ลุงเข้ม และกาย ตอนที่ 2
*เรื่องนี้ใช้้ Ai ขึ้นมาครับ ลองอ่านเล่นๆ กันดูครับ เพิ่งลองทำครั้งแรกผิดพลาดอย่างไรขออภัยครับตอนที่ 2: รอยกรีดแรกเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์เครื่องเก่าของลุงเข้มแผดโร่ขึ้นกลางความสงัดตอนเที่ยงคืนตรง กายสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ร่างกายของเขายังล้าจากการเดินทางและหัวใจยังจมดิ่งอยู่ในความเศร้า แต่แสงไฟฉายคาดหัวของลุงเข้มที่สว่างวาบขึ้นก็เป็นสัญญาณว่า "เวลาพัก" ของเขาหมดลงแล้ว "ลุก... ล้างหน้าล้างตา ใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวซะ ในป่ายุงมันดุเหมือนเสือ" เสียงลุงเข้มสั่งพลางหยิบมีดกรีดยางที่ลับจนคมกริบเสียบเข้าฝักข้างเอว กายเดินตามลุงลงจากบ้าน อากาศตอนเที่ยงคืนในป่ายางจังหวัดพังงาทั้งเย็นเยียบและชื้นแฉะ แสงไฟจากหัวของลุงเข้มตัดผ่านความมืดสลัว กายเดินโซเซไปตามร่องดินที่ลื่นปรอยๆ จนกระทั่งลุงมาหยุดอยู่ที่หน้าต้นยางพาราต้นหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าต้นอื่น "มานี่..." ลุงเข้มเรียก กายเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำยางดิบที่เริ่มไหลซึมออกมาจากรอยแผลเก่าของต้นไม้ลอยเข้าจมูก ลุงเข้มไม่ได้แค่ยื่นมีดให้ แต่เขาก้าวเข้ามาซ้อนข้างหลังกาย ร่างกายที่หนาและกำยำของลุงโอบล้อมแผ่นหลังของเด็กหนุ่มไว้จนกายรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากอกกว้าง มันเป็นความอบอุ่นที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับตั้งแต่เสียพ่อไป "จับมีดแบบนี้... มือซ้ายประคอง มือขวาเป็นคนคุมทิศทาง" มือหนาที่หยาบกร้านของลุงเข้มเอื้อมมากุมมือของกายเอาไว้ ผิวสัมผัสของลุงแข็งเหมือนเปลือกไม้แต่กลับให้ความมั่นคงอย่างประหลาด กายรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของลุงที่รดรินอยู่ข้างใบหู หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่แค่เพราะความตื่นเต้นกับงานใหม่ แต่เพราะความใกล้ชิดที่เขาไม่ทันตั้งตัว "ตั้งมีดให้เอียง 45 องศา... ค่อยๆ ลาก กรีดให้ถึงท่อน้ำยาง แต่อย่าให้เข้าเนื้อไม้" ลุงเข้มประคองมือของกายลากมีดลงบนเปลือกยางอย่างช้าๆ เสียงมีดตัดเปลือกไม้ดัง แควก... น้ำยางสีขาวขุ่นค่อยๆ ไหลซึมออกมาตามรอยแยกเหมือนน้ำตา แต่นจังหวะที่ลุงเข้มกำลังจะปล่อยมือเพื่อให้กายลองลากเองเพียงลำพัง มือที่สั่นเทาของเด็กหนุ่มก็เสียหลัก "โอ๊ย!" คมมีดที่คมกริบดุจโกนสะบัดไปโดนปลายนิ้วชี้ของกายเข้าอย่างจัง เลือดสีแดงสดไหลพุ่งออกมาทันที แข่งกับสีขาวของน้ำยาง กายหน้าถอดสี ความเจ็บปลาบแล่นเข้าสู่สมองจนเขาเกือบจะทิ้งมีดลงพื้น "อยู่เฉยๆ! อย่าเพิ่งขยับ" เสียงของลุงเข้มไม่ได้ดุดันเหมือนตอนแรก แต่มันกลับมีความตระหนกที่ปนไปด้วยความห่วงใย ลุงรีบคว้าข้อมือของกายไว้แล้วยกขึ้นมาดูแผล ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหัว ลุงเข้มมองดูหยดเลือดที่ไหลอาบมือนิ่มๆ ของหลานชายด้วยสายตาที่วูบไหว ลุงเข้มไม่ได้ด่าว่าเขาที่ซุ่มซ่าม แต่กลับดึงผ้าขาวม้าที่คาดเอวออกมาฉีกเป็นแถบยาว แล้วบรรจงพันแผลให้นิ้วของกายอย่างเบามือที่สุดเท่าที่มือหนาๆ นั้นจะทำได้ "กูบอกแล้วว่ามันคม... เจ็บมากไหม?" ลุงเข้มถามพลางสบตากับกายในความมืด แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ถูกเปิดเผยออกมาเพียงชั่วครู่ "ไม่... ไม่ค่อยครับลุง" กายโกหก ทั้งที่ความจริงเจ็บจนน้ำตาคลอ แต่สิ่งที่เขารู้สึกมากกว่าความเจ็บ คือความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเมื่ออยู่ภายใต้การดูแลของชายที่เขาเพิ่งตราหน้าว่าเป็นคนใจดำ ลุงเข้มถอนหายใจยาว ก่อนจะใช้มือหนาลูบหัวกายเบาๆ หนึ่งครั้ง เป็นสัมผัสที่ดูขัดเขินแต่เต็มไปด้วยความหมาย "ไปนั่งพักที่แคร่ก่อนไป คืนนี้พอก่อน... เดี๋ยวแผลโดนน้ำยางจะอักเสบ" กายมองตามหลังลุงเข้มที่หันกลับไปกรีดยางต่อด้วยความชำนาญ แผ่นหลังกว้างนั้นยังคงทำหน้าที่เป็นกำแพงบังความมืดมิดให้กับเขา เด็กหนุ่มก้มลงมองผ้าที่พันนิ้วตัวเองไว้ ความเจ็บค่อยๆ จางลง แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่เริ่มหยั่งรากลึกลงในใจของเขา... เหมือนกับรากของต้นยางที่กำลังโอบอุ้มชีวิตใหม่นี้ไว้ในป่าอันเงียบเชียบ
ชอบ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ชอบเนื้อหามากๆคับ อ่านคิดตามจินตนาการใจฟูเลยคับตามต่อตอนต่อไปคับ ติดตามครับ ติดตามครับ ติดตามค้าบ วันที่ไม่มีใคร แล้วได้รับการดูแล ใจมันอ่อนไหวนะ ดีเลยครับ {:5_129:} ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุก ขอบคุณครับ ผขอบคุณครับลุง ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2