ร่องรอยรักในไร่สีทอง (ลุงกับหลาน) ตอนที่ 1
รถยนต์ซีดานสีเข้มคันหรูของกรุงเทพฯ ต้องเบรกเอี๊ยดเมื่อฝุ่นดินลูกรังสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นมา บดบังทัศนียภาพของ ไร่สีทองไร่ผลไม้ผสมผสานกัน ทว่าเบื้องหน้ากลับดูเงียบสงบจนน่าขนลุกวายุ (18 ปี) ชะโงกหน้ามองผ่านกระจกที่เต็มไปด้วยละอองฝุ่น เขาเพิ่งลงจากเครื่องบินที่กลับจากลอนดอนได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง และทันทีที่ก้าวเท้าลงสู่พื้นดินไทย เขาก็ถูกขับมายังสถานที่ที่เขาไม่รู้จักแห่งนี้ทันที
"ถึงแล้วลูก... บ้านไร่ของลุงคิราห์"
เสียงของแม่ดังขึ้นอย่างร่าเริง แต่แววตาของแม่กลับซ่อนความกังวลไว้บางอย่าง
วายุหันไปมองพ่อที่นั่งอยู่ข้างคนขับ
"นี่คือที่ที่ผมต้องอยู่คนเดียวจริงๆ ใช่ไหมครับ?"
พ่อของวายุยิ้มฝืนๆ
"ไม่ใช่คนเดียวหรอกลูก มีลุงคิราห์ไง... พ่อกับแม่จะบินไปแคนาดาแค่ปีเดียว แล้วจะรีบกลับมานะ"
ประตูบ้านไม้หลังใหญ่สีเข้มถูกเปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวออกมาหยุดยืนอยู่บนเฉลียง อคิราห์ (37 ปี) สวมเสื้อเชิ้ตสีทึมๆ กับกางเกงผ้าฝ้ายดูสบายๆ แม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่ก็ยังฉายแววของความเนี้ยบแบบคนเมืองเก่า ร่างกายกำยำสมส่วนจากการทำงานหนักกลางแจ้ง แสงแดดยามบ่ายสาดกระทบใบหน้า ทำให้เห็นสันกรามคมชัดและดวงตาที่ดูว่างเปล่าราวกับน้ำในบ่อน้ำลึก
"มาถึงแล้วเหรอ" เสียงของอคิราห์แหบต่ำและสั้นห้วน ไม่มีรอยยิ้มต้อนรับใดๆ
พ่อกับแม่ของวายุรีบลงจากรถเข้าไปโอบกอดอคิราห์อย่างสนิทสนม แต่ดูเหมือนอคิราห์จะตอบรับอย่างสุภาพและรักษาระยะห่างไว้เสมอ
วายุเปิดประตูรถ หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองออกมา กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นดอกไม้ป่าที่ไม่คุ้นเคยลอยเข้าปะทะจมูก เขามองไปรอบๆ บ้านหลังนี้เงียบเกินไป เหมือนไม่มีชีวิตชีวาใดๆ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้
"วายุ นี่ลุงคิราห์นะ" แม่ดันหลังวายุเบาๆ
วายุรีบโค้งตัวเล็กน้อย
"สวัสดีครับลุงคิราห์"
อคิราห์พยักหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบของเขากวาดมองวายุตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินสิ่งแปลกปลอมที่ถูกส่งมาให้ดูแล วายุรู้สึกอึดอัดราวกับเสื้อผ้าที่เขาเลือกใส่มาอย่างดีตอนนี้ดูไม่เข้ากับบรรยากาศของไร่นี้เลยแม้แต่น้อย
"ตามสบายนะ"
อคิราห์พูดสั้นๆ พลางเดินนำเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้รอคำตอบรับ
ภายในบ้านไม้หลังนั้นสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าประหลาดใจ ผนังสีขาวสะอาดตัดกับพื้นไม้ขัดเงา มีเพียงเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นเท่านั้น ทำให้ห้องนั่งเล่นดูใหญ่โตแต่เย็นชืดอย่างน่าประหลาดใจ ไม่มีรูปถ่ายครอบครัว ไม่มีของตกแต่งที่แสดงถึงชีวิต มีแต่ความว่างเปล่าที่สะท้อนความโดดเดี่ยวของเจ้าของบ้าน
หลังจากพูดคุยกันถึงเรื่องค่าใช้จ่ายและกำหนดการอยู่อาศัย พ่อแม่ของวายุทำท่าจะร่ำลา
"ฝากวายุด้วยนะ เขาอาจจะซนไปบ้าง"
แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
อคิราห์ยืนพิงกรอบประตู มองออกไปยังทุ่งนาที่กำลังจะเข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยว เขาไม่ได้หันมาตอบ แต่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีอารมณ์ใดๆ
"ผมจัดการได้"
วายุมองตามพ่อแม่ที่กำลังเดินกลับไปที่รถ รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรถของพ่อแม่เคลื่อนตัวออกไปจากไร่ จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์เงียบหายไปในฝุ่นดิน ทุกสิ่งก็กลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
วายุกำลังจะถามลุงว่าห้องของเขาอยู่ตรงไหน แต่ทันใดนั้น อคิราห์ก็เดินหันหลังไปหยิบหมวกปีกกว้างที่แขวนอยู่ตรงเสา
"เก็บกระเป๋าเองนะ ห้องนายอยู่ชั้นบนสุดทางขวา" อคิราห์บอกโดยไม่หันมามอง
"ฉันต้องไปที่สวนแปบนึง"
แล้วเขาก็เดินหายออกไปทางหลังบ้าน ทิ้งให้วายุยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นที่เงียบกริบ พร้อมกับกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว และความรู้สึกเคว้งคว้างที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นใน ไร่สีทอง แห่งนี้
ความเงียบที่ปกคลุมบ้านหลังใหญ่แห่งนี้ช่างแตกต่างจากเสียงวุ่นวายของรถบัสสองชั้นในลอนดอน หรือแม้แต่เสียงจอแจของเมืองกรุงที่วายุคุ้นเคย
วายุลากกระเป๋าเดินทางขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกย่างก้าว ห้องที่อคิราห์บอกอยู่ชั้นบนสุดทางขวา เป็นห้องที่ใหญ่กว่าห้องนอนที่บ้านของเขาเสียอีก ห้องนั้นโล่งและสะอาดจนดูเหมือนห้องในโรงแรม มีเพียงเตียงไม้ใหญ่ โต๊ะเขียนหนังสือ และตู้เสื้อผ้า
หลังจากจัดการเสื้อผ้าเข้าตู้เสร็จเรียบร้อย วายุรู้สึกเหมือนต้องหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศที่เกือบจะไม่มีกลิ่นอายของมนุษย์คนอื่นเลยนอกจากความสะอาดสะอ้านที่เนี้ยบเกินไป
ความอยากรู้อยากเห็นตามวัยสิบแปดปีทำให้เขาไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้ เมื่อรู้ว่าลุงออกไปที่ไร่แล้ว วายุจึงตัดสินใจสำรวจบ้าน
เขาเริ่มต้นจากชั้นบน ซึ่งมีห้องนอนเพียงสามห้อง โดยห้องที่สองอยู่ด้านซ้ายมือสุด เป็นห้องของลุงคิราห์ วายุจึงลงไปชั้นล่าง ก็เห็นว่ามีห้องที่อยู่ติดกับทางขึ้นที่ดูน่าสนใจ ประตูไม่ได้ล็อก วายุจึงเปิดประตูเข้าไป
ห้องนี้มีแตกต่างจากห้องของเขาอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้เต็มไปด้วยความว่างเปล่า แต่เต็มไปด้วย ชีวิตที่ถูกแช่แข็ง
บนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่มีแบบร่างสถาปัตยกรรมวางซ้อนกันอยู่หลายปึก แสดงให้เห็นความสามารถของอดีตสถาปนิกที่เคยรุ่งโรจน์ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นมุมเล็กๆ ข้างหน้าต่างที่ถูกจัดเป็นมุมทำงานอดิเรก มีคอมพิวเตอร์ที่ดูทันสมัย ที่วายุให้ความสนใจเป็นพิเศษ
มีกล้องถ่ายรูปฟิล์มรุ่นเก่าวางอยู่ข้างๆ ม้วนฟิล์มที่ยังไม่ได้ใช้ และวายุเปิเลิ้นชักเห็นว่ามีสมุดบันทึกเล่มหนาปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มหนึ่งวางอยู่
วายุมองสมุดเล่มนั้นอย่างชั่งใจ
สมุดบันทึก? หรือแค่สมุดสเก็ตช์งาน?
เขาไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วง แต่ความอยากรู้ก็มีมากกว่าความเกรงใจ เมื่อเขาเปิดสมุดเล่มนั้นออก สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ตัวอักษร แต่เป็น ภาพวาดดินสอ ที่ละเอียดอ่อน
ภาพวาดส่วนใหญ่เป็นภาพลายเส้นของทุ่งนาในเวลาต่างกัน, ต้นไม้ใหญ่ในไร่, หรือบางครั้งก็เป็นภาพของสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม แต่ภาพหนึ่งที่ทำให้วายุมองค้างไปนานที่สุด คือ ภาพวาดของดอกทานตะวันดอกหนึ่งที่กำลังจะเหี่ยวเฉา ดอกนั้นถูกวาดอย่างอ่อนโยน แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจและความเศร้าที่ถูกถ่ายทอดลงบนกระดาษ
สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือในหน้าสุดท้าย มีภาพสเก็ตช์ใบหน้าครึ่งซีกของ เด็กชายคนหนึ่งที่กำลังยิ้มกว้าง ใบหน้านั้นดูคุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่ภาพเหมือนของวายุ แต่ก็มีความคล้ายคลึงอยู่บ้าง ดูเหมือนเป็นภาพสเก็ตช์เมื่อหลายปีก่อน
ลุงอคิราห์มี ด้านที่อ่อนโยนและศิลปิน ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้าง และ ความเหงา ที่เขาปลดปล่อยผ่านการวาดภาพ
วายุเลื่อนนิ้วสัมผัสรอยดินสอที่ปรากฏบนกระดาษ ก่อนจะปิดสมุดลงอย่างรวดเร็ว และเก็บในลิ้นชักอย่างเดิม เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินมาจากบันไดหน้าบ้าน
ลุงกลับมาแล้ว?(อ่านต่อได้ ใน ธัญวลัย )
หัวใจของวายุเต้นระรัวด้วยความรู้สึกผิด เขาปิดประตูห้องเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ และรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง ทำราวกับว่าเขากำลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียง
เสียงฝีเท้าหยุดอยู่หน้าห้องของวายุ ประตูถูกเคาะสองครั้ง
สนุกมากครับ น่าติดตามครับ ชอบอ่านนิยายรักแบบนี้ครับ รอตอนต่อไป ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ {:5_146:}{:5_146:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ติดตามครับ เริ่มมาก็น่าสนุกแล้ว
{:5_141:} ขอบคุณครับ น่าติดตามผลงาน ขอบคุณครับ บรรยายดี ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ตามๆ