เนื้อหารุนแรง 20+ : มีเนื้อหาสะเทือนอารมณ์ หดหู่ ไม่เหมาะกับผู้อ่านที่จิตใจอ่อนไหวง่าย
มี 20 ซื้อ คุณต้องจ่าย 10 Zenny เพื่ออ่านกระทู้นี้ จ่ายเงินสำหรับกระทู้นี้
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShowDD เมื่อ 2026-1-7 22:40 ถือว่าเตือนแล้ว ด้วยความหวังดี
สำรรวจสภาพจิตใจของจาคอบหลังจากนี้
สำหรับจาคอบ บาดแผลทางกายอาจรักษาได้ด้วยกาลเวลา แต่บาดแผลทางจิตใจของเขาคือขุมนรกที่ไม่มีวันดับ ความไร้เดียงสาถูกฆ่าตายตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นน้องสาวถูกย่ำยี และความสับสนทางเพศที่ถูกบิดเบือนจากการถูกบังคับให้รับกามรมณ์เพื่อแลกความอบอุ่น ทำให้เขาสูญเสียตัวตนไปโดยปริยายสภาวะทางจิตของจาคอบหลังผ่านเหตุการณ์เหล่านั้น คือ ความแตกสลายของมโนธรรม (Moral Injury) เขาไม่สามารถแยกแยะความรักกับความรุนแรงได้อีกต่อไป เพราะในโลกของเขา "ความใจดี" แลกมาด้วยการ "ถูกเอา" และ "การรอดชีวิต" แลกมาด้วย "ความตายของผู้อื่น" แต่เขาคงมีโอกาสใช้ชีวิตต่อไปได้หลังสงครามจบ ด้วยความมุ่งมั่นและเข้มแข็งที่อดทนมา ได้ผ่านอะไรมาหลายอย่าง เกินกว่าเด็กคนนึงจะทำได้
เรื่องราวการรอดชีวิตของจาคอบในห้องรมแก๊สอาจฟังดูเหมือนเรื่องที่เหลือเชื่อ แต่ในประวัติศาสตร์บาดแผลของค่ายกักกันนาซี มีบันทึกถึงเหตุการณ์สะเทือนใจที่คล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาดมีรายงานจากประจักษ์พยานในค่ายกักกันบางแห่งระบุว่า เคยมีเด็กชายคนหนึ่งรอดชีวิตจากการรมแก๊สพิษซึมมาได้ ในขณะที่ร่างนับร้อยล้มตายทับถมกันเป็นกองพะเนิน ทหารนาซีที่เข้าไปเก็บกวาดศพต้องตกตะลึงเมื่อพบร่างเด็กชายคนหนึ่งยังคงหายใจรวยรินอยู่ท่ามกลางซากศพเหล่านั้นพวกทหารไม่ได้มองว่าเป็นเมตตาจากพระเจ้า แต่กลับมองว่าเป็นความผิดพลาดทางเทคนิค พวกเขาจึงจับเด็กชายคนเดิมโยนกลับเข้าไปในห้องรมแก๊สพร้อมกับนักโทษกลุ่มใหม่เป็นรอบที่สอง... แต่ปาฏิหาริย์กลับเกิดขึ้นซ้ำ เมื่อเขารอดชีวิตออกมาได้อีกครั้งความรอดพ้นจากความตายถึงสองคราสร้างความหวั่นเกรงให้กับทหารในค่ายเป็นอย่างมาก สุดท้ายด้วยความอำมหิตที่ไม่อาจหาคำบรรยายได้ ทหารนาซีจึงตัดสินใจจบชีวิตเด็กชายผู้เป็นปาฏิหาริย์คนนั้นด้วย "การยิงทิ้ง" อย่างเลือดเย็น เพื่อไม่ให้ปาฏิหาริย์นี้ถูกเล่าขานหรือสร้างความหวังให้กับใครจนถึงทุกวันนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเด็กคนนั้นรอดจากแก๊สพิษที่รุนแรงถึงสองครั้งมาได้อย่างไร... หรือบางที เขาอาจจะเพียงแค่ "ปฏิเสธที่จะตาย" จนกว่าจะได้เห็นวาระสุดท้ายของนรกบนดินแห่งนี้ด้วยตาตัวเอง
ขอบคุณครับ สนุก สนุกมากครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]