13 23:30
น่าติดตาม ขอบคุณมากมายครับ
ขอบคุณคับ Panita2540 ตอบกลับเมื่อ 2026-3-14 08:38
จัดตอนต่อไปมาได้เลยพร้อมมาก5555
ขอบคุณ น่าติดตามมากคับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ {:5_149:}
หน้า:
[1]
2