เล่ห์ภุชงค์ (บทกลอน)
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย NOOFONG เมื่อ 2026-1-28 15:20"อันอนงค์ย่างเยื้องชำเลืองมอง ดั่งแสงทองส่องใจให้โหยหา
เปรียบสุริยนเห็นเดือนเยือนนภา ปรารถนาเพียงเจ้าเฝ้าภิรมย์
พักตร์พริ้มเพราเย้ายวนชวนหลงใหล งามจับใจล้ำเลิศเกิดสุขสม
โอษฐ์เอิบอิ่มยิ้มพรายน่าเชยชม เกศาผมปลิวสยายกรายลงมา
แม้นแผ่นดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่อาจหยุดรักเจ้าเฝ้าห่วงหา
ขอฝากถ้อยร้อยเรียงเพียงกานดา ตราบชีวาอาสัญนิรันดร
ถึงพี่เป็นปิ่นเกล้าเจ้านคร สถิตซ่อนกายาใต้บาดาล
สืบสายวงศ์พงศ์พันธุ์แห่งตำนาน มหาศาลศักดาพญานาคี
แต่มิอาจทานทนมนต์มนุษย์ ใจแทบทรุดหยุดรักภักดิ์โฉมศรี
ขอละทิ้งถิ่นฐานวิมานมี ขึ้นธานีครองคู่ได้อยู่กิน
ยอมสละกายสิทธิ์ฤทธิ์เดชา ปรารถนาแนบเนื้อลงเดินดิน
ถอดดวงแก้วแวววับที่ซับริน ประกาศสิ้นศักดานาคีไท
ด้วยยอดชู้คู่ชมสมสมัย เป็นหน่อไท้ธรณินปิ่นไอศูรย์
แอบสัมพันธ์ฉันท์ชู้คู่อาดูร ความถึงสูรย์นเรศวรล้วนอับอาย
ชาวประชาตราหน้ามิรู้หาย ว่าลดกายเกลือกกลั้วมั่วเดรัจฉาน
เสียงเล่าลืออื้ออึงทั่วทิศกาล ช่างสามานย์วิปริตผิดเผ่าพันธุ์
หารู้ทันความจริงสิ่งซ่อนเร้น ที่มองเห็นเป็นงูอยู่ไพรสัณฑ์
คือองค์ไท้นาคามหาอนันต์ จอมราชันบั่นราชแปลงกายมา"
>>อ่านตอนแรก จิ้ม<<
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]