มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 02-น้ำนมทิพเทวา
ในเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนพิเศษมา โอมจัดการแต่งกายในชุดข้าราชการครูอย่างเรียบร้อย ก่อนจะชวนธนูเดินทางไปยังวัดหนองดาวเหนือตามที่หลวงพ่อเอกได้ส่งกระแสจิตหรือฝากเณรมาบอกว่ามีเรื่องจะสนทนาด้วย
ภายในกุฏิที่เงียบสงบ หลวงพ่อเอกนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ท่านมองดูลูกชายและลูกเขยด้วยสายตาที่อ่านออกถึงพลังงานที่แน่นแฟ้นขึ้นของทั้งคู่
"มากันแล้วรึ... นั่งลงก่อนเถิดโอม ธนู" หลวงพ่อเอกเอ่ยเรียก
โอมก้มลงกราบเท้าพ่อด้วยความรัก "หลวงพ่อมีเรื่องอะไรจะคุยกับโอมหรือจ๊ะ? หรือว่าทางวัดมีปัญหาอะไร"
หลวงพ่อเอกยิ้มบาง ๆ "ไม่มีปัญหาอะไรหรอกลูก” พ่อเลยอยากถามไถ่สาระทุกข์สุขดิบ... เป็นอย่างไรบ้าง ชีวิตข้าราชการครูของเจ้า"
โอมยิ้มตอบ "มีความสุขดีจ้ะหลวงพ่อ เด็กๆ ที่นี่น่ารัก ครูคนอื่นๆ ก็ดีกับโอม เพียงแต่โอมยังต้องคอยระวังเรื่อง 'พลัง' ในตัวอยู่เสมอจ้ะ บางวันถ้าไม่ได้พี่ธนูช่วยระบายออก โอมคงสอนหนังสือไม่ไหว"
หลวงพ่อเอกพยักหน้า ก่อนจะหันไปทางธนู "แล้วเจ้าน่ะธนู เป็นหมอธรรมช่วยคนน่ะดีแล้ว แต่อย่าลืมว่าพลังพญาเหล็กไหลในตัวเจ้าต้องหมั่นชำระล้างด้วยหยาดทิพย์ของโอมสม่ำเสมอ มิฉะนั้นธาตุไฟจะย้อนเข้าตัว"
"กระผมทราบครับหลวงพ่อ ผมดูแลโอมอย่างดีที่สุด และโอมเองก็เยียวยาผมเสมอครับ" ธนูตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หลวงพ่อเอกพยักหน้า ก่อนจะลดเสียงลงแผ่วเบา "โอม... การที่เจ้าเป็นผู้ให้กำเนิดหยาดทิพย์เยียวยาบุรุษ มันคือการสร้างบารมีอย่างหนึ่ง แต่อย่าลืมว่า 'ใจ' ของเจ้าต้องนิ่งเหมือนน้ำ อย่าให้แรงตัณหาจากภายนอกมาทำให้กระแสทิพย์ในกายขุ่นมัว เพราะตอนนี้เจ้าเป็นแม่พิมพ์ของชาติ สายตาคนเขามองเจ้าด้วยความศรัทธา"
"โอมเข้าใจครับหลวงพ่อ โอมระวังตัวเสมอ... เพียงแต่ช่วงนี้" โอมก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "น้ำนมโอมมันไหลเยอะขึ้นจ้ะหลวงพ่อ เหมือนมันจะตอบสนองต่อคำอธิษฐานของคนที่ตกทุกข์ได้ยากในหมู่บ้าน โอมเลยต้องคอยระบายออกบ่อยๆ"
หลวงพ่อเอกมองหน้าลูกชายพลางถอนหายใจยาวด้วยความเข้าใจ "มันคือชะตากรรมของเทพกษีราลูก ยิ่งเจ้าทำความดี น้ำนมก็ยิ่งบริสุทธิ์และเข้มข้น พ่อเอง... ตั้งแต่บวชมาและได้ดื่มน้ำนมจากอกเจ้า พ่อก็รู้สึกว่าตบะบารมีของพ่อมันแกร่งกล้าขึ้นจนสามารถคุ้มครองคนในวัดได้"
ในระหว่างที่คุยกันอยู่นั้น โอมรู้สึกได้ถึงความคัดตึงที่หน้าอกขึ้นมาอีกครั้ง แสงสีขาวจากแหวนมณีห้าสีส่องสว่างนวลตา หลวงพ่อเอกสังเกตเห็นอาการของลูกชายจึงส่งสัญญาณให้ธนูไปปิดหน้าต่างและประตูให้มิดชิด
"มาเถอะโอม... มาให้พ่อตรวจสอบกระแสพลังในตัวเจ้าหน่อย วันนี้ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ครู ให้พ่อและธนูช่วยชำระล้างพลังที่ตกค้างในกายเจ้าเสียก่อน"
โอมรับคำอย่างว่าง่าย เขาค่อยๆ ปลดเสื้อราชการสีกากีออก เผยให้เห็นเต้านมที่ขาวผ่องและยิ่งใหญ่งดงามกว่าเมื่อสองปีก่อนมาก ยอดอกสีหวานชูชันพร้อมหยาดน้ำนมทิพย์สีขาวใสที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการเยียวยา ก่อนจะเลื่อนผ้าพันอกสีขาวสะอาดลง เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ขาวผ่องนวลเนียนประดุจสลักจากแท่งแก้วกษีรธารา ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อชูชันและคัดตึงจนมีหยาดน้ำนมทิพย์ไหลซึมออกมาเป็นทางยาว
"อึก... หลวงพ่อ! พี่ธนู!... โอมอึดอัดไปหมดแล้วจ้ะ" โอมครางแผ่ว ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในทรวง
หลวงพ่อเอกในฐานะผู้ให้กำเนิดและผู้ทรงตบะบารมี โน้มกายลงมาเบื้องหน้าลูกชายท่านใช้ฝ่ามือที่กร้านไปด้วยรอยกรรมแต่เปี่ยมด้วยเมตตาประคองเต้านมข้างหนึ่งของโอมไว้ ส่วน ธนู ผู้เป็นสามีและหมอธรรมหนุ่มก็ขยับเข้าประคองอีกข้างหนึ่ง ร่างกายกำยำของธนูที่แผ่ออร่าความร้อนจากกสิณไฟจางๆ ทำให้พลังในตัวโอมยิ่งตื่นตัว
"จ๊วบ... อึก... อึก..."
หลวงพ่อเอกและธนูเริ่มดูดดื่มน้ำนมทิพย์จากเต้าของโอมพร้อมกัน เสียงดูดดึงดังผสานไปกับเสียงลมหายใจที่สั่นพร่า โอมแอ่นอกรับสัมผัสจากสองบุรุษที่เขารักที่สุดในชีวิต มือบางข้างหนึ่งวางบนบ่าของพ่อ อีกข้างขยุ้มเส้นผมของสามีไว้แน่น พลังแห่งน้ำนมทิพย์เทวาที่อัดอั้นมาทั้งเช้าถูกรีดเร้นออกมาอย่างต่อเนื่อง น้ำนมทิพย์สีขาวบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ปากของหลวงพ่อเพื่อเพิ่มพูนตบะ และไหลเข้าสู่ร่างของธนูเพื่อดับธาตุไฟที่ร้อนรุ่ม
"อ้า ๆ! ... หลวงพ่อ... พี่ธนู... แรงอีกอ่า โอมรู้สึกดีเหลือเกิน" โอมครางระงม ร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบายขึ้นเรื่อย ๆ ทุกจังหวะที่ถูกดูดดึงคือการชำระล้างจิตใจและเติมเต็มพลังชีวิตให้แข็งแกร่ง
เมื่อหยาดทิพย์ถูกระบายจนเต้าทั้งสองนิ่มนวลและผ่อนคลาย หลวงพ่อเอกและธนูจึงผละออก ริมฝีปากของทั้งคู่เปื้อนคราบนมทิพย์ที่หอมหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งจากสวรรค์ โอมค่อยๆ สวมเสื้อกากีกลับคืนอย่างช้าๆ ร่างกายที่ได้รับพลังคืนกลับมาทำให้ดวงตาของเขาสดใสเปล่งประกาย พร้อมที่จะไปทำหน้าที่ "ครู" ในภาคบ่าย
"ไปเถิดโอม... กายเจ้าสะอาดแล้ว ใจเจ้าก็สงบแล้ว จงไปมอบความรู้และเมตตาให้แก่เด็กๆ" หลวงพ่อเอกให้พร
โอมก้มกราบทั้งสองคนด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะรีบเดินทางไปยังโรงเรียนด้วยจิตใจที่เบิกบาน โดยมีธนูเดินตามไปส่งด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจในตัวภรรยาคนงาม
{:5_137:} สนุกมากครับ ขอบคุณ สนุกก ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ดีครับ สวยงามมาก ขอบคุณมากๆครับ แนวนี้ดี ไม่ซ้ำใคร อ่านสนุกมาก ไม่ซ้ำใครดี สนุกมากครับ{:5_119:}{:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2