แฟนคลับผู้โชคดี
เสียงเบสหนักๆ จากลำโพงขนาดยักษ์กระแทกเข้าที่หน้าอกผมจนรู้สึกจุก แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับอะดรีนาลีนที่สูบฉีดไปทั่วร่าง ผมยืนอยู่ตรงนี้... แถวหน้าสุดติดรั้วกั้นรอบตัวผมมีแต่เสียงกรี๊ดที่ดังจนแก้วหูแทบแตก กลิ่นเหงื่อของคนนับพันผสมกับกลิ่นควันสเตจเอฟเฟกต์ มันคือกลิ่นของสงคราม... สงครามที่จะได้ใกล้ชิด "พี่คิน" นักร้องหนุ่มซุปตาร์ที่อยู่บนเวทีนั่นมากที่สุด
คืนนี้พี่คินฮอตมาก... ฮอตจนน่ากลัว
เขาใส่เสื้อกล้ามตาข่ายสีดำหลวมๆ ที่แทบจะปิดบังมัดกล้ามเนื้อที่ชุ่มเหงื่อไม่ได้เลย กับกางเกงหนังสีดำเอวต่ำ... ต่ำมาก ชนิดที่ว่าแค่เขาเดินปกติ ขอบกางเกงแบรนด์เนมข้างในก็โผล่ออกมาทักทายแล้ว
"กรี๊ดดดด! พี่คิน! หล่อมากกก!"
ผมตะโกนสุดเสียงไปพร้อมกับทุกคน มือชูแท่งไฟโบกสะบัด สายตาจ้องมองร่างสูงโปร่งที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางเวที แสงสปอตไลต์สาดส่องลงมาที่ตัวเขา ทำให้ผิวขาวๆ ที่เปียกเหงื่อสะท้อนแสงเป็นประกาย
เพลงดำเนินมาถึงช่วงแดนซ์เบรกที่หนักหน่วงที่สุด พี่คินทุ่มสุดตัว เขาหมุนตัว สะบัดผมที่เปียกชื้น เหงื่อกระเซ็นลงมาถึงพวกเราที่อยู่แถวหน้าจังหวะดนตรีกระแทกกระทั้นขึ้นเรื่อยๆ พี่คินเริ่มท่าเต้นที่เน้นช่วงล่าง เขาโยกเอวสอบอย่างรุนแรง บดเบียดเป้ากางเกงหนังที่ตุงแน่นจนเห็นเป็นลำชัดเจนเข้ากับขาไมค์"อึก... เชี่ย... โคตรยั่วเย็ด..."
ผมเผลอสบถออกมา ลำคอแห้งผาก หัวใจเต้นรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่แค่เพราะความสนุก แต่เพราะภาพตรงหน้ามันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวผมแล้วจังหวะ Drop ของเพลงก็มาถึง...พี่คินกระโดดขึ้นแล้วทิ้งตัวลงมาในท่า Squat อย่างแรง พร้อมกับเด้งเป้าขึ้นฟ้าวินาทีนั้น... เหมือนเวลาหยุดเดินกางเกงหนังเอวต่ำที่หนักอึ้ง บวกกับแรงกระแทกจากการทิ้งตัวลงนั่ง ทำให้ขอบกางเกงมัน รูด ลงมา... ต่ำกว่าที่ควรจะเป็นต่ำจนขอบกางเกงใน Calvin Klein สีขาวที่โผล่อยู่เมื่อกี้... เอาไม่อยู่แสงไฟจากสปอตไลต์ด้านล่างส่องเสยขึ้นไปพอดี... เผยให้เห็น "ไมค์ส่วนตัว" ที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า
ผมเบิกตากว้าง ลืมหายใจ เสียงกรี๊ดรอบข้างดับวูบไปจากโสตประสาท เหลือเพียงภาพสโลว์โมชั่นตรงหน้า...ไรขนสีเข้ม ที่ทอดตัวลงไปสู่โคนลำควยที่อวบอูมและเปียกชื้นจากเหงื่อ... มันโผล่พ้นขอบกางเกงในสีขาวออกมาทักทายสายตาผมที่อยู่ตรงหน้าสุดแบบ Full HD
"เชี่ยยยยยยยยยย!!!"
วินาทีนั้น... เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนแสงไฟสปอตไลท์ที่ส่องเสยขึ้นมาจากพื้นเวทียังคงจับภาพ "ความลับ" ที่โผล่พ้นขอบกางเกงในออกมาได้อย่างชัดเจน ส่วนหัวมนๆ สีชมพูระเรื่อที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหล่อลื่นและเหงื่อไคล มันโผล่ออกมาทักทายชาวโลกแค่ครึ่งหัว... แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เลือดในกายผมสูบฉีดจนหน้ามืดพี่คินชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที สายตาคมกริบของเขาหลุบต่ำลงมองเป้าตัวเองตามสัญชาตญาณ...และนั่นคือจังหวะที่ผมคิดว่าเขาจะรีบดึงกางเกงขึ้นด้วยความตกใจ
แต่ผมคิดผิดแทนที่จะหน้าเสีย หรือรีบตะครุบปิด... พี่คินกลับกระตุกยิ้มมุมปากรอยยิ้มนั้นมันไม่ใช่ยิ้มเขิน... แต่มันคือยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เจ้าตัวรู้ตัวว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่าคนทั้งฮอลล์
เขาไม่รีบร้อนดึงกางเกงขึ้น แต่กลับค่อยๆ ยืดตัวยืนขึ้น จากท่า Squat อย่างเชื่องช้า... ช้ามากจนเหมือนภาพสโลว์โมชั่น กล้ามเนื้อต้นขาที่เกร็งแน่นขยับตัวภายใต้กางเกงหนังรัดรูปและเพราะเขายืนขึ้นช้าๆ... ไอ้ส่วนที่โผล่ออกมามันเลยยังไม่กลับเข้าไป แต่มันกลับเบียดเสียดกับขอบยางยืดกางเกงใน Calvin Klein สีขาว จนเห็นเนื้อนูนๆ ปลิ้นออกมาวับๆ แวมๆ ยิ่งกว่าเดิม"อึก... พี่คิน... อย่า..." ผมพึมพำเสียงสั่น มือที่กำรั้วกั้นเหล็กเย็นเฉียบตอนนี้ชื้นไปด้วยเหงื่อ
พี่คินยืดตัวจนเต็มความสูง แล้วทำในสิ่งที่ทำให้สติผมขาดผึงเขาค่อยๆ เลื่อนมือหนาที่เปียกเหงื่อลงมาที่หน้าท้องแกร่ง ลูบไล้ผ่านลอนกล้ามท้อง six-pack ที่ชุ่มโชก... ต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงขอบกางเกงนิ้วโป้งข้างขวาของเขา เกี่ยว ขอบกางเกงในสีขาวเอาไว้... ไม่ใช่เพื่อดึงขึ้นปิด แต่เพื่อ รั้งมันลง อีกนิดหน่อยนิดเดียวจริงๆ... แต่มันทำให้ไรขนสีเข้มที่ขึ้นรำไรอยู่เหนือโคนควยปรากฏแก่สายตาผมในระยะประชิดแบบ HD
เขาทำเหมือนแค่อยากจะจัดระเบียบกางเกง แต่สายตาแพรวพราวคู่นั้นกลับ จ้องมองลงมาที่ผม... แฟนคลับผู้โชคดี (หรือโชคร้าย) ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป้าเขาพอดีเขา ขยิบตา ให้ผมข้างหนึ่ง... ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีที่บีทหนักๆ"Oops..."
เขาขยับปากพูดไม่มีเสียง แต่ผมอ่านปากเขาได้แม่นยำจากนั้นเขาก็สะบัดเอวแรงๆ หนึ่งที ให้เป้าตุงๆ นั่นเด้งกลับเข้าไปในกางเกง (หรือเปล่าไม่รู้ แต่มันดูยั่วยวนชิบหาย) แล้วหมุนตัวเดินบิดสะโพกกลับไปที่กลางเวที ทิ้งให้ผมยืนขาแข็ง ตัวสั่นระริก เลือดกำเดาแทบพุ่งอยู่ตรงหน้าเวที
คอนเสิร์ตจบลงแล้ว แต่หัวใจผมยังเต้นแรงเหมือนกลองรัว ผมยืนต่อแถวรอคิวสำหรับเบเนฟิต ถ่ายรูป 1:1 ด้วยมือไม้ที่เย็นเฉียบและสั่นระริกภาพเหตุการณ์บนเวทีเมื่อกี้... ภาพ หัวชมพูๆ ที่โผล่พ้นขอบกางเกงในออกมาทักทายผม มันยังติดตาผมชัดเจนยิ่งกว่าระดับ 4K ยิ่งใกล้ถึงคิวผมเท่าไหร่ ความประหม่ามันยิ่งตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย
"เชิญครับ!" สตาฟฟ์ผายมือเรียก
ผมก้าวขาที่หนักอึ้งเข้าไปในโซนถ่ายรูปที่มีฉากกั้นมิดชิด แสงไฟในนี้สว่างจ้า ตรงกลางมีเก้าอี้สองตัวตั้งคู่กัน... และที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือ พี่คินเขายังอยู่ในชุดเดิม... เสื้อกล้ามตาข่ายที่เปียกชุ่มและกางเกงหนังเอวต่ำตัวปัญหาตัวนั้น เหงื่อไคลไหลย้อยตามกรอบหน้าและลำคอ กลิ่นกายของเขามันหอมรุนแรงมาก เป็นกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นฟีโรโมนดิบๆ ของคนที่เพิ่งใช้แรงมาอย่างหนักทันทีที่ผมเดินเข้าไป... พี่คินเงยหน้าขึ้นมองและวินาทีนั้น ผมมั่นใจเลยว่า เขาจำผมได้
ดวงตาคมกริบคู่นั้นเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที เขากวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาหยุดที่หน้าผม แล้ว กระตุกยิ้มมุมปาก... ยิ้มร้ายกาจแบบเดียวกับที่อยู่บนเวทีเปี๊ยบ"เชิญนั่งครับ" เขาผายมือไปที่เก้าอี้ข้างๆ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจากการร้องเพลงทำเอาผมเข่าอ่อน
ผมทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา พยายามเว้นระยะห่างนิดหน่อยเพราะเกรงใจ... และเพราะกลัวเขาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของผมแต่พี่คินไม่ยอมให้ห่างครับทันทีที่ตากล้องนับ "หนึ่ง..."พี่คินก็ ขยับตัว เข้ามาเบียดผมทันที ท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนโอบรอบไหล่ผม แล้วดึงรั้งให้ตัวผมเซเข้าไปแนบชิดกับอกกว้างๆ ที่ชื้นเหงื่อของเขา"สอง..."หน้าขาแกร่งของเขาบดเบียดกับขาของผมใต้กางเกงยีนส์ และที่ร้ายที่สุดคือ... มืออีกข้างของเขาที่ไม่ได้โอบไหล่ มันวางแปะลงมาที่ หน้าขา ของผมนิ้วโป้งของเขา... เผลอหรือจงใจไม่รู้... มัน เขี่ย เบาๆ วนเวียนอยู่แถวๆ เป้ากางเกงของผมที่กำลังตุงขึ้นมาเพราะความตื่นเต้น"สาม... แชะ!"
แสงแฟลชสว่างวาบ แต่พี่คินยังไม่ปล่อยผม เขาอาศัยจังหวะที่สตาฟฟ์กำลังเช็ครูป โน้มใบหน้าลงมาจนแก้มเราแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหูผม"เมื่อกี้..." เขาเริ่มกระซิบเสียงพร่า "...เห็นชัดมั้ยครับ?"
ผมสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองหน้าเขาในระยะประชิด จมูกเราแทบชนกันพี่คินไม่ได้หลบตา แต่กลับจ้องลึกเข้ามาในตาผม สายตาแพรวพราวลามกอย่างเปิดเผย"พ...พี่คิน..." ผมพูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ
เขายิ้มมุมปากอีกครั้ง มือที่วางบนหน้าขาผม บีบ เบาๆ หนึ่งที ก่อนจะเลื่อนมือกลับไปวางที่หน้าขาตัวเอง... ตรงตำแหน่ง เป้ากางเกงหนัง ที่ตอนนี้มันตุงแน่นเป็นลำเขื่อง ยิ่งกว่าตอนอยู่บนเวทีซะอีกเขาขยิบตาให้ผมทีนึง ก่อนจะผละออกแล้วหันไปยิ้มให้สตาฟฟ์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ขอบคุณครับ ไว้เจอกันใหม่นะ" เขาบอกลาผมด้วยน้ำเสียงปกติของไอดอลที่แสนดีผมเดินออกมาจากฉากกั้นด้วยอาการเหมือนคนละเมอ ขาลอยไม่ติดพื้น ในหัวมีแต่คำเชิญชวนอันตรายและภาพเป้าตุงๆ ของพี่คินที่เบียดเสียดกับขาผมเมื่อกี้
แล้วความโชคดีของผมยังไม่หมดเท่านั้นผมยังได้สิทธิ์ Hi-Touch อีกด้วยครับ แต่ว่าเป็นคนสุดท้ายเลยดึกมาก
"คนสุดท้ายครับ! เร็วหน่อยครับ!" เสียงการ์ดตะโกนเร่งยิกๆ ทำให้ผมต้องรีบก้าวเท้าเดินต่อแถวเข้าไปในโซนไฮบายแถวมันไหลเร็วมากครับ แฟนคลับข้างหน้าผมเดินผ่านพี่คิน แปะมือเบาๆ แล้วก็ต้องรีบเดินออกไป แต่ผม... ผมเป็นคนสุดท้ายของแถว และดูเหมือนพี่คินจะรอจังหวะนี้อยู่แล้ว
ผมเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา พี่คินยืนพิงโต๊ะยาว สภาพเหงื่อท่วมตัวยิ่งกว่าเดิม รอยยิ้มการค้าที่ส่งให้คนอื่นเมื่อกี้จางหายไปทันทีที่เห็นหน้าผม เหลือไว้แค่ สายตาแพรวพราว ที่จ้องมองผมเหมือนเหยื่อผมสูดหายใจลึก พยายามทำตัวปกติ ยื่นมือขวาออกไปหวังจะแค่แปะมือ (Hi-Touch) ตามกฎ"บ๊ายบายครับพี่คิน..." ผมพูดเสียงสั่นแต่มือหนาที่ชุ่มเหงื่อของพี่คินไม่ได้ยกขึ้นมาแปะมือผมครับ
หมับ!
เขาคว้าข้อมือผมไว้กลางอากาศแน่น แรงบีบของเขามันหนักแน่นและร้อนผ่าว ผมสะดุ้งเงยหน้ามองเขา แต่พี่คินไม่เปิดโอกาสให้ผมได้ตั้งตัวเขาอาศัยจังหวะที่การ์ดหันไปคุยกันแวบเดียว กระชากข้อมือผม ดึงลงต่ำอย่างรวดเร็ว...
แปะ!
ฝ่ามือของผมถูกกดแนบสนิทลงไปบน เป้ากางเกงหนัง สีดำที่ตุงแน่นของเขาเต็มๆ!"อึก!" ผมเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป
ความรู้สึกใต้ฝ่ามือมันชัดเจนจนน่ากลัว กางเกงหนังที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อมันแนบเนื้อจนผมสัมผัสได้ถึง ท่อนเนื้อ ขนาดเขื่องที่แข็งโป๊กอยู่ข้างใน มันร้อนจัดและกำลังเต้นตุบๆ สู้มือผมอยู่พี่คินไม่ยอมปล่อยมือผมครับ เขากดหลังมือผมย้ำๆ ให้ฝ่ามือผมบดเบียดกับ หัวควย ที่นูนเด่นของเขาผ่านเนื้อผ้าหนาๆ เหมือนจะให้ผมจำสัมผัสนี้ไว้ให้แม่น"จองไว้ก่อน..."
เขาขยับปากพูดไม่มีเสียง แต่สายตาจ้องลึกเข้ามาในตาผม พร้อมกับนิ้วโป้งของเขาที่ลูบหลังมือผมเบาๆ ขณะที่กดมือผมแช่ไว้ที่เป้าตุงๆ ของเขานั่นแหละ"เชิญครับ! หมดเวลาครับ!" เสียงการ์ดหันกลับมาตะโกนเรียกสติ
พี่คินปล่อยมือผมออกทันทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เปลี่ยนมายกมือโบกบ๊ายบายด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย"เดินทางกลับดีๆ นะครับ..." เขาพูดเสียงดังให้คนอื่นได้ยิน แต่สายตายังคงมองต่ำลงไปที่มือของผม... มือที่เพิ่งจับของลับของซุปตาร์มาหมาดๆผมเดินเซออกมาจากฮอลล์ด้วยขาที่สั่นพั่บๆ กำมือข้างขวาไว้แน่น... ความร้อนและความแข็งขึงเมื่อกี้ยังติดอยู่ที่ฝ่ามือไม่จางหาย
จบ
ขอบคุณครับ {:5_120:}{:5_120:}{:5_120:}
มีต่อไหมครับ ค้างงง ขอบคุณครับ แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KinhoKang เมื่อ 2025-12-9 00:24
bigdure ตอบกลับเมื่อ 2025-12-8 23:38
ขอบคุณครับ
มีต่อไหมครับ ค้างงง
อะแถมให้ครับ เพราะแต่งเผื่อไว้ ฮี่ๆ {:6_157:}
นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ผมยืนพิงกำแพงอิฐบล็อกโสโครกอยู่ตรงตรอกแคบๆ หลังร้านสะดวกซื้อ แสงไฟนีออนสีขาวจากป้ายร้านส่องลอดเข้ามาเพียงริบหรี่ พอให้เห็นเงาตะคุ่มๆ ของถังขยะและลังกระดาษ
ใจผมเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ทุกครั้งที่มีเสียงรถมอเตอร์ไซค์ขับผ่าน หรือเสียงพนักงานร้านเปิดประตูหลังออกมาทิ้งขยะ ผมจะสะดุ้งเฮือก รีบขยับตัวหลบเข้ามุมมืดด้วยความระแวง
"วันนี้จะดวงดีไปปะวะ..."
ผมถามตัวเองซ้ำๆ ยกมือข้างขวา... มือที่พี่คินจับไปกดเป้าเมื่อกี้ขึ้นมาดู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นเหงื่อของเขายังติดจางๆ อยู่ที่ฝ่ามือ เหมือนเครื่องย้ำเตือนว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่ใช่ความฝัน
ทันใดนั้น... รถตู้สีดำสนิทคันใหญ่ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าปากตรอกอย่างเงียบเชียบ ฟิล์มดำมืดสนิทจนมองไม่เห็นคนข้างใน
ประตูรถสไลด์เปิดออก... ร่างสูงโปร่งในชุดฮู้ดสีดำตัวโคร่งก้าวลงมา เขาใส่แมสก์ปิดปากมิดชิด ดึงหมวกฮู้ดลงมาปิดหน้าผากจนเกือบมองไม่เห็นตา
แต่ท่าทางการเดิน... การก้าวยาวๆ ที่มั่นคงและไหล่กว้างๆ นั่น... ผมจำได้แม่น
พี่คิน
เขาหันซ้ายหันขวาเช็คลาดเลาแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้ามาในตรอกมืดที่ผมยืนอยู่
"มาด้วยกันหน่อย..."
เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังลอดแมสก์ออกมา เขามายืนหยุดอยู่ตรงหน้าผม ห่างกันแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมของเขาฟุ้งกระจายกลบกลิ่นขยะแถวนั้นจนหมด
ผมส่ายหน้า พูดไม่ออก ขามันแข็งไปหมด
พี่คินดึงแมสก์ลงมาไว้ที่ใต้คาง เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากร้ายๆ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่ง ยันกำแพง คร่อมตัวผมไว้ กักขังผมให้อยู่ในพันธนาการของเขา
"ไหนดูซิ..."
เขากวาดตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่ เป้ากางเกง ของผม... ซึ่งตอนนี้มันตุงจนปิดไม่มิดเพราะความตื่นเต้นที่มารอเขา
มือหนาของพี่คินเอื้อมลงมา... นิ้วเรียวยาวค่อยๆ กรีด ไล่ไปตามแนวซิปกางเกงยีนส์ของผมช้าๆ
"แฉะรึยังครับ... เด็กดี"
เขากระซิบถามชิดใบหู พร้อมกับใช้เข่าแทรกเข้ามาตรงกลางระหว่างขาผม ดัน เข้าไปที่เป้ากางเกงจนผมต้องเผลอแอ่นรับ
"อึก... พ...พี่คิน... ตรงนี้มัน..." ผมมองไปทางถนนด้วยความหวาดเสียว กลัวคนผ่านมาเห็น
"ชู่วว์..." พี่คินเอานิ้วแตะปากผม "ตื่นเต้นดีออก... ไม่ชอบเหรอ?"
เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ด หยิบ คีย์การ์ด ใบหนึ่งออกมา ยัดใส่มือผม
"ขึ้นไปรอที่รถตู้..." เขาพยักหน้าไปทางรถที่จอดติดเครื่องรออยู่ "เข้าไปล้างตัวรอข้างใน... แล้วอ้าขารอพี่"
เขาบีบเป้าผมแรงๆ หนึ่งทีเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะดึงแมสก์ปิดหน้า แล้วเดินล้วงกระเป๋าผิวปากกลับไปขึ้นรถตู้ทางประตูหน้า ทิ้งให้ผมยืนกำคีย์การ์ดแน่น หัวใจแทบจะระเบิดออกมานอกอก
ประตูรถตู้สไลด์ปิดดัง ปัง! ตัดขาดโลกภายนอกออกไปทันที ภายในรถตู้ VIP กว้างขวางและเย็นเฉียบด้วยแอร์ที่เปิดจนสุด กลิ่นหนังแท้ผสมกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงตลบอบอวล
ผมยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงนั่งดี พี่คินก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว ดันไหล่ผมกระแทกกับพนักพิงเบาะหนังนุ่มๆ อย่างแรง
"ไม่ต้องล้างแล้ว..." พี่คินคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาฉายแววหิวกระหายเหมือนสัตว์ป่า "พี่รีบ"
เขาไม่รอให้ผมตั้งตัว มือหนา กระชาก กางเกงยีนส์ของผมลงมารวดเดียวจนไปกองอยู่ที่เข่า ตามด้วยกางเกงในที่ถูกรั้งลงมาอย่างไม่ปรานี เผยให้เห็นท่อนล่างที่เปลือยเปล่าและพร้อมใช้งานของผม
"อ๊ะ! พ...พี่คิน ใจเย็น..."
"เงียบ..." เขาออกคำสั่งพลางปลดเข็มขัดกางเกงหนังของตัวเอง เสียงหัวเข็มขัดกระทบกันดัง กริ๊ก ฟังดูเร้าใจชะมัด
พี่คินงัดท่อนเนื้อขนาดมหึมาที่ผมเห็นบนเวทีออกมา... ของจริงมันใหญ่และน่ากลัวกว่าที่เห็นผ่านกางเกงเป็นร้อยเท่า เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ ผงาดง้ำอยู่ตรงหน้าผม
เขาจับขาผมแยกออกกว้าง พาดขึ้นบ่าข้างหนึ่ง แล้ว แทรกตัว เข้ามาตรงกลาง
"อึก!" ผมกลั้นหายใจ รู้ชะตากรรมทันที
พี่คินถ่มน้ำลายลงบนฝ่ามือตัวเอง ถุย แล้วป้ายลงที่ช่องทางด้านหลังของผมลวกๆ แค่พอให้มันลื่นขึ้นนิดหน่อย นิ้วแข็งแรงแหย่เข้าไปนำทางแค่สองสามที ก่อนจะ...
สวบ!!
"อ๊ากกกกก!!"
ผมหวีดร้องลั่นรถ มือจิกเบาะหนังแทบขาด พี่คินกดพรวดเดียวเข้ามาจนสุดลำ ความคับแน่นอัดกระแทกเข้ามาจนผมจุกเสียดไปหมด แต่มันก็... โคตรเสียว
"แน่นชิบหาย..." พี่คินคำราม แหงนหน้าสูดปาก ก่อนจะเริ่มขยับเอวทันที
รถตู้เริ่มเคลื่อนตัวออกไป... แรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์ผสมกับแรงกระแทกจากเอวสอบของซุปตาร์หนุ่ม มันทำให้สมองผมขาวโพลนไปหมด
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นแข่งกับเสียงแอร์ พี่คินกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีความอ่อนโยน มีแค่ความใคร่ล้วนๆ เขาจับเอวผมไว้มั่น ตอกอัดเข้ามาจนตัวผมโยกคลอนไปตามแรง
"อ๊า! พี่คิน... ลึก... อื้อออ... เสียว..."
ผมครางไม่เป็นภาษา ขาที่พาดบ่าเขาอยู่สั่นระริก มือป่ายไปทั่วแผ่นหลังกว้างที่ชื้นเหงื่อภายใต้เสื้อฮู้ด
"ดี... ร้องดังๆ... ในนี้เก็บเสียง..." เขากระซิบเสียงพร่าข้างหู ก่อนจะขบกัดติ่งหูผมแรงๆ แล้วเร่งจังหวะซอยยิก
ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสูงลิ่ว ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตุ๊กตายางที่รองรับอารมณ์ของเขา แต่มันกลับเป็นความรู้สึกที่เติมเต็มที่สุดในชีวิต
"จะเสร็จ... ซี๊ดดด... กูจะเสร็จ..."
พี่คินสบถลั่น เกร็งสะโพกหนักหน่วง กระแทกเน้นๆ เข้ามาอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง
"อ๊าาาาาาา!!"
ธารน้ำร้อนจัดถูกฉีดพ่นเข้ามาในตัวผมระลอกแล้วระลอกเล่า ผมหวีดร้องรับความอุ่นวาบนั้น ร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยน้ำรักของตัวเองออกมาเลอะเทอะเต็มหน้าท้องและเบาะรถราคาแพง
. . .
ความเงียบกลับมาปกคลุมรถตู้ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเราสองคน
พี่คินดึงแก่นกายออกมาช้าๆ... บล๊อก... น้ำกามไหลย้อนออกมาตามง่ามขาผมหยดลงบนเบาะหนัง เขาหยิบทิชชู่ข้างตัวมาเช็ดทำความสะอาดตัวเองลวกๆ แล้วรูดซิปกางเกงขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย กลับมาเป็นซุปตาร์มาดนิ่งเหมือนเดิมภายในไม่กี่วินาที
ส่วนผม... ยังนอนหมดสภาพ กางเกงกองอยู่ที่เข่า หอบหายใจโรยริน
"จอดข้างหน้า" พี่คินกดอินเตอร์คอมสั่งคนขับรถเสียงเรียบ
รถตู้ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงและจอดเทียบฟุตบาทในซอยเปลี่ยวๆ สักแห่งที่ผมไม่คุ้นตา
ประตูรถสไลด์เปิดออก... ลมร้อนๆ ยามดึกพัดเข้ามาปะทะหน้า
"ลงไปสิ" พี่คินพูดโดยไม่หันมามองผม เขากดมือถือเช็คตารางงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมตะเกียกตะกายลุกขึ้น รีบดึงกางเกงขึ้นมาใส่อย่างทุลักทุเล มือไม้สั่นไปหมด ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมานิดหน่อย แต่พอมองหน้าหล่อๆ นั่น... ผมก็ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับ
ผมก้าวลงจากรถ ขายังอ่อนแรงจนเกือบทรุด
"ขอบใจนะ... สนุกดี"
นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ผมได้ยิน ก่อนที่ประตูรถจะสไลด์ปิดใส่หน้าผมดัง ปัง!
รถตู้สีดำคันหรูแล่นออกไปในความมืด ทิ้งให้ผมยืนคว้างอยู่ริมถนนเปลี่ยวๆ คนเดียว... ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ และช่องทางด้านหลังที่ยังแฉะชื้นไปด้วยคราบน้ำกามของซุปตาร์คนโปรด
ผมล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง... หยิบแบงค์พันปึกใหญ่ที่พี่คินแอบยัดใส่กระเป๋าผมตอนไหนไม่รู้ออกมาดู
ผมกำเงินแน่น... มองตามไฟท้ายรถที่หายลับไป แล้วยิ้มออกมาทั้งน้ำตาซึมๆ
"แม่ง... คุ้มชิบหาย"
จบจริงๆ ละครับ
ขอบคุณมาครับคอมพลีทมากครับ คุ้ม คุ้มากกกก อยากได้แบบนี้บ้างงง ถ้าตอนเสริมไม่มานี้ ค่างมากมายเลยนะครับ
ขอบคุณครับ รอตอนต่อไปป สนุกมากครับ ตามเรื่องต่อไปนะ ขอบคุณค่ะ {:5_120:}{:5_120:}{:5_120:} ขอบคุณครับ สนุกมาก ขอบคุณนะ ขอบคุณครับ โหหหหหหหหแตกในสดๆ เลย555555 สุดยอดมากครับ ขอบคุณครับ โชคดีจัง โคตรรรรรอ่ะ