มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 31 : วันจันทร์ที่โรงเรียนแห่งน้ำนมทิพย์เทวา
เช้าวันจันทร์ที่โรงเรียนวัดหนองดาวเหนือกลับมาคึกคักอีกครั้ง บรรยากาศการเตรียมงาน "ค่ายวิชาการ" ที่กำลังจะจัดขึ้นในวันพุธถึงศุกร์นี้ ทำให้คณะครูทุกคนต้องลงแรงกันอย่างแข็งขัน โอม ในชุดข้าราชการครูสีกากีที่ดูเนี้ยบและสะอาดตา เดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบหอประชุมร่วมกับ ครูเกษรา รุ่นพี่คนสนิท
"โอมจ๊ะ ฝั่งซ้ายนี่เดี๋ยวเราจัดเป็นซุ้มภูมิปัญญาท้องถิ่นนะ ส่วนฝั่งขวาจะเป็นพวกทดลองวิทยาศาสตร์" ครูเกษราเอ่ยพลางจดบันทึกลงสมุด
"ได้ครับพี่เกษ เดี๋ยวโอมจะประสานกับพวกพี่ๆ คนงานที่บ้านสวนให้มาช่วยยกโต๊ะม้านั่งด้วยครับ" โอมตอบรับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบ แม้เช้านี้น้ำนมในอกจะยังไม่คัดตึงเพราะเพิ่งถูกธนูและหลวงพ่อเอกช่วยระบายไปเมื่อเย็นวาน แต่ร่างกายของโอมก็ยังคงแผ่กลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมาจนครูรอบข้างรู้สึกสดชื่น
ในขณะที่โอมกำลังวางแผนงาน กลุ่มครูชายฉกรรจ์และครูสาวสวยก็เข้ามาสมทบเพื่อช่วยกันจัดเตรียมสถานที่:
ครูแมน ที่เป็นครูพละและสามีคนที่สองของโอม เดินเข้ามาตบไหล่โอมเบาๆ แววตาแฝงความหมายที่รู้กัน "ไงโอม วันนี้ดูสดใสจังนะ เมื่อเช้าทานอะไรมาหรือเปล่า เดี๋ยวช่วงบ่ายพี่จะไปขนอุปกรณ์กีฬาหลังหอประชุม โอมไปช่วยพี่เช็กของหน่อยนะ"
ครูรินรดา ที่เป็นครูภาษาไทย ระดับชั้นป.4 – ป.6 ครูสาวรุ่นพี่ของโอมผู้อ่อนหวาน เดินเข้ามาช่วยจัดบอร์ดนิทรรศการ "ครูโอมคะ รินรดาว่าตรงนี้ใช้ผ้าสีนวลจะดูเข้ากับบุคลิกครูโอมมากเลยค่ะ"
ครูชาญวิทย์ ที่สอนวิชาคณิตศาสตร์ ระดับชั้นป.4 – ป.6ชายหนุ่มมาดเนี๊ยบที่ชอบคำนวณทุกอย่าง " ถ้าเราวางซุ้มแบบนี้ จะเหลือพื้นที่ตรงกลางให้เด็กๆ ทำกิจกรรมได้เยอะที่สุด"
ครูกรณ์ ที่สอนวิชาวิทยาศาสตร์ ระดับชั้นป.4 – ป. ครูหนุ่มไฟแรงที่กำลังเตรียมอุปกรณ์ทดลอง "ครูโอมครับ เดี๋ยววันค่ายผมจะมีการสาธิตเรื่อง 'แรงดันของเหลว' ด้วยนะ "
แม้โอมจะยังไม่รู้สึกคัดหน้าอกในตอนนี้ แต่การที่ต้องเดินเบียดเสียดช่วยครูแมนยกของ หรือการที่ต้องก้มๆ เงย ๆ จัดบอร์ดนิทรรศการร่วมกับครูคนอื่นๆ ทำให้เสื้อผ้าเริ่มเน้นให้เห็นแผ่นอกที่กว้างและแน่นหนา
ครูแมน พยายามหาจังหวะเดินมาใกล้โอมตลอดเวลา "โอม... พี่ว่าวันนี้เรายุ่งกันทั้งวันแน่เลย ถ้าโอมเหนื่อยหรือเริ่ม 'อึดอัด' ตรงไหน บอกพี่นะ พี่เตรียมห้องพักครูพละไว้ให้โอมไปเอนหลังได้ตลอด"
โอมยิ้มรับ "ขอบคุณครับพี่แมน ตอนนี้ยังไหวครับ แต่ถ้าถึงวันพุธที่มีเด็กๆ มาเยอะ โอมอาจจะต้องขอแรงพี่แมนช่วยบังหูบังตาคนอื่นให้โอมหน่อยนะครับ"
ท่ามกลางความวุ่นวายของการเตรียมค่ายวิชาการ ครูแมน สังเกตเห็นสีหน้าของโอมที่เริ่มดูฝืนธรรมชาติ แม้โอมจะบอกว่ายังไม่คัดหน้าอก แต่ในสายตาของแมนที่เคยเชี่ยวกรำบทรักกับโอมมาแล้ว เขารู้ดีว่ากลิ่นหอมน้ำนมทิพย์เทวาที่เริ่มรุนแรงขึ้นคือสัญญาณเตือนว่าพลังในกายโอมกำลังพลุ่งพล่านจากการทำงานหนัก
"โอม... พี่ว่าอุปกรณ์กีฬาหลังหอประชุมมันรกเกินไป ไปช่วยพี่เช็กของหน่อยสิ เดี๋ยววันพุธเด็กๆ จะหยิบไปใช้ลำบาก" แมนเอ่ยเสียงดังพอให้ครูคนอื่นได้ยิน ก่อนจะขยิบตาให้โอมเป็นนัย
โอมพยักหน้าเข้าใจ "ได้ครับพี่แมน เดี๋ยวโอมไปช่วย"
เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าไปในห้องพักครูพละที่อยู่ติดกับห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา แมนก็จัดการลงกลอนประตูทันที กลิ่นลูกยางและกลิ่นเหงื่อจางๆ ในห้องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นน้ำนมทิพย์จากตัวโอมในพริบตา
"โอม... พี่ดูออกนะว่าเราเริ่มอึดอัด" แมนเดินเข้ามาประชิดตัวโอมจากด้านหลัง มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่ตึงเปรี๊ยะภายใต้เสื้อสีกากี "ถึงมันจะยังไม่คัดจนล้น แต่อาคมในตัวโอมมันพลุ่งพล่าน พี่ต้องช่วยปรับสมดุลให้ก่อน ไม่อย่างนั้นตอนบ่ายโอมจะรับมือครูคนอื่นไม่ไหว"
โอมผ่อนลมหายใจยาว พิงแผ่นหลังกับอกแกร่งของแมน "ขอบคุณครับพี่แมน โอมก็รู้สึกว่าข้างในมันเริ่มร้อนๆ เหมือนกัน"
แมนไม่รอช้า เขาปลดเข็มขัดและกระดุมเสื้อสีกากีของโอมออกอย่างรวดเร็ว จนเผยให้เห็นแผ่นอกมหาศาลที่สะท้อนแสงไฟนีออนในห้อง ยอดอกสีทับทิมสั่นระริกและเริ่มมีหยดน้ำนมเล็กๆ ซึมออกมาเป็นการตอบสนองต่อสัมผัสของแมน
"จ๊วบ! อึก... อึก..."
แมนก้มลงครอบครองยอดอกข้างหนึ่งทันที เขาดูดดื่มด้วยจังหวะที่เร้าใจตามสไตล์นักกีฬา สองมือหนาบีบเค้นเนื้อนุ่มเพื่อให้พลังกษีราไหลเวียนได้สะดวก โอมเชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่าน มือหนึ่งยันโต๊ะไม้ไว้ อีกมือหนึ่งขยุ้มผมของครูพละหนุ่ม
"อื้อออ... พี่แมน... ดูดแรงๆ เลยครับ โอมเริ่มรู้สึกสบายขึ้นแล้ว"
ท่ามกลางความวุ่นวายของการเตรียมค่ายวิชาการ ครูแมน สังเกตเห็นสีหน้าของโอมที่เริ่มดูฝืนธรรมชาติ แม้โอมจะบอกว่ายังไม่คัดหน้าอก แต่ในสายตาของแมนที่เคยเชี่ยวกรำบทรักกับโอมมาแล้ว เขารู้ดีว่ากลิ่นหอมกษีราที่เริ่มรุนแรงขึ้นคือสัญญาณเตือนว่าพลังในกายโอมกำลังพลุ่งพล่านจากการทำงานหนัก
"โอม... พี่ว่าอุปกรณ์กีฬาหลังหอประชุมมันรกเกินไป ไปช่วยพี่เช็กของหน่อยสิ เดี๋ยววันพุธเด็กๆ จะหยิบไปใช้ลำบาก" แมนเอ่ยเสียงดังพอให้ครูคนอื่นได้ยิน ก่อนจะขยิบตาให้โอมเป็นนัย
โอมพยักหน้าเข้าใจ "ได้ครับพี่แมน เดี๋ยวโอมไปช่วย"
ภายในห้องพักครูพละที่เงียบสงัด
เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าไปในห้องพักครูพละที่อยู่ติดกับห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา แมนก็จัดการลงกลอนประตูทันที กลิ่นลูกยางและกลิ่นเหงื่อจางๆ ในห้องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นน้ำนมทิพย์จากตัวโอมในพริบตา
"โอมจ๊ะ... พี่ดูออกนะว่าเราเริ่มอึดอัด" แมนเดินเข้ามาประชิดตัวโอมจากด้านหลัง มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่ตึงเปรี๊ยะภายใต้เสื้อสีกากี "ถึงมันจะยังไม่คัดจนล้น แต่อาคมในตัวโอมมันพลุ่งพล่าน พี่ต้องช่วยปรับสมดุลให้ก่อน ไม่อย่างนั้นตอนบ่ายโอมจะรับมือครูคนอื่นไม่ไหว"
โอมผ่อนลมหายใจยาว พิงแผ่นหลังกับอกแกร่งของแมน "ขอบคุณครับพี่แมน โอมก็รู้สึกว่าข้างในมันเริ่มร้อนๆ เหมือนกัน"
แมนไม่รอช้า เขาปลดเข็มขัดและกระดุมเสื้อสีกากีของโอมออกอย่างรวดเร็ว จนเผยให้เห็นแผ่นอกมหาศาลที่สะท้อนแสงไฟนีออนในห้อง ยอดอกสีทับทิมสั่นระริกและเริ่มมีหยดน้ำนมเล็กๆ ซึมออกมาเป็นการตอบสนองต่อสัมผัสของแมน
"จ๊วบ! อึก... อึก..."
แมนก้มลงครอบครองยอดอกข้างหนึ่งทันที เขาดูดดื่มด้วยจังหวะที่เร้าใจตามสไตล์นักกีฬา สองมือหนาบีบเค้นเนื้อนุ่มเพื่อให้พลังกษีราไหลเวียนได้สะดวก โอมเชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่าน มือหนึ่งยันโต๊ะไม้ไว้ อีกมือหนึ่งขยุ้มผมของครูพละหนุ่ม
"อื้อออ... พี่แมน... ดูดแรงๆ เลยจ้ะ โอมเริ่มรู้สึกสบายขึ้นแล้ว"
การเยียวยาด้วยบทรักยามสาย
แมนไม่ได้หยุดแค่การดูดดื่มน้ำนม เขาอุ้มโอมขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ก่อนจะจัดการถอดกางเกงของโอมออก "โอ... พี่ขอเติมพลังหน่อยนะ วันนี้ต้องคุมเด็กทั้งวัน พี่ต้องได้รับอาคมจากโอมไปช่วยเสริม"
แมนแทรกกายเข้ากลางหว่างขาขาวผ่องของโอม แมนเอาท่อนกายเนื้อที่แข็งตัวเข้าสู่รูมวารสวรรค์ของโอม แล้วกดเน้นความต้องการเข้าสู่จุดลึกสุดของโอมในคราวเดียว
"ปึก!!!... อ๊ะ... พี่แมน!"
เสียงเนื้อกระทบโต๊ะไม้ดังผสานกับเสียงครางแผ่วของโอม แมนกระแทกกระทั้นด้วยจังหวะที่หนักแน่นและรวดเร็ว ราวกับการฝึกซ้อมในสนามกีฬา ทุกครั้งที่เขาส่งแรงเข้าไป น้ำนมจากอกโอมก็พุ่งกระฉูดเลอะเต็มอกแกร่งของแมน ส่วนแมนปลดปล่อยน้ำวิสุทธิ์สู่ในตัวโอม ทั้งคู่แลกเปลี่ยนความสุขให้กันและกันอย่างดุเดือดท่ามกลางอุปกรณ์กีฬาที่วางรายล้อม
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทั้งคู่จัดการแต่งกายให้เรียบร้อย โอมดูสดใสและเปล่งปลั่งขึ้นกว่าเดิมมาก ในขณะที่ครูแมนก็ดูมีพละกำลังล้นเหลือ จนครูรินรดาทัก “ทำไมสองคนไปเอาของนานจัง” โอมตอบไปว่า “พอดีโอมปวดท้องหนักนะ พี่ริน เลยเข้าห้องน้ำนานหน่อยนะครับ” และ แมนก็ตอบว่า “พอดีผมนึกได้ว่าไอ้อุปกรณ์อยู่บนชั้นสองโรงยิมนะ เลยหานานไปหน่อยครับ”
แมนกับโอมตอบข้อสงสัยของครูรินรดา ส่วนครูกรณ์ และ ครูชาญวิทย์กำลังช่วยกางเต้นซุ่มแต่ละซุ่ม ครูเกษราออกไปข้างนอกไปซื้อออกจัดซุ่มหมวดภาษาต่างประเทศ
ท่ามกลางความเงียบสงบในห้องปฏิบัติการภาษาต่างประเทศ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงขยับปากกาของโอม ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น "ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
ประตูไม้เปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ ครูพงษ์เทพ (ครูพงษ์) ครูสอนวิชาดนตรีไทยมาดนิ่งแต่ใจดี เขาเดินเข้ามาพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ
"ครูโอมครับ พอดีผมสรุปค่าใช้จ่ายในการจัดซุ้มของกลุ่มสาระศิลปะเสร็จแล้ว เลยรีบเอามาให้ กลัวว่าจะเอาไปส่ง ผอ. ไม่ทันเย็นนี้ครับ" ครูพงษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพพลางเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของโอม
ทันทีที่ครูพงษ์ก้าวเข้าสู่รัศมีโต๊ะทำงาน เขาก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมสะอาดที่นุ่มนวลเหมือนน้ำนมสดผสมดอกไม้ป่าพุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่โชยออกมาจากตัวโอมซึ่งเข้มข้นกว่าปกติมาก เนื่องจากโอมนั่งทำงานในห้องปิดนานนับชั่วโมง
"เอ่อ... ครูโอมครับ เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแดงๆ นะครับ" ครูพงษ์ถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อสังเกตเห็นว่าโอมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เริ่มมีอาการกระสับกระส่าย แผ่นอกที่กว้างขวางภายใต้ชุดสีกากีดูจะ "ขยายใหญ่" และ "ตึงเปรี๊ยะ" จนกระดุมเสื้อเม็ดกลางถูกรั้งจนเห็นเป็นรอยแยก
"อ๋อ... เปล่าครับครูพงษ์ โอมแค่รู้สึกร้อนๆ นิดหน่อยครับ" โอมตอบพลางรับซองเอกสารมา แต่ปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ ไปสัมผัสกับมือของครูพงษ์ ทำให้ชายหนุ่มนักดนตรีถึงกับรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านร่างกาย
ในจังหวะที่โอมก้มลงเปิดซองเอกสารเพื่อตรวจเช็กบัญชี แรงดันน้ำนมทิพย์เทวาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ความเย็นของแอร์ไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนระอุภายในทรวงอกได้เลย โอมเผลอครางออกมาเบาๆ "อื้อ..." พร้อมกับยกมือกุมหน้าอกมหาศาลไว้แน่นด้วยความเจ็บปวดจากการคัดเต้า
เมื่อ ครูพงษ์ วางเอกสารและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูลง โอม ก็ถึงกับต้องทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้พลางหอบหายใจถี่ ความอดทนที่ฝืนไว้ต่อหน้าเพื่อนร่วมงานเมื่อครู่ทำให้เขาแทบสิ้นแรง หน้าอกมหาศาลภายใต้ชุดสีกากีบัดนี้ขยายขนาดขึ้นจนตึงเปรี๊ยะราวกับจะปริแตก แรงดันจากน้ำนมทิพย์เทวา พุ่งสูงขึ้นจนยอดอกแข็งชันและสั่นระริกอยู่ใต้เนื้อผ้า ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผมและลำคอขาวผ่อง ทั้งที่อุณหภูมิในห้องแอร์นั้นเย็นเฉียบ
"อื้อออ... ไม่ไหวแล้ว... มันแน่นไปหมด" โอมพึมพำเสียงพร่า มือเรียวสวยพยายามจะปลดกระดุมเสื้อสีกากีเพื่อบรรเทาความทรมาน แต่แล้วเสียงประตูที่เปิดออกกะทันหันก็ทำให้เขาชะงัก!
"กริ๊ก... แอ๊ด..."
ครูกรณ์ หนุ่มแว่นมาดนิ่ง เดินก้าวเข้ามาพร้อมใบเสร็จรับเงินในมือ "ครูโอมครับ พอดีผมลืมใบเสร็จค่าสารเคมี..."
คำพูดของครูกรณ์หยุดกะทัดรัด แว่นตาหนาเตอะของเขาเกือบหลุดจากสันจมูก เมื่อภาพตรงหน้าคือโอมที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าแดงซ่านหอบหายใจรุนแรง และที่น่าตกใจที่สุดคือ เหงื่อ ที่ไหลโชกจนเสื้อสีกากีเปียกชุ่มแนบไปกับกล้ามเนื้ออกที่ใหญ่โตผิดปกติ
"ครูโอม! เป็นอะไรไปครับ ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้ ห้องแอร์เย็นจะตาย!" กรณ์รีบถลาเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานด้วยความตกใจ
กลิ่นหอมหวลยวนใจที่รุนแรงกว่าปกติหลายเท่าพุ่งเข้าปะทะจมูกหนุ่มแว่นอย่างจัง กรณ์สังเกตเห็นว่าที่กลางอกของโอมมีรอยเปียกชื้นสีขาวจางๆ เริ่มขยายวงกว้างออกมาจากบริเวณหัวนมทั้งสองข้าง
"ครูโอม... หน้าอกคุณ... มันดูตึงมากเลยนะครับ" กรณ์เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก และ เผลอยื่นไปใกล้หน้าอกของโอม
ในจังหวะที่ ครูกรณ์ กำลังยืนตะลึงกับสภาพของโอมอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงก็ดังใกล้เข้ามา ก่อนที่ประตูห้องปฏิบัติการภาษาต่างประเทศจะถูกเปิดออกอีกครั้งโดย ครูชาญวิทย์
"ครูโอมครับ ผมสรุปตารางกิจกรรมค่ายวิชาการแยกตามฐานมาให้แล้ว..." ครูชาญวิทย์เดินเข้ามาพร้อมปึกเอกสารในมือ แต่คำพูดของเขาต้องหยุดลงกลางคันเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า
ครูชาญวิทย์ ผู้มีความสุขุมเยือกเย็น ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขามองเห็นครูกรณ์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะ และเห็น โอม ที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนหอบหายใจแรง ใบหน้าของโอมแดงก่ำจนถึงใบหู เหงื่อกาฬไหลโชกจนเสื้อสีกากีเปียกชุ่มแนบไปกับร่างกายที่ดูหนาแน่นผิดปกติ
"เกิดอะไรขึ้นครับครูกรณ์? ครูโอมเป็นอะไร ทำไมดูอาการไม่ดีเลย?" ครูชาญวิทย์วางเอกสารลงบนโต๊ะทันทีแล้วรีบเดินเข้าไปหาอีกด้านหนึ่งของโอม
ครูชาญวิทย์เมื่อเข้าใกล้ เขาได้กลิ่นหอมสะอาดที่เข้มข้นจนแทบจะมึนหัว กลิ่นนั้นมันปลุกสัญชาตญาณความโหยหาในใจของเขาอย่างบอกไม่ถูก เขาสังเกตเห็นว่าแผ่นอกของโอมภายใต้เสื้อสีกากีนั้น ตึงเปรี๊ยะ จนกระดุมแทบจะหลุดกระเด็น และมีหยดของเหลวสีขาวซึมออกมาจนเสื้อเป็นวงกว้าง ครูกรณ์ยังคงจ้องมองด้วยความตกตะลึง "ผมก็ไม่ทราบครับครูชาญ จู่ ๆ ครูโอมก็อาการหนักขึ้นมา เหงื่อออกเยอะมากทั้งที่แอร์เย็นแบบนี้"
"อื้อ... ครูชาญ... ครูกรณ์..." โอมครางเรียกชื่อทั้งสองเสียงแผ่ว สองมือบางกุมหน้าอกมหาศาลไว้แน่น ร่างกายสั่นระริกจากแรงดันมหาศาลข้างในที่พยายามจะหาทางออก "โอม... โอมแน่นหน้าอกไปหมดเลยจ้ะ... มันร้อน... มันจะแตกออกมาแล้ว"
ครูชาญวิทย์รีบประคองไหล่โอมไว้ มือหนาของเขาเผลอไปสัมผัสถูกต้นแขนที่ร้อนผ่าวของโอม "ใจเย็นๆ ครับครูโอม หายใจลึกๆ... ครูกรณ์ ไปปิดม่านแล้วล็อกประตูห้องทีครับ อย่าให้ใครเข้ามาเห็นครูโอมในสภาพนี้เด็ดขาด"
ด้วยความสุขุมของครูชาญวิทย์ เขาเริ่มรู้สึกว่าอาการของโอมไม่ใช่โรคประจำตัวธรรมดา
ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนัก โอม ที่บัดนี้ความทรมานจากการคัดตึงมาถึงขีดสุด ไม่สามารถเก็บซ่อนความลับนี้ได้อีกต่อไป มือเรียวที่สั่นเทาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสีกากีออกทีละเม็ดจนหมด ก่อนจะคลายผ้าพันอกที่รัดแน่นอยู่ออกอย่างช้าๆ
"พรึ่บ!"
ทันทีที่พันธนาการหลุดออก ปทุมถันมหาศาลขาวผ่องราวกับสลักจากงาช้ายชั้นดีก็ดีดตัวออกมาส่ายไหวรุนแรงต่อหน้าครูหนุ่มทั้งสอง ผิวเนื้อของโอมเนียนละเอียดและเต่งตึงจนขึ้นเงา ยอดอกสีแดงทับทิมแข็งชันเป็นไต และที่น่าอัศจรรย์ใจคือมีหยดน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ซึมพุ่งออกมาเป็นสายจางๆ จนกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้อง
ครูชาญวิทย์ และ ครูกรณ์ ถึงกับตาค้าง ยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด ความสุขุมและหลักการวิทยาศาสตร์มลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นความงามอันลี้ลับนี้
"ช่วยโอมทีครับ... ดูดมันออกไป... ก่อนที่อกโอมจะระเบิด" โอมครางเครือพลางแอ่นอกมหาศาลเข้าหาชายทั้งสอง
เมื่อเห็นโอมทรมานจนน้ำตาคลอ ครูชาญวิทย์ ที่มีความเป็นผู้ใหญ่กว่าก็ตัดสินใจทิ้งความเก้ ๆ กัง ๆ เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วโอบประคองฐานเต้าข้างซ้ายที่หนักอึ้ง ส่วน ครูกรณ์ หนุ่มแว่นที่บัดนี้อารมณ์พุ่งพล่านจนมือสั่น ก็โน้มตัวลงหาเต้าข้างขวาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"จ๊วบ ๆ... อึก... อึก... อึก!"
ริมฝีปากของครูชาญวิทย์ครอบครองยอดทับทิมสีแดงก่ำทันที สัมผัสแรกที่น้ำนมทิพย์ไหลเข้าสู่ลำคอ เขาถึงกับสะดุ้งเพราะรสชาติที่หอมหวานและร้อนผ่าวราวกับน้ำมันพรายทิพย์ พลังมหาศาลไหลซ่านเข้าสู่ร่างกายของชายวัย 36 จนเขารู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดรุนแรง ผิวพรรณที่เคยมีรอยเหนื่อยล้ากลับเต่งตึงขึ้นในพริบตา
ในขณะที่ ครูกรณ์ ใช้ปากดูดดื่มอย่างตะกละตะกลามไม่แพ้กัน เขาใช้มือที่สวมถุงมือยางสีขาวบีบเค้นฐานนมนุ่มหยุ่นของโอมจนเนื้อปลิ้นตามง่ามนิ้ว แรงดูดของหนุ่มวัย 28 นั้นรุนแรงและกระหายน้ำหนักหน่วย จนโอมต้องแหงนหน้าขึ้นฟ้าครางระเส่า
"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ... ครูชาญ... ครูกรณ์... อื้อออ ดูดแรงๆ จ้ะ น้ำนมโอมมันเยอะเหลือเกิน... อึก... อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ!"
เสียง "จ๊วบ ๆ... จ๊วบ ๆ....จ๊วบ ๆ..." ดังสนั่นไปทั่วห้องภาษาต่างประเทศ ครูชาญวิทย์เริ่มใช้ลิ้นรัววนรอบยอดอกอย่างช่ำชองเพื่อกระตุ้นให้น้ำนมทิพย์เทวาไหลออกมามากขึ้น เขาพบว่ายิ่งดูด พลังสติปัญญาของเขายิ่งแจ่มใส ส่วนครูกรณ์ที่บัดนี้ถอดแว่นออก สายตาของเขาจ้องมองเนื้อนุ่มสีขาวด้วยตัณหาที่ปิดไม่มิด เขาดูดจนแก้มนุ้ยบุ๋มลงไปเพื่อรับน้ำนมทิพย์ที่พุ่งกระฉูดเข้าสู่โพรงปากครั้งแล้วครั้งเล่า
หน้าอกของโอมถูกรุมเร้าจากชายหนุ่มสองสไตล์ คนหนึ่งนุ่มนวลแต่หนักแน่น อีกคนหนึ่งดิบเถื่อนและหิวกระหาย โอมบิดกายเร่าไปมาบนเก้าอี้ สองมือขยุ้มผมของครูทั้งสองไว้แน่น ความคัดตึงสลายไปแทนที่ด้วยความเสียวซ่านมหาศาลที่ทำเอาโอมเกร็งกระตุกจนน้ำนมพุ่งกระจายเลอะใบหน้าของครูชาญวิทย์และครูกรณ์จนขาวโพลนไปหมด
เมื่อน้ำนมเริ่มเบาบางลงและหน้าอกของโอมนุ่มนิ่มลงตามลำดับ ครูทั้งสองจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมาในสภาพที่คราบสีขาวขุ่นยังไหลย้อยจากมุมปาก
โอม นั่งหอบหายใจรวยรินอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ผิวพรรณแดงระเรื่อและดูผุดผ่องขึ้นจากการที่พลังในกายได้รับการหมุนเวียน
โอมค่อยๆ จัดแจงเสื้อผ้าแต่ยังไม่ได้ติดกระดุมจนครบ เขาตัดสินใจสบตาครูหนุ่มทั้งสองคนด้วยแววตาที่จริงจังแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน "ครูชาญครับ!... ครูกรณ์ครับ!... โอมต้องบอกความจริงกับทุกคน"
โอมเริ่มเล่าถึงชะตากรรมของตนเองเรื่อง “น้ำนมทิพย์เทวา” ที่สถิตอยู่ในกายตน เล่าถึงความจำเป็นที่ต้องระบายน้ำนมทิพย์นี้ออกมาสม่ำเสมอ และเงื่อนไขสำคัญที่ต้องเป็น "ผู้ชายที่มีจิตใจดีและบริสุทธิ์หรือมีบุญสัมพันธ์กัน" เท่านั้นที่จะเป็นผู้ดูดซับพลังนี้ได้ หากปล่อยให้คัดแน่นนานเกินไป ร่างกายของโอมจะร้อนดั่งไฟแผดเผาและอาจธาตุไฟเข้าแทรกจนเป็นอันตรายถึงชีวิต
ครูชาญวิทย์ ที่บัดนี้รู้สึกถึงพลังวังชาที่พลุ่งพล่านอยู่ในกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในวัย 36 ปี เขาจับมือโอมไว้แน่น "โอม... ครูไม่นึกเลยว่าเจ้าจะต้องลำบากขนาดนี้ ที่ผ่านมาอาเห็นเจ้าเหนื่อยๆ ครูเข้าใจผิดไปหมด ต่อจากนี้ไป... หน้าที่ 'ระบายพิษ' ให้เจ้า ครูขอรับอาสาเป็นคนช่วยอีกแรงนะ ครูจะคอยดูแลเครูโอมที่โรงเรียนนี้เอง"
ครูกรณ์ หนุ่มแว่นที่ตอนนี้ดวงตาเป็นประกายด้วยความเลื่อมใสในพลังที่เหนือธรรมชาติ พยักหน้ายืนยัน "ใช่ครับครูโอม ผมกับครูชาญจะสลับกันมาช่วยครูโอมเองนะครับ"
"และที่สำคัญที่สุด..." ครูชาญวิทย์กดเสียงต่ำ "ผมกับครูกรณ์จะเก็บความลับไว้อย่าดีเลยครับ"
หลังจากที่จัดแจงความเรียบร้อยและได้รับคำมั่นสัญญาจากทั้ง ครูชาญวิทย์ และ ครูกรณ์ แล้ว โอมก็ขอตัวแยกออกมาเพื่อทำหน้าที่สุดท้ายของวัน นั่นคือการนำบัญชีค่าใช้จ่ายไปส่งให้ ผอ.สมเกียรติ ตรวจทานเพียงลำพัง
โอมเดินไปตามระเบียงไม้ของอาคารเรียนด้วยท่วงท่าที่เบาสบายขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก แม้จะยังมีรอยแดงจางๆ ที่พวงแก้มและกลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์เทวาที่ยังอบอวลอยู่รอบกาย แต่ความอึดอัดที่เคยมีก็มลายหายไปจนหมดสิ้น
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ขออนุญาตครับท่าน ผอ."
โอมผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าขัดมัน ผอ.สมเกียรติซึ่งกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้โอมอย่างใจดี
"อ้าว ครูโอม... มาพอดีเลย บัญชีค่ายวิชาการเสร็จแล้วใช่ไหม?" ผอ. เอ่ยพลางขยับแว่นสายตา
"เรียบร้อยครับท่าน ผมสรุปยอดรวมและแยกหมวดหมู่ตามที่ท่านสั่งไว้ในซองนี้ครับ" โอมเดินเข้าไปวางซองเอกสารบนโต๊ะทำงานอย่างนอบน้อม
แต่ทันทีที่โอมเข้าใกล้ในระยะประชิด ผอ.สมเกียรติถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะมองหน้าโอมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "ครูโอม... วันนี้ดูเปล่งปลั่งเป็นพิเศษนะ แล้วกลิ่นน้ำหอมนี่... กลิ่นเดิมที่ผมเคยได้ยินแต่มันดู 'เข้มข้น' ขึ้นมากเลยนะเนี่ย"
ผอ.สมเกียรติ เป็นผู้ใหญ่ที่มีเมตตาและสนิทสมกับครอบครัวของโอมมานาน เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าช่วงหลังๆ มานี้ ครูหนุ่มคนนี้ดูมีเสน่ห์และดู "อิ่มเอิบ" จนผิดธรรมชาติของผู้ชายทั่วไป
"เอ่อ... สงสัยจะเป็นเพราะอากาศร้อนน่ะครับท่าน ผอ. ผมเลยเหงื่อออกเยอะหน่อย กลิ่นแป้งที่ทามาเลยชัดขึ้นครับ" โอมพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับขยับเสื้อสีกากีที่รัดตึงให้เข้าที่
"งั้นเหรอ... เอาเถอะ" ผอ. รับซองเอกสารไปเปิดดู "เดี๋ยวผมจะตรวจทานคืนนี้เลย แล้วพรุ่งนี้เช้าเรามาประชุมเตรียมค่ายวันแรกกัน อ้อ! ครูโอม พรุ่งนี้จะมีคณะกรรมการจากเขตพื้นที่เข้ามาดูงานด้วยนะ เตรียมตัวให้ดีล่ะ"
โอมกำลังลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ ผอ.สมเกียรติพูดขึ้น "ครูโอม... จะรีบไปไหนล่ะ ลืมอะไรหรือเปล่า?”ผอ.สมเกียรติถามย้ำ พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องทำงานแล้วกดล็อกกลอนอย่างเงียบเชียบ
โอมหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที เขานึกขึ้นได้ว่าความอิ่มเอิบของเขาในวันนี้ ผอ.สมเกียรติเองก็เป็นหนึ่งใน "ผู้รับพลัง" ที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในยามที่คัดเต้าจนแทบจะทนไม่ไหวมาก่อนหน้านี้
"ท่าน ผอ. ครับ!... คือโอมเห็นว่าเย็นมากแล้ว และท่านต้องตรวจบัญชี..." โอมเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม แต่กลิ่นหอมของกษีราที่เพิ่งถูกกระตุ้นมาจากห้องภาษาต่างประเทศยังคงอบอวล จนทำให้ ผอ.วัย 50 ถึงกับสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
"บัญชีน่ะตรวจเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ 'ยาทิพย์' ของครูโอมนี่สิ... วันนี้มันส่งกลิ่นหอมโชยไปถึงห้องทำงานผมเลยนะ" ผอ.สมเกียรติเดินเข้ามาประชิดตัวโอม มือหนาที่ดูมีภูมิฐานลูบไล้ที่ต้นแขนของครูหนุ่มเบาๆ
ผอ.สมเกียรติยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ เขาประคองโอมไปที่โซฟารับแขกตัวยาวในห้องทำงาน โอมค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสีกากีออกอีกครั้ง เผยให้เห็นปทุมถันมหาศาลที่แม้จะถูกระบายไปบ้างแล้ว แต่ด้วยความเป็นน้ำนมทิพย์เทวาที่ทรงพลัง มันกลับเริ่มกลับมาเต่งตึงและมีน้ำนมทิพย์ซึมออกมาอีกรอบเพื่อตอบสนองต่อชายวัย 50 ผู้มีบุญสัมพันธ์
"จ๊วบ... อึก... อึก..."
ผอ.สมเกียรติโน้มตัวลงดูดดื่มน้ำนมจากอกโอมอย่างใจเย็นและหนักแน่น สองมือที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากบีบเค้นเต้านมขาวผ่องด้วยความทะนุถนอมแต่แฝงไปด้วยพละกำลัง พลังกษีราไหลเข้าสู่ร่างกายของ ผอ. ช่วยให้ความเหนื่อยล้าจากการบริหารงานมลายหายไป และแทนที่ด้วยความหนุ่มแน่นที่พุ่งพล่านกลับมาอีกครั้ง
"อื้อออ... ท่าน ผอ. ... ดูดแรงๆ เลยครับ" โอมครางแผ่วพลางลูบผมสีดอกเลาของท่าน ผอ. อย่างลืมตัว
หลังจาก ผอ.สมเกียรติได้รับน้ำนมทิพย์เทวาจนอิ่มหนำ เขาก็ช่วยโอมจัดแต่งชุดสีกากีให้เรียบร้อย ใบหน้าของ ผอ. บัดนี้ดูผ่องใสและดูหนุ่มขึ้นกว่าอายุจริงไปนับสิบปี
"ขอบใจมากนะครูโอม... พรุ่งนี้ค่ายวิชาการวันแรก ผมคงมีแรงคุมงานทั้งวันแล้วล่ะ" ผอ. ตบไหล่โอมเบาๆ "รีบกลับเถอะ พ่อครูธนูมารอรับนานแล้ว เดี๋ยวเขาจะรอนาน"
โอมไหว้ลา ผอ. แล้วรีบเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังรถกระบะที่จอดคอยอยู่ โดยที่ในใจยังคงสั่นไหวกับความลับที่บัดนี้มีชายในโรงเรียนถึง 4 คน (แมน, ชาญ, กรณ์, ผอ.สมเกียรติ) ที่ได้รับรู้และลิ้มรสน้ำนมทิพย์เทวาของเขา
สนุกมากครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ ดีนะแค่ดูดนม ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]