มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 15: พ่อครูธนูเก็บตัวบำเพ็ญ พนาฤทธิ์ทำหน้าที่แทน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ohmfany14 เมื่อ 2026-1-29 16:15พ่อครูธนูคิดจะเก็บตัวไปบำเพ็ญตบะเพิ่มพลังวิญญาณและอาคมของเขาแกร่งมากขึ้น เขาได้จับญาณฤกษ์ดีแล้ว ต้องเก็บบำเพ็ญตบะ 7 วัน
ก่อนจะถึงเวลาที่กำหนดไว้ พ่อครูธนูตัดสินใจเรียก โอม เมียหนุ่มสุดที่รักเข้าไปในห้องพระส่วนตัว เพื่อทำการ "รับพลังและมอบความรัก" เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่ศีลพรตอย่างเคร่งครัดที่ป่าท้ายวัดหนองดาวเหนือเป็นเวลา 7 วัน ซึ่งในช่วงเวลานั้นเขาจะต้องตัดขาดจากกิเลสและสัมผัสทางกายโดยสิ้นเชิง
"โอมเอ๋ย... พี่ต้องไปบำเพ็ญตบะเพื่อเสริมอำนาจให้ประคำมุกนิลกาฬ 7 วันนี้พี่จะไม่ได้กอดไม่ได้เห็นหน้าเจ้า" พ่อครูธนูเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความอาวรณ์ "คืนนี้... พี่ขอให้เจ้าปรนนิบัติพี่ให้เต็มกำลัง ให้พี่ได้จดจำรสสัมผัสของเจ้าไว้เป็นกำลังใจยามอยู่ในป่า"
พ่อครูธนูประคองร่างของโอมให้นั่งบนตักแกร่ง ท่ามกลางแสงเทียนที่สั่นไหวในห้องพระ เขาปลดอาภรณ์ของเมียรักออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเต้าปทุมถันกายบริสุทธิ์ที่งดงามนวลตา ทรวงอกมหาศาลส่ายไหวรุนแรงตามจังหวะการเคลื่อนไหว พ่อครูธนูก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะครอบริมฝีปากลงบนปทุมถันสีหวาน ดูดดื่มน้ำนมทิพย์อย่างหนักหน่วงและรุนแรงราวกับจะสูบเอาวิญญาณของโอมเข้าไปในกาย
"อึก... อึก... อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ... พี่ธนู..." โอมครางหอบ กอดศีรษะสามีของตนไว้แน่น แสงสีทองจากประคำนิลกาฬสว่างวาบตามจังหวะการดูดดึง
เมื่อพลังน้ำนมทิพย์เทวาไหลเวียนจนทั่วร่าง พ่อครูธนูจึงเริ่มบทรักอย่างเร่าร้อน เขาจับโอมพลิกคว่ำลงกับพื้นพรมหน้าแท่นบูชา แล้วสอดแทรกความแข็งแกร่งเข้าสู่กายของโอมอย่างสุดรักสุดคิดถึง จังหวะที่กระแทกกระทั้นเต็มไปด้วยความหมายและการฝังรอยรักเอาไว้ทั่วเรือนร่าง น้ำนมทิพย์จากอกของโอมพุ่งกระจายเปรอะเปื้อนพื้นห้องและร่างกายของทั้งคู่ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วพิธี
"โอม... พี่รักโอมนัก" ธนูคำรามก่อนจะปลดปล่อยพลังงานวิสุทธิ์เข้าสู่กายโอมจนล้นปรี่ เพื่อเป็นการฝังอาคมคุ้มครองไว้ในตัวเมียรักตลอด 7 วันที่เขาไม่อยู่
เมื่อรุ่งสางมาถึง พ่อครูธนูที่แต่งกายด้วยชุดขาวสะอาดตา คล้องสร้อยประคำมุกนิลกาฬ 108 เม็ดที่บัดนี้ดูมีรัศมีเข้มขลังขึ้นกว่าเดิม เดินออกจากบ้านมณีเทวามุ่งหน้าสู่ป่าท้ายวัดหนองดาวเหนือ โดยมีโอมเดินมาส่งด้วยแววตาละห้อย
"7 วันนี้... โอมจงอยู่กับไอ้เข้ม และ คนงานที่บ้าน อย่าออกไปไหนยามวิกาล พนาฤทธิ์จะคอยดูแลสวน ส่วนพี่... จะบำเพ็ญจิตส่งกระแสความคุ้มครองมาให้"
พ่อครูธนูหันหลังกลับและก้าวเดินเข้าสู่พงไพรหายลับไปในม่านหมอก ทิ้งให้โอมยืนกอดอกที่ยังคงคัดแน่นด้วยน้ำนมอยู่หน้าบ้านสวน
หลังจากที่พ่อครูธนูหายลับเข้าไปในม่านหมอกของป่าท้ายวัด ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมบ้านสวนมณีเทวาทันที โอมเดินกลับเข้าบ้านด้วยท่าทางอิดโรย ใบหน้าหวานแดงซ่านและหายใจหอบถี่ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกอดประคองทรวงอกมหาศาลของตนไว้ เพราะหลังจากที่เสพสุขกับพ่อครูธนูอย่างหนักหน่วงเมื่อครู่ พลังน้ำนมทิพย์เทวากลับยิ่งถูกกระตุ้นจนผลิตน้ำนมทิพย์ออกมามากกว่าปกติหลายเท่า
"อึก... เจ็บ... พี่เข้ม โอมเจ็บหน้าอกเหลือเกินครับ" โอมครางแผ่ว ร่างกายสั่นสะท้านเพราะความคัดตึงที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด
เข้มที่เดินตามหลังมาติดๆ เห็นอาการของเจ้านายหนุ่มที่เขาเทิดทูนและหลงใหลก็อดรนทนไม่ได้ เขาเห็นเสื้อสีกากีของโอมตึงเปรี๊ยะจนกระดุมเม็ดบนกระเด็นหลุดออก เผยให้เห็นเนื้อนมขาวโพลนที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิด กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์ที่เข้มเพิ่งได้ลิ้มลองไปเมื่อวานโชยเข้าจมูกจนเขาใจสั่น
"คุณโอมครับ!... ให้กระผมช่วยนะครับ พ่อครูไม่อยู่ตั้ง 7 วัน ถ้าคุณหนูปล่อยไว้อย่างนี้ต้องไข้ขึ้นแน่ ๆ" เข้มอาสาเสียงพร่า แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความต้องการที่ปิดไม่มิด
เขาประคองโอมไปที่ตั่งไม้ตัวใหญ่ในห้องรับแขก โอมพยักหน้าอนุญาตอย่างทรมาน เข้มไม่รอช้า รีบช่วยปลดเสื้อผ้าของโอมออก ทันทีที่บราเซียลูกไม้สีหวานถูกรั้งลง ปทุมถันมหาศาลคู่โตก็ดีดตัวออกมาส่ายไหวอย่างรุนแรง ยอดอกสีชมพูเข้มชูชันแข็งเป็นไตและมีน้ำนมสีขาวทองพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสายยาวเปรอะเปื้อนหน้าท้องและต้นขาของโอม
"โอ้ว... คุณโอมครับ มันเยอะขนาดนี้เลยหรือครับ" เข้มอุทานด้วยความตกใจและหลงใหล
เข้มคุกเข่าลงระหว่างขาของโอม มือหนาที่หยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยพลังจากการดื่มน้ำนมทิพย์เข้าประคองเต้าหนักอึ้งทั้งสองข้างไว้ แล้วอ้าปากกว้างครอบครองยอดอกข้างหนึ่งเข้าสู่ปากทันที เขาเริ่มดูดดื่มอย่างกระหายแรง รีดเค้นเต้านมเนื้อนุ่มด้วยความชำนาญเพื่อช่วยระบายความเจ็บปวดให้โอม
"จ๊วบ... อึก... อึก... อ๊าส์"
โอมเชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่าน มือเรียวขยำลงบนบ่ากำยำของเข้ม "พี่เข้ม... แรงอีกครับ ดูดให้เกลี้ยงเลยนะจ๊ะ อื้อออ... โอมค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว"
เข้มสลับดูดดื่มทั้งสองข้างอย่างไม่รู้จักอิ่ม พลังน้ำนมทิพย์เทวาที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเข้มทำให้เขารู้สึกเหมือนมีกำลังวังชาดุจช้างสาร ในขณะที่พ่อครูธนูบำเพ็ญศีล เข้มจึงทำหน้าที่ทั้งเป็นเครื่องระบายความทรมานให้โอมอย่างเต็มตัว
บรรยากาศคืนแรกที่ไร้เงาของพ่อครูธนูช่างเงียบเหงาและน่าหวั่นใจกว่าที่คิด แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลงมายังเรือนไม้สักทองกลับทำให้โอมรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก แต่สิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าความเหงา คือร่างกายของโอมที่เริ่มประท้วงอย่างหนัก
ภายในห้องนอนที่กว้างขวาง โอมนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงไม้หลังใหญ่ ทรวงอกมหาศาลทั้งสองข้างบัดนี้ขยายขนาดจนคัดตึงแข็งดุจหินผา ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วปทุมถันจนโอมต้องปลดกระดุมชุดนอนออกทั้งหมดเพื่อระบายความร้อน น้ำนมทิพย์ไหลซึมออกมาจนเปียกชุ่มผ้าปูเตียง ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้อง
"อือ... พี่ธนูจ๊ะ โอมเจ็บเหลือเกิน..." โอมครางแผ่วพลางกอดตัวเอง
โอมมองไปยังประตูห้อง ใจหนึ่งก็อยากจะเรียก พี่เข้ม ให้ขึ้นมาช่วยระบายน้ำนมเหมือนเมื่อตอนเย็น แต่ความรู้สึกในใจกลับรั้งเขาไว้ โอมรู้ดีว่าคนงานทุกคนในบ้านสวนทำงานหนักมาทั้งวันเพื่อให้บ้านปลอดภัยในวันที่พ่อครูไม่อยู่ หากเขาเรียกเข้มมาอีก เข้มคงแทบไม่ได้หลับได้นอนเพื่อทำหน้าที่ "แม่ทัพ" และ "เครื่องสูบน้ำนม" ไปพร้อมกัน โอมรู้สึกสงสารและเกรงใจคนงานทุกคนที่ต้องตรากตรำเพื่อเขา
ทว่า... ในขณะที่โอมกำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่นั้นเอง แสงสีฟ้าจาก แหวนมณีห้าสี บนนิ้วของเขาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับไอเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง
ทันใดนั้นเอง ร่างสีเขียวมรกตที่ดูสง่างามของ พนาฤทธิ์ ก็ปรากฏขึ้นที่ปลายเตียง รุกขเทวดาหนุ่มคุกเข่าลงด้วยความเคารพ เขาได้กลิ่นน้ำนมทิพย์และรับรู้ถึงความร้าวรานของกษีรามานพผ่านทางรากไม้ที่เชื่อมต่อกับพื้นเรือน
"ท่านกษีรามานพ ไม่ใช่สิ ท่านโอม... ท่านอย่าได้ฝืนทนจนธาตุขันธ์แตกสลายเลย" พนาฤทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หากท่านเกรงใจพวกมนุษย์ที่เหนื่อยล้า ข้าพเจ้าผู้เป็นเทวดาอาศัยพลังจากท่านเพื่อดำรงชีพ ขอรับหน้าที่สลายความทุกข์ทรมานนี้ให้ท่านเอง"
โอมปรือตามองอย่างอ่อนแรง "พนาฤทธิ์... ท่านจะช่วยผมเหรอ?"
"ข้าพเจ้ามิอาจเห็นท่านเจ็บปวดได้ พลังของท่านคือพลังของข้าพเจ้า"
พนาฤทธิ์เคลื่อนกายเข้ามาใกล้เตียง มือทิพย์ที่เย็นสดชื่นประคองปทุมถันมหาศาลของโอมไว้อย่างเบามือ ก่อนจะโน้มตัวลงใช้ปากทิพย์รองรับน้ำนมที่กำลังพุ่งพรายออกมา การดูดดื่มของเทวดานั้นนุ่มนวลราวกับสายลมพัดผ่าน แต่กลับทรงพลังในการดึงเอาความเจ็บปวดออกไปได้อย่างชะงัด
"อึก... อึก... อึก..."
เสียงพนาฤทธิ์ดูดดื่มน้ำนมทิพย์ดังแว่วท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน รุกขเทวดาหนุ่มใช้เรียวลิ้นอุ่นชื้นตวัดวนรอบฐานยอดอกอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น พลังกษีราเทวาสีขาวนวลขนาบรัศมีทองไหลพุ่งเข้าสู่ลำคอของพนาฤทธิ์ประดุจสายน้ำทิพย์ที่ช่วยเติมเต็มทิพยอำนาจให้แก่เขา โอมรู้สึกได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเทวดา ซึ่งช่วยดับความร้อนรุ่มจากการคัดเต้าได้อย่างอัศจรรย์
"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ... พนาฤทธิ์... เย็นจังเลย... โอมเริ่มรู้สึกสบายตัวขึ้นแล้ว" โอมเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้มือเรียวขยำเส้นผมสีนิลของรุกขเทวดาเบาๆ
พนาฤทธิ์ไม่ได้เร่งรีบ เขาดูดดื่มน้ำนมจากเต้าทั้งสองข้างสลับไปมาอย่างใจเย็น จนกระทั่งทรวงอกมหาศาลที่เคยแข็งดุจหินผาเริ่มอ่อนนุ่มลงและเข้าสู่สภาวะผ่อนคลาย เมื่อเห็นว่าโอมหายจากอาการทรมานแล้ว รุกขเทวดาหนุ่มจึงค่อยๆ ผละออกพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยคราบน้ำนมที่ติดอยู่บนยอดอกอย่างถะนุถนอม
เขาล้มตัวลงนอนเคียงข้างโอมบนเตียงกว้าง วงแขนแกร่งที่ดูโปร่งแสงสอดเข้าใต้ลำคอระหงแล้วรวบตัวโอมเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอันอบอุ่น พนาฤทธิ์ใช้มืออีกข้างลูบไล้แผ่นหลังเนียนเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อปลอบประโลม
"หลับเสียเถิดท่านกษีรามานพ... ข้าพเจ้าจะอยู่เคียงข้างท่าน เป็นลมหายใจ เป็นโล่กำบัง และเป็นหมอนหนุนให้ท่านในคืนที่ท่านพี่ภารดาไม่อยู่" พนาฤทธิ์กระซิบแผ่วข้างใบหู
โอมซุกหน้าลงกับแผงอกที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายป่าเขาลำเนาไพร ความเย็นสบายจากกายทิพย์ของพนาฤทธิ์ทำให้โอมรู้สึกปลอดภัยและเคลิ้มหลับไปในที่สุด ท่ามกลางอ้อมกอดของรุกขเทวดาผู้ซื่อสัตย์ที่เฝ้าพิทักษ์ดวงใจของเขาตลอดทั้งคืน
ต่อๆๆๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณมากครับ เนี่ยต่เข้มอดได้เย็ดอีกละ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
มีคนช่วยเพิอ่มอีก1 ขอบคุณครับ สนุก
หน้า:
[1]