ครูแตมเก็บแต้ม EP.12 เพื่อนเก่า
ลองๆ ย้อนๆ ไปสมัยเรียนมหาวิทยาลัยผมมีเพื่อนคนนึงชื่อ "ภาคภูมิ" เพื่อนสนิทที่ใครๆ ก็เรียกว่า "ไอ้ภูมิ" แต่มันมีดีกรีเป็นถึงเดือนสาขาครับ (ถ้ามันไม่ได้เป็นก็ผมนี่แหละได้เป็น)รูปร่างมันสูงโปร่งแต่มีกล้ามเนื้อแบบคนคาร์ดิโอ้บ่อยๆ ผิวขาวสะอาดหน้าตาคมคายแบบคนเหนือ มันเป็นคนน่านครับ จังหวัดบ้าอะไรไม่รู้มีแต่คนหน้าตาดี
บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงแสงไฟจากไฟกลางห้องพักในหอใน ผมกับภูมินั่งล้อมวงอยู่บนพื้นหน้าโต๊ะญี่ปุ่น กองเอกสารและแล็ปท็อปวางระเนระนาด เราสองคนปั่นงานกันมาทั้งวันจนสภาพตอนนี้คือยมไม่ไหวแล้วครับ "เชี่ยแตม... กูไม่ไหวแล้วว่ะ มึนหัวไปหมดละ" ภูมิพูดพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพื้นห้อง พลางปลดกระดุมเสื้อนิสิตออกสามเม็ดรวดเพื่อระบายความร้อน เผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนที่มีกล้ามเนื้อรำไร"อีกนิดเดียวเองภูมิ จะเสร็จอยู่แล้วเนี่ย" ผมหันไปมองมัน สายตาเจ้ากรรมดันไปโฟกัสที่ กางเกงสแล็คนักศึกษาของมันที่รัดช่วงต้นขาหนาๆ ตามประสาคนชอบออกไปวิ่ง"พักก่อนเหอะ... มานี่มา นั่งปั่นงานนานๆ ปวดหลังฉิบหาย" ภูมิเอื้อมมือมาดึงแขนจะผมให้ลงไปนอนข้างๆ มัน "นวดไหล่ให้กูหน่อยดิเพื่อน ถ้ากูหายเมื่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้กูเลี้ยงโปรนึงเลย"ผมมองหน้าเพื่อนสนิทที่นอนยิ้มกริ่ม แววตาของไอ้เพื่อนรักผมตอนนี้มันดูเจ้าเล่ห์แปลกๆ แถมมือมันยังเนียนมาวางแหมะอยู่บนหน้าขาของผมอีก มันนอนแผ่รั้งเสื้อนิสิตจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน เอาจริงๆ ผมก็แอบมองๆ มันตั้งแต่ตอนรายงานตัวแล้วครับ ด้วยความหล่อของมันทำให้รุ่นพี่ไปรุมสนใจมันจนผมแอบหมั่นไส้หน่อยๆ แต่ไม่คิดว่าจะมาสนิทกันแบบนี้ได้เลย
ผมขยับก้นเข้าไปนั่งใกล้ๆมันแล้วเริ่มนวดให้มัน พอนวดไปได้สักพัก ไอ้ภูมิมันก็ดันหลับปุ๋ยไปเฉยๆ ซะงั้นความเป็นเพื่อนสนิทมันค้ำคอ แถมงานโปรเจกต์ก็ยังกองอยู่ตรงหน้า สุดท้ายคืนนั้นเลยจบลงด้วยการที่ผมนอนมองหน้าหล่อๆ ของไอ่เดือนสาขาหลับคาไหล่ไปแบบหน่วงๆ
ตัดภาพมาที่ "ค่ายสีน้ำบนดอย" ช่วงฤดูหนาวปีถัดมา ที่อยู่ๆ พววกรุ่นพี่ไปขอให้อาจารย์จัดแบบงงๆ ครับ
อากาศข้างบนนี้หนาวจนควันออกปากครับ พวกเราชาวศิลปศึกษา มาจัดค่ายวาดภาพสีน้ำกัน ในตอนกลางวันก็ออกไปวาดภาพน้ำตกบนดอย กลางคืนหลังจากล้อมวงกินหมูกระทะและดื่มเหล้าต้มพื้นเมืองกันจนกรึ่มได้ที่ เพื่อนคนอื่นก็ทยอยแยกย้ายไปนอนในบ้านพักหลังใหญ่กันหมด ทิ้งให้ผมกับภูมิอยู่ในบ้านพักหลังเล็กแค่สองคนในห้องมีเพียงแสงสว่างจากตะเกียงเจ้าพายุ กลิ่นหมอกจางๆ ผสมกับกลิ่นอายดินภูเขา ภูมิที่ตอนนี้นั่งอยู่บนฟูกหนาๆ ถอดเสื้อกันหนาวเหลือเพียง เสื้อยืดกล้ามตัวบาง ผิวขาวๆ ของมันตอนโดนแสงตะเกียงฉาบดูเป็นสีทองนวลตาไปหมด
"เชี่ยแตม... หนาวฉิบหายเลยว่ะ" ภูมิพูดพลางถูกระชับวงแขนตัวเองจนกล้ามแขนล่ำๆ ปูดนูนขึ้นมา "เหล้าเมื่อกี้แม่งแรงชะมัด หัวกูวิ้งเลยเนี่ย"มันขยับเข้ามานั่งพิงไหล่ผม ความร้อนจากร่างกายของมันตัดกับอากาศหนาวจัดข้างนอกจนผมรู้สึกวูบวาบ ภูมิหันมามองหน้าผม แววตาที่เคยขี้เล่นตอนนี้ดูเชื่อมฉ่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ และอาจจะด้วยบรรยากาศที่เป็นใจ"คืนนั้นที่หอ... กูไม่ได้หลับจริงหรอกนะ" ภูมิกะพริบตาช้าๆ พลางเลื่อนมือมากุมมือผมไว้ "กูแค่รอดูว่า... มึงจะกล้าทำอะไรกูมากกว่านวดหรือเปล่า"ผมอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองลงไปที่มือของมันที่เริ่มซุกซนด้วยการใช้นิ้วโป้งคลึงวนที่ข้อมือผม
ผมไม่รออะไรทั้งสิ้น เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายคงคิดคิดไม่ต่างกัน ผมตัดสินใจคว้าคอไอ้ภูมิเข้ามาแล้วประกบจูบทันที!รสชาติของเหล้าต้มพื้นเมืองที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นของมันทั้งขมทั้งร้อนแรง แต่มันกลับผสมโรงไปกับความตื่นเต้นจนกลายเป็นรสสัมผัสที่ทำเอาเราทั้งคู่แทบคลั่ง ภูมิชะงักไปวิเดียว ก่อนจะตอบโต้กลับมาอย่างเอาเป็นเอาตาย มือหนาของมันขยุ้มเข้าที่ท้ายทอยของผม บดเบียดริมฝีปากเข้าหาจนเกิดเสียงจ๊วบจาบก้องบ้านพักไม้หลังเล็กเราจูบกันนัวเนียอยู่พักใหญ่ ลมหายใจร้อนระอุแข่งกับไอหนาวข้างนอก จนกระทั่งผมรู้สึกได้ว่ามือของภูมิเริ่มอยู่ไม่สุข มันเริ่มล้วงเข้ามาใต้เสื้อของผมและบีบเค้นที่เอวอย่างแรง"อื้มมม... ภูมิ..."
ผมผละออกมาอย่างยากลำบาก มองหน้าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ปากเจ่อแดง แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการ แต่ทว่า... ความเป็นเพื่อนสนิทที่ค้ำคอมานานบวกกับความเกรงใจเพื่อนคนอื่นๆ ที่นอนอยู่ไม่ไกล ทำให้ผมต้องรีบดึงสติกลับมา"พอเถอะมึง... เดี๋ยวคนอื่นตื่นมาเห็น" ผมพูดพลางพยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ภูมิหอบหายใจรัว มันมองหน้าผมเหมือนจะกินเข้าไปทั้งตัว "เชี่ยแตม... มึงเริ่มก่อนนะเนี่ย""ไปนอนได้แล้วไป... แยกกันนอนเหอะ คืนนี้มึงเมามากแล้ว" ผมรีบลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเผลอใจไปมากกว่านี้"เออๆ... มะกี้ก็ลืมๆ ไปนะมึง" ภูมิยอมลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้ มันขยี้ผมตัวเองแรงๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะเดินกะโผลกกะเผลกออกไปนอนที่ห้องพักฝั่งของตัวเอง ทิ้งให้ผมยืนใจเต้นรัวเดินกลับห้องคนเดียว พร้อมกับความรู้สึกเสียดายหน่อยๆ เพราะผมก็ชอบมันไม่ใช่น้อยเลย
กลางดึกคืนนั้นแทนที่จะได้นอนสงบๆ "ไอ้เอ็ม" รูมเมทตัวดีของผมดันเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในสภาพเมาแอ๋ กลิ่นเหล้าหึ่งแถมยังโวยวายชวนทะเลาะจนผมทนไม่ไหวสุดท้ายผมเลยคว้าหมอนกับผ้าห่ม เดินหนีออกมาชุดใหญ่ กะว่าจะมาหาที่ซุกหัวนอนตรงห้องโถงบ้านพักหลังใหญ่ แต่พอเดินออกมาถึง ก็เห็นร่างสูงโปร่งของ ภูมินอนขดตัวอยู่บนโซฟาไม้ตัวยาวในห้องโถงที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟด้านนอกที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา
ผมยืนชะงัก มองดูภูมิที่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาพนักโซฟา มันดูเหมือนมันจะยังไม่หลับสนิท พอได้ยินเสียงฝีเท้าผม มันก็ค่อยๆ พลิกตัวกลับมามอง"อ้าว...แตม...? มึงออกมาทำไมวะ" เสียงของภูมิแหบพร่าและดูงัวเงีย"ไอ้เอ็มแม่งเมาอาละวาดว่ะ กูนอนไม่ได้ เลยกะจะมานอนตรงที่มึงนอนเนี่ย" ผมบอกพลางกวาดสายตาหาที่ว่างบนโซฟาซึ่งแทบจะไม่มีเหลือ เพราะตัวภูมิมันยาวจนเกือบเต็มพื้นที่"โซฟามันแคบนะมึง... แต่ถ้ามึงไม่ถืออะไร ก็ลงมาเบียดกับกูนี่มา" ภูมิขยับตัวชิดพนักโซฟาจนเหลือพื้นที่เล็กน้อยที่หน้าขามัน แววตามันตอนนี้ดูตื่นเต็มตา แถมยังมีความท้าทายแบบเดียวกับตอนที่เราจูบกันเมื่อกี้เป๊ะ
ผมลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่อากาศที่เย็นจัดจนสั่นสะท้านทำให้ผมตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างๆ มัน เราสองคนต้องนอนเบียดกันจนอกชนอก ลมหายใจอุ่นๆ ของภูมิเป่ารดหน้าผากผม"มึงหนาวป่ะ?" ภูมิถามเบาๆ พลางรวบผ้าห่มผืนเดียวที่ผมเอามา มาคลุมเราสองคนไว้ มือหนาของมันเริ่มเนียนเลื้อยมาวางอยู่บนเอวผม แล้วค่อยๆ ดึงตัวผมเข้าไปหาจนร่างกายเราแนบชิดกันแทบทุกส่วน"เออ... หนาว" ผมตอบเสียงแผ่ว
ผมขยับตัวซุกเข้าหาอกกว้างของภูมิ กลิ่นสบู่จางๆ ผสมกับกลิ่นเฉพาะจากตัวมันทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ผมค่อยๆ วาดวงแขนโอบรอบเอวหนาของมันไว้ บดเบียดร่างกายเข้าหาเพื่อหาความอบอุ่น"กอดกันไว้แบบนี้แหละ... อุ่นดี" ผมพึมพำเสียงแผ่ว ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างภูมิชะงักไปนิดก่อนจะกระชับกอดผมแน่นขึ้น มือหนาของมันลูบไล้แผ่นหลังผมเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอเหมือนจะปลอบประโลม ลมหายใจของมันที่รดอยู่ข้างขมับผมเริ่มนิ่งและผ่อนคลายลง
"อืมมมมม...ตัวมึงอุ่นมากอะ" ภูมิกะซิบตอบ เสียงของมันนุ่มนวลกว่าปกติ "ตอนเรียนกูก็แอบคิดนะ ว่าถ้าได้นอนกอดมึงแบบนี้สักคืนจะเป็นยังไง... ไม่นึกว่าไอ้เอ็มมันจะช่วยสงเคราะห์ให้กูคืนนี้"ในความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัว ผมรู้สึกได้ว่าภูมิกดริมฝีปากลงบนหน้าผากผมเบาๆ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนใจผมวูบไหว มันไม่ใช่แค่เรื่องของความต้องการ แต่มันคือความรู้สึก "พิเศษ" ที่สะสมมาตลอดหลายปีที่เรียนด้วยกันมา
เรานอนกอดกันเงียบๆ ฟังเสียงลมพัดวูบวาบอยู่นอกบ้านพักไม้ ความเงียบระหว่างเราไม่ได้อึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่พูดออกมาไม่ได้ จนกระทั่งผมรู้สึกว่ามือของภูมิที่ลูบหลังผมอยู่นั้น เริ่มเปลี่ยนจากลูบไล้เป็น การนวดคลึงเบาๆ ที่สะโพก และมันเริ่มนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น"แตม... มึงหลับยัง?" ภูมิถามเสียงพร่า แววตาที่มองสบตาผมในความมืดดูเว้าวอนกว่าทุกครั้ง
ผมเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายของภูมิในระยะประชิด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างตกกระทบลงบนสันจมูกโด่งและแนวฉากของกรามที่ดูแข็งแรงแต่กลับนุ่มนวลในสายตาผมตอนนี้มันหล่อ... หล่อจนผมเผลอกลั้นหายใจ
แววตาของภูมิที่มองสบตาผมกลับมาเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่มันซ่อนไว้มาตลอดหลายปี ความใกล้ชิดและไออุ่นใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันทำให้กำแพงความรู้สึกของผมพังทลายลง ผมค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเราชนกัน ก่อนจะเคลิ้มเข้าไปจูบริมฝีปากหยักสวยได้รูปนั้นอย่างแผ่วเบามันเป็นจูบที่ต่างจากครั้งแรก... คราวนี้ไม่มีความดุดัน ไม่มีรสชาติของเหล้าขมๆ มีเพียงความนุ่มนวลและโหยหา ผมเม้มริมฝีปากล่างของภูมิเบาๆ เป็นการหยั่งเชิง ก่อนที่ภูมิจะครางอื้ออึงในลำคอแล้วเป็นฝ่ายเผยอปากรับสัมผัสจากผม
"อื้มมม... แตม..."ภูมิกระชับกอดผมแน่นขึ้นจนหน้าอกเราเบียดกันแน่น มือหนาของมันเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าผมไว้ ลูบไล้หัวแม่มือลงบนแก้มของผมอย่างเบามือ จูบของเราเริ่มลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นร้อนๆ ของเพื่อนสนิทเริ่มสอดแทรกเข้ามาทักทายอย่างนุ่มนวล พลิ้วไหวไปตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นท่ามกลางอากาศที่หนาวจัดมือของผมที่เคยกอดเอวมันไว้ เริ่มซนด้วยการลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่เกร็งแน่นของภูมิ รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นโครมครามไม่ต่างจากใจของผมเลย
ภูมิถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้ผมได้พักหายใจ มันซุกใบหน้าหล่อๆ ลงมาที่ซอกคอของผมทันที ลมหายใจร้อนระอุของมันเป่ารดผิวจนผมขนลุกชันไปทั้งตัว"แตม... มึงตัวหอมฉิบหายเลยว่ะ กลิ่นเหมือนแมวเด็กเลย..." ภูมิพึมพำเสียงพร่าอยู่ข้างหู ก่อนจะใช้จมูกโด่งๆ ไซ้ไปตามลำคอของผมอย่างหลงใหลมันเริ่มขบเม้มติ่งหูของผมเบาๆ สลับกับการลากลิ้นร้อนผ่านเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอ สัมผัสของมันนุ่มนวลแต่หนักแน่นจนผมต้องเชิดหน้าขึ้น เปิดทางให้เพื่อนสนิทได้สำรวจร่างกายตามใจชอบ มือของผมขยุ่มกลุ่มผมของมันไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวที่เริ่มพุ่งสูงขึ้น
"อื้อออ... ภูมิ... อย่าทำเป็็นรอยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เพื่อนเห็น" ผมเตือนเสียงสั่นพร่า"ไม่มีใครเห็นหรอก... หมอกลงหนาจะตาย" มันตอบพลางไล่จูบลงมาจนถึงไหปลาร้า มือหนาของภูมิเริ่มไม่อยู่สุข มันเลิกชายเสื้อของผมขึ้นแล้วสอดมืออุ่นๆ เข้ามาลูบไล้หน้าท้อง แผ่นหลัง และสีข้าง สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านนิดๆ ตามประสาคนออกกำลังมันทำให้ผมใจสั่นระรัวภูมิจูบย้ำๆ ที่ซอกคอผมอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตา แววตาของอีกฝ่ายตอนนี้ไม่มีความขี้เล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาที่เข้มข้นจนผมรู้สึกหน้าร้อนผ่าว
ผมไม่ยอมให้ภูมิเป็นฝ่ายรุกอยู่ฝ่ายเดียว ผมตัดสินใจเลื่อนมือที่สั่นน้อยๆ เข้าไปใต้ชายเสื้อกล้ามตัวบางของมัน สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วโดนคือความร้อนผ่าวจากผิวเนื้อเนียนละเอียดของอีกฝ่ายที่ผมแอบมองมาตลอดหลายปี"อึ้ก... แตม..." ภูมิสะดุ้งเบาๆ เมื่อมือผมลูบไล้ผ่านหน้าท้องที่เกร็งแน่นเป็นลอนสวยของมัน มัดกล้ามหน้าท้องของคนเล่นกีฬามันแข็งแรงและให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกผมขยับมือขึ้นไปบีบเค้นแผงอกหนาๆ ของมันผ่านเนื้อผ้ากล้ามตัวบาง ภูมิครางอือในลำคอพลางซุกหน้าลงที่ไหล่ผมแรงขึ้น แรงบีบจากมือผมทำให้มันดูจะเสียอาการไม่น้อย ผมรับรู้ได้ถึงหัวใจของภูมิที่เต้นรัวกระแทกฝ่ามือผมอยู่
"กล้ามมึง... แน่นกว่าที่กูคิดอีกว่ะภูมิ" ผมกระซิบชิดหูมัน พลางใช้นิ้วสะกิดหยอกล้อกับยอดอกที่แข็งเป็นไตของมันผ่านเสื้อ"ก็มึงไม่เคยมาขอจับดูเองนี่..." ภูมิเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ลมหายใจหอบถี่ของมันเป่ารดหน้าผม "แตม... กูเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะมึง มือมึงมันแม่ง... ซนฉิบหาย"มันจับมือผมที่ซนอยู่ใต้เสื้อให้กดลงบนหน้าท้องมันแน่นๆ แล้วขยับเอวเบียดเข้าหาผมบนโซฟาแคบๆ จนส่วนกลางกายเราเสียดสีกันผ่านเนื้อผ้ากางเกงนอน ความอุ่นร้อนที่ส่งผ่านถึงกันทำเอาผมแทบทนความเสียวไม่ไหว
ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งกึ่งนอนแล้วเอื้อมมือไปจับที่ชายเสื้อกล้ามของภูมิ สายตาของเราประสานกันท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัว ภูมิยอมยกแขนขึ้นอย่างว่าง่ายเหมือนรอคอยจังหวะนี้มานาน ผมค่อยๆ รั้งเสื้อกล้ามตัวบางนั้นข้ามหัวมันออกไป ทิ้งให้เหลือเพียงร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่า"กูอยากเห็น... ว่าที่กูจับมันจะเหมือนที่กูจินตนาการไว้ไหม" ผมพึมพำชิดใบหูมัน
พอกำแพงผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดออกไป แสงไฟก็ฉาบลงบนลอนกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามของ "เดือนสาขา" อย่างชัดเจน ผิวขาว ๆ ของภูมิตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะอารมณ์และอากาศที่เย็นจัด หัวนมที่แข็งเป็นไตชูชันท้าทายสายตา ผมอดใจไม่ไหวจนต้องใช้นิ้วลูบไล้จากยอดอกลงมาตามรอยหยักของซิกแพ็กที่แข็งปั๋ก"เชี่ยแตม... สายตามึงตอนมองกู... แม่งเหมือนมึงจะกินกูให้ได้เลยนะ" ภูมิคำรามแผ่วเบาพลางแอ่นอกรับสัมผัสจากมือผม
มันรวบตัวผมเข้าไปกอดอีกครั้ง คราวนี้ผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าของมันแนบสนิทกับเสื้อยืดตัวบางของผม ความร้อนจากตัวภูมิพุ่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนผมรู้สึกวูบวาบไปหมด ภูมิซุกหน้าลงที่ซอกคอผมแล้วขบเม้มหนักขึ้น มือหนาของมันเลื่อนลงไปบีบเค้นที่สะโพกผมอย่างแรงจนตัวผมแอ่นเข้าหา"แน่นพอไหม? ไม่อยากดูตรงอื่นบ้างอ่อ?" ภูมิเงยหน้าขึ้นมายิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบนั้นดูหิวกระหายจนผมเริ่มหายใจติดขัด
ผมมองแผงอกขาวเนียนที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของภูมิ แล้วอดใจไม่ไหวจริงๆ ผมค่อยๆ โน้มตัวลงไป ลากปลายลิ้นผ่านร่องอกที่แน่นปั่กของมัน จนไปหยุดอยู่ที่หัวนมสีอ่อนที่ชูชันท้าทาย"มึงนี่... ซ่อนรูปชะมัดเลยนะภูมิ"ผมกระซิบชิดผิวเนียนก่อนจะใช้ลิ้นตวัดหยอกล้อกับหัวนมของมันเบาๆ ภูมิสะดุ้งสุดตัว มือหนาของมันขยุ้มลงบนผมของผมทันที เสียงครางทุ้มต่ำดังออกมาจากลำคอของเดือนสาขาอย่างกลั้นไม่อยู่"อึ้ก... แตม... ซี๊ดดด อย่าเลียแบบนั้น..."
ยิ่งมันห้ามเหมือนยิ่งยุ ผมงับยอดอกมันเบาๆ สลับกับใช้ลิ้นรัววนจนภูมิบิดเร้าไปมาบนโซฟาแคบๆ ควยของมันที่ดันอยู่ตรงหน้าขาผมดูจะขยายขนาดขึ้นจนปวด ภูมิหายใจหอบถี่จนตัวโยน มือของมันที่เคยจิกผมเริ่มเปลี่ยนมาประคองหัวผมไว้ ให้ผมได้ดื่มด่ำกับร่างกายของมันได้ถนัดขึ้น"อ๊ะ... อื้มมม"ผมขยับไปชิมอีกข้างหนึ่งอย่างเท่าเทียม มืออีกข้างก็ไม่ปล่อยให้เสียเที่ยว ผมลูบไล้ไปตามมัดกล้ามท้องที่เกร็งเขม็งทุกลูกของมัน ภูมิซี้ดปากลั่น ห้องโถงที่เคยเงียบสงัดตอนนี้มีแต่เสียงหอบหายใจและเสียงชื้นแฉะจากการปรนเปรอของผม
ผมเงยหน้าขึ้นจากแผงอกที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ สบตาคมกริบของภูมิที่ตอนนี้ดูสั่นไหวและพร่าเบลอด้วยแรงอารมณ์ ผมใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามโครงหน้าหล่อเหลาของมันอย่างเบามือ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้ความเงียบในห้องโถงนั้นดูสั่นสะเทือนยิ่งกว่าลมหนาวข้างนอก"ภูมิ... กูไม่อยากเป็นแค่เพื่อนมึงเลยว่ะ"
ภูมิชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของมันวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเหมือนเขื่อนที่พังทลาย มันไม่ตอบเป็นคำพูด แต่กลับคว้าคอผมเข้าไปบดจูบอย่างบ้าคลั่ง เป็นจูบที่ประกาศชัดเจนว่ามันเองก็รอเวลานี้มานานแค่ไหน ลิ้นร้อนของมันเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของผมอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ"กูก็ไม่อยากเป็นเพื่อนมึงมาตั้งนานแล้วไอ้สัด..." ภูมิคำรามชิดริมฝีปากผม เสียงมันสั่นพร่า "มึงเริ่มเองนะแตม คืนนี้มึงเป็นของกูนะ"
มันพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างผมไว้บนโซฟาแคบๆ อย่างรวดเร็ว น้ำหนักตัวของเดือนสาขาที่กดทับลงมาทำให้ผมรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อที่ไร้เสื้อผ้ากั้นกลาง ภูมิรวบมือผมทั้งสองข้างไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างของมันเอื้อมลงไปกระชากขอบกางเกงนอนของผมลงอย่างรวดเร็ว"อ๊ะ! ภูมิ..." ผมร้องออกมาด้วยความตกใจผสมความเสียวซ่าน เมื่อผิวสัมผัสกับอากาศเย็นจัดเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนจากฝ่ามือหนาของภูมิที่กุมส่วนกลางกายของผมไว้เต็มแรง
"มึงทำกูแล้ว... กูก็ต้องทำมึงคืนนะ" ผมพูดเสียงพร่า พลางพยายามยันตัวขึ้นมาเบียดกับอกเปลือยของมันภูมิยอมปล่อยมือที่รวบผมไว้ แล้วเปลี่ยนมาประคองเอวผมให้ถนัดขึ้น เราสองคนนอนเบียดกันตะแคงข้างบนโซฟาที่แคบแสนแคบ แต่กลับเป็นองศาที่ทำให้มือของเราทั้งคู่เอื้อมลงไปจัดการของกันและกันได้พอดี"ซี๊ดดด... แตม มือมึงนุ่มฉิบหาย" ภูมิครางลั่นเมื่อผมกุมลำควยขนาดใหญ่โตของเดือนสาขาไว้ในมือ ผิวสัมผัสของมันร้อนจัดและเต้นตุบๆ สู้มือ ผมเริ่มขยับรูดรั้งเป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่น
ภูมิเร่งจังหวะมือหนาของมันถี่รัวจนผมหายใจแทบไม่ทัน ความแข็งขืนของเดือนสาขาในมือผมก็ขยายจนคับแน่น เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ สู้มืออย่างบ้าคลั่ง ภูมิซุกหน้าลงที่ซอกคอผมพลางครางเสียงต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่ชะมัด"ซี๊ดดด... แตม... มึงรัวมืออีก... เออ แบบนั้นแหละ... อึ้ก!"ผมกัดฟันกรอด ใช้นิ้วโป้งคลึงวนที่ส่วนปลายป้านของมันที่เริ่มมีน้ำปริ่มออกมาจนเยิ้มลื่น ภูมิบิดเร้าสะโพกสวนเข้าหามือผมอย่างแรงจนโซฟาไม้ลั่น เอี๊ยด! สลับกับเสียงเนื้อกระทบกันที่ดังระรัวท่ามกลางความเงียบ"ภูมิ... กูไม่ไหวแล้ว... จะออกแล้ว... อ๊ะ! อ๊ะ!"
ผมแอ่นอกขึ้น ลำคอระหงเกร็งจนเส้นเลือดขึ้น แววตาพร่ามัวมองไม่เห็นอะไรนอกจากใบหน้าของภูมิที่กำลังเชิดขึ้นอย่างสุดเสียว ภูมิเร่งจังหวะสุดท้ายโหมกระแทกมือใส่ผมไม่ยั้ง พร้อมกับที่ผมเองก็กำแน่นแล้วรูดรั้งส่งมันไปให้ถึงขีดสุด"พร้อมกัน... แตม... อ๊ากกกก!"
"พรวดดดดด!"
น้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นจัดพุ่งกระฉูดออกมาจากส่วนปลายของภูมิ เลอะเต็มง่ามนิ้วและหน้าท้องของผมจนชุ่มฉ่ำ ในวินาทีเดียวกัน ร่างกายของผมก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความเสียวซ่านพุ่งจี๊ดจากปลายนิ้วเท้าพุ่งทะลุไปถึงสมอง น้ำรักของผมพุ่งทะลักออกมาเต็มมือหนาของภูมิและเปื้อนไปตามมัดกล้ามหน้าท้องของมันเป็นทางยาว"อ่าาาาา... ซี๊ดดดดด..."
เราสองคนหอบหายใจโยน ร่างกายยังสั่นกระตุกเป็นพักๆ ภูมิซบหน้าลงกับอกผมอย่างหมดแรง สัมผัสได้ถึงหยาดน้ำอุ่นๆ ที่เหนียวเหนอะหนะระหว่างร่างกายเราที่ยังเบียดกันแน่น ภูมิใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองพลางมองดู ผลงานบนตัวผมด้วยสายตาปรือปรอย"แม่ง... โคตรเสียวเลยว่ะแตม... มึงทำกูเกือบตายคาโซฟาเลยนะเนี่ย"มันพึมพำพลางใช้นิ้วที่ยังเปื้อนคราบรักอยู่มาป้ายที่ริมฝีปากผมเบาๆ ก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้ง เป็นจูบที่รสชาติคาวขุ่นแต่กลับหวานซ่านไปถึงขั้วหัวใจ...
"สรุป... พรุ่งนี้กูต้องเรียกมึงว่าอะไรวะ?" ภูมิถามพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มผมอย่างอ่อนโยนผมยิ้มมุมปาก พลางเอื้อมมือไปขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของเดือนสาขาสุดหล่ออย่างหมั่นไส้ ก่อนจะกระซิบตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น"เรียกเพื่อนเหมือนเดิมแหละ... แต่เป็นเพื่อนที่ 'รู้ใจ' กันเป็นพิเศษ"
ภูมิหัวเราะหึในลำคอ แววตาที่เคยมุ่งมั่นดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด มันก้มลงมาจูบที่หน้าผากผมหนึ่งทีอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นท่ามกลางความหนาวบนดอยที่ทำอะไรเราไม่ได้อีกต่อไป"เออ... เป็น 'เพื่อน' ที่กูอยากตื่นมาเจอหน้าทุกเช้าเลยว่ะ"เราสองคนนอนซบกันอยู่บนโซฟาไม้ตัวเดิมจนเกือบเช้า ทิ้งให้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นความลับที่หวานฉ่ำที่สุดในทริปนี้...
เปลี่ยนบรรยากาศกันนิดนึง มาแบบหวานๆ บ้างครับ แต่ไม่ทิ้งเสียวน้า
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เพื่อนกันมันส์ดี ขอบคุณครับ ขอบคุณมากเลยครับ สนุก ขอบคุณครับ รอตอนต่อไป สนุกดี ใจจ้ส สนุกดีครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ อยากมีเพื่อนแบบนี้ {:5_120:}{:5_120:}{:5_120:}
หน้า:
[1]
2