รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค2) ep.4
ตอนที่ 5สายฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับสวรรค์ต้องการจะชะล้างกิเลสและตัณหาที่เกาะกินกระท่อมหลังนี้ให้สิ้นซาก แต่ทว่าความร้อนรุ่มภายในกายของ ผาด กลับยิ่งทวีคูณขึ้นทุกขณะ ฤทธิ์จาก "รากไม้กำหนัด" ที่ผสมอยู่ในขันน้ำยาทำงานร่วมกับภาพหลอนที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าบนกระท่อมไม้ไผ่เหนือหัว แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวับแวมลอดผ่านร่องฝาขัดแตะ ฉายให้เห็นเงาตะคุ่มของคนสองคนที่กำลังนัวเนียกันอย่างบ้าคลั่ง
ผาดหายใจหอบถี่ พยายามกระชากข้อมือที่ถูกมัดไพร่หลังไว้กับตอไม้ใหญ่จนหนังเริ่มถลอกปอกเปิก เลือดสีแดงเข้มไหลซึมปนกับน้ำฝนที่เย็นเฉียบ แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ในหัวของเขามีแต่ภาพความทรงจำที่พรั่งพรูออกมาเหมือนทำนบแตก...
ย้อนกลับไปในคืนที่ผาดพาเพิ่มเข้ามาเป็นลูกน้องครั้งแรก...
วันนั้นเพิ่มเป็นเพียงเด็กหนุ่มกำพร้าที่ถูกรุมทำร้ายในตลาดป่า ผาดเห็นแววตาที่ดุดันและไม่ยอมคนของมัน จึงเข้าไปช่วยและพามันมาอยู่ที่กระท่อมผาดสอนให้มันใช้ปืน สอนให้มันสะกดรอยสัตว์ และที่สำคัญที่สุด... ผาดไว้ใจให้มันดูแล "พิม" แก้วตาดวงใจของเขา
"ไอ้เพิ่ม... มึงจำไว้ พิมคือชีวิตของกู ถ้ากูไม่อยู่ มึงต้องปกป้องพิมด้วยชีวิตมึง" ผาดเคยตบไหล่มันด้วยความเชื่อใจ
เพิ่มในตอนนั้นก้มกราบแทบเท้าผาดแล้วสาบาน "พี่ผาดมีพระคุณกับผมปานเกิดใหม่ ชีวิตพี่ ชีวิตนายแม่ ผมจะดูแลให้ดีที่สุด"
แต่ผาดไม่เคยรู้เลยว่า... การฝากเนื้อไว้กับเสือตัวที่สองนั้นเป็นความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในวันที่ผาดออกไปสร้างบารมีนอกป่า เพิ่มได้ใช้ความใกล้ชิดค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในหัวใจที่ว้าเหว่ของพิม มันเริ่มจากการทำหน้าที่แทนผาดในทุกเรื่อง ตั้งแต่หาฟืน ตักน้ำ จนไปถึงการ "ประคอง" หัวใจที่อ่อนแอของหญิงสาวเมืองกรุง จนกระทั่งคืนหนึ่งที่พายุเข้าเหมือนวันนี้ ความลับใต้ชายคาก็บังเกิดขึ้น...
กลับมาสู่ปัจจุบันบนกระท่อม...
เสียงไม้ไผ่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังแข่งกับเสียงลมพายุ เพิ่มกำลังละเลงตัณหาอยู่บนร่างของพิมอย่างจงใจให้ผาดที่อยู่เบื้องล่างได้ยินเสียงทุกอย่างชัดเจน
"นายแม่จ๊ะ... ดูไอ้พี่ผาดสิ ป่านนี้มันคงแข็งค้างท่ามกลางน้ำฝนไปแล้ว" เพิ่มกระซิบเสียงต่ำพลางซุกหน้ากับซอกคอขาวผ่องของพิม "มันคงอยากขึ้นมาใจจะขาด แต่ทำได้แค่มองดูผมเป็นเจ้าของตัวนายแม่แทนมัน"
พิมครางออกมาอย่างสยิว เธอใช้มือเรียวขยุ้มผมของเพิ่มไว้แน่น สายตาของเธอมองลอดร่องไม้ลงไปเบื้องล่าง สบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำของผาดที่จ้องมองขึ้นมาด้วยความเคียดแค้น "เพิ่มจ๊ะ... พี่ผาดเขาไม่เคยทำแบบนี้กับพิมเลย เขาเอาแต่พูดเรื่องบุญคุณ เรื่องหน้าที่... แต่เพิ่มให้รสชาติที่พิมโหยหามาตลอด"
"พิมมมม! ไอ้เพิ่มมมม!" ผาดคำรามก้อง เสียงของเขาแหบพร่าปานจะขาดใจ ความโกรธแค้นทำให้เขามีพละกำลังมหาศาล เขาออกแรงกระชากโซ่ที่ล่ามข้อเท้าจนตอไม้เริ่มขยับโคลนตมที่พื้นเริ่มแฉะจนเท้าของเขาลื่นไถลไปตามจังหวะการดิ้นรน
"ดิ้นไปเถอะพี่! ยิ่งพี่ดิ้น ผมยิ่งสะใจ!" เพิ่มตะโกนสวนลงมา มันลุกขึ้นยืนกลางกระท่อมช้าๆ เปลือยแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสักเลขยันต์ที่ผาดเป็นคนพาไปสักเองกับมือ มันหันกลับมาคว้าตัวพิมขึ้นมานั่งบนตัก หันหน้าไปทางร่องฝาที่ตรงกับตำแหน่งของผาดพอดี
"นายแม่จ๊ะ... ป้อนข้าวไอ้พี่ผาดอีกสักคำเถอะจ้ะ แต่คราวนี้ป้อนด้วย 'รสสวาท' ของเรานะ" เพิ่มพูดพลางหัวเราะร่า
พิมโน้มตัวลงไปเบื้องล่าง ใบหน้าของเธอขาวนวลล้อแสงตะเกียง "พี่ผาดจ๊ะ... พี่เคยสงสัยไหมว่าทำไมน้ำยาที่พี่กินเข้าไปมันถึงขมและร้อนนัก? พี่จำ 'รากไม้กำหนัด' ที่พี่เคยใช้กับพวกผู้หญิงของพี่ได้ไหม? พิมเป็นคนขุดมันมาเองกับมือจ๊ะ... พิมอยากให้พี่ได้รับรู้ว่าความต้องการที่มันลุกโชนแต่ทำอะไรไม่ได้เลยมันทรมานขนาดไหน!"
ผาดสะอึก... ความจริงที่ว่าพิมเป็นคนวางยาเขาเองมันเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกปืนลูกซองยิงที่หน้าอก "พิม... มึงเกลียดกูขนาดนี้เลยเหรอ..."
"พิมไม่ได้เกลียดพี่จ้ะ... แต่พิมเกลียดความเฉยเมยของพี่ พี่ทิ้งพิมไว้ในกรงที่ชื่อว่าความรัก แต่ข้างในกรงมันมีแต่ความมืด!" พิมตะโกนน้ำตานองหน้า ก่อนจะหันไปหาเพิ่ม "เพิ่มจ๊ะ... ทำให้พิมลืมชื่อผู้ชายคนนี้ที!"
เพิ่มไม่รอช้า มันจัดการสนองความต้องการของพิมอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำ กระท่อมไม้ไผ่สั่นไหวรุนแรงจนดูเหมือนจะพังทลายลงมา ผาดที่อยู่เบื้องล่างหลับตาแน่น หยาดน้ำตาไหลปนน้ำฝน ความจำครั้งสุดท้ายที่เขากับพิมเคยมีความสุขด้วยกันมันช่างเลือนลางเหลือเกิน
เขานึกถึงวันที่เขาเคยพาพิมไปนั่งเล่นที่น้ำตกแห่งนี้ในวันแรกที่เธอเริ่มยอมรับเขา ผาดเคยเก็บดอกป่าสีขาวมาทัดหูให้พิม แล้วสัญญาว่า "กูจะไม่มีวันทำให้มึงเสียใจ"
แต่บัดนี้... ดอกไม้ขาวดอกนั้นถูกย่ำยีจนแหลกลาญด้วยมือของเขาเองที่ละเลย และมือของไอ้เพิ่มที่ฉวยโอกาส ผาดคำรามออกมาครั้งสุดท้ายด้วยความคลุ้มคลั่ง ฤทธิ์ยาพุ่งทะลุถึงขีดสุด เขาใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระชากโซ่ข้อเท้าเป็นครั้งสุดท้าย...
แกร๊กกกก!
เสียงโซ่เหล็กที่ยึดกับตอไม้เก่าเริ่มมีรอยปริแตก ผาดไม่สนใจความเจ็บปวดที่ข้อมือหรือข้อเท้า เขาอยากจะพังกระท่อมหลังนี้ลงมาให้ดับสิ้นไปพร้อมกับความรักที่บิดเบี้ยวนี้ แสงฟ้าผ่าฟาดลงมาที่ยอดตะเคียนใกล้ๆ จนไฟลุกพรึบพรับ ความมืดในใจของผาดถูกแทนที่ด้วยสีแดงฉานของความแค้น
"กูจะขึ้นไปฆ่ามึงงงง!"
บนกระท่อม... เพิ่มและพิมหยุดชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติจากเบื้องล่าง เพิ่มรีบคว้าปืนลูกซองสั้นข้างฝาขึ้นมาถือไว้ "มึงคิดจะหลุดออกมาเหรอไอ้พี่ผาด! มึงอย่าหวังเลย คืนนี้มึงต้องตายด้วยน้ำมือขี้ข้าอย่างกูนี่แหละ!"
พิมนั่งกอดอกตัวสั่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มมีความหวาดกลัวเข้าครอบงำ เมื่อเสียงคำรามของเสือร้ายที่บาดเจ็บดังใกล้เข้ามาทุกที... รอยสาปกลิ่นดินในคืนนี้ กำลังจะปิดฉากลงด้วยเลือดหรือความแค้นที่ไม่มีวันดับสิ้น
สนุกมากครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ
หน้า:
[1]