มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 24 : เครื่องรางป้องกันภัย
บรรยากาศที่บ้านสวนมณีเทวาในเช้านี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดกำนันชัยวุฒิขับรถกระบะคู่ใจเข้ามาจอดเทียบถึงหน้าเรือนไทย ก่อนจะรีบก้าวขึ้นไปหา พ่อครูธนู ที่นั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตามีประกายเข้มขลัง
"พ่อครู... เรื่องนี้มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว ชาวบ้านผวาจนไม่กล้าออกจากบ้านตอนกลางคืน คดีนังหนูส้มกับรายที่สองมันประหลาดเกินไป พ่อครูพอจะรู้ไหมว่ามันคือฝีมือของอะไรกันแน่?" กำนันชัยถามพลางปาดเหงื่อบนใบหน้า
ธนูรินน้ำชาสมุนไพรส่งให้กำนัน ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำเข้ม "มันไม่ใช่ผีสางเทวดาที่ไหนหรอกกำนัน... แต่มันคือพวกเดียรถีย์ที่หลงในอำนาจมืด พวกมันใช้ 'วิชาสูบโลหิต' ซึ่งเป็นไสยดำขั้นสูง"
ธนูหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะอธิบายต่อ "พวกมันต้องการเลือดจาก หญิงสาวพรหมจรรย์ที่เกิดวันเสาร์ห้า เพื่อเอาไปทำพิธีชุบตัว เพิ่มพละกำลังอาคมไสยดำให้แกร่งกล้าขึ้น ยิ่งมันได้เลือดมากเท่าไหร่ มันยิ่งมีฤทธิ์มากเท่านั้น ช่วงนี้กำนันต้องกำชับให้พวกผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานในตำบลเราทุกคนระวังตัวไว้ให้ดี อย่าออกไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด"
กำนันชัยฟังแล้วถึงกับหน้าถอดสี "แล้วเราจะป้องกันพวกมันยังไงได้บ้างพ่อครู? ลำพังแค่เวรยามธรรมดาจะสู้กับอาคมพวกนี้ไหวหรือ?"
พ่อครูธนูหันไปหยิบถาดไม้ขนาดใหญ่ที่วางอยู่ในห้องพระ ภายในเต็มไปด้วย สายสิญจน์พุทธคุณสีขาว หลายพันเส้นที่เขาใช้เวลานั่งปรกอธิษฐานจิตสวดพระพุทธคุณอย่างเข้มขลังตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา
"นี่คือสายสิญจน์พุทธคุณ... ผมลงอาคมคุ้มกันภัยไว้ครบถ้วน" ธนูส่งถาดนั้นให้กำนันชัย "กำนันเอาไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านทุกคนในตำบล ให้พวกเขามัดไว้ที่ข้อมือหรือคล้องคอไว้ พลังพุทธคุณจะช่วยเป็นเกราะกำบัง ไม่ให้พวกไสยดำเข้าถึงตัวได้ง่ายๆ หากพวกมันมาลองดีสายสิญจน์จะกระตุกเตือนทันที"
กำนันชัยรับพานสายสิญจน์ไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบพระคุณพ่อครูมากครับ อย่างน้อยชาวบ้านจะได้มีที่พึ่งทางใจและมีของดีไว้สู้กับพวกมัน"
หลังจากกำนันชัยลากลับไปพร้อมสายสิญจน์ พ่อครูธนูก็ยืนมองออกไปทางชายป่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล เขาสัมผัสได้ว่าพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่เลือดสาวพรหมจรรย์เท่านั้น แต่เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันอาจจะยิ่งใหญ่กว่านั้น
บรรยากาศภายในโรงเรียนวัดหนองดาวเหนือช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กน้อย เมื่อครูโอมเดินสายแจกจ่าย "สายสิญจน์พุทธคุณ" ที่พ่อครูธนูทำขึ้นให้กับเพื่อนครูและนักเรียนทุกคน พร้อมกำชับให้สวมใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลาเพื่อป้องกันภัยอันตรายที่มองไม่เห็น
"ใส่ไว้นะเด็ก ๆ นี่คือของดีจากพ่อครูธนู จะช่วยคุ้มครองพวกเรานะครับ" โอมเอ่ยด้วยรอยยิ้มอิ่มบุญ แต่ในขณะที่กำลังมัดสายสิญจน์ให้นักเรียนคนสุดท้าย
"อึก...!"
โอมสะดุ้งสุดตัว มือเรียวกุมหน้าอกสีกากีที่จู่ ๆ ก็ขยายขนาดจนตึงเปรี๊ยะ พลังน้ำนมทิพย์เทวาที่สะสมมาจากบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนประกอบกับพลังศรัทธาที่แจกสายสิญจน์ ทำให้มันหลั่งไหลออกมาจนเปียกชุ่มเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว โอมรีบปลีกตัวออกมาแล้วตรงดิ่งไปยังห้องภาษา
เมื่อเข้าไปข้างในและล็อคประตูแน่นหนา โอมที่หอบหายใจถี่ด้วยความคัดตึงก็รีบกดโทรศัพท์ภายในหา ครูแมน ทันที
"พี่แมน... มาหาโอมที่ห้องภาษาด่วนเลยครับ โอมไม่ไหวแล้ว มันคัดจนจะระเบิดแล้ว!"
ไม่กี่อึดใจ ครูแมนก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องภาษา "โอม! เป็นยังไงบ้าง" ทันทีที่เห็นโอมนั่งอยู่บนเก้าอี้ครูพลางปลดกระดุมเสื้อจนเต้าเนื้อขาวผ่องดีดตัวออกมา ครูแมนก็ถึงกับตาค้าง ปทุมถันของโอมในวันนี้ดูยิ่งใหญ่และมีรัศมีสีทองจางๆ แผ่ออกมา พร้อมน้ำนมที่พุ่งเป็นสายออกมาไม่ขาดสาย
"พี่แมน... เร็วเข้า ช่วยโอมที"
ครูแมนรีบทรุดตัวลงคุกเข่าระหว่างขาของโอม ประคองสองเต้าหนักอึ้งไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานแล้วดูดดื่มอย่างรำคาญใจไม่ได้
"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก...!"
เสียงดูดนมดังระงมแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องภาษา โอมเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากแน่นพลางพึมพำด้วยความเสียวซ่าน " อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ พี่แมน แรงอีกจ๊ะ พี่แมน โอมเบาสบายเหลือเกิน"
ครูแมนดื่มกินน้ำนมทิพย์เทวาอย่างตะกรุมตะกราม พลังวิสุทธิ์ที่ไหลเข้าสู่ร่างกายทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล ขณะที่โอมเองก็รู้สึกเหมือนความเครียดและแรงกดดันจากอาคมมืดที่ปกคลุมหมู่บ้านถูกระบายออกไปพร้อมกับน้ำนม
เมื่อการดูดนมในระลอกแรกผ่านไป ความคัดตึงที่แสนทรมานเริ่มบรรเทาลง ครูแมนเงยหน้าขึ้นจากปทุมถันมหาศาล ใบหน้าของเขาดูสดใสและมีกำลังขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากการได้รับน้ำนมทิพย์เทวาเข้าไป โอมรีบหยิบกระดาษทิชชู่มาซับคราบน้ำนมที่ติดอยู่ตามริมฝีปากของเพื่อนร่วมงานอย่างเบามือ
"โอม... ขอบใจมากนะ พี่รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ทุกครั้งเลย" แมนเอ่ยเสียงพร่า พลางปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น "แต่โอม... เรื่องคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นน่ะ พี่เป็นห่วงโอมจริงๆ นะ เห็นเขาว่ากันว่ามันไม่ใช่ฝีมือคนธรรมดา ตอนนี้ในโรงเรียนเราก็ลือกันไปต่างๆ นาๆ พี่กลัวว่าถ้าโอมกลับบ้านมืดๆ ค่ำๆ จะเกิดอันตราย"
โอมยิ้มบางๆ พลางหยิบ สายสิญจน์พุทธคุณ ที่พ่อครูธนูทำขึ้นมาส่งให้แมน "พี่แมนครับ นี่ครับ... พี่มัดไว้ที่ข้อมือนะครับ พ่อครูธนูตั้งใจทำมาให้ทุกคนในโรงเรียน มันจะช่วยคุ้มครองพี่จากเรื่องร้ายๆ และสิ่งไม่ดีนะครับ"
แมนรับสายสิญจน์มามัดไว้ที่ข้อมือทันที "ขอบใจมากนะโอม พี่จะรักษาไว้อย่างดี"
แต่ทว่า เมื่อแมนก้มมองดูทรวงอกขาวผ่องของโอมที่ยังคงเปิดเปลือยอยู่ และเห็นว่ายอดอกสีหวานยังมีน้ำนมซึมออกมาเล็กน้อยตามแรงขยับกาย ความกระหายที่สะสมมานานก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แมนจับมือโอมไว้แล้วเอ่ยขอด้วยสายตาเว้าวอน
"โอม... พี่ขอพี่ดูดต่ออีกหน่อยได้ไหม? พี่ไม่ได้ดูดนมโอมมานานหลายวันแล้วนะ ตั้งแต่ก่อนงานประจำปีอีก รสชาติของโอมมันทำให้พี่ลืมไม่ลงจริงๆ พี่ขอระบายให้โอมจนเกลี้ยงทั้งสองเต้าเลยนะจ๊ะ"
โอมมองดูแมนด้วยความเมตตา เขาเห็นว่าแมนเองก็ต้องเหนื่อยกับการคุมนักเรียนและระแวงเรื่องคดีไม่แพ้กัน จึงพยักหน้าเบาๆ "ครับ พี่แมน... ถ้าพี่ต้องการ โอมก็ยินดีครับ ดูดให้หมดเลยนะ โอมจะได้เบาตัวด้วย"
แมนไม่รอช้า เขารีบซุกหน้าลงกับทรวงอกมหาศาลของโอมอีกครั้ง ครั้งนี้เขาดูดดื่มอย่างเร่าร้อนและหิวกระหายยิ่งกว่าเดิม สองมือหนาบีบเค้นเต้าเนื้อนุ่มอย่างมันมือเพื่อให้หยดน้ำนมไหลออกมาไม่ขาดสาย
"จ๊วบ... อึก... จ๊วบ... อึก... อึก..."
เสียงดูดนมดังจวบจาบก้องห้องภาษา โอมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ครู หลับตาพริ้มพลางลูบกลุ่มผมของแมนเบาๆ ความรู้สึกอุ่นซ่านที่ถูกดูดดึงทำให้โอมเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัส
ขณะที่แมนกำลังดูดดื่มน้ำนมทิพย์เทวาจากเต้าของโอม
“ขอเรียนเชิญคุณโอม มาที่ห้องธุรการด้วยค่ะ! ขอเรียนเชิญคุณโอม มาที่ห้องธุรการด้วยค่ะ!”
แม้จะมีเสียงประกาศเรียกชื่อด่วนจากลำโพงโรงเรียน แต่เมื่อเห็นสายตาที่เว้าวอนและความหิวกระหายของครูแมน โอมก็ใจอ่อนเกินกว่าจะผลักไสได้ เขาตัดสินใจปล่อยให้แมนระบายน้ำนมทิพย์จากอกให้จบสิ้นเสียก่อน เพราะหากออกไปในสภาพที่เต้านมยังคัดตึงและมีรอยซึมแบบนี้
"พี่แมน... รีบหน่อยนะครับ ทางห้งธุรการประกาศเรียกโอมแล้ว" โอมกระซิบเสียงพร่าพลางแอ่นอกรับริมฝีปากของแมนที่ยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง
ครูแมนเร่งจังหวะการดูดดื่ม สองมือบีบเค้นเต้าเนื้อนุ่มหนักสลับเบาเพื่อคั้นเอาหยดน้ำนมที่ค้างอยู่ออกมาให้หมด เสียง "อึก... อึก..." ดังรัวอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเต้าที่เคยแข็งเปรี๊ยะเริ่มนิ่มสลวยลง แมนจึงถอนริมฝีปากออกมาพร้อมคราบน้ำนมที่ติดอยู่ที่มุมปาก เขาดูมีพลังขึ้นมาก แววตาที่เคยอ่อนล้ากลับมาเป็นประกายสดใส
"ขอบใจมากนะโอม... พี่อิ่มและมีกำลังขึ้นเยอะเลย ไปกันเถอะ " แมนช่วยโอมจัดแจงติดกระดุมเสื้อสีกากีให้เข้าที่ ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบเดินออกจากห้องปฏิบัติการทางภาษาไปยังห้องธุรการ
สนุกมากครับ คิดถึงครูแมน ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ ดีๆๆๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]