รอยสาบกลิ่นดิน ep.4
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย realman เมื่อ 2026-1-3 07:05รอยสาบกลิ่นดิน
ตอนพิเศษ 3: ทาสอารมณ์ใต้เงาอำนาจ (The Silent Submission)
บรรยากาศในกระท่อมไม้ไผ่ตอนนี้มันยิ่งกว่านรกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสวรรค์ แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่จวนจะหมดไฟวูบวาบสลับกับเงาตะคุ่มของร่างหนาบนแคร่ไม้ ไอ้เพิ่มนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นไม้กระดานห่างจากปลายเท้าของผาดไม่ถึงสองศอก ร่างกายของมันสั่นเทาราวกับคนจับไข้ แต่มันไม่ใช่ไข้หวัด... มันคือไข้ราคะที่ถูกสกัดกั้นไว้ด้วยกฎเหล็กของคนตรงหน้า
ผาด: (เสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาดพุ่งแหวกความเงียบ)
"กูสั่งให้มึง 'ดู' ... และกูสั่งให้มึง 'นิ่ง' ถ้ากูเห็นมึงขยับแม้แต่ปลายนิ้ว หรือพยายามจะปลดปล่อยความอัดอั้นของมึง... กูจะกระทืบมึงให้จมดินจำไว้!"
เพิ่ม: (กัดฟันกรอดจนกรามปูด สองมือกำหัวเข่าตัวเองไว้แน่นจนเส้นเลือดหลังมือพองเขียว)
"ครับ... พี่... ผมจะนิ่ง... ผมจะทำตามที่พี่สั่งทุกอย่าง"
แต่ความจริงมันช่างสวนทาง ร่างกายของไอ้เพิ่มที่ยังหนุ่มแน่นและบูชาในสรีระของลูกพี่มันกำลังทรยศอย่างรุนแรง สิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงผ้าเนื้อหยาบของมันตึงเขม็งจนปวดร้าว ทุกครั้งที่ผาดขยับร่างกายโถมเข้าใส่พิม ทุกจังหวะที่กล้ามเนื้อแผ่นหลังของผาดบิดเร้าและเกร็งเป็นลอนแข็ง พลังงานบุรุษเพศที่แผ่ออกมามันเหมือนแรงอัดฉีดที่กระแทกเข้ากลางใจของเพิ่มจนหายใจไม่ออก
พิม: (ครางเสียงแผ่ว พยายามเบือนหน้าหลบสายตาของเพิ่มที่มองมาอย่างลนลาน)
"พี่ผาด... อย่าทำแบบนี้เลย... ให้เขาออกไปเถอะ พิมอาย..."
ผาด: (หึหึในลำคอ เขาจงใจเอื้อมมือไปกระชากผมพิมเบาๆ ให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ดุดัน พร้อมกับเหลือบตาคมกริบมองมาที่เพิ่ม)
"อายมันทำไมพิม? ให้มันดูสิว่าร่างกายกูมันทรงพลังแค่ไหน... ดูสิเพิ่ม! มัดกล้ามกูเวลาที่กูกดเมียกูลงกับแคร่ มันแข็งปานเหล็กไหม? มึงเห็นเหงื่อที่ไหลตามร่องอกกูไหม? กลิ่นตัวกูนี่มันฉุนจนมึงอยากจะคลั่งตายเลยใช่ไหมล่ะ?"
เพิ่มมองตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ภาพตรงหน้ามันคือศิลปะแห่งความดิบเถื่อน ผาดในสภาพเปลือยท่อนบน ผิวสีทองแดงฉาบแสงตะเกียงดูมันวาวไปด้วยหยาดเหงื่อ ทุกจังหวะที่ผาดขยับสะโพกแกร่งกระแทกกระทั้น กล้ามเนื้อส่วนต่างๆ ของเขาจะทำงานสอดประสานกันอย่างลงตัว ทั้งกล้ามแขนที่ค้ำยันแคร่จนไม้สั่น และกล้ามท้องที่เป็นลอนชัดเจนยามเขาเกร็งตัวส่งแรง
สำหรับเพิ่ม... นี่คือความทรมานที่แสนสาหัส มันเหมือนคนหิวน้ำที่ถูกบังคับให้นั่งมองคนอื่นดื่มน้ำอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่ตัวเองห้ามแม้แต่จะกลืนน้ำลาย ร่างกายของมันแข็งค้างปวดหนึบ ความร้อนในตัวพุ่งสูงขึ้นจนเหงื่อกาฬไหลพรากไม่แพ้คนบนแคร่
เพิ่ม: (ในใจมันร่ำร้อง... พี่ผาด พี่แม่งใจร้ายชิบหาย พี่รู้ว่าผมรู้สึกยังไง พี่ถึงได้ทำแบบนี้ พี่ตั้งใจแกล้งผม)
ผาด: (เหมือนจะอ่านใจออก เขาผละจากพิมเพียงครู่ ยื่นมือสากที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดไปลูบหน้าไอ้เพิ่มเบาๆ แต่น้ำหนักมือกลับคุกคาม)
"มึงปวดมากใช่ไหมไอ้เพิ่ม? กูเห็นนะว่ามึงสั่นไปทั้งตัว... มึงอยากจะระบายออกมาใจจะขาด แต่จำไว้... อำนาจอยู่ที่กู ถ้ากูไม่อนุญาต มึงก็ต้องอยู่แบบตายทั้งเป็นแบบนี้แหละ"
ผาดกลับไปจัดการภารกิจรักต่อ คราวนี้เขาเร่งเร้าจังหวะให้หนักหน่วงกว่าเดิม เสียงแคร่ไม้ไผ่ดัง ปึก! ปึก! ปึก! กระแทกฝาบ้านสม่ำเสมอพอกับจังหวะหัวใจของเพิ่มที่เต้นรัว พิมเริ่มครางกระเส่าอย่างลืมอาย ร่างกายขาวนวลเบียดเสียดกับผิวคร้ามแดดของผาด เป็นภาพที่งดงามและทำลายล้างประสาทสัมผัสของไอ้เพิ่มอย่างย่อยยับ
เพิ่มทำได้เพียงหลับตาลงเป็นพักๆ แต่เสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงหายใจหอบพล่านของผาดก็ยังตามมาหลอกหลอนซ้ำๆ มันพยายามจะกลั้นหายใจเพื่อกดข่มอารมณ์ แต่กลิ่น "ความหนุ่ม" ที่คละคลุ้งอยู่ในกระท่อมแคบๆ นั้นกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ผาด: (คำรามลั่นเมื่อถึงจุดสุดยอด ร่างกายกำยำเกร็งค้างราวกับคันศรที่ถูกดึงจนสุดสาย มัดกล้ามทุกส่วนพองขยายจนเห็นเส้นเลือดชัดเจนอย่างที่สุด)
"อาาาาา... พิม... มึงมันที่สุดจริงๆ!"
ผาดฟุบลงบนอกของพิม หายใจหอบโยนทิ้งจังหวะหนักๆ อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองลูกน้องที่นั่งหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงกอยู่ข้างแคร่ ผาดลุกขึ้นนั่งอย่างสง่าผ่าเผย ปล่อยให้ร่างกายที่เพิ่งผ่านศึกรักโชว์ความงามของชายชาตรีต่อหน้าเพิ่มอย่างไม่ปิดบัง
ผาด: "เป็นไง... ถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอไอ้เพิ่ม? คืนนี้มึงได้เห็นทุกอย่าง... เห็นกระทั่งวินาทีที่กูระเบิดอารมณ์ออกมา แต่มึง... มึงต้องแบกความปวดร้าวของมึงกลับไปที่เล้าไก่เองนะกูไม่ช่วย"
เพิ่ม: (ก้มหน้าลงต่ำ เสียงสั่นพร่า) "ครับ... พี่... ผม... ผมจะจดจำไว้"
ผาด: "จำไว้ว่า... ความสุขของกู คือความทรมานของมึง และความทนทานของมึง คือสิ่งที่พิสูจน์ว่ามึงภักดีต่อกูแค่ไหน... ไปได้แล้ว! ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจกระทืบมึงข้อหาที่มึงมองเมียกูนานเกินไป"
เพิ่มรีบถอยกรูดลงจากกระท่อมทันทีที่ได้รับอนุญาต ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นดินที่ชุ่มแฉะ มันทรุดตัวลงคุกเข่า หายใจเข้าปอดลึกๆ แข่งกับอากาศที่หนาวเย็นหลังฝนตก ความอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดหลายชั่วโมงยังคงค้างคา แต่มันกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด... เป็นความตื่นเต้นที่เกิดจากการโดนข่มเหงทางอารมณ์โดยชายที่มันนับถือที่สุด
ภายใต้อำนาจของ "ไอ้ผาด" คืนนี้เพิ่มไม่ได้แค่เสียขวัญ แต่มันได้เสีย "ตัวตน" ให้กับความดิบเถื่อนของลูกพี่มันไปเรียบร้อยแล้ว กลิ่นเหงื่อและภาพมัดกล้ามที่เกร็งสู้สายตาของมัน จะกลายเป็นรอยประทับที่ไม่มีวันลบเลือนไปจากใจทาสอารมณ์อย่างมันตลอดกาล
....
แรงแค้นที่เกิดจากความรักอันบิดเบี้ยวคือไฟที่เผาไหม้ได้แรงที่สุด เมื่อ "การบูชา" ถูกตอบแทนด้วย "การเหยียดหยาม" หัวใจของไอ้เพิ่มที่เคยซื่อสัตย์จึงเปลี่ยนเป็นหลุมดำที่รอวันเอาคืน แต่มันรู้ดีว่า... พละกำลังอย่างเดียวสู้ไอ้ผาดไม่ได้ มันต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมและสิ่งที่ไอ้ผาด "แพ้ทาง"
ตอนพิเศษ 4: คืนล้างแค้นด้วยราคะ (The Revenge of the Shadow)
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... บรรยากาศในไร่ดูเหมือนจะสงบ แต่ข้างในใจไอ้เพิ่มกลับเดือดพล่าน ทุกครั้งที่มันเห็นไอ้ผาดเดินถอดเสื้ออวดมัดกล้าม หรือเห็นรอยยิ้มจองหองของลูกพี่ที่มองมาทางมันราวกับมองหมาตัวหนึ่ง ความรักที่เคยมีมันกลายเป็นความแค้นที่แสนหวาน มันยังบูชาในร่างกายนั้น แต่มันต้องการเห็นร่างกายที่ "แข็งแกร่งที่สุด" ต้องสยบยอมและ "เสียอาการ" ต่อหน้ามันบ้าง
เพิ่ม: (นั่งลับมีดพร้าอยู่ใต้ต้นขะย่า สายตาจับจ้องไปที่กระท่อม)
"พี่ผาด... พี่ดูถูกกูไว้เยอะ พี่ทำให้กูอึดอัดจนแทบกระอักเลือด คืนนี้แหละ... กูจะทำให้พี่รู้ว่า คนอย่างกูเวลาแม่งแค้นขึ้นมา มันจะดุดันยิ่งกว่าพี่เสียอีก"
แผนการของเพิ่ม: มันรู้ว่าไอ้ผาดชอบดื่มเหล้าป่าที่ดองด้วยสมุนไพรสูตรพิเศษ คืนนี้มันจึงแอบใส่ "รากไม้กำหนัด" ชนิดรุนแรงลงไปในโหลเหล้าของผาด มันไม่ใช่ยาพิษที่จะฆ่าให้ตาย แต่มันคือยาที่จะปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าให้ลุกโชนจนควบคุมไม่ได้ และจะทำให้ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับกลายเป็น "อ่อนระทวย" ในช่วงจังหวะสุดท้าย
(บรรยากาศ: กลางดึกที่เงียบสงัด ผาดนั่งดื่มเหล้าอยู่บนกระท่อมคนเดียว พิมหลับไปแล้ว แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องให้เห็นแผ่นหลังกว้างของผาดที่เริ่มแดงซ่านด้วยฤทธิ์เหล้าป่าผสมยาเหี้ยม)
ผาด: (ทุบหน้าอกตัวเองแรงๆ หายใจหอบถี่)
"เชี้ยเอ๊ย... ทำไมคืนนี้มันร้อนห่าอะไรขนาดนี้วะ เหล้าไอ้เพิ่มมันใส่อะไรลงไปวะ... กระสับกระส่ายไปทั้งตัวเลยกู"
เพิ่ม: (ค่อยๆ เดินขึ้นบันไดกระท่อมมาเงียบๆ กลิ่นเหงื่อของผาดที่ระเหยออกมาเพราะความร้อนของยาทำเอาเพิ่มใจสั่น แต่มันข่มใจไว้ด้วยความแค้น)
"พี่ผาด... เป็นอะไรไปพี่? ท่าทางพี่ดูไม่ค่อยดีเลยนะ"
ผาด: (หันมามองด้วยดวงตาแดงก่ำ พยายามจะลุกขึ้นแต่ขาแกร่งกลับสั่นพั่บๆ)
"ไอ้เพิ่ม... มึง... มึงเอาเหล้าอะไรให้กูกินวะ ร่างกายกู... แม่งคุมไม่อยู่แล้ว"
เพิ่ม: (เดินเข้าไปหาผาดช้าๆ คราวนี้มันไม่หมอบกราบ แต่มันยืนค้ำหัวลูกพี่ที่มันเคยบูชา)
"ผมก็แค่หาของดีให้พี่กินไงพี่... พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าพี่คือเสือ พี่แข็งแรงที่สุดในป่านี้ แล้วทำไมตอนนี้... เสือมันถึงได้ดูหมดแรงแบบนี้ล่ะจ๊ะ?"
ผาด: (คำรามในลำคอ พยายามจะคว้าคอเสื้อเพิ่มแต่กลับถูกเพิ่มปัดมือทิ้งอย่างง่ายดาย)
"อีเพิ่ม! มึงกล้าเล่นแง่กับกูเหรอ! กูจะกระทืบมึง..."
เพิ่ม: (โน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูผาด สูดกลิ่นกายที่ร้อนผ่าวของชายหนุ่มเข้าปอดลึกๆ)
"กระทืบผมสิพี่... ถ้าพี่มีแรงพอนะ แต่ดูสิ... เหงื่อพี่ไหลท่วมตัวไปหมดแล้ว มัดกล้ามที่พี่เคยอวดนักอวดหนา ตอนนี้มันกำลังสั่นเหมือนลูกนกเลยนะพี่ผาด"
เพิ่มใช้มือหนาที่เปื้อนดินของมันลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งของผาดอย่างถือวิสาสะ มันสัมผัสได้ถึงหัวใจของผาดที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ ฤทธิ์ยาทำให้อารมณ์ของผาดพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด แต่กลับไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน
เพิ่ม: "จำได้ไหมพี่? คืนนั้นพี่บังคับให้ผมดูพี่... พี่ทำให้ผมทรมานจนแทบขาดใจ คืนนี้ผมจะให้พี่ 'ดู' ผมบ้าง... ดูว่าหมาที่พี่เคยดูถูก คืนนี้มันจะกลายเป็นเจ้าชีวิตพี่ได้ยังไง!"
เพิ่มผลักร่างหนาของผาดให้นอนหงายลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่เคยเป็นที่เกิดเหตุ ผาดพยายามจะขัดขืนแต่ร่างกายที่ถูกยาปลุกเร้าจนสับสนทำได้เพียงบิดเร้าไปมาอย่างน่าเวทนา
เพิ่ม: (ขึ้นคร่อมร่างลูกพี่ไว้ สองมือดึงกระชากแขนแกร่งของผาดมาพันธนาการไว้ด้วยผ้าขาวม้าผืนเดิม)
"พี่ดูผมนะพี่ผาด... ดูตาผม! คืนนี้ผมจะไม่ให้พี่นอนกับพิม แต่พี่ต้องอยู่กับผม... พี่ต้องรองรับความแค้นที่ผมสะสมมาทั้งอาทิตย์!"
ผาด: (หายใจหอบสะท้าน กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน)
"ไอ้... ไอ้เพิ่ม... มึงมันเลว... อื้อออ"
เพิ่ม: (แสยะยิ้มอำมหิต มือลูบไล้ไปตามรอยสักบนร่างผาด)
"ผมเลวได้มากกว่านี้อีกพี่... ผมจะทำให้พี่จำรสชาติของ 'หมา' ตัวนี้ไปจนตาย มากกว่าที่พี่เคยทำกับใครทั้งโลก!"
บรรยายเสริม:
ในคืนที่มืดมิด อำนาจในกระท่อมกลับเปลี่ยนมืออย่างสิ้นเชิง ผาดผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้กลับต้องตกเป็นเหยื่อของแผนการและความรักอันบิดเบี้ยวของลูกน้องคนสนิท เสียงแคร่ไม้ไผ่ที่เคยเป็นพยานแห่งชัยชนะของผาด บัดนี้กลับส่งเสียง เอียด...อาด... ต้อนรับความแค้นของไอ้เพิ่มที่กำลังจะระเบิดออกมาอย่างดุดันและไร้ความปราณี
เรื่องราวยังไม่จบ ติดตามตอนต่อไปครับ
ขอบคุณขอรับ lekthai ตอบกลับเมื่อ 2026-1-3 07:22
ขอบคุณขอรับ
ขอบคุณเช่นกันครับ นี่คือพลังใจของผมที่ ได้ comment และติดตามนะครับ {:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} good2022 ตอบกลับเมื่อ 2026-1-3 08:00
เป็นยังไงบ้าง เสวไหมครับ สนุกมากครับ {:5_117:}{:5_117:}{:5_117:} สนุกดี ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]