บันทึกวสันต์นิรันดร์ - ตอนที่ 13: กำเนิดทายาทและโอสถสะกดครรภ์
บันทึกวสันต์นิรันดร์ °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ตอนที่ 13: กำเนิดทายาทและโอสถสะกดครรภ์ฤดูกาลผันผ่านไปสิบเดือน ท่ามกลางกลิ่นธูปมายานิรันดร์และคราบน้ำมันมะกอกที่ชโลมย้อมราตรีมงคล เสียงร้องไห้ของทารกดังขึ้นพร้อมกันทั้งในวังหลวงและจวนแม่ทัพ ฮองเฮาเว่ยหลานประสูติพระโอรสผู้มีผิวพรรณผุดผ่องนามว่า "หลี่เจี้ยน" ขณะที่ฮูหยินหลิวให้กำเนิดบุตรชายร่างกายกำยำนามว่า "เซียวฟง" ทว่าในสายตาของหลี่เทียนเฉิงและเซียวเหยียน ทารกทั้งสองมิใช่เพียงสายเลือด แต่คือ "ผลผลิต" จากการสอดประสานพลังของมังกร พยัคฆ์ และเงาองครักษ์ที่ร่วมกันรุมสวาทมานับร้อยราตรี
เมื่อมีทายาทชายไว้สืบสกุลเพียงพอแล้ว ความกังวลเรื่องการแก่งแย่งชิงดีระหว่างพี่น้องในอนาคตก็ผุดขึ้นในใจของเทียนเฉิง พระองค์ไม่ปรารถนาให้ประวัติศาสตร์เลือดซ้ำรอย จึงมีรับสั่งลับให้กงกงเฉินปรุง "โอสถบุปผาร่วง" ซึ่งเป็นยาห้ามครรภ์ชนิดรุนแรงที่ผสมน้ำมันชะมดและกำมะถัน
"หลานเอ๋อร์... ดื่มเสีย นี่คือยาบำรุงหลังคลอดที่ข้าตั้งใจให้เจ้า" เทียนเฉิงตรัสด้วยรอยยิ้มเย็นชา ขณะป้อนยาที่ขมปร่าให้ฮองเฮาผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
ที่จวนแม่ทัพ เซียวเหยียนก็ทำเช่นเดียวกัน เขาบังคับให้ฮูหยินหลิวดื่มน้ำยาสีดำเข้มทุกเช้า เพื่อปิดตายมดลูกของนางตลอดกาล บัดนี้หน้าที่ของสตรีในฐานะ "แม่พันธุ์" ได้สิ้นสุดลง พวกนางจะถูกทิ้งให้อยู่ในความเพ้อฝันของธูปมายาต่อไป โดยไม่มีโอกาสได้ให้กำเนิดขวากหนามทางการเมืองแก่สามีของตนอีก
ใต้หุบเขาเมฆาหมอก ใกล้กับบ่อน้ำมันมะกอกลับ เทียนเฉิงและเซียวเหยียนสั่งให้สร้าง "หอวสันต์นิรันดร์" ขึ้นมา เป็นตำหนักใต้ดินที่ตกแต่งด้วยเครื่องพันธนาการและอ่างน้ำมันขนาดมหึมา ที่นี่คือสถานฝึกฝนหลี่เจี้ยนและเซียวฟงตั้งแต่อายุยังน้อย ให้ซึมซับศาสตร์แห่งการนวดเฟ้นและความดิบเถื่อนของกามารมณ์
"พวกเจ้าต้องเรียนรู้ที่จะเป็น 'ผู้ล่า' มิใช่ผู้ถูกล่า" เซียวเหยียนคำรามพลางสั่งให้เด็กชายทั้งสองเฝ้าดูการฝึกฝน
หอแห่งนี้ถูกปิดตายจากโลกภายนอก มีเพียงเหล่าขันทีคนสนิทและองครักษ์เงาที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออก เพื่อทำหน้าที่เป็น "เครื่องมือฝึกฝน" ให้แก่เด็กชายทั้งสองและเหล่าจ้าวนาย
ในราตรีหนึ่งที่หอฝึกลับ เทียนเฉิงและเซียวเหยียนต้องการทดสอบพละกำลังของตนหลังจากที่ว่างเว้นจากการรบมานาน พวกเขาเรียกข้ารับใช้หนุ่มรูปงามและขันทีฝ่ายในมานับสิบคน ทุกคนถูกบังคับให้ชโลมน้ำมันมะกอกจนลื่นไหลไปทั้งตัว
"วันนี้... ข้าจะให้พวกเจ้าเห็นว่ามังกรและพยัคฆ์ยามกริ้วเป็นอย่างไร"
เทียนเฉิงจับขันทีน้อยคนหนึ่งกดลงบนโต๊ะหิน ขันทีผู้นั้นถูกนวดเฟ้นด้วยน้ำมันละหุ่งจนผิวหนังร้อนจัด ก่อนที่มังกรทองจะแทรกทะลวงเข้าไปอย่างดุดัน ในขณะเดียวกัน เซียวเหยียนก็รุมล้อมข้ารับใช้หนุ่มอีกสองคนด้วยพละกำลังพยัคฆ์ เขาใช้ "พยัคฆ์ทมิฬ" กระแทกกระทั้นจนข้ารับใช้เหล่านั้นครางระงมด้วยความสุขปนความเจ็บปวด
การรุมสวาทครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนครั้งที่ทำกับสตรี มันคือการระบายดิบเถื่อนและการแสดงอำนาจเหนือชายอื่น เทียนเฉิงและเซียวเหยียนสลับกันเสพสมกับเหล่าข้ารับใช้ โดยมีหานตงและจงป้าคอยช่วย "ล็อค" ร่างของเหยื่อและชโลมน้ำมันไม่ให้ขาดสาย น้ำกามและน้ำมันมะกอกพุ่งกระจายอาบไล้ไปทั่วพื้นห้องหินอ่อน
หลี่เจี้ยนและเซียวฟงในวัยเยาว์ถูกบังคับให้ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมด สายตาของเด็กชายทั้งสองจ้องมองการนวดเฟ้นและการกระแทกกระทั้นที่รุนแรงนั้นด้วยความตื่นตะลึงและโหยหา พวกเขาเห็นหยาดเหงื่อและกล้ามเนื้อที่บิดเร้าของบิดาตนเอง เห็นการสยบยอมของข้ารับใช้ที่ถูกน้ำมันมะกอกจองจำ
"จงจำไว้... ในแผ่นดินนี้ ผู้ที่มีพละกำลังและ 'น้ำมัน' ในมือเท่านั้นที่จะเป็นผู้ปกครอง" เทียนเฉิงกล่าวพลางเช็ดคราบน้ำกามที่ติดบนพระหัตถ์ลงบนแก้มของพระโอรส
ราตรีนั้นจบลงด้วยกองซากร่างของข้ารับใช้ที่นอนระเนระนาดด้วยความระบมจากการถูกรุมสวาท ทอดกายอยู่ในแอ่งน้ำมันที่ผสมปนเปไปกับของเหลวจากบุรุษ บัดนี้ "มรดกน้ำมันหอม" ได้ถูกส่งต่อทางสายตาและจิตวิญญาณสู่รุ่นต่อไปอย่างสมบูรณ์
ภายหลังความบ้าคลั่ง เทียนเฉิงและเซียวเหยียนกลับมานวดเฟ้นให้กันและกันท่ามกลางเหล่าทายาทที่ยืนมอง ความสัมพันธ์ของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นด้วยความลับที่น่าสะพรึงกลัวและการสถาปนาระบบอำนาจใหม่ที่ใช้ "กาม" เป็นเครื่องมือ
"อีกไม่กี่ปี... หอแห่งนี้จะเป็นของพวกเจ้า" เซียวเหยียนเอ่ยกับเด็กทั้งสอง "และพวกเจ้าจะได้รู้ว่า รสชาติของการครองบัลลังก์บนกองร่างของผู้คนนั้น... มันหอมหวานเพียงใด"
ควันธูปมายาจางลงทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวกามและน้ำมันมะกอกที่ฝังลึกเข้าสู่กระดูกของทายาทมังกรและพยัคฆ์... การรอคอย 19 ราตรีที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
สนุกมากครับ ขอบใจจร้า ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ
หน้า:
[1]