บันทึกวสันต์นิรันดร์ - ตอนที่ 12: ความลับในอ่างน้ำมัน
บันทึกวสันต์นิรันดร์⋆｡ﾟ☁︎｡⋆｡ ﾟ☾ ﾟ｡⋆ตอนที่ 12: ความลับในอ่างน้ำมันภายหลังจากการขับเคี่ยวในสมรภูมิสวาทที่พระราชวังฤดูร้อนสิ้นสุดลง แสงทองของรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้า แต่สำหรับหลี่เทียนเฉิงและเซียวเหยียน ความเหนื่อยล้าจากการ "ประชันลีลา" กับสตรีมิใช่สิ่งที่ทำให้พวกเขาสะท้านใจเท่ากับความหึงหวงที่ยังกรุ่นอยู่ในอก ทั้งคู่สั่งการให้ขบวนเสด็จแยกย้าย โดยอ้างราชกิจเร่งด่วนที่ชายแดนตะวันตกเพื่อหลีกเลี่ยงการกลับสู่เมืองหลวงพร้อมฮองเฮาและฮูหยิน
ในความเป็นจริง รถมาม้าหรูหราที่ไร้ตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ได้พาบุรุษผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดินทั้งสอง มุ่งหน้าสู่ "หุบเขาเมฆาหมอก" สถานที่เร้นลับที่มีบ่อน้ำร้อนธรรมชาติซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางป่าลึก ที่นั่นไม่มีฮ่องเต้ ไม่มีแม่ทัพ มีเพียงชายฉกรรจ์สองคนที่ต้องการชำระล้างราคะที่แปดเปื้อนและเติมเต็มช่องว่างในใจด้วย "น้ำมันมะกอกสูตรลับ" จากแดนตะวันตก
1. การถอดหัวโขนใต้แสงจันทร์และไอน้ำ
เมื่อถึงที่พักลับซึ่งเป็นเรือนไม้ไผ่หลังเขียวขจีริมลำธาร ไอระเหยจากบ่อน้ำร้อนลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นดิบชื้นของป่า เซียวเหยียนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาถอดเกราะอ่อนที่เปื้อนคราบเหงื่อและกลิ่นแป้งจากตัวฮูหยินหลิวออกอย่างไม่ใยดี ในขณะที่หลี่เทียนเฉิงค่อยๆ ปลดฉลองพระองค์สีเหลืองทองที่ยับยู่ยี่ทิ้งลงพื้น
"เหนื่อยล้ามาทั้งคืนกับ 'หน้าที่' แล้วหรือยัง... พี่เทียนเฉิง?" เซียวเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องไปที่รอยข่วนเล็กๆ บนไหล่ของฮ่องเต้ ซึ่งเกิดจากเล็บของฮองเฮาเว่ยหลานเมื่อครู่
เทียนเฉิงไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปใกล้จนแผ่นอกเปลือยเปล่าชนกับแผงอกหนาของแม่ทัพหนุ่ม "เจ้าเองก็คง 'อิ่มเอม' กับฮูหยินของเจ้าไม่น้อย ลีลาพยัคฆ์กลางเวหานั่น... ข้าเห็นแล้วยังนึกริษยาแทนเหล่าทหารในกองทัพของเจ้านัก"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวลงสู่บ่อน้ำร้อนที่อุ่นจัด ไอน้ำช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการกระแทกกระทั้น แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการมากกว่าการอาบน้ำ คือการ "ชำระมลทิน" จากกลิ่นกายสตรีที่ติดอยู่ตามผิวหนัง
เทียนเฉิงหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีมรกตออกมา ภายในคือน้ำมันมะกอกบริสุทธิ์ที่เคี่ยวรวมกับสมุนไพร "หญ้าคืนวิญญาณ" และ "ดอกราคะราตรี" จนมีเนื้อสัมผัสที่ข้นและเงางาม พระองค์เทน้ำมันลงบนฝ่ามือแล้ววอร์มด้วยความร้อนจากการถูมือ ก่อนจะวางลงบนบ่าที่กว้างและแข็งแกร่งของเซียวเหยียน
นิ้วหัวแม่มือของเทียนเฉิงกดลงบนจุดรวมเส้นประสาทบริเวณท้ายทอยของแม่ทัพหนุ่มอย่างชำนาญ น้ำมันมะกอกค่อยๆ ซึมซาบลงสู่ผิวหนังที่หยาบกร้านจากการกรำศึก เซียวเหยียนครางออกมาในลำคอด้วยความซ่านสยิว ผสมผสานกับความเจ็บปนความสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง
"หันหลังมา... เหยียนเอ๋อร์ ข้าจะช่วยลบ 'กลิ่น' ของนางออกไปให้หมดสิ้น"
เทียนเฉิงเริ่มนวดเฟ้นจากไหล่ลงไปสู่แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น น้ำมันลื่นไหลพาฝ่ามือของพระองค์ไปตามแนวกล้ามเนื้อที่ปูดโปน ทุกลายเส้นที่เทียนเฉิงลากผ่าน คือการจองจำและการทวงคืน พระองค์กดนิ้วหนักๆ ลงบนรอยช้ำที่เอวของเซียวเหยียน "ตรงนี้... เจ้าคงออกแรงมากไปตอนอุ้มนางสินะ?"
เซียวเหยียนไม่อาจทนอยู่เฉย เขาหันกลับมาแล้วกระชากขวดน้ำมันมาจากหัตถ์ของฮ่องเต้ เขาหยดน้ำมันลงบนยอดอกของเทียนเฉิงจนมันไหลอาบลงไปถึงหน้าท้องที่เป็นลอนสวย แม่ทัพหนุ่มใช้ฝ่ามือที่สากระคายจากการจับดาบ ลูบไล้ไปตามผิวกายที่นุ่มเนียนของขัตติยาเจ้า
"ท่านก็เหมือนกัน... กลิ่นของฮองเฮายังติดอยู่ที่โคนขาของท่านอยู่เลย ให้ข้าช่วย 'นวด' มันออกให้ดีไหม?"
เซียวเหยียนใช้เทคนิคการนวดแบบ "พยัคฆ์เลียแผล" โดยการใช้ปลายนิ้ววนเป็นวงกลมรอบๆ กล้ามเนื้อขาหนีบของเทียนเฉิง น้ำมันมะกอกที่ลื่นไหลช่วยลดแรงเสียดทานแต่เพิ่มความร้อนแรงจนผิวของทั้งคู่เริ่มแดงระเรื่อ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาสะท้อนกับผิวกายที่ชุ่มน้ำมันจนดูเหมือนรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ที่ขยับเขยื้อนได้
ในที่แห่งนี้ไม่มีข้าราชบริพาร ไม่มีกฎมณเฑียรบาล มีเพียงเสียงน้ำไหลและเสียงลมพัดผ่านกอไผ่ ความต้องการที่แท้จริงซึ่งถูกเก็บกดไว้ใต้หน้ากากของ "บุรุษผู้สมบูรณ์แบบ" ถูกระเบิดออกมา
เทียนเฉิงผลักเซียวเหยียนให้พิงกับขอบหินของบ่อน้ำ พระองค์ใช้ขาแทรกเข้าไปกลางลำตัวของแม่ทัพหนุ่ม สัมผัสถึงความตื่นตัวที่พร้อมจะประทุ น้ำมันมะกอกที่ชโลมอยู่บนร่างกลายเป็นสารหล่อลื่นชั้นดีที่ทำให้การเสียดสีนั้นนุ่มนวลแต่ล้ำลึกกว่าที่เคยเป็นกับสตรีคนใด
"ในวังข้าต้องเป็นฮ่องเต้... ต่อหน้าสตรีข้าต้องเป็นเจ้าชีวิต... แต่ตรงนี้ ข้าเป็นเพียง 'พี่ชาย' ที่อยากจะกลืนกินเจ้าเข้าไปทั้งตัว" เทียนเฉิงกระซิบข้างหู พร้อมกับขบเม้มติ่งหูของเซียวเหยียนอย่างแรง
เซียวเหยียนตอบสนองด้วยการยกขาขึ้นโอบรอบเอวหนาของเทียนเฉิง ความลื่นของน้ำมันทำให้ร่างของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน เมื่อ "มังกร" และ "พยัคฆ์" เข้าประจันกันท่ามกลางหยาดน้ำมันที่กระเซ็นซ่าน แรงกระแทกแต่ละครั้งไม่ได้แฝงไปด้วยความแค้นเหมือนตอนอยู่ในวังฤดูร้อน แต่มันคือความ "โหยหา" ที่ลึกซึ้ง
ทั้งคู่ผลัดกันรุกและรับในท่า "ปลาคู่ว่ายวน" ต่างฝ่ายต่างโอบรัดและเคลื่อนไหวเป็นจังหวะเดียวกันในท่านั่ง น้ำมันมะกอกที่เคลือบผิวทำให้สัมผัสทุกส่วนของร่างกายไวต่อความรู้สึกอย่างยิ่ง เพียงแค่ปลายนิ้วที่ชุ่มน้ำมันลากผ่านสีข้าง ก็ทำให้สั่นสะท้านไปถึงทรวงอก
"อา... พี่เทียนเฉิง... แรงอีก... เอาน้ำมันของท่าน... เข้ามาในตัวข้าให้หมด!" เซียวเหยียนครวญครางอย่างหมดสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีของแม่ทัพใหญ่ เขายอมศิโรราบให้แก่บุรุษตรงหน้าที่เขารักและเกลียดในเวลาเดียวกัน
เมื่อถึงจุดสูงสุดของความหฤหรรษ์ ทั้งคู่ปล่อยหยาดธารแห่งอารมณ์ให้ผสมปนเปไปกับน้ำมันมะกอกและน้ำในบ่อ เสียงหอบหายใจดังก้องไปทั่วป่าสลัว เทียนเฉิงโอบกอดร่างที่สั่นสะท้านของเซียวเหยียนไว้ในอ้อมแขน ลูบไล้แผ่นหลังที่ชุ่มน้ำมันอย่างแผ่วเบา
"พรุ่งนี้เราต้องกลับไป... กลับไปใส่หน้ากากที่น่ารังเกียจนั่นอีก" เทียนเฉิงกล่าวเสียงต่ำ
"ข้าทราบดี..." เซียวเหยียนซบหน้าลงกับบ่าของฮ่องเต้ "แต่ตราบใดที่ยังมีน้ำมันมะกอกขวดนี้ และที่พักลับแห่งนี้... ข้าก็ยังเป็นของท่าน และท่านก็ยังเป็นของข้า... เพียงสองคน"
ก่อนจะลาจากบ่อน้ำ ทั้งคู่ได้ทิ้งรอยรักแดงช้ำไว้ในที่ลับตาของกันและกัน รอยที่เสื้อผ้าจะปกปิดไว้จากสายตาโลกภายนอก แต่จะคอยเตือนใจทุกครั้งที่พวกเขาต้องเข้าหาภรรยาของตนว่า... ใครคือเจ้าของที่แท้จริงของร่างกายนี้
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ
หน้า:
[1]