รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค 2) ep.2
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย realman เมื่อ 2026-1-4 13:32รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค 2)
ตอนที่3
ท่ามกลางเสียงสายน้ำที่ตกลงกระทบโขดหินดังสนั่นไปทั่วหุบเขา แสงจันทร์วันเพ็ญฉายอาบร่างเปลือยเปล่าของผาดจนดูราวกับรูปสลักทองแดงที่เปียกชุ่ม หยดน้ำใสไหลผ่านมัดกล้ามอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หนักหน่วง พิมยังคงค้างมืออยู่ที่หน้าขาของผาด ดวงตาของเธอฉ่ำปรือไปด้วยความรู้สึกที่สับสน ทั้งรัก ทั้งแค้น และทั้งโหยหา
"พี่ผาด... พี่ดูสะอาดสะอ้านขึ้นมากเลยนะจ๊ะ" พิมเอ่ยเสียงแผ่ว เบียดกายเข้าหาหน้าอกที่เย็นเยียบแต่กลับแฝงความร้อนรุ่มของชายชาตรี
ผาดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมียรัก แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด แม้จะถูกมัดมือไพร่หลังไว้กับแง่หิน แต่บารมีเสือเก่าก็ยังข่มขวัญคนที่มองได้ "มึงอาบน้ำให้กู หรือมึงจะอาบเลือดกูด้วยคราบน้ำตาของมึงกันแน่พิม... มึงทำแบบนี้ทำไม?"
"ผมบอกให้นายแม่ถูให้ทั่วไงครับไอ้พี่ผาด! มึงจะมาซักไซ้อะไรเมียมึงนักหนา!" เพิ่มตะโกนแทรกเสียงน้ำตก มันเดินเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของพิมจากด้านหลัง บีบเค้นจนหญิงสาวนิ่วหน้า แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน
"ปล่อยพิม... ไอ้เพิ่ม เรื่องนี้มันเรื่องของผัวเมีย มึงมันก็แค่ขี้ข้าที่คาบข่าวไปบอกนาย" ผาดแค่นหัวเราะในลำคอ สายตายังไม่ละจากใบหน้าของพิม "พิม... มึงจำได้ไหม วันที่กูพามึงขึ้นกระท่อมวันแรก มึงบอกว่ากลิ่นดินกลิ่นป่ามันเหม็นสาบ แต่วันนี้มึงกลับเลือกอยู่กับไอ้คนที่มีแต่กลิ่นสาบโคลนอย่างไอ้เพิ่ม"
พิมเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือก้อนสบู่สั่นระริก "คนเรามันเลือกกลิ่นไม่ได้หรอกจ้ะพี่ผาด... แต่มันเลือก 'รสชาติ' ได้ พี่ทิ้งให้พิมอยู่กับความเหงามานานเท่าไหร่ พี่รู้ตัวบ้างไหม? พี่เอาแต่เข้าป่า ล่าสัตว์ สนใจแต่ชื่อเสียงเสือผาดของพี่... แต่เพิ่มเขาอยู่ข้างพิม เขาให้ในสิ่งที่พี่ให้พิมไม่ได้!"
"มันให้อะไรมึงพิม! มันให้ความอัปยศมึงน่ะสิ!" ผาดตวาดก้องจนนกป่าตกใจบินพรึบพรับ
"มันให้รสชาติที่พี่ลืมไปแล้วไงล่ะ!" พิมตะโกนสวนกลับน้ำตานองหน้า เธอละมือจากหน้าอกผาดแล้วหันไปกอดคอเพิ่มต่อหน้าผาด "ดูซิจ๊ะพี่ผาด... เพิ่มเขาเนื้อแน่นกว่าพี่ตั้งเยอะ ผิวเขาอุ่นกว่าน้ำป่าที่พี่รักนักหนา!"
เพิ่มแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ มันรวบเอวพิมเข้าหาตัวจนร่างกายเปียกปอนของทั้งคู่แนบชิดกัน "ได้ยินหรือยังไอ้พี่ผาด? รสชาติที่มึงให้เมียมึงไม่ได้ แต่มันมาตกอยู่ที่กู... มึงมันเป็นแค่เสือแก่ที่ฟันหลอไปแล้ว!"
"ไอ้เพิ่ม... มึงอย่าลืมนะว่ากูกินอะไรเข้าไป" ผาดเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูน่าเกรงขาม ฤทธิ์จากรากไม้กำหนัดกำลังทำให้เส้นเลือดในกายของเขาปูดโปน ร่างกายที่เปียกน้ำเริ่มระเหยเป็นไอจางๆ เพราะความร้อนจากภายใน "ถ้ากูหลุดไปได้ กูจะทำให้มึงรู้ว่าเสือที่กำลังคลั่งน้ำยามันร้ายแค่ไหน"
"มึงหลุดไม่ได้หรอก! เชือกมนิลานี่กูขวั้นเองกับมือ" เพิ่มหัวเราะร่า มันค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อลายสก๊อตของมันออกช้าๆ เผยให้เห็นแผงอกหนาเปื้อนรอยสักเลขยันต์ "นายแม่จ๊ะ... พี่ผาดเขาอยากอาบน้ำต่อไหม? หรืออยากดูเราสองคน 'อาบน้ำ' กันให้ดูเป็นขวัญตา?"
พิมไม่ตอบ แต่เธอซบหน้าลงกับอกของเพิ่ม มือของเธอเลื่อนลงไปปลดปมผ้าถุงช้าๆ ผ้าถุงสีสดร่วงหล่นลงสู่พื้นหินที่เปียกแฉะ เหลือเพียงร่างกายขาวผ่องราวกับลำเทียนที่ต้องแสงจันทร์ ผาดกัดฟันจนกรามแทบแตก ภาพเมียตัวเองในสภาพเกือบเปลือยเปล่ากำลังถูกไอ้คนทรยศลูบไล้มันบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ
"พิม... มึงอย่าทำแบบนี้... พิม!" ผาดเรียกเสียงหลง
"ทำไมจ๊ะพี่? พี่เคยบอกว่าชอบดูพิมอาบน้ำไม่ใช่เหรอ... คืนนี้มี 'เพื่อน' มาอาบด้วย พี่ควรจะดีใจนะจ๊ะ" พิมหันมาสบตาผาด แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้ากลายเป็นความยั่วยวนที่แฝงไปด้วยพิษร้าย เธอจงใจแอ่นกายให้เพิ่มใช้มือหยาบสากลูบไปตามแผ่นหลังที่นวลเนียน
เพิ่มก้มลงจูบซอกคอพิมแรงๆ ต่อหน้าผาด เสียงจ๊วบจาบดังแข่งกับเสียงน้ำตก "หอมจริงๆ จ้ะนายแม่... หอมกว่าสบู่ก้อนนั้นเยอะเลย ไอ้ผาด! มึงดูเอาไว้นะ คืนนี้กูจะเป็นเจ้าป่าแทนมึง!"
"ไอ้สารเลว! ไอ้ชั่ว!" ผาดดิ้นรนสุดแรงจนโขดหินสั่นสะเทือน โซ่ที่ล่ามข้อเท้าเสียดสีกับเนื้อจนเลือดไหลซิบลงไปปนกับน้ำใสที่ไหลผ่านเท้า
"ด่าไปเถอะพี่... ยิ่งพี่ด่า ผมยิ่งมีอารมณ์" เพิ่มพูดพลางหัวเราะร่า มันอุ้มร่างของพิมขึ้นมาวางบนโขดหินกว้างที่อยู่ตรงหน้าผาดพอดี ในระยะที่ผาดสามารถเอื้อมถึงถ้ามือไม่ถูกมัด
พิมนั่งอยู่บนโขดหิน ขาเรียวสวยของเธอพาดไปตามแผ่นหินที่เปียกโชก เธอหยิบขันน้ำตักน้ำมาราดลงบนตัวเพิ่มช้าๆ "พี่ผาดจ๊ะ... พี่หิวหรือยังจ๊ะ? ตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่นา..."
ผาดนิ่งเงียบ หายใจหอบถี่ ตาจ้องมองภาพตรงหน้าไม่กระพริบ ฤทธิ์ยาทำให้ความต้องการในกายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาเริ่มรู้สึกสับสนระหว่างความแค้นและความต้องการที่จะครอบครองทั้งคู่
"ฉันกินข้าวไม่ลงหรอกพิม... ถ้าตราบใดที่กูยังไม่ได้กินเลือดพวกมึงสองคน!"
"อุ๊ย... พี่ผาดดุจัง" พิมหัวเราะเสียงใส เธอหันไปหยิบถ้วยข้าวที่วางอยู่บนโขดหินใกล้ๆ ซึ่งมีกับข้าวบ้านๆ อย่างน้ำพริกผักต้มและปลาทูทอดที่เตรียมไว้ "เพิ่มจ๊ะ... ป้อนข้าวพี่เขาหน่อยสิจ๊ะ เดี๋ยวเสือจะไม่มีแรงดูเราเล่นสนุกกัน"
เพิ่มหยิบปลาทูทอดขึ้นมาตัวหนึ่ง มันเดินเข้าไปใกล้ผาดที่ถูกมัดอยู่ แล้วเอาปลาทูตัวนั้นถูไปตามปากของผาด "กินซะสิพี่... ปลาทูเนี่ยพิมเขาตั้งใจทอดให้พี่เลยนะ แต่เขาป้อนผมก่อนแล้วตัวหนึ่ง... รสชาติมันหวานนวลลิ้นจริงๆ เลยพี่เอ๋ย"
ผาดสะบัดหน้าหนี "กูไม่กินของเหลือจากมึง!"
"งั้นก็ดูพวกกูกินกันเองแล้วกัน!" เพิ่มโยนปลาทูทิ้งลงน้ำ แล้วหันไปตะโบมจูบพิมอย่างหนักหน่วง พิมครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน มือของเธอจิกลงบนไหล่หนาของเพิ่ม สายตาของเธอยังคงจ้องมองมาที่ผาด ราวกับจะตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขา
ท่ามกลางเสียงน้ำตกที่ยังคงไหลรินไม่ขาดสาย ความมืดของป่าลึกถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งราคะที่คนทั้งสามสร้างขึ้น ผาดที่ถูกจองจำได้แต่ยืนมองภาพเมียรักเริงสวาทกับไอ้ขี้ข้าข้ามคืนอย่างทุกข์ทรมาน ฤทธิ์ยาในกายทำให้เขาเริ่มเพ้อพร่ำ แสงจันทร์เลือนรางลงทีละน้อยเมื่อเมฆดำเริ่มเคลื่อนตัวมาบดบัง ราวกับท้องฟ้าไม่อยากเป็นพยานให้แก่ความบิดเบี้ยวในคืนนี้
"พิม... พิม..." ผาดพึมพำเสียงแผ่ว ขณะที่สติเริ่มหลุดลอยไปกับความเร่าร้อนตรงหน้า
"จ๊ะพี่ผาด... พิมอยู่นี่... อยู่กับเพิ่ม... และอยู่ต่อหน้าพี่ไงจ๊ะ" เสียงของพิมลอยมาตามลม ผสมกับเสียงน้ำตกที่ดังก้องไปทั่วหุบเขา กลายเป็นเพลงโศกแห่งป่าดิบที่ไม่มีวันเลือนหายไปจากใจของเสือผาด
ขอบคุณ สนุกมากครับ เสียวลุ้นตอนดึงอารมณ์กันไปมาไม่ใช่เปิดมาก็จับเย็ดกันนี้หละ ขอบคุณครับ สุดยอดครับผม ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]