พ่อครูอัลฟ่าถูกผีอีนิกม่าดุ ตอนที่1
ตอนที่1 พ่อครูอัลฟ่าคิดลองดีกับผีอีนิกม่าต้องโดนดีร่างสันทัดซ่อนมัดกล้ามขนาดกำลังดีในความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรก้าวมาหยุดหน้าต้นมะม่วงต้นหนึ่งในพื้นที่รกร้าง หากทว่ายังคงมีต้นมะม่วงต้นนี้ต้นเดียวเท่านั้นที่ยังคงชีวิตชีวา เพราะมันคือต้นไม้ที่ว่ากันว่ามีดวงวิญญาณเฮี้ยนดวงหนึ่งสิงสู่อยู่
และนั่นก็เป็นสาเหตุให้อัลฟ่าหนุ่มซึ่งได้รับยกย่องเป็นพ่อครูผู้มากอาคมในแถบภาคอีสานอย่าง ‘ปวีร์’ ได้รับเชื้อเชิญให้มาปราบผีร้ายตนนี้ ผีร้ายที่มีชื่อว่า ‘เสือ’ วิญญาณที่สิงสู่ ณ ที่ดินแห่งนี้มากว่าหกสิบปีแล้ว ว่ากันว่าเมื่อหกสิบปีก่อน เสืออยู่กินกับโอเมก้าหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง ทั้งคู่เป็นเจ้าของสวนมะม่วงร่วมกันอย่างขยันขันแข็ง แต่แล้วก็เกิดเรื่องเศร้าขึ้นเมื่อเสือตกต้นมะม่วงตาย แล้วต่อจากนั้นโอเมก้าหนุ่มคนนั้นก็ไปเอาอัลฟ่าหนุ่มเพื่อนบ้านคนสนิทของทั้งคู่มาเป็นผัวคนใหม่ แต่เหมือนวิญญาณของเสือจะไม่พอใจ ทำให้สองคนนั้นต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น แล้วทิ้งที่ดินแห่งนี้เอาไว้จนรกร้าง
แถมหวงเมียยังไม่พอ ยังหวงที่ดินผืนนี้อีก ว่ากันว่าใครที่เฉียดใกล้ที่ดินนี้หลังอาทิตย์ตกจะเจอดีกันทุกราย ใครมาซื้อเป็นเจ้าของก็อยู่ไม่ได้กันสักคน กระทั่งมาถึงมือของนักธุรกิจรายหนึ่งที่กำลังจะพลิกที่ดินแห่งนี้เป็นศูนย์การค้า นายทุนเงินหนาจึงลงทุนเชิญพ่อครูปวีร์เดินทางข้ามจังหวัดมาเพื่อปัดเป่าดวงวิญญาณดวงนี้
แม้จะได้ชื่อว่าเป็นพ่อครูอาคมแก่กล้า แต่ปวีร์ก็อายุเพียงยี่สิบห้าเท่านั้น รูปลักษณ์ของเขานั้นจัดได้ว่าหล่อเหลาราวกับเทพปั้น สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปที่เว้นการกลัดกระดุมเม็ดบนไว้ถึงสามเม็ด เพื่อเผยให้เห็นแผงอกที่ทั้งแน่นและทั้งขาวสว่างซึ่งลงลายสักน้ำมันเอาไว้ เป็นรูปลักษณ์ที่ไม่ค่อยเหมือนกับหมอธรรมมากอาคมที่ต้องเป็นชายแก่นุ่งขาวห่มขาว ยังดีที่ห้อยสร้อยประคำเอาไว้ให้ยังพอตรงกับภาพจำของหมอธรรมอยู่บ้าง รวมถึงมีศิษย์หนุ่มหน้าตาดีไม่แพ้กันสองคนติดตามมานั่นก็คือ ‘จั๊ม’ กับ ‘โชน’ ซึ่งตอนนี้ยืนอยู่ทางด้านหลังเขา
พ่อครูเพศอัลฟ่าเชยคางขึ้นเผยให้เห็นสันกรามคมชัด ดวงตาโตดุดันใต้คิ้วคมเข้มกวาดสำรวจไปบนยอดไม้ ก่อนที่ปากหยักบางใต้ปลายจมูกโด่งจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มขรึม
“กูไม่ได้อยากมาไล่มึงหรอกนะ แต่มึงน่ะ เป็นผีไม่อยู่ส่วนผี ดันมาหลอกหลอนคนอื่น” ขณะที่พูดออกไปนั้น กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวอัลฟ่าก็แผ่ฟุ้งออกมาทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นกำยานผสมไม้จันทน์เผาเคล้าขมิ้น กลิ่นซึ่งภูตผีตนใดในโลกวิญญาณต่างก็หวาดเกรงหากได้กลิ่น เพราะมันเป็นกลิ่นที่พ่อครูจะส่งออกมาข่มพวกวิญญาณที่ตนจะไปปราบ เป็นกลิ่นที่หอมหวนหากทว่าก็ให้ความรู้สึกถึงความทรงอำนาจของผู้เป็นเจ้าของกลิ่น แม้แต่จั้มกับโชนที่เป็นศิษย์ก็รู้ดีว่าถ้าพ่อครูส่งกลิ่นฟีโรโมนออกมาถึงขนาดนี้ แปลว่างานนี้พ่อครูคงจริงจังเป็นแน่
“กูจะให้โอกาสมึง ออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่กูจะทำพิธีวันมะรืน” พ่อครูพูดจบ ก็หยิบแว่นกันแดดแบรนด์เนมขึ้นมาสวม แล้วเดินนำลูกศิษย์ทั้งสองของตนตรงไปยังบ้านเรือนไม้ที่อยู่ใกล้ๆ กันกับสวนมะม่วงร้างแห่งนี้ นักธุรกิจซึ่งเชิญเขามาได้จัดเอาไว้ให้พวกเขาพักระหว่างที่มีการเตรียมพิธีใหญ่ในวันมะรืนนี้
เมื่อพ่อครูและสองศิษย์เดินออกไปพ้นจากบริเวณต้นมะม่วงแล้วนั้น ร่างหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้น เป็นชายหนุ่มรูปงามร่างหนาผิวออกสีน้ำผึ้ง แววตาคมดุจพยัคฆ์จ้องเขม็งตามแผ่นหลังกว้างของพ่อครูปวีร์ไป
“มาแล้วสินะ ไอ้ประดิษฐ์ ชาติที่แล้วมึงหยามกูด้วยการเอาเมียกูหลังกูตาย อย่าหวังเลยว่าชาตินี้มึงจะข่มกูได้” ปากหยักบางยิ้มเหยียด ใบหน้าคมคายสะท้อนฉายแผนการร้ายออกมา หมอผีนั่นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังจะต่อกรกับสิ่งมีชีวิตหายากอย่างอีนิกม่า แถมไม่ใช่อีนิกม่าธรรมดาๆ หากแต่ยังเป็นอีนิกม่าที่สั่งสมความคับแค้นใจมาครึ่งศตวรรษ
“กูจะทำให้มึงโดนหยามขี้หน้ามากกว่ากูเป็นร้อยเท่า…ไอ้อัลฟ่าอวดดี”
กลางดึกในเรือนไทยอันเงียบสงัด อากาศอบอ้าวภายในเรือนไม้ทำให้พ่อครูปวีร์สวมเพียงกางเกงแพรขายาว นอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอน ตอนนั้นเองที่นิทราอันลุ่มลึกของอัลฟ่าหนุ่มถูกปลุกขึ้นมาให้อยู่ในสภาวะที่คล้ายกับกึ่งหลับกึ่งตื่น
กลิ่นฟีโรโมนบางอย่างกำลังค่อยๆ เบียดแทรกเข้ามาภายในห้อง แย่งชิงพื้นที่ของกลิ่นกำยานผสมไม้จันทน์เผาที่เคยครอบครองอยู่ก่อนหน้า มันเข้ามาข่มทับได้สนิท กลายเป็นกลิ่นดิบเถื่อนของดินโคลนผสมกับเหล็กที่เจืออยู่ในหยดเลือด หากเป็นในยามปกติเมื่อมีกลิ่นแปลกปลอมก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตของพ่อครูผู้ยิ่งใหญ่อย่างปวีร์เช่นนี้ มีหรือที่พ่อครูจะอยู่เฉย
หากทว่าในเวลานี้นั้นไม่ใช่ กลิ่นนั้นกลับทำให้ดวงตากึ่งหลับกึ่งตื่นของปวีร์เคลิ้มลอย ร่างขาวผ่องซ่อนมัดกล้ามคล้ายกับอ่อนปวกเปียก กลิ่นที่กำลังลอยฟุ้งตลบนั้นสร้างความรู้สึกเย้ายวน และร้อนรุ่มไปทั้งร่าง แม้ในเวลานี้เขาจะกำลังสวมแค่เพียงกางเกงแพรอยู่ก็ตาม
“ไม่ต้องพยายามส่งกลิ่นของมึงมากลบกลิ่นของกูหรอกนะไอ้ประดิษฐ์ มึงอยากสูดกลิ่นของกูก็สูดเข้าไปให้ลึกๆ” เสียงหนึ่งกระซิบที่ข้างๆ ใบหูของพ่อครูที่เจ้าตัวยังคงหลงเหลือเศษเสี้ยวของสติที่พยายามจะปฏิเสธกลิ่นนั้น
“กางเกงแพรบางๆ นั่น ปิดอะไรไม่ได้แล้วล่ะ เห็นชัดหมด ว่าร่างกายของมึงกำลังจะยอมกู” ลมหายใจฟืดฟาดอุ่นร้อนพ่นรดไปบนผิวหน้าของปวีร์ ที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเพราะความร้อนรุ่มด้วยตัณหา
“ยิ่งมึงสู้ มึงจะยิ่งโดนหนัก!” ว่าแล้วก็มีสัมผัสหนึ่งบีบรัดไปตามแนวสันกรามของพ่อครูที่ตอนนี้ได้เคลิ้มลอยไปกับกลิ่นเย้ายวนที่บุกรุกเข้ามาโดยสมบูรณ์ ปมผ้าของกางเกงแพรที่ผูกไว้ตรงเอวค่อยๆ คลี่ออกทีละนิดๆ ก่อนที่สุดท้ายหลุดคลายอย่างง่ายดาย จากนั้นชายกางเกงก็ค่อยๆ ถูกรูดถกลงมา ขอบกางเกงเคลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็หลุดออกจากข้อเท้า
ร่างของพ่อครูผู้ยิ่งใหญ่ในตอนนี้เปลือยเปล่าทุกส่วนอณูอยู่บนเตียง เม็ดเหงื่อจากความเร่าร้อนที่ถูกยั่วเย้าซึมจากแนวสันกรามลามลงลำคอ ไหลย้อยมาตามกล้ามแขนกล้ามอกและกล้ามเนื้อซิกซ์แพ็ค แก่นกายอันสมควรจะถูกปิดซ่อนและไม่ควรมีผู้ใดเห็นหากไม่ได้รับอนุญาต ประกาศศักดาความใหญ่โตออกมาให้เห็นอยู่ตรงกลางขาอ่อนขาวเนียนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยงาม ดูเป็นภาพชวนวาบหวามที่หากไม่รู้มาก่อนว่าคนคนนี้คือพ่อครูผู้ทรงศีล คงจะคิดว่าคนที่นอนอยู่เป็นเพียงหนุ่มร่านขี้อ่อยเท่านั้น
ตอนนั้นเองที่สัมผัสจากนิ้วเย็นๆ จรดแตะที่ข้างลำคอ ก่อนจะลากไล้ลงมาเบาๆ ไปบนยอดอก ลูบวนจนมันกลายเป็นไตแข็ง แล้วจึงค่อยๆ เคลื่อนต่อไปยังหน้าท้องแน่นๆ ของคนที่กำลังหลับใหล กล้ามท้องของพ่อครูอัลฟ่าผู้ไม่เคยเสียท่าให้คนหรือผีตนใดกระตุกเกร็งเมื่อมีสัมผัสจากฝ่ามือมาโลมไล้
“จะชาติก่อน หรือชาตินี้ กูก็ยังจำกลิ่นมึงได้ดี กลิ่นที่มึงเอามาพ่นรดทับกลิ่นกูบนตัวเมียกู!”
สัมผัสที่ป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณหน้าท้องเริ่มเคลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ อย่างช้าๆ ทว่ามั่นคงเหมือนรู้ว่าเป้าหมายอยู่ตรงไหน และเมื่อถึงเป้าหมายที่ว่า ท่อนเนื้อที่เคยสงบนิ่งอยู่ตรงกลางหว่างขาก็ค่อยๆ เริ่มขยายตัว ทวีความอลังการมากขึ้นอีก
ปวีร์สูดลมหายใจเข้าลึก แต่จังหวะหัวใจกลับรัวเร็วผิดจากปกติ กล้ามเนื้อตรงสะโพกเกร็งแอ่นอย่างไม่อาจควบคุม
“อึ้ก!” เสียงกระเส่าด้วยความเสียวซ่านครางหลุดจากลำคอ ทันทีที่ท่อนเนื้อท่อนนั้นถูกรูดรั้งลงช้าๆ แก่นกายที่หลับใหลอยู่ก็ชูชันขึ้น ส่วนหัวแดงๆ เยิ้มแฉะด้วยน้ำเปียกลื่น ถูกสัมผัสจากนิ้วโป้งคลึงวนที่ส่วนปลาย ส่วนลูกกลมๆ สองข้างที่อยู่ด้านล่างนั้นหดแน่น ขณะที่ถูกสัมผัสคลึงช้าๆ ไปด้วยในเวลาเดียวกัน
“นี่น่ะเหรอ พ่อครูผู้ยิ่งใหญ่ ที่แท้มึงก็แค่อัลฟ่าขี้เงี่ยน” ลมหายใจอุ่นๆ รินรดไปบนใบหน้าของพ่อครูที่กำลังร้อนผ่าวด้วยอารมณ์ที่กำลังแตกกระเจิง ในภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างที่เคยแน่นิ่ง แอ่นเด้าไปตามจังหวะการเคลื่อนรูด
เสียงครางของพ่อครูยิ่งเล็ดลอดออกมามากกว่าเก่า ตอนนั้นเองที่มีสัมผัสเปียกแฉะของปลายลิ้น แตะเลียที่ใบหู ลากเลียลงมาตามแนวคอจนถึงต้นไหล่ สะโพกของปวีร์กระตุก กล้ามเนื้อต้นขาหดตัว หน้าท้องแข็งแน่น ท่อนเอ็นที่กำลังถูกรูด ยิ่งขยายตัวจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน
แล้วก็มีสัมผัสของอีกข้างเลื่อนลงจากหลังลูบผ่านแก้มก้นที่ตึงแน่น จับแยกเบาๆ แล้วใช้ปลายนิ้วไล้แทรกระหว่างร่องก้น ลากเส้นยาวจากบนลงล่าง แหย่ผ่านช่องทางหลังอย่างตั้งใจ
“อ๋า…!”
คราวนี้พ่อครูหลุดเสียงครางลั่น ราวกับวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง ขาและแขนเริ่มสั่น รวมถึงสะโพกก็แอ่นกระดกอย่างลืมตัว
“ส…ส…เสียว” เสียงทุ้มของพ่อครูเปล่งออกมากระเส่าราวกับกำลังขอความเมตตา แต่มือที่กำลังกระทำกับช่องทางหลังของปวีร์นั้นกลับยิ่งแหย่ลึกเข้าอีก
“ตอดนิ้วกูดีจังเลยนะ ไอ้ขี้เงี่ยน” กระซิบนั้นดังขึ้นพร้อมกับมืออีกข้างที่รูดรั้งลำเอ็นของพ่อครู มันตื่นเต็มที่จนเส้นเลือดปูดตึง กระนั้นมือข้างที่กำลังปรนเปรอก็ไม่หยุดการกระทำ แถมยังถอกเข้าออกแรง สลับกับบีบตรงโคน ปลายนิ้วโป้งเน้นหนักรอบหัวหยัก เสียดสีกับของเหลวใสที่เริ่มซึมออกมาไม่หยุด
“อึก…อ๊ะ อย่า!!” เสียงครางดังกว่าเก่า ตัวแอ่นบิดไปมา แต่ส่วนที่กำลังถูกหยอกเย้าอยู่นั้นกลับแดงฉ่ำเยิ้ม
“ไข่มึงร้อนฉิบหาย” ว่าแล้วมือก็เคลื่อนลงใต้ลำแข็งๆ นั่น จับลูกกลมๆ สองข้างอย่างเบามือ แล้วกดคลึงช้าๆ เหมือนนวดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยเชื้ออารมณ์ ขณะที่ปลายนิ้วที่ขยับเข้าออกอยู่ทางด้านหลังก็ไม่หยุดการเคลื่อนไหว
“อื้อออ…อ้า…กู…” เสียงครางเริ่มไม่เป็นคำ มีแค่เสียงลมหายใจที่สั่นถี่ มือสองข้างของปวีร์เริ่มจิกไปบนพื้น ขาเริ่มแยกออกตามจังหวะนิ้วที่สอด ท้องน้อยแขม่วเกร็ง ช่องทางรักตอดแรง นิ้วที่อยู่ในนั้นเพิ่มจากหนึ่งเป็นสอง ดันเข้าพร้อมกัน แหย่ลึกขึ้น กวาดวนจนถึงจุดกระสันที่สุดของพ่อครูผู้ยิ่งใหญ่ ร่างเปลือยแอ่นสะโพกลอยจากเบาะ พร้อมกับครางเสียงหลง
“อ๋า…! จะแตกแล้ว จะแตกแล้ว อื้อออออ” ตอนนั้นเองที่น้ำขุ่นข้นระเบิดออกจากปลายลำ กระเซ็นขึ้นจนถึงแผงอก เปื้อนหน้าท้อง ไหลจากซี่โครงเป็นสายจนเลอะพื้น ร่างของพ่อครูเกร็งค้าง หอบหายใจไม่เป็นจังหวะ เนื้อตัวที่เปลือยเปล่านั้นแดงก่ำ แต่กระนั้นก็ยังคงอยู่ในภวังค์เคลิ้มฝัน ขณะที่ท่อนเอ็นยังคงกระตุกเบาๆ น้ำแฉะเยิ้มยังไหลช้าๆ จากหัวหยัก
วิญญาณอีนิกม่ามองภาพชวนเสียวนั้นด้วยความสะใจเป็นที่สุด ที่ได้เริ่มต้นทำให้พ่อครูผู้ทรงศีลกลายสภาพเป็นแค่อัลฟ่าขี้เงี่ยน แต่นั่นก็เหมือนจะยังดูไม่สาแก่ใจพอในชั้นต้น ว่าแล้วมันก็พุ่งเข้าไปกระซิบเบาๆ บางอย่างที่หูของพ่อครู
“…”
เช้าแล้ว จั๊มกับโชนออกมาจากห้องนอนของตัวเอง เมื่อคืนพวกเขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างภายในบ้าน จึงไม่กล้าออกมาจนกว่าจะเช้า ครั้นจะไปขอนอนกับพ่อครู ก็กลัวจะถูกหวดด้วยไม้เรียว เลยใช้การนอนเบียดกันทั้งคืนแทน
“มึงได้กลิ่นอะไรคาวๆ ปะวะ กลิ่นเหมือนน้ำว่าวเลยว่ะ” จั๊มพูดขึ้นพลางทำจมูกฟุดฟิด
“น้ำว่าวอะไรของมึง ที่นี่มีพ่อครูอยู่นะเว้ย ใครจะมา…” โชนกำลังจะตอบ หากทว่าในตอนนั้นเองสายตาก็มองเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาถึงกับอ้าปากค้าง
“อ…ไอ้จั๊ม มึงเห็นเหมือนกูป่าววะเพื่อน”
“เต็มตาเลยมึง” จั๊มตอบด้วยอาการไม่ต่างกัน นั่นเพราะภาพที่ทั้งสองเห็นคือพ่อครูผู้เคร่งขรึมที่พวกตนเคารพนับถือนั้น ตอนนี้กำลังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไปทั้งตัว ร่ายรำอยู่ตรงกลางบ้าน ตรงท้องเปื้อนไปด้วยน้ำกาม ท่อนเอ็นที่อยู่กลางหว่างขาแกว่งไปแกว่งมา ขณะที่ยังมีน้ำขุ่นหยดย้อยลงพื้นไปตามจังหวะการร่ายรำ
โชนเป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน
“โธ่ พ่อครู ถ้าจะเปลี่ยนวิธีไล่ผีเป็นแก้ผ้ารำ ทำไมไม่บอกผมก่อนล่ะครับ ผมจะได้สมัครแอคเคานต์เป็นแอคเค่อในทวิตให้”
จั๊มกลั้นขำจนหน้าแดงกับคำแซวของโชน
“ดูดิ ข้างล่างพ่อครูก็รำเหมือนกันเลยว่ะ”
ตอนนั้นเองที่พ่อครูปวีร์เบิกตาโพลงขึ้น สติพุ่งกลับเข้าร่างในวินาทีเดียว เห็นสองศิษย์ของตัวเองกำลังยืนหัวเราะจนตัวโยน ตอนแรกจะเอ็ดดุที่มีก่อกวนยามเช้าของเขา แต่ครั้นเมื่อก้มมองตัวเอง ปวีร์ก็แทบจะหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าตัวเองกำลังยืนแก้ผ้าอยู่กลางบ้านต่อหน้าลูกศิษย์ทั้งสองแถมยังมีน้ำกามหยดย้อยอีกต่างหาก
“อะไรวะเนี่ย” ปวีร์รีบกุมมือปิดด้านล่างของตัวเองทันที ขณะที่จั๊มกับโชนเดินเข้ามาแล้วโน้มตัวพิจารณาพ่อครูดูใกล้ๆ
“วิธีไล่ผีแบบใหม่เหรอครับพ่อครู”
“นั่นสิครับ จะลงทุนไปมั้ย” สองศิษย์แซวพ่อครูพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ในขณะที่ปวีร์ยิ่งหน้าร้อนผ่าว
“ไอ้จั๊ม ไอ้โชน มายืนหัวเราะเยาะกูอยู่ได้ ไปเอาผ้ามาให้กูเร็ว”
“แล้วเสื้อผ้าพ่อครูมันไปไหนหมดซะล่ะครับ” โชนพูดพลางกวาดตามองไปรอบๆ ปวีร์เองก็กวาดตามองตามเช่นกันแต่ก็ไม่พบเสื้อผ้าสักชิ้น
“ไอ้ผีจัญไรนั่นแน่ๆ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” พ่อครูพูดพร้อมกับกัดฟันกรอด ก่อนจะรีบวิ่งกุมเป้าเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ขณะที่จั๊มและโชนยังหัวเราะตามมาไล่หลัง
“โห่ พ่อครูไม่เห็นต้องอายเลยครับ หุ่นพ่อครู ออกจะเสียวซะขนาดนั้น”
“นั่นดิครับ ปิดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วครับ พวกผมเห็นกันหมดแล้ว”
ในขณะที่สองหนุ่มกำลังหัวเราะกันจนตัวโยนนั้น ที่ตรงมุมมืดมุมหนึ่งปรากฏร่างจางๆ ของเสือที่แอบมองดูเหตุการณ์อันน่าอับอายนั่นเกิดขึ้นกับปวีร์ พลางกระตุกยิ้ม
“มึงรีบมาเอาคืนเถอะไอ้อัลฟ่าขี้เงี่ยน กูมีเตรียมไว้ให้มึงอีกเยอะเลย”
เรื่องนี้จริงๆ ผมเอาลงในรี้ดอะไรท์นะครับ แต่ว่าจะนำตอนฟรี2ตอนมาให้ทุกคนได้อ่านกันในนี้ครับ เดี๋ยวจะนำอีกตอนมาลงครับ
สนุกมากครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณคับ เสวมากครับ น่าสนใจครับ nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2025-9-26 23:22
สนุกมากครับ
ขอบคุณครับ ผมเพิ่งหัดแต่งเรื่องแรกฝากด้วยนะครับ ขอบคุณครับ มีสิงร่างด้วยไหมครับ น่าติดตาม ขอบคุณครับ รอติดตามต่อๆไปครับ สนุกดีครับ ขอบคุณครับ ขอลิงค์เรื่องใน readawrite ด้วยคับ
nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2025-9-26 23:22
สนุกมากครับ
ขอบคุณมากเลยครับ เพิ่งแต่งเรื่องแรกฝากติดตามด้วยนะครับ lekthai ตอบกลับเมื่อ 2025-9-27 06:47
เสวมากครับ
ขอบคุณครับ ผมเพิ่งแต่งเรื่องแรก ฝากติดตามด้วยนะครับ ชอบครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ อู้วววว ผีหนุ่มโดนแย่งเมีย ต้องเอาพ่อครูหนุ่มสุดหล่อไปสังเวยเป้นวาสนาสาวๆตุ้ดเก้งเทยให้ได้บุญ สนุกมาก ขอบคถณครับ yoji ตอบกลับเมื่อ 2025-9-27 13:20
ขอบคุณครับ มีสิงร่างด้วยไหมครับ น่าติดตาม
ไม่มีฉากสิงร่างนะครับ แต่มีควบคุมร่าง มีฉากเสียวแน่นอนครับ ฝากตามต่อด้วยนะครับ
หน้า:
[1]
2