ความทรงจำแสนจาง
นานมากแล้วเนาะ...ที่ไม่ได้เขียนถึงความรู้สึกของตัวเองจริงๆ
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา พี่ชายผู้เป็นคนที่จุดประกายความหวังและความสุขในชีวิตได้ออกเดินทางไกล
ไกล...เกินแล้วที่จะเอื้อมถึง กลายเป็นดวงดาวที่ส่องสว่างนำทางเราอยู่บนทางฟ้า
ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ ช่วงที่เข้า ม.ต้น ใหม่ๆ เราเรียนอยู่ในโรงเรียนหญิงล้วนประจำจังหวัดซึ่งมีผู้ชายเรียน แต่น้อยกว่าประชากรผู้หญิง
พี่คนนี้เป็นเพื่อนของพี่สาวเรา ช่วงนั้นบ้าเกย์มาก คือในช่วงเมื่อสมัย 10 ปี ก่อน ความรักระหว่างชาย-ชาย ยังดูเป็นเรื่องสดใหม่ และไม่ค่อยเปิดกว้างอย่างในปัจจุบัน
ใช่แล้ว พี่เค้าเป็นเกย์ และมีแฟนเป็นผู้ชาย อยู่คนละโรงเรียน จริง ๆ คือโรงเรียนอยู่ตรงข้ามกัน ทุกครั้งที่เจอ มันเหมือนได้ฮิลใจ ใจฟูทุกครั้งที่ได้มองการเติบโตของคนสองคน
จำได้เลยว่าทุกครั้งที่เจอจะใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเป็นแรงผลักดันที่อยากตื่นเช้าไปโรงเรียนในทุกวัน เป็นความสุขในช่วงเวลานั้น และเป็นความทรงจำที่ดีจริงๆ
พี่ชายคนนี้ทั้งนิสัยดี ใจดี แต่ก็ไม่รู้จะเข้าหายังไงแบบตรงๆ ถ้าบอกไปว่าพี่หนูชอบพี่นะ มันก็จะดูแปลก ๆ ใช่มั้ยล่ะ ก็เลยได้แต่มองห่าง ๆ อยู่เรื่อยมา
กระทั่งเรียนจบกันไป ก็ยังเฝ้ามองในเฟสบุ้ค คอยดูการเติบโต กระทั่งพี่เค้าเลิกกับแฟน ตอนนั้นก็รู้สึกใจหาย แต่ก็ยังคิดว่า ถ้ามันเป็นความสุขของพี่ ก็อยากจะซัพพอร์ทให้ถึงที่สุด
ไม่รู้นะว่าพี่เจอปัญหาอะไรมา ถึงได้ด่วนจากกันไปไวขนาดนี้ บอกตรง ๆ ว่ายังทำใจไม่ได้ เพราะเหมือนว่าพี่กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำไปแล้ว การที่ไม่มีพี่ เหมือนชิ้นส่วนหนึ่งของชีวิตขาดหายไปเลย
แต่หวังว่าพี่จะมีความสุข อยู่ที่ไหนสักแห่ง แล้วสักวันเราจะพบกันอีกนะ... ขอให้การเดินทางครั้งนี้ของพี่ พบเจอแต่คนใจดี ไม่ใจร้ายกับพี่ หนทางข้างหน้าหนูคงไม่ได้เฝ้ามองพี่อีกแล้ว
รัก และคิดถึงเสมอ...
เป็นกำลังใจให้นะครับ กอดๆ นะครับผม ♥ Eakkadoor ตอบกลับเมื่อ 2026-1-26 16:37
เป็นกำลังใจให้นะครับ กอดๆ นะครับผม ♥
งืมมมม กอดค้าบบบ ขอฮิลใจหน่อยน้าาาา :$ สนุกมากครับ ขอบคุณมาก ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]