มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 04-หน้าที่และพลังที่เอ่อล้น
ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนบนเรือนมณีเทวา แสงจันทร์นวลส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ขณะที่โอมนั่งซบอยู่บนตักแกร่งของธนูภายในห้องนอนที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นธูปหอมและไอรักโอมเงยหน้าขึ้นมองสบตาคมกริบของสามี มือบางลูบไล้แผงอกกำยำพลางเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจ "พี่ธนูครับ!... ถ้าวันหนึ่ง หน้าที่ของโอมมันทำให้โอมต้องเสียสละมากกว่าแค่การให้นมทิพย์ ถ้าโอมต้องเกินเลยไปถึงขั้นตกเป็นเมียของชายอื่นเพื่อเยียวยาหรือชำระล้างบาปให้เขา... พี่ธนูจะโกรธโอมไหมครับ?"
ธนูจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยาด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้ง เขาประคองใบหน้าหวานไว้ในฝ่ามือแล้วเอ่ยเสียงนุ่มแต่หนักแน่น "พี่ไม่โกรธหรอกโอม... เพราะพี่รู้ดีว่านั่นคือมหาทานและหน้าที่ที่โอมต้องแบกรับ มันคือคำสาปและพรจากองค์มหาเทพที่กำหนดมาตั้งแต่ชาติปางก่อน เพื่อให้โอมเป็นผู้อนุเคราะห์มวลมนุษย์ ไม่ว่าร่างกายเจ้าจะสัมพันธ์กับใคร แต่ 'หัวใจ' และ 'วิญญาณ' ของเจ้าเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น"
โอมคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาด้วยความปิติ "โอมรักพี่ธนูที่สุดเลย" "พี่ก็รักโอม... โอมของพี่"
เมื่อคำมั่นสัญญาได้รับการยืนยัน เพลิงรักที่สุมอยู่ในอกของทั้งคู่ก็ปะทุขึ้น ธนูอุ้มร่างบางของโอมวางลงบนเตียงไม้สักอย่างแผ่วเบา ก่อนจะตามลงไปทาบทับ ร่างกายกำยำที่มีออร่าสีทองจากอาคมเหล็กไหลเสียดสีกับผิวขาวผ่องดุจแก้วมณีของโอมจนเกิดกระแสไฟฟ้าสถิตจางๆ
"อึก... พี่ธนู... ร้อนเหลือเกินจ๊ะ" โอมครางแผ่วเมื่อธนูโน้มลงซุกไซร้ซอกคอขาว
ธนูเลื่อนใบหน้าลงมาที่ปทุมถันอวบอิ่มที่บัดนี้ขยายใหญ่ขึ้นด้วยแรงอารมณ์และหยาดทิพย์ที่เริ่มเอ่อล้น เขาใช้ฝ่ามือบีบเค้นเต้านุ่มอย่างหนักหน่วงจนน้ำนมทิพย์พุ่งปรี๊ดออกมาเปื้อนหน้าอกและใบหน้าคมเข้ม ธนูไม่รอช้า เขาครอบริมฝีปากลงดูดดื่มอย่างตะกรุมตะกราม
"จ๊วบ... จ๊วบ... อึก! อึก!"
เสียงดูดกลืนน้ำนมดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบ โอมบิดเร้ากายด้วยความรัญจวนใจ พลังกสิณไฟในตัวธนูทำให้โอมรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังละลายไปกับความหฤหรรษ์
"อ้า ๆ อ้า ๆ.. พี่ธนู... แรงอีก... เอาพลังของโอมไปให้หมด!"
ธนูแยกเรียวขาขาวของโอมออก กายแกร่งที่อัดแน่นด้วยพุทธคุณสอดประสานเข้ากับกายทิพย์ของโอมอย่างรุนแรงและแม่นยำ ทุกจังหวะที่ธนูกระแทกกระทั้นเข้าหา แสงสีชมพูและสีขาวจากแหวนมณีห้าสีสว่างวาบขานรับเป็นจังหวะรัก น้ำนมทิพย์เทวาพุ่งกระจายทุกครั้งที่โอมเสียวซ่านถึงขีดสุด
ทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางมนตราแห่งรักที่ยิ่งใหญ่กว่าคำสาปใดๆ ค่ำคืนนี้ยาวนานราวนิรันดร์ โดยมีกลิ่นหอมของหยาดทิพย์และความรักที่ไม่มีวันจางหายเป็นพยาน
แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านยอดไม้ในสวนมณีเทวา นกร้องจิ๊บ ๆ บรรเลงเพลงรับวันใหม่ ครูโอม ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น ผิวพรรณเปล่งปลั่งจากการได้รับพลังความรักจากพ่อครูธนูมาทั้งคืน เขาจัดแจงสวมชุดข้าราชการครูสีกากีที่รีดจนกริบ แต่ยังคงไม่ลืมที่จะเว้นกระดุมเม็ดบนไว้เล็กน้อยเพื่อความคล่องตัว ก่อนจะมุ่งหน้าลงจากเรือนไปยังห้องพักคนงาน
"แอ้... แอ้..." เสียงร้องของน้องเขตดังแว่วออกมา โอมยิ้มละไมพลางเร่งฝีเท้าเข้าไปในห้อง
ภายในห้อง เข้ม กำลังอุ้มลูกน้อยเดินวนไปมาด้วยท่าทางเงอะงะ ใบหน้าของเขาดูสดใสและมีพละกำลังขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด ผลจากการได้รับน้ำนมทิพย์เมื่อเย็นวานทำให้เข้มดูหนุ่มแน่นและแข็งแรงขึ้นทันตา
"มาครับพี่เข้ม โอมจัดการเอง" โอมเอ่ยพลางรับน้องเขตมาไว้ในอ้อมอก
โอมทรุดตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ นั่งหันข้างอย่างไม่ถือตัว เขาปลดกระดุมเสื้อกากีออก เผยให้เห็นทรวงอกขาวนวลที่บัดนี้กลับมาอวบอัดเต็มพิกัดอีกครั้ง ยอดปทุมถันสีชมพูสั่นระริกพร้อมหยาดน้ำนมทิพย์สีขาวบริสุทธิ์ที่ไหลซึมออกมา โอมประคองน้องเขตเข้าหาอกนุ่มทันที
"อึก... อึก... อึก..." น้องเขตดูดดื่มหยาดทิพย์อย่างมีความสุข มือเล็กๆ ปัดป่ายไปบนผิวเนื้อเนียนของโอม โอมมองดูเด็กน้อยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่แฝงอยู่ในหน้าที่เทพกษีรา ขณะที่เข้มยืนมองอยู่ใกล้ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและรักใคร่ในตัวเจ้านายหนุ่ม
"พี่เข้ม... วันนี้พี่ดูแข็งแรงขึ้นเยอะเลยนะ" โอมทักขึ้นขณะที่มือหนึ่งลูบหัวน้องเขต
"เพราะน้ำนมของคุณโอมแท้ๆ เลยครับ" เข้มตอบพลางก้มหน้าลงด้วยความเจียมตัว "เมื่อคืนผมทำงานในสวนได้จนดึกโดยไม่เหนื่อยเลย ใจที่เคยหดหู่มันก็กลับมามีหวัง... ขอบคุณคุณโอมจริงๆ ครับ"
โอมเห็นเข้มยืนตัวเกร็ง จึงนึกถึงคำอนุญาตของธนูเมื่อคืน เขาช้อนสายตาขึ้นมองเข้มด้วยความเมตตา "พี่เข้ม... วันนี้งานในสวนคงหนัก พี่ต้องถากหญ้าและเตรียมดินอีกเยอะ มาเติมพลังอีกหน่อยเถอะจ้ะ จะได้มีแรงดูแลน้องเขตด้วย"
โอมขยับร่างให้น้องเขตเข้าที่เข้าทางที่อกข้างหนึ่ง แล้วประคองอกอีกข้างที่ยังว่างอยู่ชี้ชวนให้เข้ม "มาเถอะ พี่เข้ม ดื่มเสียให้เต็มที่ก่อนจะไปทำงาน"
เข้มใจสั่นรัว เขาคลานเข้าไปหมอบแทบเท้าโอม ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าไปซุกในความอุ่นนุ่มนั้น
"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก..."
เสียงดูดดื่มของชายฉกรรจ์สลับกับเสียงของทารกน้อยดังผสานกันในห้องพักที่เงียบสงบ เข้มดูดดึงหยาดทิพย์ด้วยความเทิดทูนและโหยหา พลังงานอันอบอุ่นไหลเข้าสู่ร่างของเขาประดุจเหล็กกล้าที่ถูกชุบไฟจนแกร่ง โอมแอ่นอกรับด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยมหาทานบารมี มือบางลูบผมเข้มเบาๆ อย่างปลอบประโลม
เมื่อทั้งพ่อทั้งลูกได้รับพลังจนอิ่มหนำ โอมจึงจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ "เอาล่ะ พี่เข้มไปทำงานเถอะจ้ะ เดี๋ยวโอมจะรีบไปสอนหนังสือแล้ว เย็นนี้เจอกันนะจ๊ะ"
เข้มก้มกราบโอมด้วยความภักดีสูงสุด "ครับคุณโอม... ผมจะทำงานถวายหัวเพื่อคุณโอมเลยครับ!"
โอมยิ้มหวานแล้วเดินออกจากห้องพักคนงานเพื่อไปขึ้นรถยนต์ที่พ่อครูธนูสตาร์ทเครื่องรออยู่หน้าบ้าน เตรียมตัวมุ่งหน้าสู่โรงเรียนวัดหนองดาวเหนือเพื่อทำหน้าที่ "แม่พิมพ์ของชาติ" ต่อไป
หน้าชั้นเรียน ป.6/2 ที่กำลังเงียบสงัดเพราะนักเรียนทั้ง 30 คนกำลังจดจ่ออยู่กับการทำแบบฝึกหัดภาษาอังกฤษ ครูโอม ยืนอยู่ที่โต๊ะหน้าห้อง แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักไปเมื่อความรู้สึกหนึ่งแล่นปราดขึ้นมาที่ทรวงอก
มันคืออาการ "คัดตึง" อย่างรุนแรงที่เกิดขึ้นฉับพลัน พลังน้ำนมทิพย์เทวาในกายของโอมพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อาจเป็นเพราะเมื่อเช้าเขาได้รับพลังรักจากธนูและมหาทานจากเข้มมาอย่างเต็มเปี่ยม จนทำให้หยาดทิพย์เทวากลั่นตัวออกมาจนล้นปริ
"อึก..." โอมครางแผ่วในลำคอ ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงซ่าน มือเรียวข้างหนึ่งเผลอยกขึ้นกุมหน้าอกสีกากีที่บัดนี้เริ่มรู้สึกเปียกชื้น
ปรี๊ด...
แรงดันจากภายในมหาศาลทำให้น้ำนมทิพย์พุ่งทะลุผ่านผ้าพันอกและเสื้อกากีออกมาเป็นดวงกลมเล็ก ๆ สองดวงที่ยอดอก โอมใจหายวาบ เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อกักเก็บพลัง แต่ความร้อนรุ่มกลับยิ่งทวีคูณ จนน้ำนมเริ่มซึมออกมาเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนเห็นได้ชัดบนเสื้อสีกากี
"คุณครูโอมครับ ครูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หน้าแดงจังเลย" เด็กชายเก่งที่นั่งแถวหน้าเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย
โอมพยายามปั้นยิ้มทั้งที่ร่างกายสั่นสะท้าน "ปะ...เปล่าครับเก่ง ครูแค่รู้สึกร้อนๆ นิดหน่อย เดี๋ยวครูขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ นักเรียนทำแบบฝึกหัดต่อไปนะ"
โอมรีบเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องเรียนทันที เป้าหมายของเขาคือห้องพักครูภาษาอังกฤษที่อยู่ติดกันและตอนนี้ไม่มีใครอยู่ โอมโถมตัวเข้าห้องแล้วล็อคประตูแน่นหนา เขาหายใจหอบถี่ พยายามจะกดหน้าอกไว้แต่หยาดทิพย์กลับยิ่งพุ่งแรงจนเสื้อกากีเปียกชุ่มไปครึ่งตัว
เขารู้ดีว่าหากไม่ "ระบาย" ออกตอนนี้ พลังอาจจะย้อนกลับไปทำลายธาตุในกายได้ โอมรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความด่วนถึง พ่อครูธนู (พี่ธนู... ช่วยโอมด้วย โอมคัดหน้าอกจนน้ำนมพุ่งไม่หยุดแล้ว โอมอยู่ที่ห้องภาษาครับ)
ไม่ถึงสามนาที เสียงหน้าต่างไม้ของห้องภาษาก็ขยับเบาๆ พ่อครูธนู ที่ใช้คาถาพรางตัวและย่นระยะทางกระโดดข้ามกำแพงวัดมาโผล่ที่หน้าต่างทันที เขาเห็นสภาพภรรยาที่เสื้อเปียกโชกและยืนตัวสั่นอยู่ก็รีบกระโดดเข้ามาหา
"โอม! เป็นอย่างไรบ้าง" ธนูปรี่เข้าประคองร่างบาง
"พี่ธนู... ช่วยโอมที มันร้อน... มันจะระเบิดออกมาแล้ว" โอมเอ่ยเสียงสั่นพลางแกะกระดุมเสื้อกากีออกด้วยความรีบร้อน
ธนูไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาประคองร่างของโอมให้นั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน แล้วโน้มใบหน้าลงครอบครองยอดปทุมถันที่สั่นระริกและพ่นหยาดทิพย์ออกมาอย่างไม่ขาดสายนั้นทันที
"จ๊วบ... จ๊วบ... อึก! อึก! อึก!"
ธนูดูดดื่มอย่างหนักหน่วงเพื่อช่วยระบายแรงดันมหาศาลนั้นออก พลังน้ำนมที่พุ่งแรงราวกับสายน้ำพรั่งพรูเข้าสู่ลำคอของพ่อครูหนุ่ม โอมแอ่นอกรับสัมผัสเยียวยาจากสามีพลางหลับตาพริ้ม เสียงดูดดื่มดังระงมอยู่ในห้องพักครูที่เงียบเชียบ ขณะที่ภายนอกนักเรียนยังคงนั่งทำแบบฝึกหัดโดยไม่รู้เลยว่า "ครูโอม" ของพวกเขากำลังได้รับการช่วยเหลือจากองครักษ์ส่วนตัวอย่างเร่าร้อนเพียงใด
ท่ามกลางเสียงดูดดื่มที่ดังระงมอยู่ในห้องภาษาเมื่อแรงดันมหาศาลเริ่มคลี่คลายลงจนโอมเริ่มหายใจคล่องขึ้น พ่อครูธนู ก็ค่อยๆ ผละริมฝีปากออกจากยอดอกที่ยังคงสั่นระริก เขาปาดหยาดทิพย์ที่เปื้อนมุมปากออก ก่อนจะล้วงเข้าไปในย่ามเครื่องรางแล้วหยิบ "แหวนมณีห้าสี" ที่ส่องประกายวาววับออกมา
"โอม... แหวนมณีห้าสีที่โอมลืมไว้หัวเตียง" ธนูเอ่ยเสียงหนักแน่นพลางจับมือเรียวของโอมขึ้นมา "ที่น้ำนมทิพย์เทวาของโอมพุ่งพล่านผิดปกติในวันนี้ เพราะธาตุในกายของโอมกำลังขยายรับพลังมหาทานที่เจ้ามอบให้เข้มกับน้องเขตเมื่อเช้า พี่จึงต้องนำแหวนนี้มาให้เจ้าใส่ไว้ตลอดเวลา"
ธนูบรรจงสวมแหวนมณีห้าสีลงบนนิ้วของโอม ทันทีที่หัวแหวนสัมผัสกับผิว ทั่วทั้งห้องพักครูก็สว่างวาบด้วยแสงรัศมีห้าประการสลับกันไปมา โอมรู้สึกได้ทันทีว่าความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในทรวงอกถูกสยบลงด้วยพลังเย็นเยียบจากมณีทิพย์
"แหวนนี้ไม่ใช่แค่เครื่องประดับนะโอม" ธนูอธิบาย "แต่มันคือ 'ควบคุมพลังของน้ำนมทิพย์เทวา' มันจะช่วยควบคุมการไหลของน้ำนมทิพย์ในตัวได้ ไม่ให้พุ่งออกมาโดยไม่ตั้งใจ และหากวันไหนที่ต้องตกอยู่ในอันตราย แหวนจะสร้างเกราะแก้วกำบังคุ้มภัยให้ทันที"
โอมมองดูแหวนบนนิ้วด้วยความอัศจรรย์ใจ เขาขยับเสื้อกากีให้เข้าที่ ซึ่งธนูได้ใช้ฝ่ามือลูบผ่านเบาๆ พร้อมบริกรรมคาถาจนรอยเปียกชื้นหายไปเป็นปลิดทิ้งราวกับปาฏิหาริย์
"ขอบคุณมากนะพี่ธนู ถ้าไม่มีพี่กับแหวนวงนี้ โอมคงหน้าแตกต่อหน้านักเรียนแน่ ๆ" โอมยิ้มอย่างโล่งอก
"ไปสอนต่อเถอะ โอม " ธนูตบไหล่ภรรยาเบาๆ ก่อนจะใช้วิชาพรางตัวหายวับออกไปทางหน้าต่างเหมือนตอนมา
โอมเดินกลับเข้าห้องเรียน ป.6/2 ด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม แสงจากแหวนมณีห้าสีส่องประกายจางๆ บ่งบอกถึงสภาวะจิตที่สงบและทรงพลัง บรรดานักเรียนที่เห็นครูโอมกลับมาต่างก็รู้สึกว่าวันนี้คุณครูดูมี "สง่าราศี" และน่าเคารพเกรงขามมากกว่าทุกวัน
ขอบคุณมากครับ ค้างครับ มันซ้ำ ขอบคุณมากๆนะครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ {:5_147:} ใจจ้า ขอบคุณครับ ดีครับ อยากเป็นโอม มนต์แห่งมณีและเต้านม สนุกสุดยอดไปเลยเรื่องนี้ สนุกดีครับ{:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณ สนุกดี ดีๆๆไ
หน้า:
[1]
2