รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค 2) ep.8 ตอนจบ
ตอนที่ 9 ตอน จบพายุฤดูร้อนยังคงบ้าคลั่งไม่หยุดยั้ง สายฝนสาดซัดลอดร่องฝาขัดแตะเข้ามาจนพื้นกระท่อมไม้ไผ่เจิ่งนองและลื่นไหลไปด้วยคราบโคลนและน้ำฝน แต่ทว่าบรรยากาศเบื้องบนกลับร้อนระอุจนแทบจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่ง เพิ่ม กำลังตกอยู่ในภวังค์ของความคลุ้มคลั่ง มันกัดฟันกรอดจนสันกรามปูดเป็นลูกๆ ขณะที่พยายามกดน้ำหนักตัวกระแทกท่อนลำสีม่วงคล้ำขนาดมหึมาเข้าสู่ช่องทางเบื้องหลังของ ผาด อย่างไม่ลดละ
"อ๊ะ... อ๊าาาาา!" ผาดครางระงม เสียงนั้นสั่นพร่าและแหบแห้ง ร่างกายยักษ์ที่เคยสง่างามดั่งพญาเสือ บัดนี้บิดเกร็งไปมาใต้ร่างของไอ้เพิ่ม ข้อมือที่ถูกมัดไพร่หลังไว้เสียดสีกับพื้นไม้จนเลือดไหลซิบ แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับถูกกลบด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงปานกระแสไฟฟ้าฟาด
เพียงแค่ ส่วนหัว ที่บานฉ่ำและร้อนผ่าวของเพิ่มที่มุดแทรกเข้าไปได้เพียงกึ่งหนึ่ง แต่มันกลับสร้างความปั่นป่วนให้หัวใจของผาดอย่างที่สุด รอยจีบที่ช่องทางหลังถูกถ่างขยายจนตึงเปรี๊ยะ แสงตะเกียงที่วับแวมสะท้อนให้เห็นเหงื่อเม็ดเป้งที่ไหลโทรมไปตามร่องหลังกว้างของผาด ลากยาวผ่านบั้นท้ายที่แน่นหนั่นและขาวจัดตัดกับสีผิวทองแดงของต้นขา เพิ่มไม่ยอมลดละ มันใช้มือหนาสองข้างรวบเอวผาดไว้มั่น แล้วยกสะโพกของผาดขึ้นสูง
"พี่ผาด... พี่ดูสิ... รูพี่มันตอดหัวกูแน่นขนาดนี้ มึงยังจะบอกว่ามึงเกลียดกูอีกเหรอ!" เพิ่มคำรามเสียงพร่า มันโน้มตัวลงไปจนอกชิดหลัง ใช้ลิ้นสากระดมเลียไปที่ร่องก้นของผาดอย่างป่าเถื่อน ลิ้นร้อนๆ ตวัดผ่านขนอ่อนที่ล้อมรอบรอยจีบทวารที่กำลังสั่นระริก เพิ่มดูดกลืนความชื้นแฉะจากหยดน้ำและเหงื่อที่ซึมออกมาจากช่องทางนั้นอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังดื่มกินน้ำหวานจากเกสรดอกไม้
พิมที่มองดูอยู่เบื้องหลัง ถึงกับทรุดกายลงกอดอกสะอื้นฮัก เธอเห็น พวงสวรรค์ (รังอัณฑะ) ของผาดที่หดตัวตึงเปรี๊ยะสั่นรัวไปตามจังหวะที่เพิ่มระดมลิ้นเลียโลมฐานรากเบื้องล่าง มันเป็นภาพที่อัปยศที่สุดเท่าที่เมียคนหนึ่งจะทนดูได้ แต่เธอกลับไม่อาจละสายตาไปจากความดิบเถื่อนนั้นได้เลย
"อึก... ไอ้เพิ่ม... กู... กูจะทนไม่ไหวแล้ว..." ผาดครางเรียกชื่อลูกน้องรักด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของความแค้น แต่มันคือเสียงของคนที่กำลังหลอมละลายไปกับรสกามที่ถูกยัดเยียด
ฤทธิ์จาก "รากไม้กำหนัด" พุ่งถึงขีดสุดในวินาทีนั้นเอง แก่นกายของผาดที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่างสั่นระริกจนน้ำหล่อลื่นไหลเยิ้มชุ่มโชกหน้าขา และในขณะที่เพิ่มกำลังใช้ปากดูดกลืนรอยจีบหลังของผาดอย่างเมามัน ร่างยักษ์ของผาดก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง สะโพกหนาแอ่นโค้งขึ้นหาอากาศ
"อ๊ากกกกกก!" ผาดร้องลั่นพร้อมกับที่ "น้ำรัก" สีขาวขุ่นข้นพุ่งกระฉูดออกมาจากปลายยอดปานน้ำพุที่แตกทะลัก มันพุ่งแรงจนเปรอะเปื้อนพื้นกระท่อมและหน้าท้องของผาดเอง หยดน้ำกามสีขาวไหลย้อยลงไปตามง่ามขา ปนเปไปกับหยดเหงื่อและคราบดิน
เพิ่มเห็นดังนั้นก็ยิ่งคลั่ง มันไม่ยอมให้ผาดสุขสมเพียงฝ่ายเดียว มันเร่งจังหวะมือที่สาวรูดท่อนลำสีม่วงคล้ำของตัวเองอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ปึ่ก... ปึ่ก... ปึ่ก... สนั่นแข่งกับเสียงฟ้าผ่า สะโพกของเพิ่มสอบเข้าหาบั้นท้ายของผาดอย่างรัวเร็ว แม้จะยังเข้าไปไม่ได้ทั้งหมด แต่มันกลับใช้ส่วนหัวที่ค้างอยู่ขยี้จุดอ่อนไหวของผาดจากภายในจนผาดตาเหลือกโพลง
"พี่ผาด... กูก็ไม่ไหวแล้ว... ไปกับกูนะพี่!" เพิ่มคำรามสุดเสียงก่อนจะกระตุกเกร็งกายตามไป น้ำกามสีม่วงคล้ำ (ในมโนภาพของความมืด) หรือสีขาวขุ่นข้นในความเป็นจริงพุ่งทะยานออกมาอย่างมหาศาล มันฉีดรดไปที่บั้นท้ายและร่องก้นของผาดจนเปียกโชก น้ำรักจากบุรุษสองคนไหลหลอมรวมกันบนผิวหนังที่ร้อนผ่าว ไหลนองลงสู่พื้นไม้ไผ่ราวกับเป็นน้ำมนต์แห่งความบาป
ร่างกำยำสองร่างนอนทับถมกันหอบหายใจรวยรินท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝนตกสะท้อนไกลๆ กลิ่นคาวของกามรสตลบอบอวลไปทั่วกระท่อม ผสมกับกลิ่นดินและกลิ่นสาบสาวของพิมที่นั่งมองดูซากปรักหักพังของศีลธรรมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
ผาดนอนนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมออกมาทางหางตา เขาไม่รู้แล้วว่าตอนนี้เขารักหรือเกลียดไอ้เพิ่มกันแน่ เขารู้เพียงว่าสัมผัสที่เขาได้รับเมื่อครู่ มันได้จารึกรอยสาปกลิ่นดินไว้ในจิตวิญญาณของเขาอย่างถาวร... รอยที่ไม่มีน้ำฝนห่าไหนจะชะล้างออกไปได้ตลอดกาล
....
ท่ามกลางกลิ่นคาวกามรสและไอฝนที่คละคลุ้ง พิมนั่งตัวสั่นเทาอยู่มุมกระท่อม ดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาจ้องมองร่างชายฉกรรจ์สองคนที่นอนเกยกันอยู่บนพื้นไม้ไผ่ที่ลื่นแฉะ เธอควรจะวิ่งหนีออกไปให้พ้นจากขุมนรกนี้ แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับทรยศ ความเป็นหญิงในกายมันร่ำร้องและสั่นระริกตามจังหวะภาพอันดิบเถื่อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป ฤทธิ์ของ "รากไม้กำหนัด" ที่เธอเป็นคนขุดมาวางยาผาด กลับย้อนมาเล่นงานเธอผ่านทางสายตาและสัญชาตญาณ
เพิ่ม หอบหายใจถี่ ร่างกายที่โชกไปด้วยเหงื่อสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวาววับ มันค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากแผ่นหลังกว้างของผาด สายตาที่ดุดันและหิวกระหายของมันเบนมาทางพิมที่นั่งกอดเข่าอยู่ มันสะบัดหยดเหงื่อออกจากใบหน้าคมเข้ม ก่อนจะคลานเข้าไปหาพิมช้าๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังจะขย้ำเหยื่อรายต่อไป
"นายแม่..." เพิ่มพึมพำเสียงพร่า มือหนาสากของมันเอื้อมไปคว้าข้อเท้าของพิมแล้วกระชากร่างบางเข้ามาหาตัวกลางเรือน
"ปล่อยนะ! ไอ้คนชั่ว! ไอ้คนวิปริต!" พิมแผดเสียงด่าทอ แต่เสียงของเธอกลับแหบพร่าและขาดช่วง เพิ่มไม่สนเสียงด่า มันรวบเอวพิมขึ้นมานั่งบนตักของมันท่ามกลางคราบน้ำรักที่ยังนองอยู่บนพื้นไม้
"พี่ผาดเขาเสร็จไปแล้ว... คราวนี้ถึงตานายแม่บ้าง" เพิ่มกระซิบข้างหูพลางขบเม้มติ่งหูของพิมอย่างแรง มือแกร่งของมันรั้งเสื้อคอกระเช้าบางๆ ขึ้นไปกองที่คอ เผยให้เห็นทรวงอกขาวผ่องที่กระเพื่อมรัว
พิมดิ้นรนแต่กลับถูกเพิ่มใช้พละกำลังที่มีมากกว่าสยบไว้ มันกดร่างพิมลงนอนราบไปกับพื้นไม้ข้างๆ ผาดที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ เพิ่มโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอและระดมจูบไปตามเนินอกอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นสากของมันตวัดเลียยอดอกสีชมพูระเรื่อช้าๆ อย่างตั้งใจ มันรู้ดีว่าจุดไหนคือจุดอ่อนไหวของพิม เพราะมันแอบเฝ้ามองและเรียนรู้สรีระของเธอมาตลอดเวลาที่ผาดไม่อยู่
"อ๊ะ... อื้อออ..." พิมครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ความเกลียดชังในใจกำลังพ่ายแพ้ต่อความเสียวซ่านที่เพิ่มยัดเยียดให้ มือเล็กๆ ของเธอที่เคยทุบตี กลับเปลี่ยนเป็นจิกขยำเส้นผมของเพิ่มไว้แน่น
เพิ่มเลื่อนใบหน้าลงต่ำ มันจัดการกระชากผ้าถุงที่เปียกปอนของพิมออกจนพ้นทาง เผยให้เห็นสัดส่วนความเป็นหญิงที่งามพริ้งราวกับรูปสลัก เพิ่มไม่รอช้า มันใช้มือแหวกขาเรียวของพิมออกกว้าง แล้วฝังใบหน้าลงไปที่จุดกึ่งกลางความเป็นหญิงช้าๆ ลิ้นที่เพิ่งผ่านรอยจีบทวารของผาดมา บัดนี้กลับมาปรนเปรอพิมอย่างหนักหน่วง มันระดมเลียโลมซึมซับเอาหยาดน้ำหวานที่หลั่งไหลออกมาจากความตื่นตัวของเธอ
พิมแอ่นกายขึ้นสูง มือหนึ่งจิกพื้นไม้ไผ่ อีกมือหนึ่งเอื้อมไปคว้ามือของผาดที่นอนอยู่ข้างๆ มากำไว้แน่น ราวกับจะหาที่พึ่งสุดท้าย ผาดลืมตาขึ้นมองเมียรักที่กำลังถูกลูกน้องตัวเองเล้าโลมด้วยสายตาที่เจ็บปวดลึกซึ้ง แต่เขากลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับขยับกายไปช่วย ฤทธิ์ยาทำให้เขาได้แต่เพียงมอง... มองดูเมียรักถึงจุดสุดยอดภายใต้อุ้งปากของไอ้เพิ่ม
"อ๊าาาาาาา! เพิ่มมมมม!" พิมกรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างกายจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง น้ำหวานแห่งความสุขสมหลั่งไหลออกมาจนชุ่มพื้นกระท่อม เพิ่มดูดกินมันอย่างกระหายจนหยดสุดท้าย
กลางคืนนั้นผ่านไปอย่างช้าๆ ภายใต้เสียงฝนที่กึกก้องไปทั่วป่าลึก คนทั้งสามนอนกองรวมกันอยู่บนพื้นกระท่อมไม้ไผ่ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบแห่งความบาป ความรัก ความแค้น และตัณหา มันหลอมรวมจนกลายเป็นหนึ่งเดียวในรอยสาปกลิ่นดินที่ไม่มีวันลบเลือน
บทสรุปภาค 2:
แสงทองของวันใหม่ค่อยๆ รำไรผ่านร่องฝาขัดแตะลงมา ส่องให้เห็นซากปรักหักพังของศีลธรรมที่กองอยู่เบื้องบนกระท่อม ผาดค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมองดูพิมและเพิ่มที่นอนหลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลีย เขาหยิบผ้าขาวม้าผืนเก่าขึ้นมาคลุมกายให้พิมช้าๆ ก่อนจะเดินลงจากกระท่อมไปเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าบนดินโคลนที่ถูกน้ำฝนชะล้าง... แต่รอยสาปในใจจะคงอยู่ตลอดไป
ขอบคุณที่ติดตาม "รอยสาปกลิ่นดิน ภาค 2"
โปรดติดตามภาค 3 นะครับ
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ใจจ้่ ขอบคุณครับ ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ แต่งได้สุดยอดดดดดด
โครงเรื่องแปลกไม่ซ้ำใครดีครับ
ชอบมาก....อยากลุ้นตอนต่อไปว่าจะจบแบบไหน
ขอบคุณครับ สนุก ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]