มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 25 : ผอ.สมเกียรติ
ในขณะที่ความตึงเครียดเรื่องคดีฆาตกรรมยังคงปกคลุมไปทั่วหมู่บ้าน ผอ.สมเกียรติ ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดหนองดาวเหนือ ก็ได้ส่งคนมาเรียกโอมให้เข้าไปพบที่ห้องทำงานเพื่อพูดคุยเรื่องงานราชการสำคัญ
"เชิญนั่งก่อนครูโอม" ผอ.สมเกียรติเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองแต่ก็ดูจริงจัง "ทางสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเขามีโครงการเร่งด่วน จัดอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่อง 'ค่ายภาษาอังกฤษ (English Camp)' เพื่อเตรียมความพร้อมให้นักเรียนในเขตของเรา"
ผอ.สมเกียรติขยับแว่นสายตาแล้วกล่าวต่อ "ผมพิจารณาแล้วเห็นว่า ครูเกษราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มสาระฯ ภาษาอังกฤษ และ ครูโอมมีความสามารถโดดเด่นที่สุด เลยอยากให้ครูเกษรากับครูโอมไปอบรมครั้งนี้พร้อมกับผม"
ครูเกษรา ซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้วส่งยิ้มให้โอม เธอเป็นครูรุ่นพี่ที่ใจดี แต่งงานมีครอบครัวแล้ว และมีความสนิทสนมกับโอมในฐานะเพื่อนร่วมวิชาชีพภาษาอังกฤษด้วยกัน "ไปเถอะนะครูโอม พี่เองก็อยากไปอัปเดตเทคนิคใหม่ๆ มาสอนนักเรียนของพวกเราเหมือนกัน จะได้ไปช่วยกันคิดฐานกิจกรรมค่ายภาษาอังกฤษไงจ๊ะ"
โอมรับฟังด้วยความหนักใจเล็กน้อย ใจหนึ่งก็ห่วงเรื่องความปลอดภัยในหมู่บ้านและอาการคัดน้ำนมทิพย์เทวาของตนเอง แต่อีกใจหนึ่งก็ทิ้งหน้าที่แม่พิมพ์ของชาติไม่ได้
"งานอบรมจัดที่ไหน และกี่วันครับท่าน ผอ.?" โอมถามด้วยความสุภาพ
"จัดที่ศูนย์ฝึกอบรมในตัวจังหวัดจ้ะโอม ไปกลับ 3 วัน แต่ถ้าเลิกมืด ผอ. จะให้พักที่รีสอร์ทใกล้ ๆ ศูนย์อบรมเลยเพื่อความปลอดภัย เพราะช่วงนี้ข่าวฆาตกรรมสูบเลือดทำเอาพวกเราประสาทเสียกันหมด" ผอ.สมเกียรติอธิบาย
โอมพยักหน้ารับคำสั่ง "ครับท่าน ผอ. ผมยินดีไปร่วมอบรมครับ"
เมื่อโอมกลับถึงบ้านสวนมณีเทวาในช่วงเย็น เขาพบ พ่อครูธนู กำลังนั่งขัดสมาธิภาวนาอยู่บนชานเรือน ท่าทางของสามีดูสงบนิ่งแต่แฝงด้วยความเฉียบคม โอมรอจนธนูลืมตาขึ้นจากการทำสมาธิ จึงเข้าไปคุกเข่าลงข้างๆ พลางบีบนวดเฟ้นที่ขาให้สามีอย่างเอาใจ
"พี่ธนู.. โอมมีเรื่องสำคัญจะมาบอกนะ" โอมเอ่ยเสียงอ่อนหวาน "พอดีวันนี้ท่าน ผอ.เรียกพบนะท่านจะให้โอมกับครูเกษไปอบรมเรื่องค่ายภาษาอังกฤษที่ในเมืองครับ เริ่มพรุ่งนี้เช้าแล้วกว่าจะกลับก็วันศุกร์ รวม ๆ แล้วก็ 3 วัน ครับพี่"
พ่อครูธนูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเมียรักด้วยความห่วงใย "ไปถึงในเมืองเชียวรึโอม... ใจพี่น่ะไม่อยากให้เจ้าห่างกายเลย โดยเฉพาะในช่วงที่มีอาคมมืดวนเวียนอยู่รอบหมู่บ้านเช่นนี้"
"โอมต้องไปตามหน้าที่ครับพี่ธนู อีกอย่างมีทั้งท่าน ผอ. และพี่เกษราไปด้วย พี่ธนูไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ โอมจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด" โอมพยายามปลอบใจสามี
ธนูถอนหายใจยาว ก่อนจะดึงร่างของโอมเข้ามาสวมกอดไว้แน่น มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียน "ในเมื่อเป็นเรื่องงาน พี่ก็ไม่อยากขัด... แต่ต้องสัญญากับพี่นะโอม ว่าจะใส่แหวนมณีห้าสี ไว้ตลอดเวลา"
ธนูประคองใบหน้าของโอมขึ้นมาสบตา "สามวันที่โอมไม่อยู่... พลังน้ำนมทิพย์เทวา มันจะคัดแน่นจนทรมานนัก เพราะไม่มีพี่ ครูแมน และ เข้มคอยระบายให้"
คืนนั้น พ่อครูธนูดูแลโอมเป็นพิเศษเหมือนจะชดเชยเวลาที่ต้องห่างกันสามวัน เขาประคองโอมขึ้นเตียงแล้วเริ่มต้นระบายน้ำนมทิพย์เทวาออกจากสองเต้ามหาศาลอย่างถ้วนถี่
"จ๊วบ ๆ จ๊วบ ๆ จ๊วบ ๆ... อึก... อึก..." ธนูดูดดื่มน้ำนมจากอกโอมเนิ่นนานกว่าทุกคืน เพื่อให้พลังงานวิสุทธิ์ในกายโอมเบาบางลงที่สุดก่อนการเดินทาง เขาพรมจูบไปทั่วร่างของเมียรัก กระซิบสั่งสอนเคล็ดวิชาป้องกันตัวเบื้องต้นให้โอมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งทั้งสองร่วมรักกันอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนรุ่งสาง
เมื่อเดินทางมาถึงศูนย์ฝึกอบรมในตัวจังหวัด ทุกอย่างดูเป็นระเบียบและปลอดภัยตามมาตรฐานของทางราชการ ผอ.สมเกียรติ จัดการเช็คอินห้องพักที่ทางเขตพื้นที่ฯ จัดเตรียมไว้ให้ โดยโอมได้พักห้องเดียวกับ ผอ.สมเกียรติ เนื่องจากเป็นข้าราชการผู้ชายด้วยกัน เพื่อความสะดวกและประหยัดงบประมาณ ส่วน ครูเกษรา ก็แยกไปพักกับครูผู้หญิงจากโรงเรียนอื่นในตึกข้างๆ
บรรยากาศการอบรมในช่วงวันแรกเป็นไปอย่างปกติและเคร่งครัด วิทยากรจากส่วนกลางบรรยายเรื่องการจัดกิจกรรมค่ายภาษาอังกฤษอย่างเข้มข้น โอมตั้งใจจดบันทึกและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเพื่อนครูอย่างมืออาชีพ โดยไม่มีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติหรืออาคมมืดใดๆ เข้ามารบกวน ทำให้โอมเริ่มรู้สึกผ่อนคลายจากความกังวลเรื่องคดีที่หมู่บ้านไปได้บ้าง
หลังจากเสร็จสิ้นการอบรมวันแรกและรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อย โอมกับ ผอ.สมเกียรติ ก็กลับเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อน ผอ.สมเกียรติเป็นผู้ใหญ่ที่สุภาพ ท่านขอตัวไปอาบน้ำและเตรียมตรวจเอกสารต่อบนเตียงฝั่งของท่าน
แต่ทว่า... ปัญหาของโอมไม่ใช่เรื่องอาคมข้างนอก แต่เป็น "ร่างกาย" ของเขาเอง
เมื่อเข้าสู่ช่วงดึก พลังน้ำนมทิพย์เทวาในกายโอมที่เคยถูกพ่อครูธนูดูดดื่มระบายออกไปเมื่อคืนเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ตามธรรมชาติ ร่างกายของโอมที่ได้รับเบาและผ่อนคลายกับการอบรมมาทั้งวัน ทำให้ปทุมถันมหาศาลเริ่ม คัดตึง และขยายตัวจนแน่นขนัดใต้ชุดลำลอง
"อึก... เริ่มแล้วสินะ" โอมพึมพำพลางกุมหน้าอกที่สั่นระริก
โอมหันไปมอง ผอ.สมเกียรติ ที่นั่งสวมแว่นสายตาอ่านเอกสารอยู่เตียงข้างๆ ผอ.สมเกียรติเป็นชายวัยใกล้เกษียณที่ไม่มีอาคมและไม่เคยรู้เรื่องน้ำนมทิพย์ของโอม ท่านเห็นโอมมีสีหน้าไม่สู้ดีจึงเอ่ยถามด้วยความใจดี
"เป็นอะไรไปครูโอม? หน้าแดง ๆ ไม่สบายหรือเปล่า หรือว่าปวดหัวเพราะอบรมหนักไป?"
โอมพยายามฝืนยิ้ม มือข้างหนึ่งบังหน้าอกที่เริ่มมีหยดน้ำนมซึมออกมาจนเสื้อเริ่มเป็นวงดวง "ปะ... เปล่าครับท่าน ผอ. พอดีผมรู้สึก แน่นหน้าอก นิดหน่อยครับ สงสัยอากาศในห้องแอร์มันเย็นเกินไป"
ผอ.สมเกียรติ วางเอกสารลงแล้วเดินเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วงตามประสาผู้บังคับบัญชาที่รักลูกน้อง "แน่นหน้าอกรึ? มาๆ เดี๋ยวผมช่วยนวดไหล่ให้นิดหน่อย เผื่อเส้นสายมันจะคลายลงบ้าง ครูโอมทำงานหนักเพื่อโรงเรียนมาเยอะ อย่ามาป่วยเอาตอนนี้เลย"
ผอ.สมเกียรติขยับเข้ามาใกล้ด้วยความปรารถนาดี มือหนาที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากวางลงบนบ่าของโอมแล้วเริ่มบีบนวดเบาๆ "ไหล่แข็งเชียวครูโอม สงสัยจะเครียดเรื่องงานค่ายภาษาอังกฤษ ไหน... ลองหันมาทางนี้หน่อยซิ ผมจะช่วยดูช่วงอกให้ เห็นบอกว่าแน่นหน้าอก เผื่อลมมันติดขัด"
โอมใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนรุ่มจาก น้ำนมทิพย์เทวา ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนปทุมถันมหาศาลขยายขนาดจนเนื้อผ้าบางเบาของชุดนอนรัดตึงเห็นเป็นรูปทรงชัดเจน หยดน้ำนมสีขาวนวลเริ่มซึมออกมาจนเสื้อเป็นวงกว้าง
"อึก... ท่าน ผอ. ครับ คือมัน..." โอมเสียงสั่น พยายามจะถอยหนีแต่จังหวะนั้นเอง อาการคัดตึงกระตุกวาบทำให้โอมเผลอแอ่นอกเข้าหาฝ่ามือของ ผอ.สมเกียรติ อย่างลืมตัว
ผอ.สมเกียรติชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นและมวลน้ำหนักที่มหาศาลผิดปกติของร่างกายครูหนุ่ม "เอ๊ะ... ครูโอม ทำไมหน้าอกมันถึงได้บวมเป่งและร้อนขนาดนี้ล่ะเนี่ย?"
ด้วยความเป็นห่วง ผอ.สมเกียรติจึงลองบีบเฟ้นเบาๆ ที่เนินอกเพื่อจะคลายเส้นให้ แต่แรงกดนั้นกลับไปกระตุ้นท่อส่งน้ำนมทิพย์เข้าอย่างจัง!
"ปรี๊ดดด!"
น้ำนมทิพย์เทวาสีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะลุผ่านเนื้อผ้าออกมาเป็นสาย พุ่งใส่หน้าอกเสื้อของ ผอ.สมเกียรติ จนเปียกชุ่มไปหมด ทั้งสองคนต่างนิ่งค้างไป ผอ.สมเกียรติตาโตด้วยความตกใจและงุนงงอย่างที่สุด เพราะเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต และไม่รู้เรื่องอาคมใดๆ ทั้งสิ้น
"นี่มัน... น้ำอะไรกันครูโอม? ครูเป็นโรคอะไรหรือเปล่าเนี่ย!" ผอ.สมเกียรติอุทานออกมา พร้อมกับเอามือที่เปื้อนน้ำนมขึ้นมาดม "กลิ่นมันหอมเหมือน...นมเลย"
โอมหน้าแดงก่ำถึงใบหู น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอายและปวดคัดที่ยังไม่หายดี "ท่าน ผอ. ครับ... คือผม... มันเป็นอาการประหลาดที่หมอก็รักษาไม่หายครับ ถ้าไม่ได้ระบายออกมา ผมจะเจ็บจนหายใจไม่ออกเลยครับ"
ผอ.สมเกียรติมองดูใบหน้าที่แสนทรมานของลูกน้องคนเก่ง แม้จะงุนงงแต่สัญชาตญาณความเมตตาก็มีมากกว่า "โถ... ครูโอม น่าสงสารจริงๆ แล้วต้องทำยังไงมันถึงจะหายล่ะ? ให้ผมช่วยบีบออกให้ไหม หรือต้องไปหาหมอด่วน?"
เมื่อความปวดคัดทวีความรุนแรงจนโอมแทบจะกลั้นใจไม่ไหว ผนวกกับความเมตตาที่ฉายชัดในแววตาของ ผอ.สมเกียรติ ทำให้โอมตัดสินใจทิ้งทิฐิและความอาย เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนอนออก เผยให้เห็นทรวงอกมหาศาลที่ขาวผ่องและสั่นระริก ปทุมถันคู่โตนั้นขยายใหญ่จนดูงามสง่าและน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าสตรีเพศเสียอีก
ผอ.สมเกียรติ ถึงกับยืนตะลึงตาค้าง หัวใจเต้นรัวกับภาพเบื้องหน้า เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าครูหนุ่มผู้อ่อนโยนจะมีร่างกายที่วิเศษและลึกลับถึงเพียงนี้ "นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไรครูโอม ขนาดเมียที่บ้านของผมยังไม่อลังการเท่านี้เลย แถมยังมีน้ำนมไหลออกมาจริงๆ ด้วย"
"ท่าน ผอ. ครับ... ได้โปรดช่วยโอมเถอะครับ โอมเจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว" โอมเอ่ยเสียงสั่นเครือ "เรื่องนี้โอมขอให้เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะครับ อย่าได้บอกใครเลย"
ผอ.สมเกียรติในวัยกลางคนที่ยังคงดูแข็งแรงและมีเมตตา พยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น "ได้ครูโอม... ผมสัญญาว่าจะไม่บอกใคร เรื่องนี้จะเป็นความลับของเรา มาเถอะ ผมจะช่วยคุณเอง"
ผอ.สมเกียรติทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงข้างโอม เขาประคองเต้าเนื้อที่อัดแน่นนั้นไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง สัมผัสที่นุ่มนวลและอุ่นจัดทำให้เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ซ่อนอยู่ เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าหา และครอบครองยอดอกสีหวานที่ชูชันพุ่งสายน้ำนมออกมา
"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก..."
ทันทีที่ริมฝีปากของ ผอ. ได้สัมผัสและเริ่มดูดดึง โอมก็เชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจยาวด้วยความรู้สึกที่เหมือนได้รับการปลดปล่อย รสชาติของน้ำนมทิพย์เทวาที่หอมหวานและเข้มข้นไหลเข้าสู่ลำคอของ ผอ.สมเกียรติ จนเขาเองก็เผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่แปลกใหม่และแสนวิเศษนี้
"อื้อออ... ท่าน ผอ. ครับ... แรงอีกนิดครับโอมเริ่มเบาตัวแล้ว" โอมพึมพำด้วยความเคลิบเคลิ้ม
ผอ.สมเกียรติขยับมือบีบเค้นฐานอกอย่างเป็นจังหวะตามสัญชาตญาณ เขาดูดดื่มน้ำนมจากอกโอมอย่างตั้งใจทีละข้างสลับกันไปมา ความเงียบภายในห้องพักมีเพียงเสียงดูดดื่มที่กึกก้อง ผอ.รู้สึกได้ถึงพละกำลังที่ไหลเวียนเข้ามาในกายเขาอย่างประหลาด ในขณะที่โอมก็เริ่มรู้สึกถึงความผ่อนคลายที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
หลังจากเวลาผ่านไปครู่ใหญ่จนเต้านมที่เคยแข็งเปรี๊ยะนิ่มสลวยลง ผอ.สมเกียรติจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบน้ำนมที่มุมปากพลางมองหน้าโอมด้วยความเอ็นดู
"ไม่น่าเชื่อเลยนะครูโอม... ถ้าร่างกายคุณเป็นแบบนี้ทุกวัน คุณคงลำบากแย่" ผอ.สมเกียรติเอ่ยพลางช่วยจัดแจงปิดเสื้อนอนให้โอม "ไม่ต้องห่วงนะ อยู่ที่นี่ผมจะดูแลคุณเอง ใครจะไปคิดว่าน้ำนมของผู้ชาย... จะหอมและวิเศษได้ขนาดนี้"
โอมยิ้มขอบคุณด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ "ขอบคุณท่าน ผอ. มากนะครับที่เมตตาโอม"
ค่ำคืนสุดท้ายของการอบรม บรรยากาศที่สโมสรของศูนย์ฝึกเต็มไปด้วยความครึกครื้น บรรดาครูจากหลายโรงเรียนต่างร่วมรับประทานอาหารและร้องคาราโอเกะกันอย่างสนุกสนาน แต่สำหรับโอม เขากลับรู้สึกถึงแรงดันมหาศาลที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในทรวงอกอีกครั้ง พลังน้ำนมทิพย์ในกายกษีรามานพดูเหมือนจะตอบสนองต่อความตื่นเต้นและความล้าจากการอบรม จนทำให้ปทุมถันคู่โตขยายจนคับแน่นเสื้อเชิ้ต
"ท่าน ผอ. ครับ โอมรู้สึกไม่ค่อยสบาย... ขออนุญาตกลับไปพักที่ห้องก่อนนะครับ" โอมกระซิบขออนุญาต ผอ.สมเกียรติที่นั่งอยู่ข้างๆ
ผอ.สมเกียรติมองเห็นเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้าของโอมและรอยเปียกจางๆ ที่เริ่มซึมออกมาทางหน้าอกเสื้อ เขาก็เข้าใจทันที "ได้สิครูโอม... เดี๋ยวผมตามไปดูนะ รีบไปพักเถอะ"
ไม่นานนัก ผอ.สมเกียรติก็ขอปลีกตัวจากงานเลี้ยงและรีบกลับมายังห้องพัก เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาพบโอมในสภาพที่ปลดกระดุมเสื้อออกจนหมด นั่งหอบหายใจถี่อยู่บนขอบเตียง ทรวงอกมหาศาลขาวผ่องสั่นกระเพื่อมตามจังหวะการหายใจ ยอดอกสีหวานชูชันเต่งตึงจนมีน้ำนมทิพย์พุ่งปรี๊ดออกมาเป็นระยะ
"มาเถอะครูโอม... ผมจะช่วยคุณเอง" ผอ.สมเกียรติเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความต้องการและเมตตา
เขารีบเข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าโอม สองมือหนาประคองฐานอกอันยิ่งใหญ่ที่หนักอึ้งไว้เต็มสองฝ่ามือ ความนุ่มหยุ่นและอุ่นร้อนของเนื้อนมทำให้ ผอ.สมเกียรติเริ่มมีความรู้สึกเร่าร้อนพุ่งพล่าน เขาอ้าปากครอบครองยอดอกข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว
"จ๊วบ! อึก... อึก... อึก...!"
ครั้งนี้ ผอ.สมเกียรติไม่ได้ดูดเพียงแค่จะช่วยบรรเทา แต่เขาดูดดื่มด้วยความหลงใหลและเร่าร้อน ปลายลิ้นตวัดเลียรอบยอดอกที่แข็งเป็นไตสลับกับการดูดเน้นๆ จนเกิดเสียงจวบจาบดังสนั่นห้อง โอมเชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่าน มือเรียวขยุ้มเส้นผมของ ผอ.สมเกียรติเอาไว้แน่น
"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ... ผอ.... แรงอีกจ้ะ โอมเสียวเหลือเกิน... อึ๊ก!" โอมครางระเส่า น้ำนมทิพย์พุ่งทะลักเข้าสู่ลำคอของ ผอ. ราวกับเขื่อนแตก
ผอ.สมเกียรติเริ่มบีบเค้นเต้าเนื้อนุ่มอย่างมันมือ เขาใช้ฟันครูดเม้มเบาๆ เพิ่มความกระสันให้กับครูหนุ่ม ก่อนจะสลับไปจัดการกับเต้าอีกข้างที่ยังคัดแน่น เขาซุกไซร้ใบหน้าลงกับความขาวนวลมหาศาลนั้นอย่างหิวกระหาย ราวกับชายหนุ่มที่ได้เจอขุมทรัพย์ที่โหยหามานาน ความเร่าร้อนในบทระบายน้ำนมทวีคูณขึ้นจนโอมกายสั่นเทิ้มไปหมด
จนกระทั่งน้ำนมระลอกใหญ่ถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น ทรวงอกที่เคยแข็งตึงเริ่มอ่อนนุ่มและยุบตัวลงตามแรงนวดเฟ้น ผอ.สมเกียรติถอนริมฝีปากออกมาพร้อมกับมีสายน้ำนมสีขาวหยดแหมะลงบนหน้าอกของโอม เขาเงยหน้ามองโอมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะถอนตัว
"น้ำนมของคุณ... มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้งเลยครูโอม" ผอ.สมเกียรติเอ่ยเสียงพร่า
เช้าวันศุกร์ซึ่งโอมและบรรดาครูที่อมรมเตรียมกลับกัน ก่อนที่จะต้องเก็บกระเป๋าขึ้นรถกลับหมู่บ้าน พลังน้ำนมทิพย์ของโอมที่หน้าอกทั้งสองข้างกลับปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง ราวกับว่าร่างกายของโอมรู้ดีว่ากำลังจะได้กลับไปหาเจ้าของชีวิตที่แท้จริง หน้าอกมหาศาลขยายจนคับตึงเสื้อสีกากีที่เตรียมใส่เดินทางกลับ โอมต้องรีบส่งสัญญาณบอก ผอ.สมเกียรติ ที่กำลังจัดของอยู่
"ท่าน ผอ. ครับ... โอมไม่ไหวแล้วครับ มันคัดจนหน้ามืดไปหมดแล้ว" โอมเอ่ยเสียงพร่าพลางทรุดตัวลงนั่งบนเตียง
ผอ.สมเกียรติในวัยกลางคนที่บัดนี้หลงใหลในรสชาติและพลังของน้ำนมทิพย์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น ไม่รอช้าเขารีบปรี่เข้ามาประคองร่างของครูหนุ่มไว้ทันที "มาเถอะครูโอม ผมเตรียมตัวไว้รออยู่แล้ว"
ผอ.สมเกียรติปลดกระดุมเสื้อของโอมออกอย่างรวดเร็ว จนปทุมถันคู่โตดีดตัวออกมาส่ายไหว ผอ.ก้มลงครอบครองยอดอกที่แข็งเป็นไตนั้นด้วยความหิวกระหายยิ่งกว่าทุกครั้ง
"จ๊วบ... อึก... อึก... จ๊วบ...!"
เสียงดูดกลืนน้ำนมดังสนั่นห้องพัก ผอ.สมเกียรติใช้สองมือบีบเค้นเต้าเนื้อนุ่มอย่างรุนแรงและเร่าร้อนเพื่อให้หยดน้ำนมทิพย์พุ่งเข้าสู่ลำคอไม่ขาดสาย เขาดูดดื่มราวกับทารกที่หิวกระหาย และตวัดลิ้นรัวเร็วไปรอบปลายยอดอกจนโอมต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านหยาดเหงื่อโซมกาย พลังวิสุทธิ์ที่ไหลผ่านทำให้ ผอ.รู้สึกถึงความกระชุ่มกระชวยจนเขาลืมอายุไปเสียสิ้น
หลังจากระบายน้ำนมจนโอมเบาตัวลง ผอ.สมเกียรติถอนริมฝีปากออกมาพลางใช้หลังมือเช็ดคราบขาวที่ติดอยู่ที่ปาก เขาจ้องมองใบหน้าอิ่มเอิบของโอมด้วยสายตาเว้าวอน
"ครูโอม... ผมพูดจริงๆ นะ รสชาติน้ำนมของคุณมันคือที่สุดในชีวิตผมแล้ว" ผอ.สมเกียรติเอ่ยเสียงจริงจัง "กลับไปที่หมู่บ้าน... ถ้าคุณเกิดคัดขึ้นมาอีก และพ่อครูธนูเขาไม่ว่าง หรือคุณอยากให้ผมช่วย... ขอให้บอกผมนะ ผมยินดีจะเป็น 'คนช่วยดูด' อีกคนหนึ่งคู่ไปกับสามีของคุณ ผมสัญญาว่าจะดูแลและเก็บเรื่องนี้เป็นความลับที่สุด"
โอมได้ฟังก็อึ้งไปเล็กน้อย เขาไม่กล้าบอก ผอ. ว่านอกจากพ่อครูธนูแล้ว ยังมีครูแมนอีกคนที่คอยช่วยดูดระบายน้ำนมอยู่บ่อยครั้ง โอมจึงได้แต่ยิ้มรับบางๆ "โอมขอบคุณท่าน ผอ. มากนะครับที่เมตตาโอมขนาดนี้"
รถยนต์ของ ผอ.สมเกียรติ เคลื่อนเข้าสู่เขตบ้านสวนมณีเทวาในช่วงเย็น พ่อครูธนู ยืนพิงเสาเรือนรออยู่ด้วยสายตาคมกริบ ทันทีที่โอมก้าวลงจากรถและ ผอ.สมเกียรติเดินลงมาส่งด้วยสีหน้าที่ดู "สดชื่นและมีพลัง" ผิดปกติ พ่อครูธนูก็ยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย
"ขอบคุณมากนะครับท่าน ผอ. ที่ช่วยดูแลเมียผมเป็นอย่างดี... ตลอดสามวัน" ธนูเอ่ยเสียงเข้มพลางเน้นคำว่า 'ดูแล' จน ผอ.สมเกียรติแอบสะดุ้งเล็กน้อย
"มะ... ไม่เป็นไรครับพ่อครู ครูโอมเป็นลูกน้องคนเก่ง ผมต้องดูแลให้ดีที่สุดอยู่แล้ว" ผอ.สมเกียรติกล่าวลาก่อนจะรีบขึ้นรถออกไป
ธนูเดินเข้ามาโอบเอวโอมแล้วกระซิบข้างหู "กลิ่นไอน้ำนมทิพย์เทวาของเมียพี่... ออกมาตัวผอ.” โอมฟังแล้วสะดุ้ง “พี่ไม่ว่าอะไร...แต่ว่าวันนี้โอมจะต้อง...."พ่อครูหนุ่มจ้องหน้าอกเมียหนุ่มสุดที่รัก..และยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ ทำให้โอมรู้ทันทีว่าวันนี้คงไม่ได้ออกจากห้องนอนแน่ ๆ
ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ชอบค้าบ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ ต่อๆๆๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ พี่ธนูก่ออออ พ่อครูจัดหนักอีกแล้ว
หน้า:
[1]