รอยสาบกลิ่นดิน ep.3
พายุฝนเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาสังกะสีดัง ติ๋ง... ติ๋ง... บรรยากาศในกระท่อมคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกามรสและกลิ่นสาบหนุ่ม ผาดผละร่างกายกำยำออกจากร่างที่อ่อนปรกเปียกของพิม เขาสวมกางเกงยีนส์ลวกๆ ไม่สนจะติดกระดุม เผยให้เห็นรอยเล็บแดงเถือกบนหน้าท้องและแผ่นหลัง ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปที่ประตูตอนที่ 9: เผชิญหน้าหน้ากระท่อม
(ผาดถีบประตูไม้ดัง ปัง! แสงจันทร์หลังฝนสาดส่องให้เห็นเงาตะคุ่มที่กำลังจะคลานหนีออกจากใต้ถุน)
ผาด: "จะไปไหนไอ้เพิ่ม! มึงโผล่หัวออกมานี่!"
เพิ่ม: (สะดุ้งสุดตัว ค่อยๆ คลานออกมาด้วยเนื้อตัวที่เปื้อนโคลน หน้าตาตื่นตระหนกและแดงก่ำ)
"พะ... พี่ผาด ผม... ผมเปล่านะพี่ ผมแค่มาหลบฝน"
ผาด: (เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้เพิ่มจนตัวลอย กลิ่นตัวผาดที่เพิ่งผ่านศึกรักมามันรุนแรงจนไอ้เพิ่มต้องเบือนหน้าหนี)
"หลบฝนหรือมาแอบดูเมียกู! มึงเห็นหมดแล้วใช่ไหมว่ากู 'จัด' ให้พิมเขายังไง? หูมึงมันคงอิ่มไปด้วยเสียงครางของเมียกูเลยสิมึง!"
พิม: (เดินพยุงร่างกายที่อ่อนแรงออกมาที่ประตู เธอเอาผ้าขาวม้าผืนเก่ามาพันกายไว้ลวกๆ ใบหน้ายังแดงซ่านและดูอิดโรยจากบทรักที่หนักหน่วง)
"พี่ผาด... พอเถอะพี่ อย่าทำอะไรเขาเลย"
ผาด: (หันไปมองพิม สายตาคมกริบไล่มองจากยอดอกที่นูนเด่นใต้ผ้าขาวม้าลงไปถึงเรียวขาขาวที่มีรอยแดงช้ำ)
"มึงเข้าบ้านไปพิม! เรื่องนี้กูจัดการเอง... ไอ้เพิ่ม! มึงดูเมียกูไว้ ดูให้ชัดๆ ว่าผิวขาวๆ แบบนี้ กลิ่นหอมๆ แบบนี้ มีกูคนเดียวที่กดมันลงบนแคร่ได้ มึงเข้าใจไหม!"
เพิ่ม: (หมอบราบคาเท้าผาด) "เข้าใจครับพี่... ผมขอโทษ ผมไม่กล้าแล้วพี่ พี่ผาดแม่ง... พี่แม่งดุจริง ผมยอมแพ้พี่แล้ว"
ผาด: (ปล่อยคอเสื้อเพิ่มแล้วแค่นยิ้มเหี้ยม เขารู้สึกเหนือกว่าอย่างบอกไม่ถูกที่ได้โชว์ความเป็นเจ้าของต่อหน้าลูกน้อง)
"เออ! รู้แล้วก็จำใส่หัวมึงไว้ คืนนี้มึงไปนอนที่เล้าไก่โน่น แล้วอย่าให้กูเห็นมึงมาป้วนเปี้ยนแถวร่องไม้กระดานอีก ไม่งั้นกูจะควักลูกตามึงมาให้ไก่กิน!"
เพิ่ม: (รีบวิ่งหางจุกตูดออกไปในความมืด)
ผาด: (หันกลับมามองพิมที่ยืนพิงประตูอยู่ เขาเดินเข้าไปหาแล้วรวบเอวเธอเข้ามาปะทะกับร่างกายที่ยังร้อนผ่าวของเขา)
"เป็นไง... อายมันเหรอ? หรือว่ามึงชอบที่มีคนดูมึงโดนกูกระทำ?"
พิม: (ก้มหน้าซบหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยเหงื่อ) "พี่ผาดพูดอะไรแบบนั้น... พิมเสียหายนะจ๊ะ"
ผาด: (เชยคางเธอขึ้นมาจูบหนักๆ หนึ่งที รสชาติบุหรี่และน้ำผึ้งป่ายังติดอยู่ที่ปลายลิ้น)
"มึงเป็นเมียไอ้ผาดแล้วพิม... ไม่มีอะไรต้องเสียไปมากกว่านี้หรอก เข้าไปข้างในเถอะ ฝนหยุดแล้วแต่อารมณ์กูยังไม่หยุด... คืนนี้กูจะสอนให้มึงรู้ว่า 'การโดนควบคุม' จริงๆ มันเป็นยังไง!"
บทสรุปตอนที่ 10 "กลิ่นดินที่ไม่จางหาย"
รุ่งเช้าที่อากาศบริสุทธิ์ พิมตัดสินใจที่จะไม่กลับเมือง เธอเลือกที่จะอยู่ในอ้อมกอดดิบๆ ของผาดที่กระท่อมหลังนี้ ผาดพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าความรักของชายบ้านนอกมันอาจจะหยาบคายและตรงไปตรงมา แต่มันก็แข็งแกร่งและปกป้องเธอได้ดีกว่ากำแพงปูนในเมืองกรุง ทั้งคู่ครองรักกันท่ามกลางกลิ่นไอของป่าเขาและรอยรักที่ไม่มีวันจางหาย
ตอนพิเศษ1: ความลับใต้ร่องไม้ (ความในใจของไอ้เพิ่ม)
(บรรยากาศ: ใต้ถุนกระท่อมที่ชื้นแฉะไปด้วยโคลนและไอดิน ไอ้เพิ่มนอนหมอบนิ่ง ลมหายใจของมันหอบถี่กระชั้น ตาจ้องเขม็งผ่านร่องไม้ไผ่ที่ห่างกันแค่คืบ แสงตะเกียงจากด้านบนส่องให้เห็น "สิ่งที่มันโหยหา" มาตลอด)
เพิ่ม: (คิดในใจ... มือจิกกำดินโคลนจนมิดเล็บ)
"เชี้ยเอ๊ย... พี่ผาด แผ่นหลังพี่แม่ง... แข็งแกร่งเหมือนหินผาจริงๆ ว่ะ"
(สายตาของเพิ่มไม่ได้โฟกัสที่ผิวขาวๆ ของพิมเลย แต่มันกลับจับจ้องไปที่มัดกล้ามหลังของผาดที่ขยับเขยื้อนเป็นลูกๆ ยามที่โถมกายเข้าใส่หญิงสาว เส้นเลือดที่ปูดโปนตามลำแขนล่ำสัน และหยดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามร่องกระดูกสันหลังของลูกผู้ชายตัวจริง มันทำให้เพิ่มใจสั่นยิ่งกว่าเห็นผู้หญิงแก้ผ้าเสียอีก)
เพิ่ม: (พึมพำเบาๆ ในลำคอ สายตาเป็นประกายประหลาด)
"ดูนั่นสิ... เวลาพี่มันเกร็งตัว เส้นเอ็นที่คอพี่แม่งขึ้นเป็นลำเลยว่ะ ร่างกายพี่มันทำด้วยอะไรวะ ทำไมมันถึงได้ดู... ดิบและทรงพลังขนาดนี้"
(เสียงแคร่ไม้ไผ่ที่ดังสนั่นปานจะหักร่วงลงมา ยิ่งตอกย้ำถึงพละกำลังอันมหาศาลของผาด เพิ่มมองเห็นสะโพกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขยับเขยื้อนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่แค่ความอิจฉา แต่มันคือความหลงใหลในความ "แมน" ที่เกินคนของชายที่เป็นทั้งเจ้านายและไอดอลของมัน)
เพิ่ม: (หายใจติดขัด มือที่สั่นเทาเริ่มขยับไปตามความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้)
"ถ้ากูมีร่างกายแบบพี่ผาด... ถ้ากูได้แข็งแกร่งแบบนั้น... หรือถ้ากูได้อยู่ใกล้ชิดกับความดุดันแบบนั้นมากกว่านี้..."
(จังหวะที่ผาดคำรามออกมา เสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นดินที่เพิ่มหมอบอยู่ มันทำเอาเพิ่มขนลุกซู่ไปทั้งตัว มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความยำเกรงที่ผสมปนเปไปกับความปรารถนาลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ)
เพิ่ม: (หลับตาลงจินตนาการถึงกลิ่นเหงื่อดิบๆ ของผาดที่ลอยวนอยู่รอบตัว)
"พี่แม่งคือเจ้าป่าจริงๆ ว่ะพี่ผาด... ใครจะไปสู้พี่ได้ ร่างกายพี่แม่ง... โคตรน่ากราบจริงๆ"
(แม้ตอนที่ผาดกระชากคอเสื้อเพิ่มขึ้นมาเผชิญหน้า กลิ่นไอของความร้อนแรงที่ยังหลงเหลืออยู่นบนตัวผาดกลับยิ่งทำให้เพิ่มรู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กจ้อยและยอมศิโรราบต่ออำนาจนั้นอย่างสิ้นเชิง)
บทบรรยายเสริม:
ในความมืดใต้ถุนกระท่อม ไอ้เพิ่มไม่ได้แค่มาแอบดูการร่วมรัก แต่มันมาเพื่อ "บูชา" สรีระและความเป็นบุรุษเพศที่สมบูรณ์แบบของผาด สำหรับมันแล้ว พิมคือส่วนประกอบ แต่ตัวตนของ "ไอ้ผาด" คือทั้งหมดของสิ่งที่มันอยากจะเป็น และสิ่งที่มันอยากจะสัมผัส...
ตอนพิเศษ2: รอยจารึกในเงามืด (The Witness of Flesh)
บรรยากาศหลังพายุฝนสงบไม่ได้นำมาซึ่งความเย็นสบายอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ร้อนระอุอยู่ในกระแสเลือด ไอ้เพิ่มยังคงหมอบราบอยู่กับพื้นดินหน้ากระท่อมหลังจากที่ผาดเพิ่งไล่มันไปนอนเล้าไก่ แต่ขามันกลับไร้เรี่ยวแรงจะขยับ กลิ่นอายของ "ความดิบ" ที่แผ่ออกมาจากตัวผาดเมื่อครู่ยังคงหลอกหลอนซ้ำๆ อยู่ในมโนภาพ
ผาดที่ยืนอยู่บนชานไม้ สังเกตเห็นอาการสั่นเทาของลูกน้องด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ใช่คนโง่ เขาคลุกคลีกับไอ้เพิ่มมานานพอที่จะรู้ว่าสายตาที่มันมองเขาผ่านร่องไม้นั้น ไม่ใช่สายตาของคนที่อยากจะเคลมเมียเขา แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและโหยหาในพละกำลังบุรุษเพศที่เขามี
ผาด: (ยืนกอดอก อวดกล้ามท้องเป็นลอนที่ยังชื้นไปด้วยเหงื่อและคราบอารมณ์)
"มึงยังไม่ไปอีกเหรอไอ้เพิ่ม? หรือว่าที่กูสงเคราะห์ให้ดูเมื่อกี้... มันยังไม่พอใจมึง?"
เพิ่ม: (สะดุ้งสุดตัว เงยหน้าที่เปื้อนโคลนขึ้นมองแผงอกแกร่งที่ขยับตามแรงหายใจ)
"พะ... พี่ผาด ผมขอโทษ ผมมันหมาต่ำต้อย แต่ร่างกายพี่... มันเหมือนมีมนต์ขลัง ผมขยับไปไหนไม่ได้จริงๆ พี่"
ผาดแค่นยิ้มในลำคอ ความรู้สึก "เหนือกว่า" พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความโกรธ เขาชอบเวลาที่ใครสักคนยอมสยบต่ออำนาจของเขา ไม่ว่าจะเป็นพิมที่ยอมเพราะรสรัก หรือไอ้เพิ่มที่ยอมเพราะความยำเกรงในความแกร่งกร้าว เขาเดินลงบันไดกระท่อมมาช้าๆ เสียงเท้าหนักๆ กระทบพื้นดินดัง ตึ้บ... ตึ้บ... เข้าไปหาไอ้เพิ่มที่หมอบอยู่
ผาด: (ก้มลงคว้าท้ายทอยเพิ่ม บังคับให้มันเงยหน้าขึ้นมาสบตาที่ดุดัน)
"มึงชอบดูนักใช่ไหม? ชอบดูเวลาที่กูควบคุม... ชอบดูเวลาที่มึงได้เห็นมัดกล้ามกูเกร็งจนแทบปริใช่ไหมไอ้ลูกหมา?"
เพิ่ม: (หายใจติดขัด กลิ่นตัวผาดที่เข้มข้นไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นป่าลอยเข้าจมูกจนสมองขาวโพลน)
"ครับพี่... พี่แม่ง... พี่แม่งเป็นยิ่งกว่าเสือ ร่างกายพี่มันคือที่สุดแล้วสำหรับผม"
ผาด: (ยิ้มเหี้ยม แววตาแฝงไปด้วยความพิเรนทร์และอำนาจมืด)
"งั้นมึงมานี่... ในเมื่อมึงอยากเห็นนัก กูจะให้มึงดูใกล้ๆ ให้มึงรู้ว่าความแข็งแรงของกูที่มึงโหยหานักหนา มันของจริงหรือเปล่า"
ผาดลากคอเสื้อเพิ่มขึ้นมาบนกระท่อม พิมที่นั่งเอาผ้าคลุมกายอยู่ข้างในถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผาดไม่ได้สนใจความเขินอายของเมีย เขาเหวี่ยงเพิ่มลงกับพื้นข้างแคร่ไม้ไผ่ ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนแคร่ สองขาแกร่งแยกออกกว้าง เผยให้เห็นสรีระท่อนล่างที่ตึงเขม็งภายใต้กางเกงยีนส์
ผาด: "มึงมานั่งตรงนี้ ไอ้เพิ่ม... มาดูใกล้ๆ ว่าเวลาที่กูจะจัดการกับเมียกูต่อ มัดกล้ามที่แขนกูมันขยับยังไง เวลาที่กูกดมันลงกับเสื่อ มือสากๆ ของกูมันทำหน้าที่ยังไง... มึงดู แล้วมึงจงจำไว้ว่านี่คืออำนาจของกู!"
พิมหน้าแดงซ่านจนถึงลำคอ แต่เธอกลับไม่กล้าขัดใจผาด เพราะสายตาที่ผาดมองเธอนั้นมันเต็มไปด้วยความกระหายที่จะ "โชว์" และ "ข่ม" ไปในเวลาเดียวกัน
ผาด: (คว้าข้อมือพิมกระชากเข้ามาจูบอย่างแรงต่อหน้าเพิ่ม ลิ้นหนาขยี้รสชาติแห่งชัยชนะ)
"ดูไว้ไอ้เพิ่ม! ดูความนุ่มนิ่มนี่ที่มันสยบใต้กล้ามแขนกู!"
เพิ่มนั่งตัวสั่นอยู่แทบเท้าผาด ตาของมันจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่กะพริบ มันเห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้นตามลำแขนของผาดขณะที่เขาใช้มือบีบเค้นเอวพิม มันเห็นความล่ำสันของหน้าขาที่เกร็งสู้แรงดิ้นของหญิงสาว ความดิบเถื่อนที่อยู่ตรงหน้านี้มันยิ่งกว่าภาพวาดหรือจินตนาการใดๆ กลิ่นไอความร้อนจากตัวผาดแทบจะลวกหน้าเพิ่มที่นั่งอยู่ใกล้เพียงไม่กี่คืบ
เพิ่ม: (พึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ) "พี่ผาด... พี่แม่ง... สุดยอดจริงๆ"
ผาด: (หันไปมองเพิ่ม พร้อมกับขยับร่างกายโถมทับพิมที่เริ่มส่งเสียงครางแผ่ว)
"มึงเห็นแล้วใช่ไหม? ความแข็งแกร่งที่กูมี... มันมีไว้เพื่อครอบครองทุกอย่าง มึงจงดูต่อไป... ดูจนกว่ากูจะพอใจ ดูให้รู้ว่าความต่างระหว่างเสือกับหมามันเป็นยังไง!"
ตลอดคืนนั้น ภายในกระท่อมไม้ไผ่ที่สั่นคลอนไปตามจังหวะรักอันป่าเถื่อน ไอ้เพิ่มกลายเป็น "พยาน" ที่มีตัวตนอยู่จริง มันนั่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายความคาวและความร้อนแรง โดยมีผาดเป็นจอมบงการที่กำกับทุกบทบาทอย่างเหี้ยมเกรียม ผาดไม่ได้แค่ใช้ร่างกายกับพิม แต่เขาใช้ "ภาพลักษณ์" และ "อำนาจ" ของเขาครอบงำจิตวิญญาณของไอ้เพิ่มไปจนหมดสิ้น
เมื่อแสงอาทิตย์รำไรลอดผ่านร่องไม้ไผ่เข้ามาในตอนเช้า ผาดลุกขึ้นยืนบิดกายจนกระดูกลั่นเปรี้ยะ เขาหันไปมองไอ้เพิ่มที่นั่งหมดสภาพอยู่ข้างแคร่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่า
ผาด: "เป็นไงไอ้เพิ่ม... คืนนี้มึงอิ่มใจพอหรือยัง?"
เพิ่ม: (ก้มกราบแทบเท้าผาดอย่างศิโรราบ) "ขอบคุณครับพี่ผาด... ผมจะจำคืนนี้ไปจนวันตาย"
ผาดเดินไปที่ชานเรือน สูดอากาศบริสุทธิ์หลังฝนตก รอยยิ้มจองหองปรากฏบนใบหน้าคมเข้ม เขาไม่ใช่แค่เจ้าของไร่ ไม่ใช่แค่สามีของพิม แต่เขาคือ "พระเจ้า" ในกระท่อมหลังเล็กแห่งนี้ ผู้ที่ควบคุมได้ทั้งความรัก ความใคร่ และความภักดีที่เจือด้วยความคลั่งไคล้จากคนรอบข้างอย่างสมบูรณ์แบบ
เรื่องราวยังไม่จบ โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ
เสวดี {:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย realman เมื่อ 2026-1-3 08:00
ขอบคุณมากครับสำหรับการติดตาม มีหลากหลายเรื่องราวนะครับที่ผมจะแต่งเอาไว้ ไปตามอ่านได้นะครับhttps://drive.google.com/file/d/16hS4EcwuxFAkCqaFK3s_c7maKr0IfPmx/view?usp=drivesdk สนุกมากครับ สนุกมากเลย {:5_146:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รอติดตาม สนุกดี ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]