หลงผิด(เสียว)ซ่าน ep.2
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-1-13 10:34ใครยังไม่ได้อ่าน ep.1ไปอ่านก่อนเด้ออิอิ... #อ่านจบแล้วอย่าลืมอ่านต่อ ep.3 นะคับ#
เรื่องราวค่อยๆพีคขึ้นเรื่อยๆ บอลพยายามไต่ระดับความเข้มข้นของเนื้อเรื่อง เพื่อให้เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวละครของ "วิน" ว่าก่อนที่เข้าจะได้ชื่อว่า "เด็กหลงผิด" เขาต้องเจอกับอะไรมาบ้าง อ่านไปลองสังเกตุตัวละครของ "วิน" ดูนะครับว่าผู้อ่านมีความคิดเห็นยังไงกับตัวละครนี้... ทั้งนี้ทั้งนั้น ขอให้ผู้อ่าน อ่านกันเพื่อความสนุกนะครับ เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้นจริง มันเป็นเพียงจินตนาการของนักเขียนเท่านั้นครับ
ป.ล.ตอนแรกว่าจะอัพลงอาทิตย์หน้า แต่กลัวคนอ่านค้างคา (สรุปค้างอยู่ดี5555)
เช้าวันอาทิตย์ ผมตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว จากนั้นก็ขับรถไปบ้านครูรินตามเคย วันนี้ร้านอาหารที่ผมไปเสริฟเขาหยุด ผมก็เลยกะว่าจะช่วยทำงานบ้านครูรินจนถึงหนึ่งทุ่ม แล้วค่อยกลับบ้าน อย่างน้อยก็จะได้คุ้มกับเงินที่ครูรินให้ผม ที่มันมากเกินค่าแรง ผมรู้ว่าครูรินแกให้ผมด้วยใจ ดังนั้นผมก็จะทำงานให้แก อย่างสุดฝีมือเช่นกัน
วันนี้ภายในบ้านพี่รินดูเงียบสนิด เหลือเพียงแค่รถกระบะสี่ประตูคันเดียวที่จอดอยู่ในโรงรถ ดูจากสะถานะการณ์ผมก็รู้ได้ทันทีว่า เมื่อคืนครูรินน่าจะไม่ได้กลับมานอนบ้านแน่นอน ดังนั้นคนที่อยู่ในบ้านก็น่าจะเป็นพี่กิต ระหว่างที่ผมกำลังงงๆกับตัวเองอยู่นั้น ว่าจะเอาไงต่อดีเพราะประตูบ้านก็ยังคงปิดอยู่ จู่ๆเสียงข้อความไลน์จากพี่รินก็เด้งขึ้นมา
"วิน วันนี้พี่ยังไม่กลับก่อนนะ พอดียายของพีร์เจไม่สบาย ฝากวินช่วยหาอะไรให้พี่กิตทานด้วยนะ" นี่คือข้อความจากพี่ริน ผมอ่านขอความเสร็จก็รีบตอบรับ พิมพ์ข้อความตอบกลับไป "ได้ครับพี่ริน" และแล้วการสนทนาระหว่างผมกับพี่รินก็จบลงแค่เพียงสั่นๆ แต่คนซื่ออย่างผมนะสิครับ ดันลืมถามไปเลยว่า แล้วผมจะเข้ายังไงละทีนี้ จะให้ทักข้อความถามพี่ริน ก็กลัวจะดูเป็นการรบกวน ผมก็เลยยืนงงๆเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าบ้าน หันซ้ายหันขวาไม่รู้จะเอาไงต่อดี จะเคาะประตูเรียกพี่กิตก็กลัวว่าแกยังไม่ตืน สรุปผมก็เดินไปเดินมาจนมานึกขึ้นได้ว่า รดน้ำต้นไม้เพื่อฆ่าเวลาไปพรางๆสะดีกว่า จะได้รอพี่กิตตื่นมาเปิดประตูบ้าน เพื่อจะได้ไม่เป็นการเสียเวลา
พอนึกได้เช่นนั้นผมก็เดินไปเปิดวาวน้ำ พร้อมกับลากสายยางเดินฉีดต้นไม้ดอกไม้รอบๆบ้าน จนเวลาผ่านไปเกือบๆเก้าโมงกว่าๆ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพี่กิตจะตื่นเลยสักนิด ส่วนผมเองก็เสือกรดน้ำต้นไม้เสร็จแล้วด้วยสิ จะหาอะไรทำต่อก็น่าจะไม่มี ผมก็เลยตัดสินใจว่า เอาไงเอากัน เพราะถ้าไม่เรียกพี่กิตให้เปิดประตูให้ ก็ไม่น่าจะมีทางอื่นอีกแล้ว
ผมตัดสินใจเดินไปยังประตูหน้าบ้าน กะว่าจะเคาะเรียกให้พี่กิตเปิดประตูให้ แต่ระหว่างที่กำลังจะเอื้อมมือไปเคาะประตูนั้น อยู่ๆประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกจนกว้าง ปารกฎร่างชายหนุ่มสูงใหญ่ไม่ใส่เสื้อ ท่อนล่างเปลือยเปล่า มีแค่ผ้าขนหนูสีขาวพาดบ่าเอาไว้ ร่างกายทุกส่วนเต็มไปด้วยมัดกล้าม นูนเด่นเป็นก้อนๆทอดยาวลงมาจนถึงหน้าท้องเกร็ง แต่ที่น่าตกใจที่สุดก็คือ ลำควยสีเข้มหัวบานฉ่ำตรงหว่างขา มันแข็งชี้หน้าข่มขู่ผมราวกับจ้องจะเล่นงาน ทำเอาผมเองที่ได้เห็นถึงกับหน้าร้อนชา ก่อนจะร้องอุทานออกมา ด้วยความตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
"เฮ้ย..." เสียงร้องอุทานตกใจของผมกับพี่กิต ดังพร้อมกันราวกับนัดหมาย ก่อนที่พี่กิตจะรีบดึงเอาผ้าขนหนูบนบ่ามาพันรอบเอวแบบลุกลน สวนผมเองที่เห็นเจ้าแท่งควยหัวบานใหญ่ของพี่กิตนั้นก็รีบหันหลังหลับตายืนตัวแข็งทื่อสั่นไปทั้งตัว จากนั้นเสียงพี่กิตก็ดังขึ้น "โทษทีวิน พี่นึกว่าไม่มีใคร" พี่กิตพูดแบบตะกุตะกะ พร้อมกับมัดปมผ้าขนหนูไปด้วย เมื่อผมได้ยินเช่นนั้นก็รีบตอบรับคำ "ไม่เป็นไรครับ" ผมตอบไปแค่ประโยคสั่นๆ เพราะตอนนี้ภายในหัวมันมีแต่ภาพเปลือยของพี่กิตเต็มไปหมด ภาพมันบาดตาบาดใจจนยากที่จะสลัดออก ลำควยสีคล้ำลำตรงยาวเต็มไปด้วยเส้นเลือด หัวบานใหญ่อมม่วง ตั้งลำงัดปลายขึ้นเล็กน้อยอย่างสวยงาม แต่ก็แอบดูน่ากลัวในเวลาเดียวกัน
"งั้นวินตามสบายเลยนะ พี่จะไปอาบน้ำก่อนละ" พูดจบพี่กิตก็หันหลังเดินเข้าบ้าน ก่อนที่ผมจะตอบรับคำสั่นๆออกไปว่า "ครับ" จากนั้นผมก็พยายามดึงสติของตัวเองกลับมา ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามพี่กิตออกไปอีกครั้ง "เอ่อ...พี่กิตจะรับอะไรเป็นมื้อเช้าดีครับ" พอผมพูดจบพี่กิตก็หันกลับมา ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"นี่วินทำอาหารเป็นด้วยเหรอ" ผมพยักหน้าเป็นการตอบรับ รอยยิ้มบางๆปรากฎบนใบหน้าของพี่กิตอีกครั้ง ก่อนที่พี่กิตจะหยุดคิดไปแป๊บนึง แล้วก็พูดต่อว่า "เก่งนะเนี่ยเรา ถ้างั้นพี่ขอข้าวต้มร้อนๆสักถ้วยสิ แล้วก็... กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งแก้ว" ก่อนจะเว้นวรรค แล้วก็พูดเบาๆว่า "อยากรู้จังว่าจะอร่อย เหมือนคนทำไหมน่า..." ประโยคที่ผมเองก็ฟังไม่ถนัด แถมความหมายก็กำกวม แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจผมกลับเต้นแรง พี่กิตพูดจบแกก็ยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาหวาน ก่อนจะเดินเข้าห้องไป
"ทำไมใจเต้นแรงวะเนี่ย..." เจอยิ้มหวานของพี่กิตเข้าไป ทำเอาผมถึงกับไปไม่เป็น แพ้ให้กับความแพรวพราวของพี่กิตทุกทาง"ไม่ได้นะโว้ยไอ้วิน หยุดคิดเลยเถิดเดี๋ยวนี้นะมึง" อยู่ๆเสียงในหัวก็ปลุกผมให้ตื่นจากวังวน ที่ตัวผมได้สร้างขึ้นมาเอง ก่อนจะรีบดึงสติตัวเองกลับมาให้ไวที่สุดพยายามลบภาพในหัวทิ้ง จากนั้นผมก็เดินไปยังห้องครัว
แต่รอยยิ้มบางๆก็ยังคงปรากฎอยู่บนใบหน้า ต่อให้ผมพยายามจะสลัดภาพในหัวออกมากเท่าไหร แต่ร่างกายผมมันกลับต่อต้านราวกับต้องคำสาบ "ตั้งสติ หายใจลึกๆเข้าไว้นะไอ้วิน" ผมพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ก่อนจะปล่อยมันออกมาจนโล่ง และแล้วทุกอย่างก็ดีขึ้น หลังจากนั้นผมก็จัดการต้มน้ำร้อน พร้อมกับชงกาแฟให้พี่กิต เสร็จแล้วก็เอาไปว่างไว้ที่โต๊ะกินข้าว จนส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งบ้าน รอให้เจ้าของมากิน
จากนั้นผมก็กลับไปในครัวเพื่อทำข้าวต้ม หมูบดต้นหอมกระเทียมผักชีเครื่องปรุงพร้อม แต่ที่ขาดก็คือหม้อ หาเท่าไหรก็ไม่เจอ หันซ้ายหันขวาก็แล้ว ก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วทั้งห้องครัว และแล้วผมก็เจอมัน อยู่ในตู้ซิ้งเหนือหัวผมนั่นเอง แต่มันดันวางอยู่สูงเกินไป ตัวผมเองสูงแค่165ขนาดเอื้อมสุดมือก็ยังไม่ถึง พยายามเขย่งเท้าสุดฤิทธิ์แต่ก็ยังจนปันญา "อึ๊บ...อีกนิดเดียวแล้วไอ้วิน อึ๊บ..." ในระหว่างที่ผมกำลังตีกับหม้ออยู่นั้น ก็ได้มีบางอย่างเกิดขึ้น ร่างหนาของใครบางคน ค่อยๆทาบทับเข้ามาจากทางด้านหลังจนแนบแน่น รับรู้ถึงไออุ่น พร้อมกับเสียงเต้นของหัวใจ วินาทีนั้นร่างกายของผมก็ตอบสนองกลับในทันที "เฮ้ย..." ก่อนจะสะดุ้งจนสุดตัว ถอยหลังชนคนที่คล่อมแบบเต็มแรง
"พี่เองวิน" เสียงทุ้มต่ำได้เอ่ยขึ้น สะภาพผมตอนนี้ก็คือถูกพี่กิต คล่อมจากด้านหลังเป็นที่เรียบร้อย "พี่กิต" กลิ่นหอมอ่อนๆของสะบู่ลอยเข้าจมูก หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ร่างกายขดตัวลงเล็กน้อย จากสูง165 ตอนนี้ก็เหลือแค่80เซ็น เพราะถูกล้อมเอาไว้ในวงแขนล่ำ แทบจะหมดหนทางหนี "เดี๋ยวพี่ช่วยหยิบให้" เสี่ยงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะเอื้อมมือเปิดตู้เหนือหัว หยิบเอาหม้อสำหรับต้มข้าวต้ม ออกมาอย่างง่ายได้
แต่ระหว่างที่แกกำลังหยิบหม้อนะสิครับ ลำตัวหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของพี่กิต มันค่อยๆเบียดเข้ากับแผ่นหลังผมจนแนบชิด รับรู้ได้ถึงความร้อนอุ่นๆ และความแน่นไปทุกสัดส่วน ไม่ว่าจะหน้าอกที่แข็งอย่างกับหิน กล้ามท้องที่แบนราบ แรงกระเพื่อมจากการหายใจแรง แต่ที่หนักไปกว่านั้นก็คือ ตรงส่วนล่างของเป้ากางเกงของพี่กิต มันกำลังบดเบียดอยู่กับก้นของผมจนแนบแน่น ทำให้รู้สึกได้ถึงความใหญ่โต ของเจ้าสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ภายในกางเกงของแก
นะวินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนจับไข้ ร้อนๆหนาวๆจนทำตัวไม่ถูก สมองมันสั่งให้ขัดขืน แต่ร่างกายกลับยืนนิ่งอย่างน่าประหลาดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของพี่กิตจะดังขึ้น พร้อมกับดึงสติผมกลับมา "อะหม้อได้แล้ว"พี่กิตยืนหม้อในมือให้ผม จากนั้นแกก็ก้มหน้ามากระซิบที่หูผมว่า "อยากได้อย่างอื่นด้วยไหม..." ลมหายใจร้อนผ่าวของแกกระทบเข้ากับใบหู ทำเอาผมถึงกับเสียอาการ "มะ...ไม่แล้วครับ" พูดจบผมก็ดันหน้าอกพี่กิตออกเบ่าๆ ก่อนจะรีบบอกแกไปอีกครั้งว่า "กาแฟอยู่บนโต๊ะนะครับ"
จากนั้นเราทั้งสองก็ผลักออกจากกัน พี่กิตยกยิ้มบาง พร้อมกับสายตาแพรวพราว เรียวปากหนาขยับพูดอีกครั้ง "อยากได้อะไรก็บอกพี่ได้นะไม่ต้องเกรงใจ" "ครับ" ผมตอบรับคำสั่นๆ ส่วนพี่กิตพอแกพูดจบก็เดินออกไปจากห้องครัว ปล่อยให้ผมอยู่กับความสับสนภายในใจเพียงคนเดียว
"ไม่...มึงต้องตั้งสติไวไอ้วิน" เด็กที่ไม่เคยเจอกับเรื่องแบบนี้ ไม่เคยหัวใจเต้นแรงกับใคร เด็กที่ไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกหวันไหว แต่ทำไมกลับร้อนรุ่มไปทั้งตัวเมื่ออยู่ไกล้พี่กิตก้ไม่รู้ผมพยายามลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ลืมสายตาพี่กิตจ้องมองผม ลืมการกระทำที่แนบชิดเมื่อกี้ออกไป พยายามทำทุกอย่างให้กลับเข้าสู่โหมดเดิมให้เร็วที่สุด ก่อนจะจัดการทำข้าวต้มอย่างร้อนรน
แต่แล้วความคิดในหัวก็ยังสับสน จิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอย สมองพยายามสั่งการให้หยุดคิด แต่ร่างการกลับต่อต้านจนใจเต้นแรง ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่ผมมองหน้าสบตาพี่กิตทีไร ดวงตาคมกริบคู่นั้นของแก มันทำให้ผมหวันไหวทุกครั้ง จนผมเองก็แยกไม่ออก ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผมนั้น มันคืออะไร...
และแล้วในที่สุดข้าวต้มร้อนๆก็เสร็จเรียบร้อย ผมจัดการตักใส่ถ้วยโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียว ตบท้ายด้วยต้นหอมผักชี แล้วก็เหยาะแม็กกี้เป็นอันเสร็จเรียบร้อยพร้อมทาน จากนั้นผมก็ยกไปให้พี่กิตที่โต๊ะกินข้าว "หอมจัง" ถ้วยข้าวต้มไม่ทันได้วางลงบนโต๊ะ เสียงของคนที่นั่งรอกินก็เอ่ยชมออกมา ด้วยแววตาที่ตื่นเต้นราวกับตั้งตารอ แต่แค่คำพูดสั่นๆก็ทำเอาผมใจชื่นไปตามกัน
"โหวิน...ฝีมือวินไม่ธรรมดานะเนี่ย..." คำแรกที่พี่กิตตักเข้าปาก ก็ทำเอาแกถึงกับตาโตร้องออกมา ผมเองที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ก็พลอยยิ้มตามกับท่าทางเล่นใหญ่ของแกไปด้วยเลย "แบบนี้พี่ต้องฝากท้องกับวินทุกอาทิตย์แล้วนะเนี่ย" พี่กิตกินไปพูดไปไม่ขาดปาก ยอแล้วยออีกจนผมแทบจะลอยได้อยู่แล้ว
"เอ่อ...ถ้าพี่กิตอยากกินอะไร ก็บอกวินได้เลยนะครับ เดี๋ยววินจะทำให้" คำพูดซื่อๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้ากินของที่ตัวเองทำอย่างอร่อย แต่คำตอบที่ได้กลับมา ทำเอาผมเองถึงกับหน้าเหวอเมื่อได้ฟัง พี่กิตเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาคมของแก สบตาผมเข้าอย่างจัง ก่อนที่เรียวปากหนาจะขยับพูดออกมาว่า "แล้วถ้า...พี่อยากจะกิน..." ดวงตาพี่กิตแปร่งประกายวาววับ พร้อมกับรอยยิ้มหวาน ก่อนที่แกจะพูดตัดบท "งั้นเอาไว้พี่จะบอกก็แล้วกันนะ" รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าคมเข้ม ราวกับมีบางอย่างแอบแฝง ก่อนที่แกจะก้มหน้ากินข้าวต้มต่อ ปล่อยให้เด็กซื่อๆอย่างผม ที่ไม่รู้อะไรเลย ทำได้แค่ตอบรับด้วยความเต็มใจ "ยินดีเลยครับ" พูดจบผมก็ขอตัวไปจัดการกับห้องครัวต่อให้เรียบร้อย
เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น ทุกซอกทุกมุมในบ้านผมก็ปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดวาววับ เหลือก็แต่ไปตรวจเช็คความเรียบร้อยในห้องนอนของครูริน ส่วนพี่กิตแกนั่งก็ดูทีวีอ่านหนังสือของแกไป หรือไม่ก็เดินไปเดินมาตามประสาของแก ไอ้ผมก็คอยหลบสิครับ ถ้าไม่จำเป็นจะไม่เข้าไกล้แกเลย ถ้าพี่กิตอยู่หน้าทีวี ผมก็จะหาอะไรทำอยู่ด้านหลัง แล้วถ้าพี่กิตเดินมาหลังบ้าน ผมก็จะหนีไปหน้าบ้าน ดูวุ่นวายไปหมดใช่ไหม หรือบางครั้งเดินไปเดินมาก็ชนกับแกเฉยก็มี ยิ่งหลบก็เหมือนยิ่งถูกจับตามอง ไอ้เราก็เก็บอาการตัวเองไม่เป็นสะด้วยสิ เลิ่กลั่กไม่ไหว...
จากนั้นผมก็เข้าไปในห้องนอนของครูรินกับพี่กิต จัดการปัดกวาดเช็ดถูเล็กน้อยจนสะอาด พร้อมกับดึงผ้าปูที่นอนจนตึงเปรี๊ยะราวกับเตียงของโรงแรม ก่อนจะหันมาจัดการผับผ้าห่ม สองมือจับผ้าห่มทีละมุม ก่อนจะสะบัดให้มันขยายออกเป็นผืน และแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น "เฮ้ย อะไรวะเนี่ย..." ผมอุทานเล็กน้อย เมื่อเห็นสิ่งตรงหน้าที่ร่วงลงมาจากผ้าห่ม และมันก็คือ กางเกงในของผู้ชายม้วนเป็นเกรียวเหมือนเลขแปด ผมเองถึงกับแอบขำเบาๆเมื่อได้เห็น ไม่นึกเลยว่าทหารหนุ่มหล่ออย่างพี่กิต จะมีโมเม้นถอดกางเกงในตอนนอนแบบนี้กับเขาด้วย
ระหว่างที่ยืนมองกางเกงในพี่กิตอยู่นั้น ภาพพี่กิตตอนเช้าก็เลยมาทันที และนี่ก็คือสาเหตุที่พี่กิตเดินไปเปิดประตูในสะภาพนั้น ยิ่งคิดผมก็ยิ่งขำกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือจะไปหยิบมันขึ้นมา เพื่อจะเอาไปใส่ตะกร้าผ้า แต่มือไม่ทันได้สัมผัสกับกางเกงใน เสียงเรียกก็ดังมาจากข้างหลัง "วิน" ทำเอาผมที่กำลังใจจดใจจ่ออยู่กับกางเกงในตัวนั้น ถึงกับร้องลั่นห้อง "เฮ้ย..." ถึงกับสะดุ้งตัวโหยงถลำคว่ำหน้าลงไปบนเตียง จนใบหน้าสัมผัสเข้ากับกางเกงในของพี่กิตแบบเต็มๆหน้าแถมยังเต็มปอดอีกด้วย
"ฮาๆๆๆๆ" เสียงพี่กิตหัวเราะจนลั่นห้อง ก่อนที่ผมเองก็รีบลุกขึ้นมาอย่างไว ต่อด้วยเสียงขอโทษ "พี่ขอโทษ พี่ไม่คิดว่าเราจะตกใจขนาดนี้" ปากขอโทษแต่พี่กิตก็ยังหัวเราะไม่หยุด ทำเอาผมเองเสียอาการจนหน้าแดง "อะอะไม่แกล้งแล้ว" จากนั้นเสียงหัวเราะก็หยุดลง ก่อนที่พี่กิตจะพูดต่อว่า "พี่จะมาถามว่าวันนี้วินรีบกลับบ้านไหม" ผมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไป "อยู่ได้จนถึงทุ่มนึงครับ พี่กิตมีอะไรรึเปล่าครับ" พี่กิตได้ยินแกก็ยกยิ้มบางๆที่มุมปาก "คือพี่จะออกไปกินเลี้ยงกับเพื่อนนะ" ผมมองหน้าพี่กิต "แล้วพี่กิตจะให้วินช่วยอะไรละ" จากนั้นก็เป็นเสียงอ้ำอึ้งของพี่กิต
"เออ...คือ...คือว่าพี่ไม่รู้เอากุญเจบ้านไปไว้ไหนอะ หาเท่าไหรก็ไม่เจอ"..."พี่ก็เลยจะมาขอให้วินเฝ้าบ้านให้จนกว่าพี่จะกลับมาได้ไหม" ผมได้ยินก็แอบขบคิดในใจเล็กน้อย "รับรองพี่จะรีบกลับไม่ให้เกินทุ่มนึง" คำพูดที่เหมือนกับขอร้อง แต่ก็แอบบังคับให้ผมเองปฎิเสธไม่ได้ "ก็ได้ครับ" ประโยคสั่นๆ แต่ก็ทำเอาพี่กิตถึงกับยิ้มกว้าง ก่อนที่แกจะพูดเล่นๆออกมาว่า "ถ้าเกินเวลานิดหน่อยก็ไม่เป็นไรใช่ไหม" ส่วนผมเองก็ได้แต่รับคำ พร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้แก จากนั้นพี่กิตก็เดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี
และแล้วบทสนทนาในห้องก็จบลง เหลือก็แต่หน้าของผมที่ยังคงแดงยังกับลูกตำลึงสุกงอม โดยหารู้ไหมว่าทุกอย่างได้ถูกวางแผนไว้หมดแล้ว...
แค่นี้ก่อนนะครับ น่าจะถึงเวลาที่เด็กหนุ่มอย่างวินต้องเลือกแล้วละว่า ระหว่างความผิดชอบชั่วดี กับตัญหา ราคะ ภายในใจ เขาควรจะเลือกสิ่งใด ทั้งนี้ทั้งนั้น ไว้ค่อยมาลุ้นกันว่า เด็กหนุ่มที่อ่อนต่อโลกอย่างวินจะรอดจาก ทหารหนุ่มหล่ออย่างกิตหรือไม่ แล้ววินจะเลือกทำสิ่งใดต่อจากนี้... #เจอกัน ep.3#
พี่กิตคือแผนสูงนะ เสร็จแน่ๆ🤭 ขอบคุณ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ กรี้ดดดด ค้างมากกก ขอบคุณครับผม โดนเสือขยำแน่วินเอ้ย ตาขาว ตอบกลับเมื่อ 2026-1-9 16:54
เสร็จแน่ๆ🤭
จุ๊ๆอย่าเสียงดัง คือจะบอกว่าลงแดงตายแน่นอนครับแอดมิน ทรมานมากเลย555555 แต่ตากิตแอบร้ายเหมือนกันนะเนี่ยยย อยากให้อัพทุกวัยเลยย 💓 ขอบคุณมากครับ ค้าง รอครับ ขอบคุณมากๆเลยครับ นิโหน่ย ตอบกลับเมื่อ 2026-1-9 19:00
กรี้ดดดด ค้างมากกก
กรี๊ดดดด มันออกมาอิอิ โหมีลุุ้นอะสองตอนแล้วยังไม่จัดกันเลยคุ่นี้ รออาทิตย์หน้าเลยเหรอ ขาดใจตายก่อนแน่นอน... ขอบคุณครับ รอ ครับ สนุกมากครับ