เด็กน้อยได้กินของดีครูพละ (จักรวาลชีวิตจริง) เบา ๆ สบาย ๆ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-3-1 18:49มีใครคิดถึงครูต้นกันบ้างครับ วันนี้บอลพาครูต้นมาทักท้ายทุกคนนะครับ เบา ๆ สบาบ ๆ ไม่เน้นรุนแรง อ่านไปอาจจะรู้สึกเลี่ยน แต่ขอบอกว่า ชีวิตจริงเลี่ยนกว่านี้สิบเท่า 5555
ป.ล. หากชอบแนวนี้ หลังสอบเสร็จจะมาต่อให้อ่านกันอีกนะครับ ช่วงนี้ขอโฟกัสเรื่องเรียนก่อน เพราะต้องใช้ความจำเยอะ ที่สำคัญอ่านเพื่อความสนุกนะครับ บอลก็เขียนตอนรีเลคหลังจากอ่านหนังสือเครียด ๆ
เช้าวันเสาร์ที่คอนโดหลัง "มอ" ของ "บอล" เล่าจากความรู้สึกครูต้น
:อรุณสวัสดิ์ เจ้าบอลตื่นสายอีกแล้ว ผมต้องเรียกเขาอยู่นานกว่าที่เขาจะลุกมาทานอาหารได้ ทุกคนรู้ไหมว่าเขาฉลาดมาก เขาชอบดึงมือผมแล้วเขย่าทั้งที่หลับตางัวเงีย แล้วเขาก็พูดว่า
"พี่ครับ ขอบอลนอนต่ออีกห้านาทีได้ไหม!" แล้วผมจะหาเหตุผลอะไรมาปฎิเสธเขาได้ละ ก็ผมมัวแต่จ้องมองเขาอ้อนวอนขอความเมตตาอยู่นั่นแหละ แต่ก็เป็นความผิดของผมเอง ที่ตามใจเขามากเกินไปจนทำให้เขายิ่งไม่อยากลุกจากเตียง
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมจะปลอยเขานอนไป จะให้ผมทำไงได้ละ เจอลูกอ้อนเขาเข้าไปผมก็เหลวเป๋วเป็นน้ำแล้ว ทุกคนจะว่าผมตามใจจนเด็กมันเหลิงผมก็ไม่โกรธนะ เพราะมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ
ยิ่งตอนนี้เจ้าบอลชอบบอกผมว่าช่วงนี้กินดีเกินไปแล้ว กินตามใจปากตัวเองไปหน่อย และเขามักกังวลเรื่องน้ำหนักขึ้นตลอดเลย ผมแถบอยากจะตะโกนใส่หน้าเขามากเลยว่า "มันบ้าไปแล้ว!" แต่เอาเข้าจริงก็ไม่กล้า ผมเลยแอบซ่อนเครื่องชั่งน้ำหนักอิเล็กทรอนิกส์ในห้อง เวลาเขาถามหาผมก็จะบอกเขาไปว่า "ไม่เห็น" แต่จริง ๆ ผมเอาแอบไว้หลังตู้เสื้อผ้าเป็นที่เรียบร้อย พอหลายวันเขาก็ลืมไปเลย
แต่ใช่ว่าจะรอด เวลาเราไปเซเว่นเขาก็มักจะอยากไปชั่งน้ำหนักทุกครั้งเลย และสิ่งที่เขาพูดหลังจากชั่งน้ำหนักเสร็จก็คือ "เห็นไหมตั้งแต่ครูมาอยู่บอลอ้วนขึ้นเลยอะ" ผมละหัวจะปวด วัน ๆ ข้าวลงท้องกี่เม็ดก่อน มันแทบจะนับเม็ดได้ นี่ขนาดผมมาอยู่ด้วยช่วงเสาร์อาทิตย์ยังได้ขนาดนี้ แล้วถ้าผมไม่ได้มาสักสองเดือนละ ไม่ผอมแห้งเหมือนไม้เสียบลูกชิ้นเลยเร๊อะ
เชื่อไหมว่านี่คือปัญหาโลกแตกระหว่างผมกับเขาชัด ๆ อย่างเดียวที่ผมยอมเขาไม่ได้ก็คือเรื่องกินข้าว ทุกวันผมจะเตือนเรื่องนี้ประมาณสิบครั้งในระหว่างที่ผมไม่อยู่ และทุกครั้งที่ผมเตือนผมก็จะได้คำตอบจากเขาว่า "คร้าบ...ตาลุงขี้บ่น" นั่นไงสรุปผมกลายเป็นตาลุงขี้บ่นไปสะงั้น แต่ผมก็ยอมเป็นตาลุงขี้บ่นในสายตาเขาเสมอ
เพราะยิ่งคบกันนาน ผมก็รู้สึกว่าเจ้าตัวแสบของผมไม่เปลี่ยนไปเลย ที่แน่ ๆ เขาดูน่ารักขึ้นด้วยซ้ำ เวลาเขายิ้มกว้างมักโชว์ฟันกระต่ายน้อย ๆ โคตรน่ารัก เวลากินข้าวเขาชอบอมข้าวไว้ในปากแก้มป่อง กว่าจะได้กลืนจนผมต้องคอยดุ แต่ก็นั่นแหละทั้งหมดมันเป็นเพราะผมตามใจเขา
และแล้วเจ้าบอลก็ตื่นมากินข้าว ไม่ทันข้าวในจานหมดเขาก็ถามหาขนมไร้ประโยขน์พวกนั้นจากผม "พี่ชายสุดหล่อครับมีขนมอร่อย ๆให้ผมไหมครับ" ขนมที่เขามักจะกินแทนข้าวไปแล้ว มันเป็นขนมซองตามร้านสะดวกซื้อที่ผมมักชอบบ่นชอบดุ แต่พอเอาเข้าจริงผมก็ซื้อมาให้เขาสะเยอะแยะเลยสะงั้น
จากนั้นเขาก็โดนผมดุเรื่องกินข้าวไม่เรียบร้อยก่อนหน้านั้น ที่จริงผมก็แค่ต้องการให้เขากินข้าวในจานให้หมด แต่แล้วผมก็จนปัญญา เพราะพอจะขึ้นเสียงสูงใส่เขา ผมก็ต้องเจอกับลูกอ้อนที่ทำเอาใจผมหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม
"วันนี้ที่รักของบอลหล่อมาก!" ดวงตาของเขาดูสดใสขึ้นกว่าเดิม และเสื้อผ้าที่เขาใส่ก็ยั่วตายั่วใจผมสะเหลือเกิน กางเกงขาสั่นเสื้อกล้ามสีขาว ตัดกับผิวขาวเนียนอมชมพู "ที่รักของบอลหล่อที่สุดในโลกเลย!" ดอกแรกยังพอทน พอโดนดอกที่สองเข้าไปผมพอเลย ไปไม่ถูกละทีนี้กะจะเล่นบทดุให้เด็กมันดู แต่กลับกลายเป็นโดนเด็กมันอ้อนแทน
ในที่สุดผมก็แพ้ทางจนได้ เอาขนมทั้งหมดที่ซื้อมาแอบเอาไว้ออกมาให้เขาจนหมด เพียงแค่เจอลูกอ้อนของเด็กแสบมันเข้าไป ผมยื่นขนมให้เขาพร้อมกับบอกเขาว่า "พี่จะเก็บกวาดห้อง น้องก็นอนเล่นกินขนมดูทีวีไป" นั่นไงใครอย่ามาหาว่าผมตามใจเด็กมันนะ คือผมไม่ได้ตามใจเลยสักนิด แต่ผมแพ้สายตากับลูกอ้อนของเด็กมันตางหาก
ผมกำลังเก็บของปัดกวาดเช็ดถูอยู่ในห้อง ขณะที่เจ้าเด็กแสบนอนเอนกายคว่ำหน้าอยู่บนโซฟา ปากเคี้ยวขนมกรุบกรั๊บ ๆ มือเลื่อนดูโทรศัพท์ สองเท้ากระดกชูขึ้นฟ้าอย่างสบายใจ ผมที่ทำความสะอาดห้องจนเสร็จทุกมุมก็เล่นเอาเหนื่อย ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เขา เจ้าเด็ดแสบเหลือบสายตามองผมเล็กน้อย
เจ้าบอลขยับตัวไปด้านข้างขณะดูโทรศัพท์ แล้วค่อย ๆ วางเท้าของเขาลงบนขาของผม ผมเหลือบมองลงไปเล็กน้อยและไม่พูดอะไร แต่เชื่อไหมว่าตอนนั้นผมแทบกลืนน้ำลายลงคอ พยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดมาก แต่ก็ทำเอาร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
แต่เจ้าเด็กแสบไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขาจงใจถูนิ้วเท้าของเขาลงบนต้นขาของผมเบา ๆ ส่วนผมเองก็นั่งไม่พูดอะไร ก่อนจะเอื้อมมือไปจับเท้าของเจ้าเด็กแสบเอาไว้ ฝ่ามือของผมอุ่นวาบ เจ้าเด็กแสบหันมาเหลือบสายตามองเม้นริมฝีปากและยิ้มอย่างลับ ๆ ถูนิวเท้ากับฝ่ามือผมต่ออย่างหน้าตาเฉย แถมยังแอบลอบยิ้มเจ้าเลห์มุมปาก
เจ้าเด็กแสบมันร้าย แกล้งยั่วผมเพื่อหยั่งเชิง หลังจากเราสองคนตกลงกันไว้เมื่อคืนว่า ต่อจากนี้เจ้าบอลจะเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบ เพื่อเกรดเฉลี่ย 3.80 ดังนั้นผมก็เลยบอกกับเขาไปว่า ผมจะอยู่เงียบ ๆ ช่วยทำงานบ้าน ทำอาหารอร่อย ๆ ให้ทาน และจะไม่วอแวเรื่องบนเตียงให้กวนใจเขาเด็ดขาด จะอดจิตอดใจเอาไว้จนกว่าจะสอบเสร็จ แล้วค่อยสวบเขาทีเดียว
แต่ไม่ทันได้ข้ามวัน หลังจากโดนยั่วเข้าไปผมก็แทบกระอักเลือดในอก เรียวขาขาว ๆ มันดันอยู่ในกำมือผมสะงั้น สายตาผมมันเปลี่ยนเป็นนักล่าในทันที เหยื่ออันโอชะนอนดิ้นอยู่ตรงหน้า ถ้าปล่อยให้รอดก็คงจะเสียชื่อเจ้าป่าอย่างผมหมด
หลังจากเจ้าเด็กแสบเล่นยั่วผมจนพอใจ เจ้าบอลอยากจะดึงเท้าออก แต่ผมก็ได้คว้าข้อเท้าเขาเอาไว้แน่นแล้วพูดว่า "สนุกพอแล้วใช่ไหม งั้นถึงตาพี่แล้วนะ!" เจ้าเด็กแสบรู้ทันรีบดิ้นหนี แต่ก็ไม่ทันเขาโดนผมจับนอนหงาย พร้อมกับโดนจับกดลงบนโซฟาจนหมดสภาพ สองเท้าถีบผมจนสุดแรงจนผมแทบหงายหลัง
ดีที่เป็นครูพละก็เลยได้วิชาหลบหลีฝ่าเท้าอรหันต์ได้ทัน ไม่นั้นมีหวังได้ลงไปนอนกองกับพื้นซะแแล้ว "เมื่อคืนสัณญากันว่าไง!" เจ้าบอลตะคอกเสียงแข็ง มีหรือที่ผมจะฟังรีบจัดการปิดปากเขาทันที ไม่นานเสียงตะคอกนั้นก็เงียบหาย เหลือก็แค่เสียงดูดดื่มที่ผมมอบให้เขาอย่างเร้าร้อน จนเจ้าตัวแสบของผมถึงกับอ่อนระทวย
"พี่ขอยกเลิกสัณญา" และแล้วทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างร้อนแรง ร่างกายของเราทั้งสองประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ปลายลิ้นเรียวของผมชะโลมเลีย เชยชมไปบนผิวกายของเจ้าเด็กแสบ จนหวานฉ่ำราวกับเนื้อสด ๆ พร้อมกับแรงกระแทกกระทั้นที่ถาโถมอย่างดุเดือด จนเจ้าเด็กแสบหมดหนทางสู้กลับ ทุกส่วนบนร่างกายของเขาถูกผมหยอกเย้าจนหน่ำใจ
จนเวลาเกือบเที่ยง ภายในห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศคลุมเครือ และเสียงลมหายใจแผ่วเบา หลังจากบทรักที่ร้อนแรงได้จบลง เจ้าบอลได้กระซิบที่ข้างหูของผมว่า "ที่รัก ช่างดุเดือดเหลือเกิน..." ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวเป็นภาพซ้อน เจ้าเด็กแสบของผมดูเหนื่อยล้า เปลือกตาหนักอึ้ง ผมก็เลยถามเขาไปเบา ๆ ว่า
"พี่ดุตรงไหนครับ" ผมไม่ได้พูดอะไรต่อเลย สายตาของเจ้าบอลเหลือบลงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามองหน้าผมอีกครั้ง แววตาเขาฉายแววยิ้มเล็กน้อย เสียงแหบพร่าและแหบพร่าดังขึ้น "ตรงนั้นของที่รักดุเหมือนปีศาจเลย" ผมเหลือบมองตามสายตาของเจ้าเด็กแสบ เจ้าปีศาจที่เจ้าบอลพูดถึงก็คือ ไอ้เจ้าต้นน้อยนั่นเอง
ผมหลับตาลงอีกครั้ง มือที่จับแขนของเจ้าบอลไว้แน่นค่อย ๆ ปล่อยลง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเสียงแหบพร่าอีกครั้งว่า "แล้วน้องชอบไหมครับ" เจ้าเด็กแสบหน้าแดงจนเห็นเป็นสีเลือด นอนขดตัวจนน่าหมั่นเขี้ยวจนผมอยากจะต่ออีกสักรอบ แต่ก็ต้องกดความต้องการมันกลับเข้าไป เพื่อที่เจ้าบอลจะได้อ่านหนังสือเตรียมตัวสอบ เพราะเกรดเฉลี่ย 3.80 ที่เขาคาดหลังมันรออยู่
5555 เป็นไงบ้างครับ ไม่มี NC ที่ร้อนแรง พอจะสนุกกันไหมครับ
โคตรน่ารักต่อๆ ขอบคุณครับ ดีต่อใจมากครับ ขอบคุณค้าบ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ น่ารักดี ยังมีเรื่องเด็กน้อยได้กินของดีครูพละอยู่ไหมครับอยากอ่านมาก หาในนี้ไม่เจอละ ขอบคุณ เลิฟครูต้น Panita2540 ตอบกลับเมื่อ 2026-2-23 22:33
ยังมีเรื่องเด็กน้อยได้กินของดีครูพละอยู่ไหมครับอยากอ่านมาก หาในนี้ไม่เจอละ
ไม่มีแล้วครับแจ้งลบไปหมดแล้ว... ชอบครัขฃบ พรรนิกา ตอบกลับเมื่อ 2026-2-24 08:11
ไม่มีแล้วครับแจ้งลบไปหมดแล้ว...
เสียดายจัง ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ มาให้หายคิดถึงบ่อยๆนะครับ ขอบคุงครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2