รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค 2) ep.5
ตอนที่ 6:
สายฝนยังคงทำหน้าที่เป็นม่านบังตาชั้นดี เสียงฟ้าลั่นสลับกับแสงแปลบปลาบทำให้กระท่อมไม้ไผ่หลังเก่าดูน่าเกรงขามและลึกลับ ผาดที่ถูกล่ามโซ่อยู่เบื้องล่างบัดนี้ไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่แววตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวปนเศร้าสร้อย เขาแหงนหน้ามองลอดร่องไม้ขึ้นไป จ้องมอง พิม ที่กำลังยืนสั่นเทาอยู่ขอบกระท่อม
"พิม... ถ้ามึงคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้มึงพ้นจากพันธนาการของกูได้ มึงคิดผิด" ผาดเอ่ยเสียงทุ้มต่ำดังกังวานแข่งกับเสียงฝน "มึงเป็นจำเลยของกูตั้งแต่วันแรกที่กูพามึงมาที่นี่ และมึงจะเป็นไปจนตาย!"
"จำเลยงั้นเหรอ?" พิมแค่นยิ้มทั้งน้ำตา เธอเดินออกมาที่ชานเรือน ปล่อยให้สายฝนสาดกระทบใบหน้าขาวซีด "พี่ต่างหากที่เป็นจำเลยของความแค้นที่พี่สร้างขึ้นมาเอง พี่กักขังพิมไว้ในกระท่อมนี้ พี่ทำเหมือนพิมเป็นสมบัติส่วนตัว แต่พี่ไม่เคยเห็นพิมเป็นคน!"
เพิ่ม ก้าวตามออกมาติดๆ มันถือปืนลูกซองมั่นในมือ สายตาที่มองผาดเต็มไปด้วยความสะใจ "นายแม่ไม่ต้องไปฟังมันพี่ผาด! มึงมันก็แค่เสือสิ้นลาย มึงดูสภาพตัวเองสิ... ยืนเปือยล่อนจ้อนถูกล่ามเหมือนหมา แล้วยังมีหน้ามาเรียกคนอื่นว่าจำเลย"
"ไอ้เพิ่ม... มึงมันก็แค่หมาป่าที่แอบคาบชิ้นเนื้อตอนกูเผลอ" ผาดจ้องหน้าเพิ่ม "มึงคิดว่ามึงจะได้ใจพิมไปจริงๆ งั้นเหรอ? มึงดูตาพิมสิ... ในความแค้นของมัน มีชื่อกูจารึกอยู่ทุกหยดน้ำตา มึงมันก็แค่เครื่องมือประชดประชันของอีตัวจำเลยตัวนี้เท่านั้นแหละ!"
"หุบปาก!" เพิ่มคำราม พลางขึ้นลำปืนเสียงดัง แชะ! "ปล่อยมันพูดไปเพิ่ม!" พิมตวาด แล้วเธอก็ค่อยๆ ก้าวลงบันไดไม้ไผ่มาหาผาดท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำ ร่างกายของพิมเปียกชุ่มจนเสื้อคอกระเช้าบางแนบไปกับสัดส่วนนวลตา เธอเดินมาหยุดตรงหน้าผาด ระยะใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่พุ่งพล่านด้วยฤทธิ์ยา
พิมเงยหน้าสบตาผาด มือเรียวเอื้อมไปตบหน้าผาดฉาดใหญ่จนใบหน้าคมเข้มสะบัดไปตามแรง "นี่สำหรับความอ้างว้างที่พี่ทิ้งไว้ให้พิม!"
ผาดหันหน้ากลับมา สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่กลับมีความโหยหาอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงไปหาพิมเท่าที่โซ่จะอำนวย "ตบกูอีกสิพิม... ตบให้สาสมกับความรักที่กูมีให้มึงจนลืมดูใจตัวเอง"
"พี่มันคนเห็นแก่ตัว!" พิมระดมทุบอกกว้างของผาดที่ยังคงแข็งแกร่งและร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์ยาสมุนไพร ผาดไม่ขยับหนี เขาปล่อยให้มือเล็กๆ นั้นทุบตีจนเธอเหนื่อยหอบ
ทันใดนั้น ผาดก็คว้าข้อมือทั้งสองข้างของพิมไว้ด้วยมือเดียว (เท่าที่พันธนาการจะเอื้อ) เขาออกแรงกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่ง "ถ้ากูเป็นเจ้าชีวิตมึง มึงก็เป็นโซ่ล่ามคอกูเหมือนกันพิม! มึงคิดว่ากูมีความสุขนักเหรอที่ต้องทิ้งมึงไว้แล้วออกไปเสี่ยงตายเพื่อหาเงินมาปรนเปรอมึงให้สมกับที่เป็นคุณหนูเมืองกรุง!"
"พิมไม่ต้องการเงิน! พิมต้องการพี่!" พิมกรีดร้องออกมา
เพิ่มที่ยืนอยู่บนชานเรือนเริ่มเห็นท่าไม่ดี "นายแม่! ถอยออกมา! ผมจะยิงมันเอง!"
"อย่าเพิ่ม!" พิมสั่งเสียงเฉียบขาดโดยไม่หันไปมอง "เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง"
พิมหันกลับมามองผาด แววตาของเธอเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นหยดเลือดที่ไหลจากข้อมือของผาดที่ถูกเชือกบาดจากการพยายามดิ้นรนมาตลอดคืน ความเกลียดชังที่สร้างมาเริ่มพังทลายลงเมื่อเห็นชายที่เธอรัก (และแค้น) ตกอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้
"พี่ผาด..." พิมพึมพำเสียงแผ่ว มือที่เคยทุบตีกลับเปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามรอยแผลที่ข้อมืออย่างแผ่วเบา "ทำไมเราต้องมาถึงจุดนี้..."
"เพราะมึงมันเป็นจำเลยรักของกู... และกูก็เป็นจำเลยแค้นของมึงไงพิม" ผาดกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง "ต่อให้ไอ้เพิ่มมันจะเอาปืนยิงกูให้ตายตรงนี้ วิญญาณกูก็จะสิงสู่อยู่ในป่านี้ คอยตามหลอกหลอนมึงไปทุกชาติ!"
ฤทธิ์ยาในกายผาดพุ่งถึงจุดสูงสุด เขาไม่สนปืนในมือเพิ่ม เขาไม่สนโซ่ที่ล่ามขา เขาโน้มลงไปซุกไซ้ซอกคอของพิมท่ามกลางสายฝน พิมครางออกมาอย่างขัดขืนในตอนแรก แต่สัมผัสที่คุ้นเคยและรุนแรงปานพายุกลับปลุกสัญชาตญาณรักที่ถูกซ่อนไว้ให้ตื่นขึ้น
"นายแม่! ออกมา!" เพิ่มตะโกนลั่น มันเล็งปืนลงมาทางผาดด้วยความหึงหวงถึงขีดสุด
"ยิงเลยสิไอ้เพิ่ม!" ผาดเงยหน้าขึ้นท้าทาย แขนยังคงโอบรัดพิมไว้แน่น "ยิงให้ตายพร้อมกันทั้งผัวทั้งเมียเนี่ยแหละ! มึงจะได้รู้ว่าความโดดเดี่ยวที่แท้จริงมันเป็นยังไง!"
แสงฟ้าแลบวาบขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่พันธนาการกันด้วยรักและแค้นท่ามกลางโคลนตม และชายอีกคนที่ถือปืนสั่นระริกอยู่เบื้องบน... รอยสาปกลิ่นดินในคืนนี้ กำลังจะกลายเป็นตำนานบทสุดท้ายที่แลกมาด้วยลมหายใจ
สนุกมากครับ สนุกมากครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ {:5_146:} ขอบคุณครับ ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ
หน้า:
[1]