หลงผิด(เสียว)ซ้าน ep.1
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-1-7 21:33เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งอีกเรื่องนึงของบอล จะออกแนวเสียวซ้านสะท้านทรวง ส่วนเรื่อง "รอผม18ก่อนนะครับท่านรอง" เรื่องนี้จะออกแนวนิยายฟิวกู๊ดๆใสๆ ใครชอบแนวไหนก็รอตำกันได้เลย ทั้งสองเรื่องบอลจะมาอัพให้อาทิตย์ละหนึ่งตอน
ป.ล. ยังไม่ได้แก้คำผิด
เมื่อ "เด็ก" อย่างผมเกิดทำเรื่องที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต บุญคุณที่ต้องตอบแทน แต่ผมกลับเลือกทำในสิ่งที่ไม่น่าให้อภัย
จุดเริ่มต้นของเรื่อง "หลงผิด(เสียว)ซ้าน"
ผม "วิน" เด็กนักเรียนชั้น ม.4 อายุ16ปี เป็นเด็กเรียนดี หน้าตาน่ารักสดใส ผิวขาวปากแดงอมชมพู และก็เป็นที่รักของครู และเพื่อนๆในโรงเรียน แต่เบื้องหลังทั้งหมดที่ผมกล่าวมา มันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดเลยแม้แต่น้อย ผมขาดทั้งพ่อและแม่ ที่เป็นเสาหลักของครอบครัว ไปเมื่อสามปีที่แล้ว ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทุกอย่างพังทะลาย เด็กที่สดใสก็เริ่มดับลง เพราะผมต้องกลายเป็นเสาหลักของครอบครัวเสียเอง
ครอบครัวของผมประกอบไปด้วย "ยาย" แล้วก็ผม พวกเรามีกันแค่สองคน ยายของผมมีอาชีพทำขนมขาย รายได้ทั้งหมดแทบจะไม่สามารถนำไปทำอะไรได้เลย แค่ซื้อข้าวสาร กับข้าวในแต่ละมื้อก็แทบจะไม่พอ ไหนจะค่าไปโรงเรียนในแต่ละวันของผมอีก ไหนจะค่าเทอม ค่าใช้จ่ายอื่นๆอีกมากมาย จนแทบจะกระดิกตัวไม่ได้เลย ทุกอย่างมันต้องขับเคลื่อนไปด้วย "เงิน" เงินเท่านั้นที่จะไปต่อได้
แต่สิ่งที่ผมเอ่ยมาข้างต้นทั้งหมด มันไม่ได้ทำให้เด็กอย่างผม รู้สึกท้อกับชีวิตของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเงินคือตัวขับเคลื่อน ฉะนั้นผมก็ต้องหามันมาให้ได้มากที่สุด เท่าที่เด็กอย่างผมจะทำได้ เช้ามาผมก็ช่วยยายเข็นรถขนม ไปขายที่ตลาดตั้งแต่เช้าตรู จากนั้นก็รับจ๊อบช่วยเข็นผักของป้าๆน้าๆลุงๆพ่อค้าแม่ค้าในตลาด ทุกคนเอ็นดูผม สิ่งตอบแทนที่ได้ก็คือเงินสิบบาทยี่สิบบาท รวมๆแล้ว วันนึงก็พอเป็นค่าขนมไปโรงเรียน โดยที่ผมเองไม่ต้องพึ่งเงินค่าขนม จากยายเลยแม้แต่น้อย
พอตกเย็นโรงเรียนเลิก ผมก็ไปรับจ้างเป็นเด็กเสริฟ เด็กล้างจาน ของป้าเจ้าของร้านอาหารที่อยู่ริมคลอง เริ่มงานตั้งแต่ 5โมงเย็น จนถึง4ทุ่ม ได้รับค่าตอบแทนวันละสองร้อยบาท แถมยังมีข้าวกินมือเย็นโดยไม่ต้องชื้อ แล้วป้าเจ้าของร้านก็ยังใจดี ทำกับข้าวห่อให้ผมนำกลับ เอาไปอุ่นกินมื้อเช้ากับยายอีกต่างหาก นี่คือความโชคดีในความโชคร้ายของผม ที่เจอแต่คนรักและเอ็นดูอยู่รอบๆตัว
พอเสร็จจากงานร้านอาหาร ผมก็กลับบ้านด้วยรถคู่ใจ คันเดียวที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ จากนั้นก็จัดแจงอาบน้ำอาบท่า เสร็จแล้วก็ทำการบ้านอ่านหนังสือ พอตกเที่ยงคืนผมก็เข้านอน เป็นอันว่าผ่านพ้นไปได้อีกหนึ่งวัน และมันก็เป็นเช่นนี้ตลอดมา
จนวันหนึ่งยายเกิดเป็นลมล้มลงหัวฟาดพื้น ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างกระทันหัน วินาทีนันเองผมแทบล้มทั้งยืน ความคิดมากมายในหัวมันถาโถมเข้ามา "ยายเพียงคนเดียวที่เหลือในชีวิตผม จะมาทิ้งผมไปอีกคนไม่ได้" ผมอธิฐานกับตัวเองจนวินาทีสุดท้าย และแล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงอย่างโหดร้าย ยายของผมได้สิ้นลมหายใจ ทิ้งผมไปอีกคนอย่างไม่น่าให้อภัย หยดน้ำตาไหลอาบนองสองข้างแก้ม หมดเรียวแรงที่จะยืนอีกต่อไป ก่อนที่ร่างกายของผมจะ ดับวูบหายไปเช่นกัน รับรู้ได้แค่เสียงเรียกของใครบางคน ที่ยังคงดังแว่วอยู่ในหู เป็นสัณญาณปลุกผมให้ตื่นขึ้นมา
ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้งเหมือนตื่นจากความฝัน แม้แต่น้ำตาก็ไม่เหลือให้ไหลออกมาแล้ว ทุกอย่างมันสลายราวกับฝัน แต่แล้วมันก็คือเรื่องจริง ที่ผมเองก็ไม่อาจหลีกหนีได้ ทุกอย่างตรงหน้ามันคือความเป็นจริง ที่ผมต้องยอมรับมัน ต่อให้ปวดร้าวแค่ไหนความจริงก็คือความจริง
งานศพยายถูกจัดอย่างเรียบง่ายภายในวัดไกล้บ้าน เพราะเงินก็แทบจะไม่มี แต่ความโชคดีก็ยังมีให้เห็นจากลุงๆ ป้าๆ น้า อา พ่อค้าแม่ค้าในตลาด ค่าใช้จ่ายทั้งหมดพวกเขาเป็นคนช่วยกัน จัดการงานศพให้ยายอย่างสมเกรียติ จนงานทุกอย่างราบรื่นไปด้วยดี มันเกิดขึ้นเร็วมาก มากสะจนผมเองก็แทบตั้งตัวไม่ทัน...
และแล้วการจากลาครั้งนี้ก็สิ้นสุดลง ความเจ็บปวดเศร้าโศกเสียใจ ก็ยังคงอยู่ภายในใจของผมไม่อาจลืมเลือน มันวางเปล่าเหมือนคนไร้ที่พึ่ง บรรยายกาศที่เคยอบอุ่น เมื่อกลับถึงบ้านก็หายไป ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว เหลือก็แต่เพียงภาพเก่าๆ ที่ลอยมาอย่างน่าใจหาย แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องเดินต่อ ผมเองก็ต้องลุกขึ้นยืนให้ไว เก็บความเจ็บปวดเสียใจ เอาไว้ในความทรงจำตลอดไปตราบนานเท่านาน...
ร่ายมาสะยาว ทุกคนอย่าพึ่งเห็นใจผมนะครับ เพราะเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไป มันอาจจะทำให้ทุกคนเกลียดผมก็ได้ งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา "หลงผิด(เสียว)ซ้าน"
ผมเป็นเด็กนักเรียนชั้น ม.4 รู้ตัวเองว่าเป็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็เลือกที่จะไม่แสดงออก บุคลิคท่าทางก็ไม่ต่างจากเด็กผู้ชายทั่วไป มีทั้งรัก โลภโกรธ แล้วก็หลง ไม่ต่างจากคนอื่นเลยสักนิด หลังจากยายได้จากผมไป ชีวิตผมก็เหลือตัวคนเดียว ต้องดิ้นรนหารายได้เพื่อประทังชีวิต ให้รอดไปวันๆในสังคมที่เหลื่อมล้ำ ผมทำงานทุกอย่างที่มีคนจ้าง เข็นผัก เป็นเด็กเสริฟ วันหยุดก็เปิดรับสอนพิเศษเด็กๆแถวบ้าน เพื่อแลกกับค่าตอบแทนเล็กๆน้อย ที่พอจะใช้เป็นค่าเล่าเรียนได้ แต่ทุกวันนี้ของทุกอย่างก็แพงขึ้น พ่อแม่เด็กที่ผมรับสอนพิเศษ ก็แทบจะไม่มีเงิน ของก็ขายออกยากขึ้น ผู้คนใช้จ่ายน้อยลง ผมก็เลยสอนให้แบบฟรีๆสะส่วนมาก เพราะเด็กๆพวกนั้นก็ไม่ใช่ลูกใครที่ไหน เป็นลูกของพ่อค้าแม่ค้าในตลาดกันทั้งนั้น ผมก็ตอบแทนพวกเขาได้แค่นี้ แลกกับน้ำใจที่พวกเขามีให้กับผม
พอไม่มีงาน รายรับของผมก็น้อยลง แต่รายจ่ายก็ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไหนจะค่าเทอมของเทอมสอง ที่จะต้องจ่ายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หรือแม้แต่ค่าหนังสือหรือกิจกรรม ค่างานกลุ่ม งานเดี่ยว ที่มีเกือบทุกวันก่อนจะสอบ ทำเอาผมเองแทบจะหมุนเงินอันน้อยนิดของผมแทบไม่ทัน แต่ในความโชคร้าย ก็ยังคงมีความโชคดีอยู่บ้างไม่น้อย เมื่อครูประจำชั้นผู้แสนดีของผมได้ยื่นมือเข้ามาช่วย
"ครูนริน" หรือพี่ริน ที่แกมักจะให้ผมเรียก เป็นครูประจำชั้นสาวสวย อายุ25 ครูสอนภาษาอังกฤษ และเป็นคนที่มักจะยื่นมือเข้ามาช่วยผมอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะหางานให้ผมทำเพื่อแลกกับค่าจ้าง หรือถ้าแกเห็นว่ารองเท้านักเรียนผมขาดพี่รินก็จะซื้อให้ผม โดยไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ ครูนรินเป็นคนสวยมาก แต่งงานกับนายทหารหนุ่ม และก็มีลูกชายเป็นโซ่ทองคล้องใจหนึ่งคน วัยกำลังน่ารักเชียว อายุน่าจะสักสามขวบ ส่วนแฟนทหารหนุ่มของครูพี่ริน ผมเองก็ยังไม่เคยเห็นหน้า แต่ที่แน่ๆผมว่าต้องหล่อมากแน่ๆ เพราะว่าคนสวยมักจะคู่กับคนหล่อ
และแล้วเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น เมื่อตอนที่ผมพยายามหางานทำ เพื่อจะเอาเงินมาจ่ายค่าเทอม ของเทอมสองที่จะถึงในอีกไม่กี่อาทิตย์ ผมพยายามหางานเสริม เพื่อให้ได้เงินตามที่ต้องการ จนครูพี่รินรู้เรื่องเข้า แกก็เลยเรียกผมให้ไปพบที่ห้อง หมวดวิชาภาษาอังกฤษ พอตกเย็นหลังเลิกเรียน ผมก็ไปตามที่ครูพี่รินสั่ง พอไปถึงก็เห็นแกนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเพียงคนเดียว ที่เต็มไปด้วยกองสมุดของเด็กนักเรียน ครูรินกำลังนั่งตรวจการบ้านของเด็กๆ ระหว่างที่ผมเดินเข้าไปแกก็เงยหน้าขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ผมเองก็คุ้นชิน
"นั่งสิวิน รอพี่แป๊บนะไกล้เสร็จละ" ครูรินพูดจบแกก็ตรวจการบ้านต่อ ผมเองก็นั่งลงบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับแก ระหว่างนั้นครูรินก็ง่วนอยู่กับการตรวจการบ้านทีละเล่มทีละเล่ม จนในที่สุดก็เสร็จ "ครูรินเรียกวินมามีอะไรหรือเปล่าครับ" นี่คือคำถามแรกที่ผมถามออกไป แต่ก็ไม่มีคำตอบกลับมา มีก็แต่ซองสีขาวที่ครูรินยื่นให้ผม "ซองอะไรหรือครับ" ผมถามเพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าในซองขาวนั้นมันคืออะไร "เอาเงินในซองนี้ไปจ่ายค่าเทอมสะ" ครูรินพูดพร้อมกับยัดซองขาวนั้นใส่มือให้ผม ตอนนั้นผมเองก็รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย ก็เลยรีบปฎิเสธครูรินออกไป "ไม่เป็นไรครับ วินกำลังหางานทำ อีกอย่างมันยังพอมีเวลาอยู่ครับ" ไม่ใช่ผมหยิ่งแต่ถ้าให้ผมรับเงินคนอื่นฟรีๆผมก็ทำไม่ได้
แต่แล้วคำตอบที่ได้จากครูรินก็คือ "เอาไปเถอะนา... พี่ก็ไม่ได้ให้เราฟรีๆสะหน่อย" ก่อนที่ครูรินจะสบตาผมแล้วแกก็พูดต่อว่า "พี่มีงานให้เราทำ" ผมได้ยินเช่นนั้นก็รีบถามกลับทันทีว่า "ครูจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ" ตอนนั้นผมรู้สึกดีใจมากๆ "พี่จะให้วินไปช่วยทำงานบ้านเสาร์อาทิตย์ และช่วยดูลูกพี่ด้วยโอเคไหม" พอผมได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที ผมรีบตอบรับครูรินอย่างดีใจ "ได้สิครับ ครูรินจะให้ผมทำอะไรก็สั่งมาได้เลยครับ" รอยยิ้มอิ่มเอมปรากฎบนใบหน้า "งั้นก็เอาเงินในซองนั้นไปจ่ายค่าเทอมสะ ถือว่าเป็นค่าจ้างล่วงหน้า" ครูรินพูดจบผมก็เปิดดูจำนวนเงินในซอง จากที่นับดูมันเป็นเงินมากถึงแปดพันบาท พอเห็นเช่นนั้นผมก็รีบเงยหน้ามองครูรินทันที กำลังจะอ้าปากพูด แต่ครูรินก็พูดดักขึ้นมาสะก่อน "สี่อาทิตย์ อาทิตย์ละสองพัน ทั้งหมดก็แปดพันพอดี" ครูรินพูดจบแกก็ยิ้มจนผมเองก็ไปต่อไม่ถูก
"แต่มันมากไปนะครับครู ค่าเทอมวินแค่หกพันเอง" ครูรินส่งยิ้มพร้อมกับเอามือลูบหัวผมด้วยความเอ็นดู "ไม่มากไปหรอก สำหรับเด็กขยันอย่างวิน" นี่ละครับผู้มีพระคุณอีกคนของผม ช่วยเหลือผมทุกอย่างเหมือนกับพี่สาวคนนึง ความโชคร้ายในความโชคดีชัดๆ พอตกลงกันเสร็จผมก็รีบไปทำงานร้านอาหารตามปกติ ได้ค่าจ้างมาเป็นจำนวนเงินสองร้อยบาท จากนั้นก็กลับบ้าน อาบน้ำทำการบ้าน ต่อด้วยอ่านหนังสือก่อนจะเข้านอน เป็นแบบนี้จนผมเองก็ชินไปแล้ว
และแล้วก็มาถึงเช้าวันเสาร์ ผมก็ขับรถไปบ้านครูรินตามที่ได้นัดกันไว้ ซึ่งบ้านครูรินเองก็อยู่ห่างจากบ้านผมราวๆสักสามกิโลเมตรได้ครับ เป็นบ้านชั้นเดียวมีรั่วล้อมรอบขอบชิด ประตูบ้านได้ถูกเปิดทิ้งไว้ ผมก็เลยขับรถเข้าไป สิ่งแรกที่ผมเห็นเมื่อขับรถเข้าไปจอดก็คือ ผู้ชายร่างสูงใหญ่กำลังถือสายยาง ฉีดรดน้ำต้นไม้ที่ถูกปลูกไว้รอบๆบ้านอย่างเป็นระเบียบสวยงาม พอผู้ชายคนนั้นเห็นผมเขาก็วางสายยางลง จากนั้นก็เดินไปปิดวาวน้ำ เสร็จแล้วก็เดินตรงมาทางที่ผมยืนอยู่
ชายหนุ่งร่างสูงใหญ่ ไม่ใส่เสื้อมีเพียงกางเกงบอลสีขาว ที่ปกปิดท่อนล่างเอาไว้ เขาเดินเข้ามาไกล้เรื่อยๆจนภาพที่ผมเห็นก็เลยชัดขึ้น ใบหน้าคมเข้มตัดกับผมรองทรงสูง จมูกโด่ง ในตาคมกริม และที่สำคัญ กล้ามเนื้อท่อนบนตั้งแต่หน้าอก ลามไปถึงท้องน้อยมันเด่นชัดสวยงาม ราวกับคนดูแลร่างกายมาเป็นอย่างดี ระหว่างนั้นผมเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวผมเองได้มองคนตรงหน้านานขนาดไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงทุ้มต่ำพูดออกมา "วินใช่ไหม" ผมสะดุ้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบกลับอย่างลุกลนไปว่า "อะ...ครับ... วินครับ" อยู่ๆผมเองก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาสะงั้น "ตามสบายเลยนะ รินเขาไปตลาดเดี๋ยวก็คงมา" แค่นี้ผมก็รู้ได้ทันทีเเลยว่า ผู้ชายหล่อร่างใหญ่คนนี้ก็คือ แฟนทหารหนุ่มของครูรินแน่นอน
"ครับ" ผมตอบรับคำสั่นๆ ขนาดจะสบตาคนตรงหน้าผมก็ยังไม่กล้าเลย "พี่ชื่อกิตนะ วินไม่ต้องเกรงใจทำตัวตามสบายได้เลย" ผมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มบางๆให้พี่กิต แต่อาการประหม่าของผมก็ยังคงที่ รู้สึกเกร็งๆอย่างบอกไม่ถูก แค่ผมเห็นหน้าพี่กิตชัดๆ เชื่อไหมว่าผมแทบละลายเป็นสายน้ำ ให้กับความหล่อของพี่กิตตรงนั้นให้ได้ ผู้ชายอะไรหล่อจนผมเองก็ไม่กล้ามอง หล่อเกินมาตรฐานชายไทยเอามากๆ ตัดผมรองทรงสูง หุ่นล่ำ ผิวสีแทน ตัดกับรอยยิ้มที่เห็นไรฟันขาว มันช่างเป็นภาพที่น่ามอง แต่ผมก็ไม่กล้ามองแบบเต็มๆตาอยู่ดี
พี่กิตพูดจบแกก็เดินไปรดน้ำต้นไม้ของแกต่อ แต่ผมนะสิครับ อยู่ๆหัวใจก็เต้นแรงผิดจังหวะ รู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก ไม่คิดเลยว่า แฟนทหารหนุ่มของครูรินจะหล่อหน้าตาดีขนาดนี้ มันเกินกว่าที่ผมคิดเอาไว้สะอีก แต่ผมก็ไม่ได้อะไรนะครับ ไม่ได้มีความคิดชั่วร้ายอะไรในหัวทั้งนั้น แต่ที่รู้สึกใจเต้น อาจจะเป็นเพียงเพราะว่า แอบปลืมในรูปร่างหน้าตาของพี่กิตแค่นั้นเอง
และแล้วครูรินก็กลับมาจากตลาด พอรถเข้าจอดในโรงรถ เด็กน้อยหน้าตาน่ารักก็ลงมาจากรถ ส่วนครูรินก็ถือถุงกับข้าวลงมาเต็มมือไปหมด ผมก็เลยรีบวิ่งไปช่วยถือ "มานานยังวิน น้องพีร์เจสวัสดีน้าวินสิครับ" "หวัดดีครับน้าวินสุดหล่อ" ผมแทบละลายอีกครั้งกับคำพูดของเด็กน้อย ก่อนจะตอบกลับ "หวัดดีครับน้องพีร์เจสุดหล่อ" เด็กน้อยเขินจนหน้าแดง แอบไปหลบอยู่หลังครูริน "อ้าวเขินน้าวินสะแล้ว" ครูรินพูดหยอกน้องพีร์เจทำเอาเด็กน้อยเขินจนม้วน "มาครับครูผมช่วยถือ" ผมยื่นมือไปรับถุงจากมือครูริน "อยู่ข้างนอกห้ามเรียกครู" "คร้าบบพี่ริน" "ดีมาก..." จากนั้นผมก็เดินตามพี่รินเข้าบ้าน เสร็จแล้วก็พูดคุยกันเรื่องงานที่ผมต้องทำกันเล็กน้อย
"เออวิน เจอพี่กิตแล้วใช่ไหม" ผมพยักหน้าพร้อมกับตอบรับ "เจอแล้วครับ" เสร็จแล้วพี่รินก็พูดเรื่องงานต่อ สิ่งที่ผมต้องทำก็คือทำความสะอาดบ้าน ห้องนอนน้องพีร์เจ และก็ห้องนอนพี่ริน พอได้รับหน้าที่ผมก็ลงมือทำ ห้องแรกที่ผมทำก็คือห้องของน้องพีร์เจ ระหว่างที่ผมทำความสะอาดห้องน้องพีร์เจอยู่นั้น ผมก็ได้ยินสามคนพ่อแม่ลูกเขาคุยกัน หยอกล้อกันไปมาน่ารักมากๆ ผมละรู้สึกอิจฉาน้องพีร์เจขึ้นมาเลย ที่มีพ่อแม่น่ารักแบบนี้ ครอบครัวของครูรินคงจะมีความสุขกันน่าดู พ่อก็หล่อแม่ก็สวย ลูกก็น่ารัก แถมหน้าที่การงานก็มั่นคง ผมรู้สึกดีใจกับพี่รินด้วยเลย
เวลาผ่านไปสักประมาณสองชั่วโมง ระหว่างที่ผมทำความสะอาดห้องน้องพีร์เจไกล้จะเสร็จ จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกัน แต่เสียงมันคล้ายกับว่าเขาทะเลาะกัน
"พี่กลับมาบ้านทั้งที รินก็ไม่ยอมให้พี่..."
"ก็รินเบื่อ รินไม่ชอบ พี่ก็ช่วยตัวเองไปสิ"
"แต่เราเป็นผัวเมียกันนะริน เรื่องบนเตียงมันก็ต้องมีไหมละ"
เสียงค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ สรุปก็คือพี่รินกับพี่กิตน่าจะเถียงกันเรื่องส่วนตัว ผมเองก็พยายามจะไม่ฟัง ทำหน้าที่ตัวเองต่อ แต่เสียงมันก็ดังจนผมเองก็ได้ยินทุกคำที่พี่รินกับพี่กิตพูดกัน
"พี่ว่าเราลองไปปรึกษาหมอกันดีไหม ตั้งแต่รินคลอดพีร์เจมา รินก็เริ่มห่างเรื่องบนเตียงไปทุกวัน"
"รินยังไม่ว่าง อีกอย่างรินก็ให้พี่เดือนละครั้งแล้วนิ"
"ริน... พูดมาได้ไงเดือนละครั้ง มันเป็นหน้าที่ไม่ใช่เหรอ รินก็รู้ว่าพี่มีความต้องการมากแค่ไหน"
"งั้นพี่ก็ช่วยตัวเองไปสิ"
"ริน.." พี่กิตขึ้นเสียงสูง
"งั้นเราก็ไม่ต้องพูดกันอีก รินจะไปบ้านแม่ไว้พี่อารมณ์ดีแล้วเราค่อยคุยกัน"
ระหว่างนั้นเสียงของทั้งคู่ก็เงียบลง ผมเองก็รีบเร่งทำความสะอาดจนเสร๊จ พอจะออกจากห้องน้องพีร์ก็เจอกับพี่รินเข้าพอดี "วินทำงานเสร็จก็กลับบ้านได้เลยนะ พอดีพี่จะออกไปข้างนอกอะ" พี่รินพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มปกติ ส่วนผมเองก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ครับพี่ริน" พอผมรับปากเสร็จพี่รินก็เดินไปขึ้นรถแล้วก็ขับออกไป ส่วนพี่กิตผมเองก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน
ภายในบ้านเงียบสนิด ผมก็เลยไปทำความสะอาดห้องพี่รินต่อ แต่ระหว่างที่ทำความสะอาดอยู่นั้น พี่กิตก็เปิดประตูเข้ามา แกส่งยิ้มให้ผมเล็กน้อย ก่อนจะยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไร ปัดกวาดเช็ดถูตามปกติ จู่ๆกลิ่นสะบู่ก็โชยมาแตะจมูก กลิ่นมันเหมือนอยู่ไกล้ๆ ผมก็เลยหันหลังไปมอง แล้วผมก็ต้องสะดุ้งตกใจ เพราะพี่กิตแกยืนอยู่ด้านหลังผม ลำตัวท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างมีแค่ผ้าขนหนูปกปิดเอาไว้ ตามลำตัวและมัดกล้าม เต็มไปด้วยหยดน้ำเม็ดเล็กๆเต็มไปหมด
"เดี๋ยววินออกไปก่อนนะครับ" พูดจบผมก็หันหลังจะเดินออกจากห้อง แต่ก็โดนพี่กิตจับแขนเอาไว "ไม่ต้องหรอก พี่แต่งตัวเสร็จก็จะออกไปข้างนอก วินทำต่อเถอะ" พี่กิตพูดจบแกก็เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ตอนนั้นผมรู้สึกสั่นไปทั้งตัว กลิ่นสะบู่ก็หอมสะเหลือเกิน "เดี๋ยวถ้าวินทำงานเสร็จ ก่อนกลับช่วยปิดประตูบ้านให้พี่ด้วยนะ" "ครับ" ผมรับคำสั่นๆ ระหว่างนั้นก็ทำความสะอาดต่อ แต่พี่กิตนะสิครับ แกใส่กางเกงในเสร็จแกก็ดึงผ้าขนหนูออก จากนั้นก็เดินไปยิบกางเกงที่ตู้เสื้อผ้า
ไอ้ผมที่ไม่ได้ตั้งใจจะมองแต่ก็เห็นเต็มสองตา เป้านี่อวบอูมมากๆ กางเกงในสีขาวตัดกับผิวสีแทน มันเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก ผมพยายามหลบสายตาแต่พี่กิตก็เดินวนไปวนมาจนทั่วห้อง นึกภาพดูสิครับ ผู้ชายที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เดินใส่กางเกงในตัวเดียวเดินไปเดินมา คนได้เห็นแบบผมจะรู้สึกยังไง ต่อให้ไม่คิดเกินเลย แต่ก็อดที่จะแอบมองไม่ได้
ผมพยายามหักห้ามใจไม่ให้มอง แต่ไม่รู้ทำไมสายตามันถึงได้มองอยู่นั่นแหละ "วิน..." ผมสะดุ้งโหยง "พี่ไปก่อนนะ" พูดจบพี่กิตก็เดินออกจากห้องไป ผมได้ยินเสียงรถขับออกไป ก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที แต่ภาพพี่กิตในหัวมันยังคงติดตาไม่หาย คนบ้าอะไรรหล่อฉิบหาย
และแล้วผมก็ทำงานที่พี่รินสั่งไว้จนเสร็จ จากนั้นก็ปิดประตูบ้านตามที่พี่กิตสั่ง ก่อนจะรีบกลับบ้านไปทำงานร้านอาหารต่อ...
แค่นี้ก่อนนะครับไว้จะมาต่อตอนต่อไปให้ ทุกคนว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ลองแสดงความคิดเห็นกันมาได้นะครับ
โห เปิดมาดีมากกก ชอบเลย อยากให้พี่กิตแบดๆมาก กินผัวครูแน่ๆ สสสยยยยสย {:5_117:} รอติดตามต่อไปๆ ขอบคุณมากๆนะครับรอติดตามตอนต่อไป สนุกมากครับ ขอบคุณ_มากครับ เกริ่นเรื่องมาได้น่าอ่านครับ ทหารหนุ่มกับน้องวัยรุ่นนี่เป็นใครก้อจัดอะครับ ขอบคุณมากครับ โหเปิดเรื่องมาขนาดนี้ ต้องรอเสียวแล้วแหละ5555 สุดยอดเปิดมาก็น่าลุ้นสุด ว่าแต่แอบคิดถึงครูต้นจัง5555 สุดยอด อมก อ่านไปเสียวหมด ลุ้นตลอดเลยครับ เกริ่นมาปังมากกก รออ่านต่อนะคะ ปูเสื่อรอเลยครับ ขอบคุณมากๆนะครับรอติดตามตอนต่อไป แต่งดีมากเลยครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2