มืดหม่นหมองใจ
ในบ้านไม้เก่าที่ชานเมืองเชียงใหม่ แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านบาง แต่กลับทำให้ห้องดูหนาวเย็นยิ่งขึ้น ไพรินยืนหน้ากระจกในห้องนอน มองรูปร่างตัวเองที่ยังคงงดงามแม้เวลาจะผ่านไป เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนที่รัดรูปพอดีตัว แต่สายตาของเธอว่างเปล่า เหมือนมีเงามืดในอกที่ค่อย ๆ กินกินเธอทุกวันแดง ลูกชายของเธอ เพิ่งตื่น เขาเดินผ่านหน้าห้องครัว มองแม่ที่กำลังก้มลงหยิบแก้วน้ำ เสื้อของไพรินเลื่อนขึ้นเล็กน้อย เผยผิวเอวขาวซีด เขาหยุดชะงัก ความคิดในหัวหมุนวน—ทำไมฉันมองแบบนี้... นี่คือแม่ แต่เขาหันหน้าหนี รู้สึกเหมือนมีก้อนหนักทับอก
ไพรินรู้สึกถึงสายตานั้น เธอคิดในใจ—เขาเปลี่ยนไป... หรือฉันต่างหากที่เปลี่ยน
บทที่ 1: การแอบมองที่ไม่ตั้งใจ
คืนหนึ่ง ไพรินอาบน้ำในห้องน้ำชั้นบน ประตูแง้มเพราะล็อกไม่สนิท แดงยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน มือกำแน่น เขาไม่ได้ตั้งใจมา แต่เท้าพาเดินมาเอง สายตาจับจ้องผ่านรอยแยก เห็นเงาร่างแม่ใต้สายน้ำ ความโค้งเว้าที่เปียกชุ่มทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจมลงในบ่อน้ำดำมืด
ฉันไม่ควร... แต่ทำไมหยุดไม่ได้ เขาคิด ขณะที่มือสั่นเย็นเฉียบ
ไพรินรู้สึกเหมือนมีสายตาจับจ้อง เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่หัวใจเต้นแรง—ถ้าเขาเห็น... ฉันควรโกรธ แต่ทำไมฉันรู้สึกโล่งใจ
แดงถอยออกไป รีบกลับห้อง ใบหน้าแดงก่ำ ความรู้สึกผิดกัดกินเขาเหมือนหนอนในอก
บทที่ 2: มือที่ชุ่มเหงื่อ
เช้าวันหนึ่งในห้องนั่งเล่น แดงนั่งข้างไพรินที่โซฟา เธอหลับตาพริ้มเพราะเหนื่อยจากการทำงาน เขาเอื้อมมือไปโดยเผลอ—นิ้วที่ชุ่มเหงื่อแตะส่วนโค้งหน้าอกเธอผ่านเนื้อผ้า
มือเขาสั่น เหงื่อเย็นไหลย้อย—นุ่ม... อุ่น... ฉันกำลังทำอะไร เขาคิด แต่ไม่ขยับมือออก
ไพรินลืมตาขึ้นช้า ๆ มองเพดานมืด ๆ แล้วคิด—ฉันควรผลักเขาออก... แต่ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะต่อสู้ ความเหงาที่สะสมมานานปี มันทำให้ฉันยอม
เธอหายใจเข้าลึก ทำให้หน้าอกยกขึ้นชิดมือเขา ความรู้สึกผิดผสมรุ่มร้อนแผ่ซ่าน เธอรู้สึกเหมือนกำลังทรยศตัวเองทุกวินาที
บทที่ 3: ความสับสนที่ก่อตัว
แดงเริ่มหลบหน้าแม่ แต่ทุกครั้งที่เจอ เขาก็แอบมอง เผลอแตะตัวโดย "อุบัติเหตุ" ไพรินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง เธอเริ่มรู้สึกผิดที่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น แต่ก็หยุดตัวเองไม่ได้
คืนฝนตกพรำ ทั้งคู่นั่งดูทีวีด้วยกันเงียบ ๆ แดงวางหัวซบตักแม่โดยไม่พูดอะไร มือของเขาเลื่อนลงลูบขาเธอเบา ๆ ไพรินตัวแข็งทื่อ แต่ไม่ขยับหนี
ทำไมฉันไม่หยุดเขา... นี่คือลูกฉัน เธอคิด น้ำตาคลอเบ้า
แดงคิด—ฉันรักแม่... แต่ไม่ใช่แบบนี้... หรือใช่?
บทที่ 4: การลิ้มลองในความมืด
ในห้องนอนมืดสนิท คืนหนึ่งที่ฝนยังตกไม่หยุด แดงเดินเข้ามาหาไพรินที่กำลังนอนไม่หลับ เขานั่งลงข้างเตียง แล้วค่อย ๆ เลื่อนตัวลงต่ำ
ปากของเขาสัมผัสส่วนที่รุ่มร้อนที่สุดของเธออย่างแผ่วเบา ลิ้นเคลื่อนไหวช้า ๆ เหมือนกลัวว่าจะทำร้าย รสชาติหวานขมผสมเค็มจากน้ำตาที่ไพรินไม่รู้ตัวไหลออกมา
นี่คือแม่... ฉันกำลังทำลายเธอ เขาคิด แต่หยุดไม่ได้
ไพรินกัดริมฝีปากจนเจ็บ แกล้งหลับต่อไป เพราะถ้าเปิดตา เธอจะต้องเผชิญความจริง—ฉันยอมให้ลูกชายทำแบบนี้... ความสุขที่แทบเป็นความทรมาน
เธอสั่นสะท้าน ความเปียกชื้นล้นเอ่อราวกับน้ำฝนซึมผ่านรอยแตกกำแพงเก่า
บทจบ: การยอมจำนนในเงามืด (18+ subtle หม่น ๆ)
บนเตียงในห้องมืดมิด ทั้งคู่นอนเคียงข้างกันโดยไม่พูดอะไร แดงเลื่อนตัวเข้าใกล้ ร่างกายชิดติด ความอบอุ่นจากผิวหนังทำให้ทั้งคู่รู้สึกเหมือนกำลังละลาย แต่ในความอบอุ่นนั้นแฝงความหนาวเย็นของบาป
เขาเคลื่อนไหวช้า ๆ เข้าใกล้ส่วนเปียกชื้นของเธอ ความรู้สึกเหมือนคลื่นมืดซัดเข้ามาในอก—ฉันกำลังทำลายทุกอย่าง... แต่ถ้าหยุด ฉันจะเหลืออะไร
ไพรินกอดเขาแน่น เล็บจิกแผ่นหลังโดยไม่รู้ตัว—นี่คือความรักหรือความบาป... ทำไมมันทั้งสองอย่าง
แต่ละการเคลื่อนไหวทำให้เธอสั่นสะท้าน เสียงครางเบา ๆ ดังก้องในความเงียบ ราวกับเสียงสะท้อนจากบ่อน้ำลึก ความสุขพุ่งพล่าน แต่ผสมความเจ็บปวดในใจ
ในที่สุด คลื่นนั้นถาโถมเข้ามา ทำให้ร่างกายทั้งคู่สั่นสะท้าน ขนลุกซู่ราวถูกสายฟ้าฟาดกลางอก ความอบอุ่นจากเขาไหลทะลักเข้า เหมือนน้ำท่วมที่เติมเต็มแต่ก็กลบฝังช่องว่างในใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดเข้ามา แต่ทั้งคู่นั่งมองกันเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร ไพรินมองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความผิด แดงมองแม่ด้วยความสับสนที่ยังไม่จบ
พวกเขารู้ว่าเส้นทางนี้ไม่มีทางกลับ แต่ความเงาในใจยังคงอยู่ คอยกัดกินพวกเขาทุกวัน
สนุกมากครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ สนุกสุดๆ ชอบคับ เจ๋ง เจ๋ง
หน้า:
[1]