⚠️ คำเตือน เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ที่ไม่ได้มีเจตนาบิดเบือนหรือส่งเสริมความเชื่อในทางที่ผิด
เหตุการณ์และบุคคลไม่ได้มีตัวตนจริง เรื่องนี้เป็นแนว Taboo มีเหตุการณ์เกี่ยวกับพระ
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน งดดราม่าครับ
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อาตมาเพิ่งเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ได้เพียงไม่กี่เดือนผิวพรรณที่ยังคงความสะอาดสะอ้านตามแบบฉบับคนเมืองที่ดูแลตัวเองมาดี
และจริวัตรที่สำรวมอยู่เป็นนิจทำให้อาตมากลายเป็นพระหนุ่มที่เป็นที่ชื่นชมของชาวบ้าน ทุกเช้าที่ออกบิณฑบาต
อาตมาพยายามทอดสายตาลงต่ำ รักษาใจให้ว่างเปล่าจากกิเลสทั้งปวง
แต่ความพยายามทั้งหมดนั้น...ดูเหมือนจะพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบที่สวมร่างอยู่ในชื่อ ‘ไอ้กล้า’
ยามบ่ายที่อากาศร้อนจัดจนยอดไม้หยุดนิ่งอาตมานั่งเอนกายอ่านพระธรรมบทอยู่บนศาลาไม้หลังเก่า
เสียงไม้กวาดทางมะพร้าวที่ลากไปตามพื้นดินดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะแต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาอาตมาให้ไม่อาจจดจ่ออยู่กับตัวอักษรได้
คือร่างกำยำของไอ้กล้าที่กำลังทำงานอยู่กลางลานวัด
มันไม่ได้ใส่เสื้อ...มีเพียงผ้าข้าวม้าสีซีดเคียนเอวไว้หมิ่นเหม่แผ่นหลังกว้างของมันขึ้นเป็นรูปปีกชัดเจน
ยามที่มันโน้มตัวลงขัดถูคราบตะไคร่น้ำผิวสีทองแดงชุ่มโชกไปด้วยหยดเหงื่อที่ไหลซึมจนสะท้อนกับแสงแดดเป็นเงามันปลาบ
อาตมาจ้องมองหยดเหงื่อหนึ่งที่เริ่มไหลจากไรผมท้ายทอย ผ่านซอกคอหนา แล้วค่อยๆทิ้งตัวลงไป
ตามร่องกระดูกสันหลังที่แข็งแรงก่อนจะจมหายเข้าไปในขอบผ้าข้าวม้าที่รั้งต่ำจนเห็นรอยบุ๋มตรงบั้นเอวชัดเจน
"นะโม... นะโม... อย่าฟุ้งซ่าน..." อาตมาขยับนิ้วโป้งไล้ไปตามเม็ดลูกประคำไม้แต่มือกลับสั่นเทาจนน่าใจหาย
"หลวงพี่ครับ!ร้อนขนาดนี้ หลวงพี่ไม่พักบ้างเหรอ"
เสียงห้าวของมันตะโกนขึ้นพร้อมกับที่มันหันกลับมายามที่มันยืนเต็มความสูง กล้ามหน้าท้องของมันขยับเขยื้อน
ตามจังหวะการหายใจหนักๆอกแน่นๆ ที่มีไรขนดกดำขึ้นบางๆ ไล้ลงไปจนถึงสะดือนั้นดูจะขยายใหญ่ขึ้นทุกครั้งที่มันสูดลมหายใจเข้า
มันเดินตรงเข้ามาหาอาตมากลิ่นสาบหนุ่มที่ผสมกับกลิ่นแดดและกลิ่นเหงื่อดิบๆ ลอยนำมาก่อนตัว
กลิ่นนั้นมันช่างรุนแรงและเย้ายวนใจจนอาตมาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัวไอ้กล้ายกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าเผยให้เห็น
วงแขนที่มีเส้นเลือดปูดนูนและมัดกล้ามที่ขึ้นรูปชัดเจนจากการทำงานหนัก
"เหนื่อยฉิบหายเลยครับหลวงพี่ดูดิ เหงื่อเข้าตาจนแสบไปหมดแล้ว"
มันพูดพลางเดินขึ้นมาบนศาลากลิ่นและไอร้อนจากร่างกายมันแผ่ซ่านเข้ามาใกล้จนอาตมาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้น
ไอ้กล้าย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าอาตมา ท่าทางของมันไม่ได้ดูยั่วยวนแต่มันคือธรรมชาติของชายหนุ่มที่ไม่ได้ระวังตัว
ทว่าในสายตาของพระหนุ่มอย่างอาตมามันคือภาพอสุภะที่สวยงามจนน่ากลัวหยดเหงื่อจากปลายคางของมันหยดลงบนพื้นไม้ศาลา...ติ๋ง... ติ๋ง...
ในจังหวะที่มันพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าเก่าๆที่วางอยู่ใกล้เท้าอาตมา มันกลับเสียหลักเพราะเหงื่อที่ไหลท่วม
ฝ่าเท้าจนลื่นร่างล่ำสันถลาเข้ามาหาอาตมาโดยไม่ทันตั้งตัว!
สัญชาตญาณสั่งให้อาตมาต้องยื่นมือออกไปรับกล้ามเนื้อแขนของมันที่ร้อนจัดและเปียกโชกปะทะเข้ากับฝ่ามือ
ของอาตมาอย่างจังสัมผัสแรกที่ผิวหนังแนบสนิทกับผิวหนังนั้นมันราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งเข้าสู่หัวใจความนุ่มนวลของผ้าเหลือง
ที่อาตมาห่มอยู่ช่างคอนทราสต์กับความแข็งกระด้างและร้อนระอุของร่างกายไอ้กล้าที่กำลังซบอยู่บนตักอาตมาในขณะนี้
"อึก...หลวงพี่..." ไอ้กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา ลมหายใจร้อนๆ ของมันรดรินอยู่ตรงซอกคออาตมา
ใจของอาตมาเต้นรัวเหมือนกลองเพลในยามวิกฤตกำแพงศีลธรรมที่สร้างมาอย่างดีเริ่มร้าวคลอน เพราะในแววตาซื่อๆ
ของมันตอนนี้...อาตมากลับเห็นแต่ไฟราคะที่กำลังลุกโชนขึ้นมาพร้อมๆ กัน
ไอ้กล้าค่อยๆยันตัวขึ้นจากตักของอาตมา แต่มือหนาๆของมันกลับเผลอกดลงบนหน้าขาอาตมาเพื่อหาที่ยึด
สัมผัสจากฝ่ามือที่กร้านแดดนั้นมันร้อนผ่าวจนอาตมาต้องขบฟันแน่นเพื่อไม่ให้เผลอครางออกมา
มันมองหน้าอาตมาด้วยสายตาซื่อๆ ผิวหน้ามันขึ้นสีแดงระเรื่อจากแดดจัดหรืออาจจะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ไม่อาจรู้ได้
"ขอโทษครับหลวงพี่ผมไม่ได้ตั้งใจ พื้นมันลื่นจริงๆ" มันพูดพลางทำหน้าจ๋อยจนดูน่ารักเกินจำเป็น
"โห หลวงพี่... ตัวหลวงพี่หอมจัง หอมเหมือนดอกพิกุลเลย"
มันพูดแล้วก็สูดลมหายใจเข้าฟอดใหญ่ใกล้ๆซอกคออาตมา จนขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง อาตมาเบือนหน้าหนี
พยายามมองไปยังยอดไม้เพื่อระงับอารมณ์
"เข้า...เข้าไปในกุฏิเถอะ แดดข้างนอกมันจัด เดี๋ยวจะเป็นลมไปเสียก่อนไปหาอะไรเช็ดตัวในนั้น"
อาตมาเอ่ยปากเรียกให้มันเข้าสู่ที่ลับตาคนโดยที่ในใจส่วนหนึ่งก็ร้องเตือนว่านี่คือการเดินเข้าหาปากเหว
แต่อีกส่วนกลับโหยหาที่จะได้อยู่กับมันเพียงลำพัง