มาค่ายดันเจอเด็กสู้มือ - วันที่ 4: ช่วงเช้า
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShowDD เมื่อ 2026-3-14 08:21ผมลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของห้องนอนรวม แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าฉาบลงบนใบหน้าของเด็กที่นอนอยู่ข้างๆ รอบนี้ผมไม่ผลักมันตกเสื่อเหมือนวันแรกๆ แต่กลับนอนตะแคงจ้องใบหน้าใสๆ ของไอ้คินที่ยังหลับสนิทอยู่นิ่งๆแขนเล็กๆ ของมันยังคงกอดแขนผมไว้แน่นเหมือนเดิม ผิวแก้มเนียนละเอียดกับลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้ผมเผลอขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ผมมองมันด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป... จากเด็กเปรตน่ารำคาญ กลายเป็นไอ้เด็กแสบที่ผมเริ่มจะ 'หลง' เข้าให้แล้วจริงๆ"คิน... ตื่นได้แล้ว" ผมกระซิบข้างหูมันเบาๆ พลางลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู "ไปอาบน้ำกัน... อาบพร้อมกันเหมือนเดิมก็ได้"พอได้ยินประโยคนั้น ไอ้คินที่ทำท่าจะหลับต่อก็หูผึ่งทันที มันเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งตาใสแป๋ว กระตือรือร้นเป็นพิเศษจนผมหลุดขำ "โหพี่กี้! วันนี้มาแปลกว่ะ ชวนผมเองแบบนี้... มีเซอร์ไพรส์ป่ะเนี่ย?"
พอถึงห้องน้ำตึกวิศวะที่ประจำ เราทั้งคู่ก็แก้ผ้าต่อหน้ากันแบบไม่อายกันแล้ว เบียดเข้าไปในห้องน้ำด้วยกันอย่างรวดเร็ว"พี่... วันนี้มีเวลาเหลือว่ะ ผมอยากเอาน้ำออกจัง" คินพูดขึ้นขณะที่ผมกำลังเปิดฝักบัวเตรียมอาบน้ำ"เออ... กูก็เหมือนกัน เดี๋ยวกูออกไปชักใส่โถส้วมเอง" ผมแกล้งตอบและทำท่าจะเปิดประตูออกไป เพื่อดูปฏิกิริยามัน"อย่าพี่... เอามาใส่ปากผมดีกว่า! ผมเสียดายน้ำพี่ว่ะ" มันพูดหน้าตาเฉยเอามือเอื้อมจับแขนผมรั้งไว้ จนผมหน้าร้อนวูบเพราะอยากให้มันพูดแบบนี้อยู่แล้ว"น้ำกูมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอวะ?" ผมลองแกล้งถามหยั่งเชิง"อร่อยมาก! ของพี่อะอร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคย..." มันชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนหลุดปาก แต่ผมก็ไม่ได้อยากจะขุดคุ้ยอดีตของเด็กเก้าขวบให้เสียอารมณ์ และพยายามทำเป็นไม่ได้ยินไม่สนใจ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นผมมองหน้าคิน ดูมันซึมลงหน้าเสียนิดหน่อย แต่ด้วยความอยากลองมานาน เลยกลั้นใจถามมันไปตรงๆ "คิน... สอนกูบ้างดิ ทำไงให้เสียว... กูอยากลองทำให้มึงบ้าง"คินตาโตสีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นซุกซนในทันที มันไม่ขัดขืน แถมยังรีบแอ่นเอวหันจู๋เล็กๆ ใส่ผมอีกด้วย "ได้ดิพี่... พี่ใช้ลิ้นเลียตรงหัวนะ แล้วก็ดูดเน้นๆ ตรงโคน... แล้วก็ระวังอย่าให้โดนฟันด้วยพี่..."
ผมนั่งคุกเข่าลงจนจู๋ขาวๆ จ่ออยู่ตรงปาก ตั้งใจทำตามที่มันสอนทุกขั้นตอน ทั้งใช้ปากครอบและลิ้นเลียปรนเปรอจู๋จิ๋วของมันอย่างทะนุถนอม จนแท่งเล็กๆ เริ่มขยายตัวค่อยๆ แข็งสู้ปากผม เป็นความรู้สึกแปลกใหม่มาก ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้อมของผู้ชายด้วยกันแบบนี้มาก่อน ดูดอมจนคินตัวงอเกร็งครางเรียกชื่อผมไม่หยุด"อ่าา... พี่กี้ครับ... แบบนั้นแหละ เสียวมากครับ... ซี๊ดด..." ผมเริ่มเร่งจังหวะ ใช้ปากบีบรูดหนังหุ้มที่ยังปิดสนิทของเด็ก ป.4 ทำเอาคินกระดกเอวโยกใส่ปากผมเบาๆ รอบลำขาวๆ เสียดสีกับลิ้นและริมฝีปากผม จนเริ่มรู้สึกชาในปากนิดๆ "พี่ครับ... ไม่ไหวแล้ว... อ่าา... จะแตก... แตกแล้ว... อื้มมม..." สุดท้ายมันก็ทนไม่ไหวปล่อยน้ำรักออกมาเต็มปากผม รสชาติหวานอร่อยสุดๆ แบบที่คุ้นเคยได้ลองชิมนิดๆ จากไอแพดหลังจากที่ผมกลืนน้ำหวานของมันลงไปจนหมด คินก็ยืนหอบหายใจถี่พลางเอื้อมมือมาโอบกอดหัวผมไว้เบาๆ นิ้วเล็กๆ ของมันสอดประสานเข้ามาในผมที่เปียกชุ่ม ลูบไล้ไปมาอย่างอ่อนโยนเหมือนอยากจะขอบคุณ... สัมผัสนั้นมันละมุนจนใจผมหวั่นไหว แต่วินาทีต่อมา... ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัวจนผมชาวาบไปทั้งตัวกูทำอะไรลงไปวะเนี่ย?... กูเป็นผู้ชายนะสัส กูต้องชอบผู้หญิงสิ กูเพิ่งอกหักจากพี่จอยมานะเว้ย!ภาพตัวเองที่กำลังคุกเข่าปรนเปรอเด็กผู้ชายด้วยปากมันสะท้อนอยู่ในมโนภาพจนผมเริ่มรับไม่ได้ ความรู้สึกขยะแขยงในความ ‘ไม่ปกติ’ ของตัวเองมันพุ่งพรวดขึ้นมากลบความเสียวซ่านเมื่อครู่จนหมดสิ้น
"เฮ้ย! ออกไปดิวะ!"ผมโพล่งออกมาเสียงดังพลางออกแรงผลักคินออกห่างอย่างแรงจนร่างเล็กๆ ของมันเซไปกระแทกผนังห้องน้ำ คินเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ แววตาที่เคยซุกซนหม่นลงทันที"เป็นไรของพี่เนี่ย? ผมทำอะไรผิดเหรอ?" เสียงมันสั่นนิดๆ"เปล่า... พี่แค่..." ผมอ้ำอึ้ง หลบสายตาใสซื่อที่มองมาอย่างตัดพ้อ "ช่างแม่งเหอะ รีบอาบน้ำให้เสร็จๆ ไป จะสายแล้ว"ผมหันหลังกลับทันที ตักน้ำราดให้ไหลผ่านตัวเพื่อชะล้างทุกอย่างออกไป ทั้งคราบน้ำกามและอารมณ์ที่ยังตกค้าง ส่วนคินเงียบไปนานผิดปกติ ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงตักน้ำราดตัวเบาๆ จากข้างหลังบรรยากาศที่เคยหวานชื่นเมื่อกี้พังทลายลงเหลือเพียงความเงียบที่น่าอึดอัด เราต่างคนต่างหันหลังอาบน้ำให้ตัวเองเงียบๆ ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะหรือคำด่าทอเหมือนทุกที ความรู้สึกผิดเกาะกินใจผม แต่ความสับสนในตัวตนมันมีมากกว่า ผมยังไม่พร้อมจะยอมรับว่าผม ‘เปลี่ยนไป’ แล้วจริงๆ
ช่วงสายของวันนั้น พี่สตาฟให้พวกเรานำหุ่นที่ประกอบและเขียนโปรแกรมกันเมื่อวาน มาแข่งบังคับตามเส้นทางแม้บรรยากาศตอนนี้ต่างคนต่างซึมลงไปบ้าง แต่พอต้องลงสนามแข่ง ความเนิร์ดของเรากลับมาทำให้ผมและคินต้องเริ่มจูนเข้าหากันอีกครั้งกติกาคือต้องบังคับหุ่นผ่านสิ่งกีดขวางตามเส้นทางที่กำหนด ใครทำเวลาได้น้อยที่สุดคือผู้ชนะ ผมตัดสินใจรับหน้าที่เป็นคนบังคับ เพราะความมั่นใจในทักษะการเล่นเกมของตัวเอง โดยมีคินเป็นคนบอกทาง"พี่กี้ ผมอัปเกรดโค้ดเพิ่มระบบชะลอเวลาลงเนินให้แล้วนะ แล้วก็เพิ่มบูสต์ความเร็วช่วงทางตรงให้ด้วย พี่กดปุ่มสีแดงตอนเข้าเส้นตรงได้เลย ลื่นปรื๊ดแน่นอน!" คินอธิบายพยายามทำตัวร่าเริงปกติ เหมือนอยากให้ผมอารมณ์ดีขึ้น"เออ... มึงนี่ก็เตรียมตัวดีๆ ละกัน" ผมพูดแบบหลบตา พยายามจะไม่สนใจมัน แกล้งลองกดบังคับหุ่นดูว่าทำงานถูกต้องดีมั้ยจากนั้นพวกพี่สตาฟก็ให้แต่ละทีมคิดชื่อทีมขึ้นมา เพื่อง่ายต่อการประกาศเรียกชื่อตอนให้คะแนน"พี่สตาฟครับ! ทีมเราชื่อ 'กี้คิน' ครับ!" คินตะโกนบอกชื่อทีม ที่คิดขึ้นมาแบบสดๆ ร้อนๆ"ผวนแล้วกลายเป็น 'กินขี้' ป่ะเนี่ยไอ้สัส?" ผมหลุดขำเบาๆ เริ่มอารมณ์ดีขึ้นทีละนิด ทำให้มีแรงกลับมาด่ามันต่อได้แล้ว "ชื่อโคตรจังไรเลย... คิดใหม่ดิ๊""งั้นเอาชื่อ 'กี้คิน วงเล็บ ห้ามผวน' ก็ได้พี่ เท่ดีออก! ฮ่าๆ" มันหัวเราะเสียงสดใสจนผมต้องยอมตามใจมัน เพราะก็คิดชื่ออื่นไม่ออกแล้วเหมือนกัน
พอเริ่มถึงคิวทีมผมแข่งจริง เราสองคนเข้าขากันอย่างเหลือเชื่อ "ซ้ายพี่! ตรงไป! กดบูสต์เลย!" เสียงคินตะโกนบอกจังหวะได้อย่างแม่นยำ ผมบังคับคอนโทรลเลอร์ด้วยนิ้วที่พลิ้วไหวตามคำบอกของมัน หุ่นยนต์ของเราวิ่งผ่านโค้งหักศอกและเนินสูงต่ำได้อย่างไร้ที่ติ รู้ใจกันอย่างกับเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมาจริงๆ"ประกาศผลนะครับ... ทีม 'กินขี้'... เอ๊ย! ทีม 'กี้คิน (ห้ามผวน)' ทำเวลาได้ดีที่สุด รับไปเลย 10 คะแนนเต็มครับ!" พี่สตาฟประกาศผิดจนคนขำกันลั่นสนาม"เยสสสสส!" จังหวะนั้นเองด้วยความดีใจที่พุ่งสุดขีด ผมเผลอลืมตัวหันไปคว้าตัวคินมาอุ้มจนตัวลอยหมุนไปรอบห้อง คินกอดคอผมแน่นหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุขเหมือนเรื่องเมื่อเช้าไม่เคยเกิดขึ้นแต่พอผมวางมันลงแล้วสบตากับมันใกล้ๆ ความรู้สึกสับสนในห้องน้ำเมื่อเช้าก็ย้อนกลับมาสะกิดใจผมอีกครั้ง... ผมรีบปล่อยมือจากตัวมันทันที ทำเนียนเป็นจัดเสื้อผ้าแล้วหันไปสนใจหุ่นยนต์แทน
"พี่กี้... เมื่อกี๊พี่กอดผมแน่นเลยนะ" คินกระซิบยิ้มๆ แววตาเริ่มกลับมามีความหวัง"ก็แค่ดีใจเฉยๆ อย่าเพิ่งได้ใจไปไอสัส..." ผมด่ามันตามสูตร พยายามรักษามาดขรึม "ชนะรอบนี้ไม่ได้แปลว่าจะชนะรอบสุดท้ายนะมึง ตั้งใจเขียนโปรแกรมอัตโนมัติช่วงบ่ายด้วยล่ะ ถ้าแพ้กูจะตบหัวมึงให้โยกเลยคอยดู""ค้าบๆ พี่กี้คนปากแข็ง" มันยักคิ้วให้ผมทีหนึ่งก่อนจะวิ่งไปหาพวกพี่สตาฟเพื่ออวดหุ่นยนต์ที่เราช่วยกันสร้างผมมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ของมันไปพลางถอนหายใจยาว... ใจหนึ่งก็อยากจะขยับเข้าไปใกล้มากกว่านี้ แต่อีกใจก็ยังพยายามรั้งตัวเองไว้ที่กำแพงบางอย่างที่ผมสร้างมาตลอดชีวิตมึงจะเอายังไงกับชีวิตต่อวะไอ้กี้... ผมถามตัวเองในใจ ท่ามกลางเสียงเฮฮาของคนรอบข้าง ที่ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้เลยว่าข้างในใจผมตอนนี้ กำลังตีกันเละเทะแค่ไหน...
ขอบคุณครับ มาต่ออีกนะครับ สนุกมากครับ สนุกคับ ติดตามต่อนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ. ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สับสนในใจเลยทีเดียว นึกถึงความเสียวไว้ก่อนกี้ ขอบคุณครับ เด็กมันสับสนเดี๋ยวพอปรับตัวได้ก็ดีเอง สนุกมากครับ อยากรู้ประวิตน้องคินละ ขอบคุณ หลงน้องเข้าแล้วละสิ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ เขินนนนน
หน้า:
[1]
2