[นิยายแปล]เปลือยกายในโรงเรียน บทนำ 2.1
ส่วนที่ 1การสาธิตเรื่องเพศศึกษาตอนที่ 2 เพศศึกษาที่บ้าน ดาร์เรนรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าเควินไม่ได้รอเขาอยู่ที่ประตูโรงเรียนเด็กชายมักจะเดินกลับบ้านจากโรงเรียนด้วยกันเสมอเว้นแต่แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นจำเป็นต้องอยู่ข้างหลังด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่งเควินไม่ได้บอกว่าเขามีธุระอะไรหลังเลิกเรียนวันนี้อันที่จริงสิ่งที่เขาพูดถึงในเช้าวันนั้นมีแต่เรื่องชั้นเรียน PDD ที่กำลังจะมาถึงโดยไม่รู้เลยว่าเขาจะโดนไล่ออกจากห้องเรียนเพราะทะเลาะวิวาทและจะไม่ได้เห็นการสาธิตที่เขารอคอยมานานตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้วดาร์เรนออกมาช้าไปหน่อยและคาดหวังว่าจะพบเควินรอเขาอย่างใจร้อนแต่ไม่มีวี่แววของน้องชายของเขาเลย เมื่อมองไปรอบ ๆ ดาร์เรนสังเกตเห็นพอลเด็กชายน่ารักจากชั้นเรียนของเควินที่แม้จะไม่รู้ตัวโดยสิ้นเชิงแต่ก็ได้รับความช่วยเหลือในตอนจบของการสาธิตตอนเช้า “เฮ้ พอล”“โอ้ เอ่อ... สวัสดี” เด็กชายตอบอย่างเขินอาย“เกิดอะไรขึ้น จำฉันไม่ได้กับเสื้อผ้าของฉันเหรอ” ดาร์เรนพูดติดตลกพอลหน้าแดง “ถ้าคุณกำลังมองหาเควิน เขาไปแล้ว”“เขาไปแล้วเหรอ เมื่อไหร่? ปกติเขามักจะมารอฉันที่ประตูนี่”“ผมไม่รู้เหมือนกัน” พอลยักไหล่ “เขาไปเมื่อห้านาทีก่อน เขาเงียบมากทั้งวัน ผมคิดว่าเขายังไม่พอใจที่แจ็กโก้ไล่เขาออกจากคาบเรียนเมื่อเช้านี้”“บ้าเอ๊ย” ดาร์เรนสบถ “ฉันหวังว่าเขาจะผ่านมันไปได้ เขาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบงอนอยู่นาน” เขาโบกมือให้พอลแล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน บ้านเงียบเมื่อดาร์เรนมาถึงบ้านพ่อของเด็กชายไม่ได้กลับบ้านจากที่ทำงานอีกสองสามชั่วโมงและเด็กอายุสิบหกปีจำได้ว่าแม่ของเขาพูดอะไรบ้างเกี่ยวกับการไปหาเพื่อนและเธอจะไม่กลับมาจนกว่าจะถึงหลังหกโมงเย็นแต่ประตูหน้าไม่ได้ล็อคนั่นหมายความว่าเควินอยู่บ้านแล้ว ดาร์เรนถอดเสื้อโค้ทของเขาออกและเดินขึ้นบันไดเควินจะอยู่ในห้องนอนของเขามันเป็นที่ที่เขามักจะไปถ้าเขาอารมณ์เสียและในกรณีนี้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดบางส่วนสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นบางทีเขาน่าจะคุยกับคุณแจ็คสันและพยายามพูดให้เขาปล่อยให้เควินกลับมาเรียนแต่ตอนนี้มันสายเกินไปสำหรับสิ่งนั้นแล้ว ไม่มีเสียงมาจากห้องของเควินแต่ประตูเปิดแง้มออกเล็กน้อยดาร์เรนเคาะเบา ๆ และหันศีรษะไปเพื่อมองเข้าไปข้างในเด็กอายุสิบสองปีนอนอยู่บนเตียงอ่านหนังสือเขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าบึ้งตึงแต่ไม่ได้พูดอะไร“นายโอเคไหม” ดาร์เรนถามพลางเดินเข้ามาในห้องและนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ น้องชายของเขา“ผมว่าอย่างนั้น” เควินตอบอย่างเศร้าสร้อยเขาหันกลับไปสนใจหนังสืออีกครั้ง“นายดูไม่ค่อยโอเคเลย” ดาร์เรนชี้ให้เห็น “ใช่ อืม พี่ต้องการให้ผมพูดยังไงล่ะ” เควินไม่สามารถปกปิดความขมขื่น ในน้ำเสียงของเขาได้เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งสบตาพี่ชายของเขา“นายร้องไห้เหรอ” ดาร์เรนสังเกต“ไม่ ผมไม่ได้”“เควิน ฉันเห็นว่านายร้องไห้ ดวงตาของนายแดงไปหมดแล้ว” ดาร์เรนวางมือบนเข่าของน้องชายเบา ๆ “ไม่ต้องเสียใจไปหรอก รู้ไหม นายไม่ได้พลาดอะไรพิเศษเลยจริง ๆ”“โอ้ ไม่ ไม่มีอะไรพิเศษ” เควินพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “พี่ไม่เข้าใจหรอก พี่ไม่เข้าใจอะไรเลย” เขาก้มหน้าลงเพื่อพยายามซ่อนความจริงที่ว่าดวงตาของเต็มไปด้วยน้ำตา ดาร์เรนมองไปทางอื่นเขาอยากจะช่วยน้องชายของเขาแต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะช่วยได้อย่างไรแล้วเขาก็มีความคิด “พรุ่งนี้ฉันจะไปพบคุณแจ็คสันแล้วถามเขาว่านายสามารถนั่งในเซสชั่นถัดไปได้หรือไม่ ฉันคิดว่าฉันค่อนข้างอยู่ในหนังสือดี ๆ ของเขาในขณะนี้ ดังนั้นฉันแน่ใจว่าเขาจะเห็นด้วย”แต่เควินส่ายหัว “คุณแจ็คสันบอกผมแล้วว่าผมสามารถไปที่ชั้นเรียน PDD รอบต่อไปได้”“แล้วปัญหาคืออะไรล่ะ” ดาร์เรนถามอย่างงุนงง “ฉันคิดว่านายอารมณ์เสียเพราะนายขาดเรียน จะมีอีกครั้งในอีกสองสามสัปดาห์ ไม่ต้องรอนานขนาดนั้น”“ผมบอกแล้วว่าพี่ไม่เข้าใจ” เควินตะคอกจ้องมองพี่ชายของเขาอย่างดุร้าย“นายพูดถูก ฉันไม่เข้าใจ” ดาร์เรนพูดอย่างโกรธเคือง “งั้นทำไมนายไม่อธิบายให้ฉันฟังล่ะ” เควินเพียงแค่นั่งและมองไปที่ดาร์เรนริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นบาง ๆน้ำตาค่อย ๆ ไหลรินเป็นสายใส ๆ บนใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเขาทันใดนั้นดาร์เรนก็รู้สึกอยากกอดน้องชายของเขาเพื่อปลอบโยนเขาแต่ถึงแม้พวกเขาจะสนิทกันมาโดยตลอดแต่พวกเขาก็ไม่เคยสนิทกันขนาดนี้พวกเขาไม่ใช่ครอบครัวแบบที่กอดกันกลมเกลียว ในที่สุดเควินก็พูดออกมาเสียงของเขาสั่นดวงตาของเขาจับต้องไปที่ดาร์เรน “ผมตั้งตารอวันนี้ตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว เมื่อคุณแจ็คสันบอกเราว่าถึงตาเราแล้วในคาบเรียน PDD เมื่อคืนผมตื่นเต้นมากจนนอนไม่หลับเลย”“แต่จนกระทั่งเช้านี้ นายก็ยังไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย” ดาร์เรนกล่าว“ผมพยายามซ่อนความตื่นเต้นของตัวเองไว้” เควินอธิบาย “โดยเฉพาะจากพี่”“ทำไมล่ะ” ตอนนี้ดาร์เรนรู้สึกสับสนมาก“เพราะผมไม่อยากให้พี่เลิกชอบผม” เควินตอบเพราะเรื่องนี้มันชัดเจนและสมเหตุสมผลมากสำหรับดาร์เรนแล้วมันไม่สมเหตุสมผลเลยแต่ก่อนที่เขาจะได้ถามหาคำอธิบายเควินก็เริ่มพูดอีกครั้ง“เช้านี้มันเหมือนวันคริสต์มาสและวันเกิดของผมทั้งคู่มารวมกัน ผมแทบรอไม่ไหวให้บทเรียนเริ่มต้นขึ้น แต่เมื่อพบว่านายแบบเป็นพี่ ผมแทบไม่อยากจะเชื่อเลย ผมคิดว่าผมยังคงนอนอยู่บนเตียง กำลังฝันอยู่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมการไปเรียนครั้งต่อไปถึงจะไม่เหมือนเดิม มันจะไม่ใช่พี่ เด็กผู้ชายทุกคนในชั้นเรียนของผม ยกเว้นโจนาธานไอ้หัวควยนั่น ได้เห็นพี่ทำสิ่งเหล่านั้นยกเว้นผม”“เข้าใจแล้ว” ดาร์เรนพูดแม้ว่าจริง ๆ แล้วเขาจะไม่เข้าใจเขารู้สึกว่าเขายังพลาดอะไรบางอย่างไปแต่เขาไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร “นายอารมณ์เสียเพราะนายพลาดการดูฉันเป็นนายแบบ”เควินพยักหน้าแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดแก้มของเขา“ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมนายถึงต้องอารมณ์เสียขนาดนั้น” ดาร์เรนยอมรับ “และฉันก็ทำอะไรไม่ได้มากนักหรอก พวกเขาไม่เคยใช้นายแบบเดิมซ้ำอีก มันอยู่ในกฎ ดังนั้นฉันจึงไม่มีสิทธิ์สมัครรอบถัดไป ถึงแม้ว่าฉันจะเต็มใจก็ตาม” ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มกว้าง “เว้นเสียแต่ว่านายจะคาดหวังให้ฉันจัดโชว์ส่วนตัวให้นาย” เขาพูดติดตลก ดวงตาของเควินเปล่งประกายผ่านน้ำตาที่ยังไม่ไหลและท่าทางที่ครุ่นคิดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “เฮ้ ไม่มีทาง! มันเป็นเรื่องตลก” ดาร์เรนพูดอย่างรวดเร็ว “ฉันไม่ได้พูดจริงนะ”ประกายหายไปจากดวงตาของเควินทันที “ตลกสิ้นดี” เขาพึมพำ “ปล่อยผมไว้คนเดียวเถอะ” เขากลิ้งไปด้านข้างห่างจากพี่ชายของเขา ดาร์เรนลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูกำลังจะออกจากห้องเขาหยุดครู่หนึ่งแล้วหันกลับไปมองเด็กชายคนเล็กเควินดูเศร้าสร้อยราวกับภาพวาดดาร์เรนคิดอยู่ตลอดว่าเหตุผลที่เควินถูกไล่ออกจากชั้นเรียนก็เพราะเขาไปทำร้ายโจนาธานเด็กหนุ่มอีกคนที่วิจารณ์ร่างกายของดาร์เรนดาร์เรนอดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาเป็นหนี้น้องชายสำหรับเรื่องนี้การแสดงเปลื้องผ้าสั้น ๆ นี่มันมากเกินไปสำหรับเด็กชายคนเล็กจริง ๆ เหรอ?ด้วยเหตุผลที่ดาร์เรนไม่เข้าใจนี่เป็นสิ่งที่เควินต้องการอย่างมากเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีได้เปลื้องผ้าต่อหน้าครูคนหนึ่งและนักเรียนชายเต็มห้องในเช้าวันนั้นดังนั้นการทำแบบเดียวกันนี้เพื่อน้องชายของเขาคงไม่เสียหายอะไร “ตกลงครับ ฉันจะทำมัน” เขาพูดพลางเดินกลับไปที่เตียง“พี่พูดจริงเหรอ? พี่จะทำทุกอย่างที่พี่ทำเมื่อเช้านี้เลยเหรอ?” เควินพยุงตัวเองขึ้นด้วยข้อศอกข้างหนึ่งจ้องมองพี่ชายอย่างตั้งใจ“อืม ฉันไม่รู้เรื่องทุกอย่างหรอก” ดาร์เรนตั้งใจจะเปลื้องผ้าอย่างเดียวเท่านั้นแต่เขาไม่คิดเลยว่าเควินอยากจะดูเขาชักว่าว“ได้โปรดบอกว่าพี่จะทำมัน” เควินอ้อนวอน “ถ้าผมไม่ได้ถูกไล่ออกจากห้องเรียนเมื่อเช้านี้ ผมคงได้เห็นพี่แข็งตัวและสามารถดูพี่ยิงได้ แล้วทำไมไม่ให้ผมดูทั้งหมดตอนนี้ล่ะ? เพื่อน ๆ ในห้องเรียนพูดถึงเรื่องนี้กันทั้งวัน พวกเขาเห็นพี่ทำแบบนั้นกันหมดแล้ว ผมไม่เคยเห็น และอยากเห็นพี่มากกว่าที่พวกเขาเห็น มันไม่ยุติธรรมเลย” เควินตื่นเต้นและหายใจเร็วมากจนดาร์เรนกลัวว่าน้องชายของเขาจะเริ่มหายใจถี่ “ได้สิ ถ้ามันมีความหมายกับนายมากขนาดนั้น ฉันก็จะทำทุกอย่างที่ฉันทำเมื่อเช้านี้” ดาร์เรนพูดอย่างรวดเร็ว “ถึงจะมีเงื่อนไขอยู่สองสามข้อ อย่างแรกเลย นี่เป็นแค่เรื่องระหว่างเราสองคน นายอย่าไปบอกใครเรื่องนี้นะ”“ผมสัญญา” เควินกล่าว “ผมจะไม่บอกใครทั้งนั้น แล้วอีกอย่างล่ะ” ดาร์เรนหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาจากกล่องบนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงของเควินแล้วใช้เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของน้องชายเบา ๆ “เงื่อนไขที่สองคือนายต้องสัญญาว่าจะหยุดร้องไห้และพยายามยิ้มให้ฉัน” ดาร์เรนรู้สึกประหลาดใจกับตัวเองการสัมผัสใบหน้าของเควินด้วยกระดาษทิชชู่เป็นการแสดงออกถึงความรักใคร่ต่อน้องชายได้ใกล้เคียงที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมาเด็กชายอายุสิบหกปีรู้สึกอบอุ่นในท้องและเขาจึงตัดสินใจว่าเขาจะลองทำแบบนั้นบ่อยขึ้นอีกหน่อย ในส่วนของเขาเควินหยิบกระดาษทิชชู่และเช็ดน้ำตาให้เสร็จตอนนี้รอยยิ้มที่จริงใจบนใบหน้าของเขา“เรามีเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งก่อนที่แม่และพ่อจะกลับบ้าน” ดาร์เรนสังเกต “ถ้าเรากำลังจะทำสิ่งนี้ ฉันคิดว่าตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุดแล้ว ขอฉันอาบน้ำแป๊ปนึง แล้วเราจะได้เริ่มทำกัน” สิบนาทีต่อมาหลังจากอาบน้ำและเช็ดตัวให้แห้งแล้วดาร์เรนก็กลับมาที่ห้องของเควินโดยไม่ได้สวมอะไรเลยนอกจากผ้าขนหนูเขาสังเกตเห็นว่าในขณะที่เขากำลังทำความสะอาดตัวน้องชายของเขาได้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดนักเรียนออกและตอนนี้ก็นอนพักผ่อนบนเตียงของเขาโดยสวมเพียงกางเกงขาสั้นและเสื้อยืด“พี่จะทำทุกอย่างที่พี่ทำเมื่อเช้านี้ใช่ไหม? ผมไม่อยากพลาดอะไรเลยทั้งนั้น” เควินนั่งลงอย่างประหม่าที่ข้างเตียง“ถ้านั้นคือสิ่งที่นายต้องการจริง ๆ” ดาร์เรนให้ความมั่นใจกับเด็กชายพลางสงสัยว่าทำไมเด็กหนุ่มถึงดูประหม่านักในเมื่อเขาไม่ใช่คนที่กำลังจะเปลือยกายหมด “นายพร้อมที่เริ่มหรือยัง”“ใช่ ผมพร้อมแล้ว แต่พี่จะมายืนตรงหน้าผมไหม ผมอยากดูใกล้ ๆ เหมือนที่ผมจะทำถ้าผมอยู่แถวหน้าเมื่อเช้านี้” ดาร์เรนทำตามที่น้องชายของเขาร้องขอขยับเข้ามาใกล้เพื่อยืนตรงหน้าเขานิ้วเท้าเปลือยของพวกเขาเกือบจะสัมผัสกัน “นี่จะทำได้ไหม”“ใช่ นั่นเยี่ยมมากจริง ๆ” เควินนั่งรออย่างคาดหวัง ดาร์เรนค่อย ๆ แกะผ้าขนหนูออกจากเอวแล้วโยนทิ้งไปตอนนี้เปลือยกายหมดแล้วเขายืนโดยวางมือแนบข้างลำตัวปล่อยให้เด็กชายอายุสิบสองมองดูอย่างตั้งใจ เป็นเวลานานเควินนั่งและจ้องมองราวกับถูกสะกดจิตดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ขาหนีบของพี่ชายเขาแลบลิ้นออกมาอย่างประหม่าและเลียริมฝีปาก “แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นล่ะ”“คุณแจ็คสันชี้ให้ทุกคนเห็นว่าฉันมีขนเยอะแค่ไหน”“พี่หมายถึงข้างล่างนั่นเหรอ” เควินถามพร้อมกับพยักหน้าไปทางขนหมอยของดาร์เรน“ใช่ ที่นั่นและที่อื่น ๆ อีก”“ที่อื่น ๆ มีอะไรบ้าง” เควินถาม ดาร์เรนยักไหล่ “ฉันต้องยกแขนขึ้นในอากาศแบบนี้” เขายกแขนขึ้น “จากนั้นพวกเขาก็มองไปที่ขนรักแร้ของฉัน”“พี่มีไม่มากที่นั่น” เควินพูดพร้อมกับยกตัวขึ้นจากเตียงเล็กน้อยเพื่อมองใกล้ ๆ“อืม ฉันขอโทษ” ดาร์เรนตอบสั้น ๆ “เราสามารถเลื่อนเรื่องนี้ออกไปได้เสมอ จนกว่าขนจะงอกขึ้นมาอีกหน่อย”“ผมไม่ได้บ่น” เควินอธิบายอย่างรวดเร็ว “อีกอย่างผมไม่คิดว่าพี่จะดูดีขนาดนี้หรอก ถ้ามีขนเต็มตัวไปหมด แล้วพวกเขาไปมองไหนอีกล่ะ”“ต่อไปทุกคนได้เห็นขนรูตูดของฉันกันหมดแล้ว” ดาร์เรนพูดพร้อมกับยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อยคาดหวังอย่างเต็มที่และหวังว่าเด็กชายจะรู้สึกขยะแขยงกับความคิดนี้อย่างมากนี้โดยสิ้นเชิง
เรื่องโดย Gymnopedies
ขอบคุณมากๆนะครับสนุกมาก ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ชอบๆ
หน้า:
[1]