รอยสาบกลิ่นดิน ep.5 ตอนพิเศษ จบบริบูรณ์
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย realman เมื่อ 2026-1-3 07:37รอยสาบกลิ่นดิน
ตอนพิเศษ 5: กงกรรมแห่งตัณหา (แรงแค้นน้ำว่าว)
คืนนี้อากาศนิ่งสนิท มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องรับกับเสียงหายใจหอบโยนของ "ไอ้ผาด" ที่ดังสะท้อนก้องกระท่อม ฤทธิ์ของ "รากไม้กำหนัด" ชนิดรุนแรงทำให้ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งของเสือป่าอย่างเขากลายเป็นเพียงเนื้อสดๆ ที่รอการสับย่อย ผิวกายสีทองแดงฉ่ำไปด้วยเหงื่อจนลื่นปรึ๊ด มัดกล้ามหน้าท้องขยับขึ้นลงเป็นลูกคลื่นจากการหายใจที่ติดขัด
ผาด: (ร่างสั่นกระตุก รัดแขนตัวเองกับเสาเรือนที่ถูกมัดไว้แน่น) "อึก... ไอ้เพิ่ม... กูร้อน... ร่างกายกูจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่แล้ว... อื้ออออ"
เพิ่ม: (มองดูผลงานตัวเองด้วยสายตาหิวกระหาย มันค่อยๆ รูดซิปกางเกงยีนส์ของผาดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสรีระท่อนล่างที่ตึงเขม็งจนเส้นเลือดปูดโปนขยายตัวเต็มที่เพราะฤทธิ์ยา)
"ดูสารรูปพี่สิ... เสือผู้ยิ่งใหญ่ ตอนนี้กลับตัวสั่นงันงกเพราะน้ำว่าวมันจ่ออยู่ที่ปลายลำ... พี่อยากให้กูช่วย 'ปลดปล่อย' จนใจจะขาดเลยใช่ไหมล่ะ?"
ในจังหวะนั้น พิม ที่ทนเสียงประหลาดไม่ไหวเดินออกมาจากห้อง เธอหยุดชะงัก ตาค้างมองภาพสามีผู้ทระนงที่บัดนี้เปลือยเปล่าและถูกควบคุมโดยลูกน้องที่เขาเคยเหยียดหยาม
พิม: "พี่ผาด! เพิ่ม... มึงทำอะไรพี่ผาดน่ะ!"
เพิ่ม: (แสยะยิ้มอำมหิต มือหนาสากของมันคว้าหมับเข้าที่แท่งเนื้อแกร่งของผาดที่สั่นระริก)
"ดูไว้พิม! ดูผัวมึง! คืนนั้นมันโชว์ให้กูดูว่ามันขยี้มึงยังไง คืนนี้กูจะโชว์ให้มึงดูบ้าง... ว่ากูจะ 'รีดน้ำ' จากตัวผัวมึงออกมายังไง!"
เพิ่มเริ่มลงมือด้วยความแค้น มันใช้ฝ่ามือที่กร้านงานหนักกอบกุมจุดอ่อนไหวของผาดแล้วเริ่ม "ว่าว" อย่างรุนแรงและดิบเถื่อน มันไม่ใช่การปลอบประโลม แต่เป็นการทารุณกรรมทางอารมณ์ ผาดสะดุ้งสุดตัว ร่างกายบิดเร้า เสียงครางเครือปนสำลักดังก้องกระท่อม
ผาด: "อ๊าาาาา... อึก... ไอ้เพิ่ม... เบาหน่อย... กูจะตายอยู่แล้ว... อื้อออออ!"
เพิ่ม: (เร่งจังหวะมือขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ตับ... ตับ... สอดคล้องกับเสียงครางของผาด)
"เบาเหรอ? ตอนพี่ทำกับพิมพี่เคยเบาไหม! ดูสิ... น้ำใสๆ มันไหลปริ่มออกมาที่ปลายแล้วนะพี่ผาด มัดกล้ามขาพี่นี่เกร็งจนตะคริวจะกินเลยนะ... เสียวใช่ไหมล่ะ! เสียวจนอยากจะกราบตีนกูให้กูเร่งมือขึ้นไปอีกใช่ไหม!"
พิมยืนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเห็นภาพความลับของผาดที่ถูกเปิดเผยอย่างไม่เหลือชิ้นดี ผิวกายของผาดแดงก่ำไปทั้งตัว กลิ่นไอความร้อนและกลิ่นอายคาวราคะคละคลุ้งไปทั่วพื้นที่เล็กๆ เพิ่มตั้งใจโชว์ให้พิมเห็นทุกสัดส่วน ทุกหยดของน้ำหล่อลื่นที่เปรอะเปื้อนฝ่ามือมัน
เพิ่ม: (หันไปตะโกนใส่พิม) "ดูพิม! ดูน้ำหน้าผัวมึง! มันกำลังจะหลั่งน้ำแห่งความอัปยศออกมาแล้ว!"
เพิ่มกระชากร่างกายผาดให้โก่งขึ้น พร้อมกับใช้มืออีกข้างบีบเค้นมัดกล้ามอกของผาดอย่างแรง ผาดตาเหลือกค้าง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงที่สุดในชีวิต ความเสียวซ่านจากฤทธิ์ยาและแรงมือของเพิ่มทำให้เขาสิ้นท่า
ผาด: "อ๊ากกกกกก! ไอ้เพิ่ม! กู... กูไม่ไหวแล้ว! ออกแล้ว! อื้ออออออออ!"
พุ่ง! ของเหลวสีขาวขุ่นพุ่งกระจายออกมาจากร่างของผาดอย่างรุนแรงตามแรงกดดันของยาและจังหวะมือของเพิ่ม มันเปรอะเปื้อนไปตามหน้าท้องลอนของผาดเอง และกระเด็นไปโดนพื้นแคร่ไม้ไผ่ที่เคยเป็นที่เกิดเหตุของความรักครั้งก่อน
ผาดนอนแหมะหอบหายใจรวยริน ร่างกายที่เคยแกร่งกร้าวบัดนี้อ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ คราบน้ำว่าวสีขาวขุ่นที่เลอะเทอะไปตามมัดกล้ามหน้าท้องคือเครื่องยืนยันความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดที่สุด
เพิ่ม: (มองดูน้ำขาวขุ่นที่เปื้อนมือตัวเองก่อนจะยกขึ้นดมอย่างผู้ชนะ)
"จำรสชาตินี้ไว้ให้ดีนะพี่ผาด... รสชาติของความพ่ายแพ้ที่กูมอบให้ กฎแห่งกรรมมันทำงานเร็วแบบนี้แหละ... พิม! มึงเอาผ้ามาเช็ดตัวผัวมึงซะ แล้วจำใส่หัวไว้ด้วยว่า... ในป่านี้ ใครกันแน่ที่มีอำนาจตัวจริง!"
เพิ่มสะบัดมือทิ้งแล้วเดินลงจากกระท่อมไปด้วยท่าทางจองหอง ทิ้งให้พิมต้องเข้าไปกอดร่างที่สั่นเทาและเปื้อนคราบราคะของผาดท่ามกลางความเงียบสงัดที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของชายชื่อผาด
ตอนพิเศษ6: รอยร้าวในใจเสือ (The Broken Pride)
หลังจากคืนแห่งความอัปยศผ่านพ้นไป ผาดนั่งนิ่งอยู่บนระเบียงกระท่อมในยามสาย แสงแดดจ้าส่องกระทบผิวกายคร้ามแดดที่บัดนี้ดูซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด เขาสวมเพียงผ้าขาวม้าพันกายลวกๆ เผยให้เห็นรอยเขียวช้ำตามกล้ามเนื้อหน้าอกและร่องรอยของการโดนพันธนาการที่ข้อมือทั้งสองข้าง
ผาด: (มองดูฝ่ามือตัวเองที่สั่นน้อยๆ... ในใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันจนแยกไม่ออก)
"กู... ไอ้ผาดคนนี้เนี่ยนะ... ที่ต้องมานอนครางเหมือนหมาให้ไอ้เพิ่มมันรีดน้ำว่าวเล่น... เชี้ยเอ๊ย!"
ความโกรธแค้นในใจมันพลุ่งพล่าน แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ "ความเสียวซ่าน" ที่ยังตกค้างอยู่ในทุกอณูขุมขน ผาดหลับตาลง ภาพฝ่ามือหยาบๆ ของไอ้เพิ่มที่บีบเค้นมัดกล้ามของเขา และจังหวะการรูดไล้ที่รุนแรงป่าเถื่อนยังคงแจ่มชัดในมโนภาพ ฤทธิ์ยาอาจจะหมดไปแล้ว แต่ร่างกายของเขากลับจำสัมผัสของ "ไอ้เพิ่ม" ได้ดีจนน่าขยะแขยงตนเอง
พิม: (เดินเข้ามาใกล้ วางจานข้าวลงข้างๆ แล้วเอื้อมมือไปแตะบ่าที่กว้างและตึงเขม็งของเขา)
"พี่ผาด... กินอะไรหน่อยนะจ๊ะ พี่นั่งเงียบมาตั้งแต่เช้าแล้ว"
ผาด: (สะดุ้งสุดตัว สะบัดไหล่หนีสัมผัสของพิมทันที สายตาที่เคยมองเธอด้วยความรักและกำหนัด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและอับอาย)
"อย่ามาถูกตัวกู! มึงเห็นหมดแล้วใช่ไหมพิม... มึงเห็นตอนกูสิ้นท่าตอนน้ำมันพุ่งออกมาเปรอะตัวกู... มึงคงสมเพชกูมากสินะ!"
พิม: "ไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่... พิมสงสารพี่ พิมรู้ว่าพี่โดนวางยา"
ผาด: (หัวเราะขื่นในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูแห้งผากเหมือนดินแตกระแหง)
"สงสารเหรอ? กูนี่นะต้องให้ผู้หญิงมาสงสาร... กูเคยเป็นเจ้าป่า เคยควบคุมมึง เคยข่มไอ้เพิ่มให้หมอบกราบเท้ากู... แต่ตอนนี้ กลิ่นเหงื่อของกู รสชาติของกู... แม้แต่น้ำว่าวของกู ไอ้เพิ่มมันก็เห็นมันดมไปหมดแล้ว ศักดิ์ศรีที่กูสร้างมามันเหลืออะไรวะ!"
ผาดลุกขึ้นยืน ร่างกายที่กำยำและสูงใหญ่ของเขาสั่นสะท้าน เขาเดินไปที่ร่องไม้กระดานจุดที่ไอ้เพิ่มเคยแอบดูเขา และเป็นจุดที่เขาเพิ่งจะพ่ายแพ้ไปเมื่อคืน
เขารู้ตัวดีว่า... ความรู้สึกที่มีต่อไอ้เพิ่มมันไม่ใช่แค่ความแค้น แต่มันคือ ความยำเกรงในอำนาจที่สลับด้าน เขาเริ่มสงสัยในพละกำลังของตัวเอง และเริ่ม "โหยหา" ความรู้สึกที่ถูกกดขี่นั้นอย่างประหลาด ร่างกายของเขามันทรยศต่ออุดมการณ์ของตัวเองไปเสียแล้ว
ผาด: (พึมพำเบาๆ ขณะที่มือแกร่งกำขอบไม้จนปลายนิ้วหยาบซีดขาว)
"กูจะฆ่ามึงดี... หรือกูจะเรียกมึงกลับมาทำแบบนั้นอีกดีวะไอ้เพิ่ม..."
สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวผาดกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก ระหว่างความเป็นเจ้าป่าที่ต้องล้างแค้น กับความเป็น "เหยื่อ" ที่เสพติดรสชาติของการถูกควบคุมโดยคนที่แข็งแรงพอกัน... กฎแห่งกรรมไม่ได้แค่พรากศักดิ์ศรีเขาไป แต่มันกำลังกัดกินตัวตนที่แท้จริงของเขาให้กลายเป็น "ทาส" ในรูปแบบที่เขาคาดไม่ถึง
บทส่งท้ายของผาด:
ผาดเดินหายเข้าไปในป่าลึกเพียงลำพัง ทิ้งความสับสนไว้เบื้องหลัง เขาต้องการที่สงบเพื่อจัดการกับ "ปีศาจราคะ" ที่ไอ้เพิ่มปลุกขึ้นมาในกายเขา ป่าที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับก้องไปด้วยเสียงครางที่เขาอยากจะลืม แต่ร่างกายกลับถวิลหาอย่างบ้าคลั่ง
ตอนพิเศษ7: เงาที่อยู่เหนือเสือ (The Master of the Game)
หลังจากความวุ่นวายในกระท่อมจบลง ผาดเดินหนีเข้าป่าด้วยความอัปยศ เพิ่มหายตัวไปพร้อมกับชัยชนะที่ขโมยมา แต่ในกระท่อมหลังเล็กที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นคาวราคะและความดิบชื้น "พิม" นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน เธอไม่ได้ร้องไห้อย่างที่แสดงต่อหน้าพวกเขาทั้งสองคนอีกต่อไป
เธอยกมือขึ้นลูบไล้รอยคราบน้ำขาวขุ่นที่ยังแห้งเกรอะอยู่บนแคร่ไม้ สายตาที่เคยดูใสซื่อบัดนี้กลับวาววับด้วยเล่ห์เหลี่ยมและอารมณ์ที่พึงพอใจอย่างที่สุด
พิม: (พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางแสยะยิ้มที่มุมปาก)
"ไอ้พวกโง่... นึกว่าตัวเองเป็นคนคุมเกมกันนักสินะ ทั้งไอ้ผาด... ทั้งไอ้เพิ่ม"
พิมหยิบห่อผ้าเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนออกมา ภายในนั้นยังมีเศษ "รากไม้กำหนัด" ที่เหลืออยู่เล็กน้อย ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวคือ... พิมต่างหากที่เป็นคนเอาตัวยาไปให้ไอ้เพิ่ม และเสี้ยมสอนให้มันรู้จักความแค้น สอนให้มันรู้จักวางยาผัวของเธอเอง!
พิม: (หัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ)
"ถ้ากูไม่ให้ยาไอ้เพิ่ม... มันจะกล้าขย่มเสืออย่างพี่ผาดเหรอ? แล้วถ้ากูไม่แกล้งทำเป็นร้องไห้... พี่ผาดจะรู้สึกอัปยศจนถึงขีดสุดแบบนี้ไหม?"
ความจริงที่พีคที่สุดคือ พิมเบื่อหน่ายกับชีวิตในเมืองและเบื่อหน่ายกับการถูกผาด "กดขี่" อยู่ฝ่ายเดียว เธอต้องการเห็นชายชาตรีที่แข็งแกร่งที่สุดสองคนฟาดฟันกันด้วยตัณหา โดยมีเธอเป็นผู้กำกับบทอยู่เบื้องหลัง เธอหลงใหลในสรีระของผาดก็จริง แต่เธอยิ่งหลงใหลมากกว่าเมื่อเห็นร่างกายแกร่งๆ นั้นต้องสยบยอมและหลั่งน้ำแห่งความพ่ายแพ้ออกมาต่อหน้าเธอ
พิม: (ล้มตัวลงนอนทับรอยที่ผาดเคยถูกพันธนาการ สูดกลิ่นคาวที่หลงเหลืออยู่ด้วยความรัญจวน)
"ความเจ็บปวดของพวกมึง... มันคือน้ำหล่อเลี้ยงความสุขของกู กลิ่นเหงื่อ กลิ่นน้ำว่าว และเสียงครางของลูกผู้ชายที่เสียศักดิ์ศรี... มันหอมหวานกว่ากลิ่นดอกไม้ป่าที่มึงเคยเอามาให้กูเสียอีกพี่ผาด"
พิมรู้ดีว่าหลังจากนี้ ผาดจะไม่เหมือนเดิม เขาจะมีความโหยหาในความเจ็บปวด และเพิ่มก็จะกลับมาหาเธอเพื่อตักตวงชัยชนะต่อ เธอได้สร้าง "อาณาจักรแห่งราคะ" ที่เธอเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งผาดและเพิ่มต่างก็เป็นเพียง "ทาส" ในละครน้ำเน่าที่เธอเขียนบทขึ้นเอง
พิม: "ไปเถอะพี่ผาด... ไปทบทวนตัวเองในป่า แล้วสุดท้ายพี่ก็ต้องกลับมากราบตีนกูตรงนี้... ส่วนมึงไอ้เพิ่ม... คืนหน้ากูจะให้มึงทำมากกว่าแค่ใช้มือ"
เธอนอนมองแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาด้วยความสงบนิ่ง กลิ่นดิน กลิ่นเหงื่อ และรอยสาปแช่งในกระท่อมแห่งนี้ จะยังคงอยู่ต่อไปตราบนานเท่านาน ภายใต้การดูแลของ "นางพญา" ที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ใต้ใบหน้าอันงดงาม
จบบริบูรณ์
ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อนของ "รอยสาบกลิ่นดิน" มาจนถึงจุดจบที่คาดไม่ถึงนะครับ
{:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} สนุกมากคร้าบ ขอบคุณครับผม อยากให้มาต่อ Ford1331 ตอบกลับเมื่อ 2026-1-3 10:17
อยากให้มาต่อ
อยากต่อเช่นกันครับ
รู้สึกว่าเรื่องมันยังไปต่อได้ อย่าลืมติดตามกันนะครับ สนุกมากครับ realman ตอบกลับเมื่อ 2026-1-3 10:46
อยากต่อเช่นกันครับ
รู้สึกว่าเรื่องมันยังไปต่อได้ อย่าลืมติดตามกันนะครับ
อ่านแล้วไม่แน่ใจเรื่อง รูปร่างของไอ้เพิ่ม รูปร่างลักษณะเป็นแบบไหนสูง เท่าไรยังไงบ้าง Thanks 👍 สนุก
ขอบคุณครับ {:5_146:} หักมุมจัด อยากรู้จังว่าถ้าต่อจะออกมารูปแบบไหนนะ shinecaraff ตอบกลับเมื่อ 2026-1-4 08:11
หักมุมจัด อยากรู้จังว่าถ้าต่อจะออกมารูปแบบไหนนะ
ติดตามใน รอยสาปกลิ่นดิน ภาค 2 ครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกดี ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]