มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 12 : สร้อยประคำมุกนิลกาฬ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ohmfany14 เมื่อ 2026-1-27 14:41พ่อครูธนูรีบก้าวลงจากเรือนใหญ่ มุ่งหน้าไปยังท้ายสวนมะม่วงด้วยความรวดเร็ว โดยมี โอม แอบเดินตามมาห่างๆ ด้วยความห่วงใย แสงสีฟ้าจากแหวนมณีห้าสีบนนิ้วของโอมยังคงกะพริบเตือนถี่ ๆ เมื่อเข้าใกล้จุดเกิดเหตุ
ที่ท้ายสวนมะม่วง เข้ม ยืนรออยู่ด้วยท่าทางตื่นตระหนก มือหนาของเขากำมีดพร้าไว้แน่น พละกำลังจากน้ำนมทิพย์ที่ได้รับไปเมื่อครู่ทำให้เขายังคงตั้งหลักได้ดี
"พ่อครูครับ! เมื่อกี้ฟ้าผ่าลงมาดังสนั่นตรงต้นไม้ใหญ่ต้นนี้เลยครับ!" เข้มรีบรายงานพลางชี้ไปที่ต้นมะม่วงยักษ์อายุกว่าร้อยปี "แต่น่าประหลาดนัก ต้นไม้ไม่มีรอยไหม้หรือกิ่งหักเลยแม้แต่นิดเดียวครับ"
พ่อครูธนูก้าวเข้าไปใกล้โคนต้นไม้ใหญ่ ท่ามกลางความมืดสลัวของพุ่มไม้หนา สายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนรากไม้ที่โผล่พ้นดิน มันคือ "สร้อยประคำมุกสีดำ" ทว่ามุกแต่ละเม็ดกลับไม่ได้มืดมิดอย่างที่คิด แต่มันกำลังส่องแสงเรืองรองสีทองอร่ามออกมา แสงนั้นแรงกล้าและแผ่รังสีอำนาจราวกับเป็น ศัสตราวุธแห่งเทพ ที่จุติลงมาจากสรวงสวรรค์
"นี่มันไม่ใช่ของอัปมงคล..." พ่อครูธนูพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยความฉงน "แสงสีทองนี่คือตบะบารมีขั้นสูง แต่มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"
โอมที่เดินตามมาถึงกับชะงักเมื่อเห็นแสงสีทองนั้น ทรวงอกมหาศาลของเขารู้สึกสั่นสะเทือนอย่างประหลาด น้ำนมทิพย์เทวาในกายเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้งราวกับกำลังตอบรับกับพลังงานจากประคำมุกดำเส้นนั้น
"พี่ธนูครับ... โอมรู้สึกอุ่น ๆ ที่หน้าอกไปหมดเลยจ้ะ ประคำนั่น... มันเรียกหาโอม" โอมเอ่ยเสียงแผ่ว
พ่อครูธนูรีบใช้มนตราตรวจสอบก่อนจะหยิบสร้อยประคำขึ้นมา ทันทีที่เขาสัมผัส แสงสีทองก็พุ่งเข้าสู่ร่างของธนูส่งผ่านไปยังโอมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พลังนี้ไม่ใช่คำสาป แต่มันคือ "ประคำมุกนิลกาฬ" ของล้ำค่าที่ตำนานกล่าวไว้ว่าจะปรากฏขึ้นเมื่อผู้ถือครองน้ำนมทิพย์เทวามีบารมีเต็มเปี่ยม เพื่อใช้เป็นอาวุธคุ้มครองภัยจากจอมขมังเวทย์สายดำ
เมื่อเห็นว่าสิ่งของตรงหน้ามีความสำคัญเกินกว่าจะคาดเดา พ่อครูธนูจึงตัดสินใจพาโอมเดินทางไปยังวัดป่าท้ายหมู่บ้าน เพื่อเข้าพบ หลวงพ่อเอก พ่อแท้ๆ ของโอมที่บวชเรียนทางธรรมมานานและเป็นผู้กุมความลับของตระกูลมณีเทวา
ภายในกุฏิที่เงียบสงบ หลวงพ่อเอกเพ่งพิศมองสร้อยประคำมุกสีดำที่วางอยู่บนพานทอง แววตาของท่านเต็มไปด้วยความเมตตาและร่องรอยของอดีต ท่านค่อยๆ เล่าเรื่องราวที่ปกปิดไว้ให้ลูกชายและลูกเขยฟัง
"มันถึงเวลาของมันแล้วสินะ..." หลวงพ่อเอกเอ่ยขึ้น "โอมเอ๋ย... ที่ดินของบ้านมณีเทวาเรานี้ ไม่ใช่ที่ดินธรรมดา แต่มันเป็นจุดบรรจบของสายแร่บุญและพลังกษีราเทวา บรรพบุรุษของเราได้รับมอบสร้อยเส้นนี้มาจาก เทพารักษ์ผู้ปกปักขุนเขา เพื่อให้ไว้เป็นเครื่องคุ้มครองกายและขับไล่เสนียดจัญไร"
ท่านหยิบสร้อยขึ้นมา แสงสีทองจากมุกนิลกาฬสว่างวาบสะท้อนเข้าไปในดวงตาของพ่อครูธนู
"สร้อยนี้มีชื่อว่า ประคำมุกนิลกาฬ มุกแต่ละเม็ดกลั่นมาจากตบะบารมี มันสามารถขจัดอวิชชาและสัมภเวสีร้ายให้สิ้นซากได้ แต่มันจะสำแดงฤทธิ์เดชได้สูงสุดก็ต่อเมื่อได้สวมอยู่บนคอของผู้ที่มีอาคมแก่กล้า"
หลวงพ่อเอกหันไปทางพ่อครูธนู "ธนูเอ๋ย... โยมคือลูกเขยอาตมา จงใช้ประคำเส้นนี้ปกป้องโอม และ สร้อยประคำเส้นนี้ คู่ควรกับโยมที่สุดแล้ว ในฐานะศาสตราวุธที่จะใช้ฟาดฟันกับภัยมืดที่กำลังจะมาถึง เพื่อคุ้มครองลูกชายของหลวงพ่อและสายเลือดมณีเทวา"
โอมฟังดังนั้นก็รีบหยิบสร้อยประคำจากพาน บรรจงคล้องลงบนลำคอกำยำของพ่อครูธนู ทันทีที่มุกนิลกาฬสัมผัสกับผิวและรอยสักท้าวเวชสุวรรณที่ด้านหลังของธนู แสงสีทองก็ระเบิดออกรอบตัวเขาจนเข้มต้องยกมือขึ้นบังตา พลังจากประคำและพลังน้ำนมทิพย์ที่ธนูดื่มกินไปก่อนหน้าหลอมรวมกัน จนพ่อครูธนูดูมีสง่าราศีและน่าเกรงขามดุจเทพอวตาร
"ผมจะใช้สร้อยประคำเส้นนี้ ปกป้องโอมและบ้านสวนมณีเทวาด้วยชีวิตครับหลวงพ่อ" ธนูให้คำมั่นหนักแน่น
ท่ามกลางความเงียบสงบภายในกุฏิไม้เก่าของหลวงพ่อเอก หลังจากที่เรื่องราวลับของตระกูลถูกเปิดเผย พลังอาคมที่หมุนวนรอบประคำมุกนิลกาฬก็ได้กระตุ้นให้พลังกษีราเทวาในกายของโอมตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง ทรวงอกมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าเริ่มคัดตึงจนโอมรู้สึกร้าวรานไปถึงกระดูก กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้อง จนแม้แต่พ่อครูธนูและเข้มยังต้องชะงัก
"อึก... หลวงพ่อ! พี่ธนู! ครับ โอมเจ็บเหลือเกิน" โอมเอ่ยเสียงสั่น ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีจัดด้วยความร้อนจากภายใน
หลวงพ่อเอกในวัยกลางคนทอดสายตามองลูกชายด้วยความเข้าใจ ท่านรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องกามารมณ์ แต่เป็นเรื่องของ "การรับพลังน้ำนมทิพย์เทวา" ตามหน้าที่ของโอมที่ต้องมอบปรนเปรนบุรุษเพศ หากโอมไม่ระบายน้ำนมทิพย์ให้กับผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ในตระกูล ร่างกายจะแตกสลายเพราะแบกรับบารมีไม่ไหว
"มาเถิดโยมโอม... ถวายมันออกมาเถิด ให้ธาตุขันธ์ของหลวงพ่อได้ช่วยแบกรับบารมีนี้ไว้ครึ่งหนึ่ง" หลวงพ่อเอกเอ่ยอย่างสงบ
โอมค่อยๆ คุกเข่าลงต่อหน้าบิดาผู้เป็นพระสงฆ์ผู้ทรงศีล เขาปลดกระดุมเสื้อออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นปทุมถันสีขาวผ่องมหึมาที่ตึงเปรี๊ยะจนเส้นเลือดฝาดสีน้ำเงินชัดเจน ยอดอกสีหวานชูชันและมีหยาดน้ำนมสีขาวข้นขนาบรัศมีทองพุ่งพรายออกมาทันที
พ่อครูธนูและเข้มต่างก้มหน้าลงต่ำด้วยความเคารพในพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์นี้ โอมประคองทรวงอกหนักอึ้งทั้งสองข้างด้วยมือเรียว ก่อนจะถวายน้ำนมทิพย์เทวาจากเต้าสู่ถ้วยสัมฤทธิ์หน้าหลวงพ่อ และบางส่วนหลวงพ่อได้ใช้นิ้วมือแตะมาแต้มที่หน้าผากเพื่อเป็นการรับขวัญ
"อึก... อึก..."
กลิ่นน้ำนมทิพย์ที่ถวายให้กับหลวงพ่อผู้เป็นบิดาแท้ๆ กลับเปลี่ยนสีเป็นสีทองอร่ามยิ่งกว่าเดิม พลังวิสุทธิ์ที่ไหลออกมาจากอกของโอมดูบริสุทธิ์และทรงพลังอย่างที่สุด เมื่อน้ำนมถูกระบายออก โอมก็รู้สึกตัวเบาหวิว ความเจ็บปวดมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอิ่มเอิบใจที่ได้กตัญญูต่อบิดาด้วยสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในกาย
"ดีแล้ว... พลังน้ำนมทิพย์เทวาของโยมบัดนี้สะอาดบริสุทธิ์ยิ่งนัก" หลวงพ่อเอกกล่าวพลางประพรมน้ำมนต์ที่สู่โอม "จงไปเถิดลูก ไปจัดการกับภัยพาลที่กำลังจะมาถึง บัดนี้เจ้ามีทั้งพละกำลังจากพ่อ และอาวุธจากบรรพบุรุษอยู่ในมือแล้ว"
เมื่อการถวายน้ำนมทิพย์เทวาแด่หลวงพ่อเอกเสร็จสิ้นลง พลังอำนาจในกายของพ่อครูธนูก็ยิ่งพลุ่งพล่านอย่างประหลาด ภาพที่หลวงพ่อเอกได้รับพลังจากอกของโอมนั้น แม้จะเป็นเรื่องของบุญบารมีและความกตัญญู แต่ในส่วนลึกของสัญชาตญาณความเป็นชายและการเป็น "เจ้าของ" เพียงหนึ่งเดียว พ่อครูธนูกลับรู้สึกโหยหาและหึงหวงในความงดงามนั้นอย่างห้ามไม่ได้
ทันทีที่ลากลับจากวัดและขึ้นรถยนต์ส่วนตัว พ่อครูธนูขับรถออกจากวัดไปเพียงไม่ไกล ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดในหลืบไม้ป่าที่ลับตาคน ภายใต้ร่มเงาไม้หนาทึบที่ไร้ผู้สัญจร
"พี่ธนู... จอดรถทำไมหรือครับ?" โอมเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันขาดคำ มือหนาของสามีก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงแล้วดึงร่างของเมียรักเข้ามาบดเบียด
"พี่ทนไม่ไหวแล้วโอม... เห็นเจ้าปรนนิบัติใครต่อใคร แม้จะเป็นหลวงพ่อหรือไอ้เข้ม พี่ก็รู้ว่าเป็นหน้าที่... แต่พี่คือเจ้าของเจ้าคนเดียว!" ธนูคำรามด้วยน้ำเสียงหึงหวงและโหยหาอย่างรุนแรง
ธนูไม่รอช้า เขาโน้มกายลงไปจัดการปลดผ้าคลุมและเสื้อของโอมออกอย่างรวดเร็ว จนทรวงอกมหาศาลที่ขาวผ่องและเปียกชุ่มด้วยคราบน้ำนมเดิมดีดตัวออกมาส่ายไหวรุนแรงภายในรถที่คับแคบ แสงสีทองจาก ประคำมุกนิลกาฬ บนคอของธนูสะท้อนกับผิวเนียนของโอมจนดูสว่างไสว
"อึก... อึก... อึด... อ๊าส์!"
พ่อครูธนูครอบริมฝีปากลงบนยอดอกสีหวานอย่างกระหาย เขาดูดดึงน้ำนมทิพย์จากเต้าทั้งสองข้างสลับไปมาด้วยความรุนแรงและรวดเร็ว ราวกับเสือโคร่งที่หิวกระหายน้ำกลางป่า มือหนารีดเค้นเต้าเนื้อนุ่มจนปลิ้นตามง่ามนิ้วเพื่อแย่งชิงทุกหยาดหยดของพลังกษีราเทวามาเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
"อ้า ๆ อ้า ๆ อ้า ๆ.. พี่ธนู... เบาๆโอมเจ็บ... อ๊ะ ๆ อ๊ะ ๆ อ๊ะ ๆ... พี่ธนูใจเย็นๆ ครับ" โอมครางหอบหายใจรัว ตัวโยนไปตามแรงรีดเค้นของสามี
ในขณะที่ภายในรถยนต์ที่จอดสนิทใต้อารามป่าเต็มไปด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่และเสียงดูดดึงน้ำนมอย่างกระหาย ประคำมุกนิลกาฬ ที่คล้องอยู่บนลำคอแกร่งของพ่อครูธนูก็เริ่มเกิดปฏิกิริยาอัศจรรย์ขึ้น ทุกครั้งที่ธนูกลืนกินน้ำนมทิพย์เทวาจากอกของโอมลงสู่ลำคอ มุกสีดำสนิทแต่ละเม็ดจะเปล่งแสงเรืองรองสีทองวาบออกมาเป็นจังหวะ ราวกับมันกำลังสลายเอาพลังงานวิสุทธิ์ที่ธนูดื่มกินเข้าไปกลั่นเป็นอานุภาพแห่งศัสตราวุธ
ยิ่งธนูรีดเค้นปทุมถันคู่โตหนักหน่วงเท่าไหร่ แสงสีทองจากประคำก็ยิ่งสว่างนวลตามากขึ้นเท่านั้น พลังจากน้ำนมทิพย์ไหลผ่านร่างของธนูไปกระตุ้นให้ประคำมุกนิลกาฬรับรู้ถึง "สายใยแห่งพันธสัญญา" ระหว่างเขากับโอม แสงสีทองนั้นไม่ได้เพียงแค่ส่องสว่าง แต่มันยังแผ่ไออุ่นปกคลุมไปทั่วร่างของโอม ราวกับประคำกำลังช่วยเยียวยาความระบมจากการถูกรีดเค้นอย่างหนัก
"พี่ธนู... โอมรู้สึกเหมือน... เหมือนประคำมันส่องแสงนะ" โอมครางแผ่วพลางปรือตามองแสงสีทองที่พาดผ่านหน้าอกที่เปียกชุ่ม
ธนูผละริมฝีปากออกมาครู่หนึ่ง ใบหน้าคมเข้มที่มีคราบน้ำนมติดอยู่นั้นดูน่าเกรงขามดุจเทพอสูร "ใช่แล้วโอม... ประคำเส้นนี้มันจำกลิ่นน้ำนมของโอมได้ ยิ่งพี่ดื่มกินมันเข้าไป พลังอาคมในตัวพี่กับพลังของประคำก็ยิ่งหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว"
มุกนิลกาฬเริ่มสั่นไหวเบาๆ เมื่อได้รับการเติมพลังจนเต็มเปี่ยม แสงสีทองของมันเริ่มเปลี่ยนจากสีนวลเป็นสีทองเข้มข้นสว่างจ้าจนทะลุออกไปนอกกระจกรถ บ่งบอกว่าบัดนี้พ่อครูธนูได้รับพลังสูงสุดพร้อมที่จะประจัญหน้ากับศัตรูทุกรูปแบบ พลังน้ำทิพย์เทวาจากอกเมียรักได้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดไฟแห่งมหาอำนาจให้แก่ผู้พิทักษ์มณีเทวาอย่างเต็มตัว
ธนูก้มลงจูบประทับที่ยอดอกของโอมอีกครั้งเป็นการปิดท้าย ก่อนจะรวบตัวโอมมากอดไว้แน่น "ขอบใจมากนะโอม... พลังของโอมบัดนี้อยู่ในตัวพี่ และอยู่ในประคำเส้นนี้แล้ว ใครที่คิดจะมาแย่งชิงน้ำนมจากอกเมียพี่ไปโดยที่พี่ไม่สั่งและโอมไม่อนุญาต... มันต้องเจอกับพี่"
สนุกมากครับ ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณมากๆครับ รอชมต่อ ขอบคุณครับ สนุกดี หูยยกำลัฃมันส์ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ใจจ้า โอ้ยผัวหลวงเริ่มออกอาการหึงกวงละ ขอบคุณมากครับ รอติดตามต่อนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับ {:5_146:}
หน้า:
[1]