รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค2) ep.7
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย realman เมื่อ 2026-1-4 08:19ตอนที่ 8
พายุยังคงกระหน่ำไม่ลดละ ราวกับจะสะท้อนความปั่นป่วนในใจของคนทั้งสามที่กำลังปะทะกันอยู่บนกระท่อมไม้ไผ่ที่สั่นคลอน เพิ่ม ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของ พิม มันก้มลงไปจูบซอกคอของ ผาด อย่างรุนแรง สูดดมกลิ่นสาบเสือผสมเหงื่อไคลที่ทำให้มันแทบคลั่ง ยิ่งผาดดิ้นรน ฤทธิ์ยาในกายก็ยิ่งพุ่งพล่าน ร่างกายของผาดบัดนี้ร้อนผ่าวปานถ่านไฟแดงฉาน
"พี่ผาด... พี่ดิ้นไปก็เท่านั้นแหละ... ยิ่งพี่ดิ้น กูก็ยิ่งมีอารมณ์" เพิ่มกระซิบเสียงต่ำพลางรวบมือผาดไว้เหนือหัว กดร่างยักษ์ของอดีตลูกพี่ลงกับพื้นไม้ไผ่ที่เย็นเฉียบ
พิมเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับกรีดร้อง เธอพุ่งเข้าใส่เพิ่มด้วยความบ้าคลั่ง "ไอ้ชั่ว! มึงจะทำอะไรผัวกู! ปล่อยนะไอ้สารเลว!"
"มึงหุบปากไปอีนายพิม! นี่มันเรื่องของผู้ชาย!" เพิ่มตวาดกลับ มันใช้เท้าเตะพิมจนร่างบางกระเด็นไปชนฝากระท่อม พิมจุกจนพูดไม่ออก ได้แต่ครางฮือๆ ด้วยความเจ็บปวด
เพิ่มไม่สนใจพิม มันกลับมาจ้องตาผาดอย่างท้าทาย แววตาของมันเต็มไปด้วยความหลงใหล ความโหยหา และความแค้นที่อัดอั้นมานาน "พี่ผาด... พี่จำได้ไหมว่าเคยสอนกูว่า 'ถ้ามึงอยากได้อะไร มึงต้องคว้ามันมาด้วยมือมึงเอง' คืนนี้กูจะเอาพี่ให้สาสมกับที่กูแอบมองพี่มาตลอดหลายปี!"
พูดจบ เพิ่มก็กระชากผ้าผ่อนผืนสุดท้ายที่ปกปิดท่อนล่างของผาดออก เผยให้เห็นความเป็นชายที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งบัดนี้แข็งขึงปานท่อนไม้จากฤทธิ์ยาและอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า เพิ่มไม่รอช้า มันจัดการถอดกางเกงของตัวเองออกตามไป ท่อนลำ ของเพิ่มซึ่งดำแดง สีม่วงคล้ำขนาดใหญ่ปานลำแขนปรากฏออกมาต่อหน้าผาดและพิม มันสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและกระหาย
"ไอ้เพิ่ม... มึงมัน..." ผาดพูดไม่ออก เขาจ้องมองท่อนลำที่ใหญ่โตของเพิ่มด้วยสายตาที่พร่าเลือน ความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในอก ทั้งความโกรธ ความอัปยศ และความต้องการที่ยากจะต้านทาน ผาดไม่เคยคิดเลยว่าลูกน้องที่เขาไว้ใจจะซ่อนความเร่าร้อนป่าเถื่อนขนาดนี้เอาไว้
"กูรักมึงไอ้พี่ผาด! กูรักมึงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!" เพิ่มคำราม มันโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกขาของผาด ใช้ลิ้นสากระดมเลียไปตามต้นขาและหน้าขาอย่างรุนแรง พิมที่มองภาพนั้นอยู่ถึงกับเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยงและความเจ็บปวดที่ถูกทอดทิ้ง
ผาดกัดฟันจนกรามปูด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ฤทธิ์ยาและความโกรธแค้นทำให้เขาคลุ้มคลั่ง แต่ลึกๆ ในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ผาดรักเพิ่มเหมือนน้องชายมาตลอด เขารู้สึกผิดที่ละเลยทั้งพิมและเพิ่ม จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์บิดเบี้ยวนี้ขึ้น เขายังคงเป็นห่วงทั้งคู่ แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะทำร้ายเขาจนเจ็บปวดขนาดนี้
"เพิ่ม... อย่าทำแบบนี้... กูเป็นพี่มึงนะ..." ผาดเอ่ยเสียงพร่า เขาพยายามดิ้นรนแต่ฤทธิ์ยากลับทำให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ดวงตาของเขาจ้องมองพิมที่นอนร้องไห้อยู่ข้างฝาอย่างสำนึกผิด เขาเจ็บปวดที่เห็นพิมต้องมาทนดูภาพอุบาทว์นี้
แต่เพิ่มไม่ฟัง มันหลับหูหลับตาปรนเปรอผาดอย่างบ้าคลั่ง มันใช้ปากของมันครอบคลุมความเป็นชายของผาดอย่างเต็มที่ เสียงครางต่ำๆ ของผาดดังระงมไปทั่วกระท่อม ผสมกับเสียงลมพายุที่โหมกระหน่ำและเสียงสะอื้นของพิม
"พี่ผาด! มึงอย่าหลงกลมันนะพี่ผาด! มันจะฆ่าพี่! มันจะทรมานพี่!" พิมตะโกนสุดเสียง แม้จะเจ็บปวดแต่เธอก็ยังพยายามตะเกียกตะกายเข้ามาใกล้ผาด
แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะสายเกินไป เพิ่มกำลังปรนเปรอผาดอย่างถึงพริกถึงขิง ร่างกายของผาดสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ฤทธิ์ยา ความแค้น และความเร่าร้อนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา กำลังหลอมรวมกันจนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ผาดที่รักและเป็นห่วงทั้งพิมและเพิ่ม กลับต้องมาตกอยู่ในบ่วงกรรมที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง คืนนี้จะเป็นบทสรุปของความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวที่สุดในป่าแห่งนี้
..
สายพายุยังคงโหมกระหน่ำ กระท่อมไม้ไผ่สั่นคลอนราวกับจะถล่มลงมาเสียให้ได้ แต่ทว่าภายในเรือนกลับร้อนระอุด้วยเพลิงราคะที่บิดเบี้ยวจนกู่ไม่กลับ เพิ่ม บัดนี้ไม่ได้มีความเป็นขี้ข้าเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือสัตว์ป่าที่หิวโหยในคราบมนุษย์ มันก้มลงใช้ปากครอบครองแก่นกายที่ขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนของ ผาด อย่างบ้าคลั่ง เสียงจ๊วบจาบดังสลับกับเสียงลมหายใจหอบถี่ของชายทั้งคู่
พิมที่กึ่งนั่งกึ่งนอนสะอื้นไห้อยู่ข้างฝากระท่อม จ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศซ้ำซ้อนทำให้เธอแทบจะเสียสติ เธอเห็น "แท่งหรรษา" ของบุรุษสองคนที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง ท่อนลำของเพิ่มที่เข้มจัดจนดูคล้ำม่วงสั่นระริกท้าทายแสงตะเกียงน้ำมันก๊าด ในขณะที่ของผาดนั้นตั้งตระหง่านปานกระบอกปืนเหล็กสีทองแดง ท่อนเนื้อทั้งสองขนาดมหึมาบดเบียดและฟาดฟันกันไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของร่างกาย ราวกับการ "ฟันดาบ" ของนักรบกลางสมรภูมิกาม
"อึก... ไอ้เพิ่ม... มึง... หยุด..." ผาดคำรามต่ำในลำคอ เสียงของเขาพร่าสั่น ฤทธิ์จากรากไม้กำหนัดทำให้เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ในไขสันหลัง ความเสียวซ่านที่เพิ่มมอบให้ด้วยเรียวลิ้นสากและอุ้งปากที่อบอุ่นมันช่างรุนแรงจนเขาต้องแอ่นอกขึ้นรับ แผ่นหลังกว้างเสียดสีกับพื้นไม้ไผ่จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
เพิ่มไม่ได้หยุด มันยิ่งระดมดูดกลืนอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับจะสูบเอาวิญญาณของอดีตลูกพี่ออกมาให้หมด มันใช้มือหนาทั้งสองข้างบีบเค้นพวงสวรรค์และหน้าขาที่เกร็งจนเป็นก้อนของผาดอย่างแรง เพิ่มครางฮือในลำคอด้วยความสมเพชและรักใคร่ในเวลาเดียวกัน มันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพิมที่นั่งดูอยู่
"ดูเอาไว้นายแม่! ดูว่าผัวที่นายแม่ภูมิใจนักหนา ตอนนี้มันครางชื่อข้าอยู่ใต้ร่างข้านี่!" เพิ่มตะโกนบอกพร้อมกับใช้มือของมันสาวรูดท่อนลำของตัวเองไปพร้อมกัน จนน้ำหล่อลื่นใสไหลเยิ้มออกมาตามลำเนื้อสีเข้ม
วินาทีนั้น ความโหยหาที่เพิ่มเก็บกดมานานหลายปีระเบิดออก มันทนไม่ไหวอีกต่อไปที่จะเพียงแค่ใช้ปาก มันต้องการซึมซาบความเป็นผาดให้ลึกซึ้งที่สุด เพิ่มพลิกร่างหนาของผาดให้หันหลังไปกับพื้นกระท่อม แล้วยกขาที่กำยำของผาดขึ้นพาดบ่า
"พี่ผาด... คืนนี้กูจะฝังตัวกูไว้ในตัวมึง ให้มึงจำกลิ่นขี้ข้าอย่างกูไปจนวันตาย!"
เพิ่มโถมกายลงไปทันที มันใช้มือแหวกแก้มก้นที่แน่นหนั่นปานหินผาของผาด เผยให้เห็นรอยจีบทวารที่ปิดสนิทและเกร็งแน่นเพราะความตื่นตระหนก เพิ่มจ่อท่อนลำสีม่วงคล้ำที่หัวบานฉ่ำเข้าไปที่ช่องทางเบื้องหลังของผาดโดยไม่มีการเบิกทางหรือถนอมอารมณ์
"อ๊ากกกกกก! ไอ้เพิ่ม! มึงหยุดดดด!" ผาดร้องลั่นกระท่อมด้วยความเจ็บปวดปนเสียวขลิบ เขาเกร็งร่างกายทุุกส่วนจนเส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดขึ้นเป็นลูกๆ
เพิ่มพยายามกระแทกกระทั้นกายเข้าไปด้วยแรงมหาศาล แต่มันกลับติดขัด! ทวารหนักของผาดนั้นแข็งแรงและปิดแน่นเกินกว่าที่เพิ่มจะสอดแทรกความยิ่งใหญ่ของมันเข้าไปได้ในคราวเดียว ความฮาร์ดคอร์เริ่มต้นขึ้นเมื่อเพิ่มไม่ยอมแพ้ มันใช้กำปั้นชกไปที่หน้าขาของผาดเพื่อให้ผาดคลายความเกร็ง ก่อนจะกระแทกสวนเข้าไปอีกครั้งจนผาดตัวโยน
"เข้าไม่ได้... แม่งเอ๊ย! พี่ผาด... มึงจะเกร็งทำไมวะ!" เพิ่มคำรามอย่างขัดใจ มันใช้ลิ้นเลียไปที่รอยจีบทวารของผาดอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างน้ำหล่อลื่น ก่อนจะกดน้ำหนักตัวลงไปใหม่ ท่อนลำสีม่วงคล้ำพยายามเบียดเสียดแทรกตัวเข้าไปในช่องทางที่แคบจัด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ปึ่ก... ปึ่ก... สนั่นแข่งกับเสียงฟ้าผ่า
พิมปิดหูปิดตาและร้องไห้ออกมาไม่หยุด เธอเห็นผาดผู้หล่อเหลาและน่ายำเกรงกำลังถูกลูกน้องตัวเอง "กระทำชำเรา" อย่างดิบเถื่อนป่าเถื่อนที่สุดในชีวิต ผาดที่เคยเป็นเจ้าป่า บัดนี้ทำได้เพียงนอนหอบหายใจรวยริน ครางต่ำด้วยความทรมานที่ผสมปนเปไปกับความใคร่ที่คุกรุ่น
"พี่ผาด... พี่ต้องเป็นของผม... ต้องเป็นของผมคนเดียว!" เพิ่มพึมพำเสียงพร่า พยายามดันกายเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันก็ยัง "เข้าไม่ได้" ทั้งหมด มีเพียงส่วนหัวที่มุดเข้าไปได้เพียงนิดเดียว แต่แค่นั้นก็ทำให้ผาดสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ความเสียวซ่านบีบเค้นจนน้ำตาร่วงหล่นปนไปกับหยดเหงื่อที่โซมกาย
รอยสาปกลิ่นดินในคืนนี้กำลังเปลี่ยนสถานะของคนทั้งสามให้กลายเป็น "จำเลย" ของกันและกันในนรกบนดินที่ไม่มีทางออก!
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เสียวดีครับ ดีงาม ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]