จุดเริ่มต้นของผมกับพ่อ 4
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย fog เมื่อ 2026-2-12 15:55หลังจากวันนั้นผมเริ่มเก็บตัวเงียบและไม่ยอมพูดจากับพ่อ ผมโกรธพ่อมากที่เคยรับปากว่าจะไม่ทำแล้วแต่ก็ทำ แต่ผมก็ไม่อยากให้แม่มารับรู้เพราะแม่ต้องเสียใจมากผมเลิกที่จะรับรู้เรื่องพวกนี้โดยเป็นคนที่เก็บตัวเงียบไปช่วงนึง ในขณะเดียวกันพ่อผมก็เริ่มจะไม่กลับบ้านในวันศุกร์แล้ว อ้างว่างานเยอะบ้าง ไปส่งของบ้าง ซึ่งมันมีแค่ตัวผมที่รู้ดีกว่าใคร เวลาผ่านมาหลายเดือนผม เริ่มห่างเหินกับพ่อ มากคือแทบจะไม่คุยกันเลยไหนจะต้องเตรียมสอบขึ้นม.ปลายอีกแถมผมยังค่อนข้างที่จะติดแฟนอีกแฟนผมเธอชื่อมุกเป็นเพื่อนในโรงเรียนผมนี่แหละความรักกำลังไปถึงขั้นป๊อปปี้เลิฟเลย
(ถึงตรงนี้จะเล่าข้ามเลยๆนะครับไม่มีเหตุการณ์ไรสำคัญ) ค่ำวันหนึ่งผมกลับจากติวสอบ กลับมาถึงบ้านเห็นแม่เผาเสื้อผ้าของพ่อแล้วก็ร้องให้ ผมก็คิดในใจว่าชิบหายละหรือว่าแม่จะรู้เรื่องชู้รักของพ่อแล้ว และไม่นานพ่อก็ขับมอเตอร์ไซต์มาแล้วก็ถูกแม่ตบตี แล้วไล่ออกจากบ้าน มันเป็นความรุนแรงที่คนเป็นลูกแบบผมได้แต่ยืนดูเฉยๆพ่อผมออกจากบ้านไป วันรุ่งขึ้นผมตัดสินใจนั่งรถโดยสารไปที่ไซต์งาน แต่ไม่เจอพ่อ เจอแต่พี่โจเลยถามว่าพ่อไม่มาที่นี่หรอ พี่โจบอกว่าไม่ได้มานะ ลาออกกลับเข้ากรุงเทพไปแล้วเมื่อผมได้ยินอย่างนั้นคงคิดว่าพ่อคงไปแล้ว หละ และจะไม่หาคำตอบว่าทำไม เลยขอกลับมาดูแลความรู้สึกของแม่ เวลาผ่านไปนานมาก โดยผมไร้การติดต่อจากพ่อเลย ก็เจอพี่โจบ้าง ลุงอู๋บ้าง ที่ทำงานเก่าพ่อ แต่ตัวพ่อนั้นผมก็ติดต่อไม่ได้แต่ก็มีฝากคนนั้นคนนี้มาบอกผมว่า คิดถึงผมถามชีวิตความเป็นอยู่ของผม ซึ่ง ณ ตอนนี้ผมโครตเกลียดพ่อเลยที่ทิ้งผมไป ชู้มันทำให้ครอบครัวคนแตกแยกมาเยอะอันนี้อยากฝากเป็นอุทาหรณ์ ว่าเด็กคนนึงต้องมามีชีวิตลำบาก ครอบครัวแตกแยกเพราะชู้ ยังไม่จบ ผ่านมา 3 ปีผมอายุ 18 ย่างเข้า 19 บังเอิญ แอดมิดชั่นเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่กรุงเทพแห่งได้รบเร้าแม่อยู่นาน กว่าจะมาได้ เพราะค่าใช้จ่ายสูง ไหนจะค่าเทอม ค่าหอส่วนแม่ผมอยู่ที่บ้านที่ต่างจังหวัด ถึงแม้จะมีแฟนใหม่ตอนแรกผมก็ไม่อยากให้มีหรอก แต่ผมก็สงสารแม่ที่ต้องอยู่คนเดียวแต่รายได้ก็ไม่ได้มาก วันหนึ่ง ผมทำกิจกรรมที่มหาลัยตามประสาของเด็กปีหนึ่งเสร็จ ผมเดินออกรั้ว มหาลัยพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ผมตกใจมาก รู้ไหมว่าผมเจอใครผมเจอพ่อของผมเอง แม้เวลาผ่านไป 3 ปีแต่หน้าตา รูปร่างพ่อก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากเท่าไหร่ผมจำได้ดีในตอนนั้นความรู้สึกมันหลากหลายทั้งตกใจ อึดอัด อยากกอด อยากดเดินหนี จนพ่อพูดขึ้นมาว่า “วินพ่อขอคุยด้วยหน่อยลูก”ที่ผ่านมาพ่อบอกว่า พ่ออยากมาหาผมมาตตลอด แต่ก็ถูกแม่กีดกันไว้ แต่ผมก็ไม่ได้เชื่อพ่อหรอกนะผมพยายามเดินหนี แต่พ่อก็เดินตาม พ่อจับแขนผมแล้วมากอด ตอนนั้นน้ำตาพ่อซึมพ่อบอกว่าพ่อมีลูกคนเดียวในชีวิต วินอย่าทำแบบนี้กับพ่อเลยพ่อรู้ตัวว่าพ่อทำผิดกับแม่ผมและก็ผมมากผมพึ่งเข้าใจว่า ความเป็นพ่อลูกมันตัดกันยังไงก็ไม่ขาดผมเลยพึ่งเข้าใจวันนี้ ความโกรธที่มันเคยมีมันสลายหายไปหมด ทิ้งไว้แต่ความเบาสบายโล่งใจแต่ความรู้สึกผูกพันธ์มันอาจเหลือไม่มากแล้วพ่ออาสาไปส่งผมที่หอ กับรถกระบะเก่าๆคันเดิม แต่ระว่างนั่งรถเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันเลย ผมได้แต่นั่งเงียบส่วนพ่อก็พยายามชวนคุย หลายอย่าง ผมก็ตอบแบบขอไปที จนมาถึงหอพักผม พ่อก็ถามนั่นนี่ค่าหอเท่าไหร่ ใครจ่าย
ผ่านมาระยะพ่อเริ่มติดต่อกับผมบ่อยขึ้น จนวันหนึ่งผมโทรไปหาค่าหอแม่ แม่บอกผมว่า "อีกสักสองวันได้ไหมลูกเพราะว่ารอเงินลูกค้าที่เซนเอาของไปมาใช้หนี้"จังหวะนั้นผมสงสารแม่จับใจ เป็นแค่แม่ค้าขายของชำต้องส่งเงินให้ผมเดือนละ เกือบ หมื่นทุกเดือน ตอนนั้นมันหมดหนทางแล้วจริงๆ ผมต้องลดศักดิ์ศรี เอ่ยปากขอพ่อ พ่อก็ให้ผมอย่างไม่รีรอ แต่แกบอกว่า เดือนหน้าให้ไปอยู่กับแก เพราะ ห้องเช่าของพ่อ ไกล้มหาลัยเหมือนกันเวลามันผ่านไปสักพักแล้วความโกรธที่มีมันก็ลดลงมากแล้ว และด้วยสภาพทางการเงิน ผมก็คงต้องไปอยู่กับพ่อ ยังไงพ่อกับผมก็สนิทกันตอนเมื่อผมยังเด็ก พ่อก็รักผมมากเหมือนกัน จนผมย้ายมาอยู่กับพ่อ เป็นอพาร์ทเม้นที่พักสวสดิการพนักงาน 1 ห้องนนอน 1ห้องน้ำ 1ห้องนั่งเล่น บริษัทเก่าของแก ผมย้ายเข้ามาทุกคนก็ต่างมองหน้าผม ว่าผมเป็นใคร พ่อก็แนะนำให้เพื่อนบ้านแกรู้จักพอแกกลับมาที่ทำงานเดิมพ่อก็เป็นนายช่างคุมงาน ตามไซต์งานแล้ว ไม่ได้ขับรถเหมือนเดิม และพ่อก็ดูสะอาดสะอ้านขึ้น
และหนังมันก็เหมือนฉายซ้ำ
คืนแรกที่ผมเข้ามาอยู่ พ่อก็เอาฟูกมาปูให้ผมข้างๆ ฟูกแกแกถามว่า "วินนอนได้ใช่ไหม" ผมบอกว่าที่นอนที่บ้านก็แบบนี้นอนได้ครับผมนั่งนิ่งที่โซฟาในหิ้องรับแขกเล่นมือถือ พ่อก็นั่งข้างดูทีวี พอแกเห็นแกก็ทัก ยังใช้มือถือเครื่องที่แกวื้อให้อยู่หรอลูก ผมก็บอกว่า ผมไม่มีเงินซื้ัอใหม่หรอกครับ ต้องเอาเงินไว้เรียน แกก็เอามือลูปหัว บอกว่าลูกพ่อโตขนาดนี้แล้วหรอ"เสียดายที่พ่อไม่ได้อยู่ด้วยในทุกช่วงเวลา"
ผมได้ยินแบบนั้นก็โกรธเลยครับ ผมกระแทกแซะออกมา"ถ้าพ่อไม่มีชู้ ครอบครัวเราก็คงไม่พังแบบนี้ครับ" จังหวะนั้นพ่ออึ้งไปเลยครับ ผู้ชายเจ้าอารมณ์ โผงผาง เป็นคนอื่นคงโดนต่อยไปแล้วแต่ปฏิกิริยาแกกลับเปลี่ยนไป แกดันคว้าผมมากอดละบอกว่า พ่อขอโทษนะลูก พ่อขอโทษจริงๆ ผมเริ่มงง ผมก็เลยถามว่า พ่อไม่โกรธผมหรอ พ่อไม่คิดหรอว่าผมเป็นคนที่ฟ้องแม่
พ่อส่ายหัว "ไม่ใช่วินหรอก ไม่ใช่แน่นอน เป็นเพราะพ่อเอง"ผมเริ่มงง "แล้วแม่เห็นรูปพ่อกับพี่บีได้ไง" ผมหยุดนิ่งมองหน้าผม"รูปพ่อกับพี่บี "สีหน้าพ่อเริ่มแย่ เหมือนคนกลัวบางอย่าง เหงื่อเริ่มตก "รูปอะไรนี่วินเห็นตอนไหน" ผมก็เล่าให้ฟังตอนนั้นที่พ่อเมาอาบน้ำ ผมเลยได้เห็นรูปในมือถือพ่อ พ่อผมพยายามนึกมันก็ผ่านมา 3 ปีกว่าแล้วผมก็เลยเปิดมือถือผม เพราะรูปนั้นผมเก็บไว้มาโดยตลอด ผมเปิดเมนูรูปที่ซ่อนไว้ แล้วโชว์รูปที่พี่บีนั่งควยให้พ่อ ให้พ่อดู พอพ่อเห็นรูปนั้นแกก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่วินคงเห็นหมดแล้ว ช่างมันเถอะมันผ่านมาแล้ว
ทีนี้จังหวะมันแม่งโครตโบ๊ะบะพ่อดึงมือถือจากมือผมไป กะว่าจะไปดูรูปชัดๆแต่มันเป็นรูปที่อยู่ในเมนูซ่อนอยู่ไงพ่อกดเลื่อนไปข้างๆ อยู่ดีๆ แกก็ลุกยืนขึ้น ผมพยายามที่จะกระชากมือถือคืนมาแต่ แกเอาเอามือยันไว้ แล้วแกก็คืนโทรสัพท์ให้ผมตอนนั้นผมที่เป็นฝ่ายคุมเกมส์ กลับมาเป็นรองทันที
พ่อผมบอกว่า เอ้านี่ลูกพ่อโตกว่าที่คิดนะแกก็หัวเราะ ผมรีบตอบว่า ได้ตัวอย่างไม่ดีมาไง
ทีนี้พ่อพูดีๆครับบอกว่า ที่พ่อเลิกกับแม่เพราะผู้หญิงอีกคนที่ชื่อบุญ เป็นเมียน้อย ไม่ใช่พี่บีหรอก คนนั้นพ่อแค่เอาเฉยๆ พ่อเลยไม่เคยโกรธวิน ที่แม่จับได้เพราะผู้หญิงที่ชื่อบุญ นั่นโทรมาหาแม่ต่างหากหลังพ่อติดพี่บี เลยไม่ได้ไปหาเขาเลย เขาเลยน้อยใจและ โทรมาหาแม่ จนความลับแตก
ทุกอย่างเหมือนจะสงบลง มันแปลกทำไมผมถึงมีอารมณ์ที่จะคุยเรื่องพวกนี้กับพ่อต่อ ควยผมในกางเกงก็เริ่มตั้งเค้านูนๆเป็นลำนิดๆ
ผมเลยถามต่อว่า ผู้หญิงพวกนั้นหละไปไหน หมด พ่อก็บอกว่า ตั้งแต่พ่อย้ายมากรุงเทพ พ่อก็เลิกติดต่อหมดเลยผมเลยถามต่อว่าแล้วพ่อไม่เหงาหรอ ไม่มีแฟนใหม่หรอแกก็บอกว่าไม่อยากทำให้ใครเสียใจแบบแม่อีก เลยเลือกจะอยู่คนเดียว ผมพูดแขวะ อีกว่า อย่างพ่อเนี่ยนะ จะอยู่คนเดียวขนาดมีเมียยังมีชู้เลย แกก็ถอนหายใจ "ว่าพ่ออีกละ" แกพูดว่า อยู่คนเดียวเป็นโสด แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาใครแกเอื้อมมือไปหยิบถึงขยะเล็กๆ มาวางตรงหน้าผมโอโห ในนั้นมีแต่เปลือกซองถุงยางกับถุงยางใช้แล้ว กระดาษทิชชู่ที่เปื้อนน้ำว่าว บางถุงยังมีน้ำขังอยู่เลย แกบอกว่า นี่ไง
ไว้มาเล่าต่อครับบบบบเรื่องแม่งยาวชิบหาาย ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รอตอนต่อไปนะครับ อ่านจบไม่รู้จะพูดยังไงดีนะ..ดีแล้วที่ผ่านช่วงเวลานั้นมาอย่างเข้มแข็งและเติบโตขึ้น เรื่องบางเรื่องไม่อาจจะหวนกลับไปแก้ไขอะไรได้ ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปเลย..แต่มองในด้านดี พ่อก็ยังอยู่และยังรักลูกดังเดิม เพียงแต่บางเรื่องมันก็เป็นความสุขส่วนตัวของผู้ใหญ่ครับ ทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง..จริงๆมองอีกมุมก็ถือโอกาสเรียนรู้ประสบการณ์จากพ่อบ้างก็ได้นะ เผื่อพ่อใจดีช่วยสอนเทคนิคดีๆเสียวๆบ้างครับ อิอิ ขอบคุณครับ
สนุกมากครับ {:5_139:} ขอบคุณครับ ดีต่อใจมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ลุ้นต่อ จะเข้าเรื่องตอนไหน ปูมาหลายตอนละ ตามต่อไป 555 ขอบคุณครับ ร ต นนต่ ไป จะเป็นยังไงต่อไป