ในยามค่ำที่โลกด้านนอกเงียบสงบ ห้องทำงานของมาร์กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ร้อนรุ่มและกระอักกระอ่วน เสียงปลายนิ้วมาร์กระทบแป้นพิมพ์ช้า ๆ เป็นจังหวะเดียวที่ได้ยินในห้อง จนกระทั่งเสียงบานประตูเลื่อนแผ่วเบาดังขึ้น
“พี่มาร์... ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ”
เสียงของนีน่าแฝงรอยยียวนในน้ำเสียง แต่สายตานั้น ซุกซนเกินกว่าจะเรียกว่ามาแค่ถามไถ่ มาร์หันเก้าอี้มาช้า ๆ ดวงตาคมดุดันปรายมองผ่านกรอบแว่นลงมาหานีน่า ไม่พูดสักคำ แค่แววตานั้นก็พอจะทำให้นีน่ารู้สึกเหมือนถูกลากไปกดทั้งตัว
นีน่าเดินเข้ามาใกล้ มือไขว้หลังอย่างคนไม่คิดอะไร แต่ริมฝีปากนั่นกำลังยิ้มเจ้าเล่ห์
“นีน่าก็แค่อยากให้พี่มาร์พักผ่อนบ้างอะ~”
ยังไม่ทันที่คำพูดจะจบ ร่างเล็กก็ถูกคว้าจับหมุนเข้าหา แรงของมาร์หนักแน่นเสมอ เอวบางถูกล็อกไว้แน่น ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในแววตานีน่า...เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะลงโทษหรือจะกลืนกินทั้งตัว
“ถ้าจะมาทำเสียงแบบนั้น พี่จะถือว่าเป็นคำเชิญตรง ๆ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับกระซิบชิดใบหู นีน่าขนลุกวาบ ริมฝีปากที่กำลังจะแย้งกลับถูกจูบกลืนลงไปอย่างรุนแรงทันที
ริมฝีปากของมาร์ทั้งแน่น ทั้งลึก ลิ้นร้อนตวัดกวาดไม่ปล่อยช่องว่างให้นีน่าตั้งตัว มือหนึ่งของเขาล็อกท้ายทอยไว้ ส่วนอีกข้างจับเอวนีน่าแน่นจนเหมือนจะฝังรอยนิ้วไว้ใต้ผ้า
นีน่าครางในลำคอ แขนสั่นน้อย ๆ ก่อนจะทุบไหล่เขาเบา ๆ แบบไม่จริงจัง มาร์ผละออกมาแค่ครู่ มือที่เคยจับเอวกลับเลื่อนไปด้านหลัง ล้วงเข้ากระเป๋าเสื้อหยิบเข็มขัดหนังเส้นเก่ามา
“คืนนี้ไม่ต้องใช้มือเองหรอก”
เสียงเขาเย็น แต่แฝงด้วยความกร้าว ก่อนที่นีน่าจะรู้ตัว ข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกมัดไว้เหนือศีรษะ แล้วมาร์กดร่างเล็กลงกับพนักเก้าอี้หนังในห้องทำงาน
“จะทำในนี้เลย?”
เสียงถามนั้นสั่นพร่า ยั่วยวนโดยไม่ต้องพยายาม มาร์ไม่ตอบ เขาเพียงก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอ ก่อนจะขบเม้มแรงพอให้เกิดรอยแดง นีน่าสะดุ้งเฮือก เสียงครางเล็ดลอดริมฝีปาก
มาร์ใช้ริมฝีปากลากไล่ลงต่ำ ขณะที่มือสอดเข้าใต้ชายเสื้อนีน่า ผิวเนื้อร้อนวาบจนรู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย เสื้อผ้าเริ่มถูกปลดออกช้า ๆ ชวนทรมาน เสื้อเชิ้ตที่นีน่าใส่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ร่างบางจึงเผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียนที่หอบแรง
หน้า:
[1]