keai998 โพสต์ 2022-3-10 16:56:58

การดิ้นรนจากบ้านเด็กกำพร้า 3 (โลกของผู้ชาย) 1/2

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย keai998 เมื่อ 2022-3-16 16:36

**เนื้อหาต่อไปนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ชื่อ สถานที่และเหตุการณ์ต่างๆเป็นเพียงเรื่องสมมุติมีความแฟนตาซี และมีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็ก**             ณหมู่เกาะแห่งหนึ่งมีเมืองเล็กๆ ตั้งอยู่ ในเมืองแห่งนี้มีสถานอยู่หลากหลายเช่น คาเฟ่ชายหาด ท่าเรือ บาร์เปลือย ป่า ผับ โรงเรียน โรงเรียนสอนเต้น โรงพยาบาล โรงงานร้านเกม สปา สถานีตำรวจ ห้าง             ทุกสถานที่ ที่กล่าวมาก็ไม่ได้ดูแปลกใหม่อะไรล้วนเป็นสถานมีอยู่ทั่วไปตามที่อื่นๆ แต่ที่ดูแปลกตาคงจะเป็นชาวเมืองที่เดินไปมาอยู่นั้นไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ผู้ชาย ไม่ใช่แค่ที่นี่เท่านั้นแต่ที่อื่นๆ ก็เช่นกัน ทุกๆ ที่ล้วนมีแต่ผู้ชายทั้งนั้นโลกที่มีแต่ผู้ชาย...            ทาจิก็ยังคงใช้ชีวิตคล้ายๆเดิม ไปโรงเรียนจันทร์ถึงศุกร์ วันเสาร์เขาก็ไปตระเวนทำงานหาเงินเพื่อไปจ่ายเคจวันอาทิตย์เขาก็เล่นบ้างทำงานบ้างแล้วแต่เวลาที่มี...            หลังจากที่นิโคเข้ามา…ความรู้สึกของทาจิก็เริ่มหวั่นไหวเขาอยู่คนเดียวมาตลอดไม่มีเพื่อน ไม่มีคนคุย แต่เมื่อเขามีคนที่คอยเป็นห่วง มาคอยอยู่ข้างๆ มาคอยชวนเขาไปไหนมาไหนคุยกับเขา เล่นกับเขา มันทำให้เขามีความสุข.....            ตั้งแต่วันที่นิโคเข้าหาเขานิโคมักจะมาเคาะห้องทาจิชวนเขาไปเล่นด้วยเป็นประจำถ้าเขาไม่ไปหานิโคเอง ทั้งสองมักจะเล่นด้วยกันตอนเช้าและไปโรงเรียนด้วยกัน.            ในสองสามวันแรก นิโคมักจะเป็นคนลากเขาไปไหนมาไหนเสมอจนเขาต้องเป็นฝ่ายเข้าหานิโคเสียเอง เพราะเวลาที่นิโคเข้าหาเขานิโคมักจะกอดหรือจับมือเขาโดยไม่บอกไม่กล่าวเสมอไม่ว่าตอนนั้นทั้งสองจะอยู่ในที่ส่วนตัวหรือที่สาธารณและเขารู้สึกอายทุกครั้ง เขาเลยเป็นฝ่ายเข้าหานิโคเสียเองเพราะอย่างน้อยเขาจะได้ห้ามนิโคทันเป็นบางครั้งอะนะ...            เวลาทาจิไปเล่นกับนิโคนิโคมักจะกอดเขาทุกครั้งก่อนจะดึงเขาเข้าไปในห้อง บางครั้งระหว่างเขากำลังเล่นอยู่นิโคมักจะนวดไหล่ให้เขาบ้าง พิงไหล่เขาบ้าง หนุนตักเขาบ้าง ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวทุกครั้งที่นิโคทำแบบนี้และนิโคก็จะหัวเราะและแซวเขาทุกครั้งเวลาที่เขาหน้าแดงเขาไม่ชินเวลาที่นิโคทำกับเขาแบบนี้ซักที แต่ก็ทำให้เขารู้สึกดีเหมือนกันนะ…..            ในหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาสังเกตว่านิโคมีท่าทีแปลกๆบางครั้งเหมือนจิตใจของนิโคหลุดออกจากตัวไปซะอย่างงั้นเวลาที่มีเหตุการณ์บางอย่าง            ครั้งหนึ่งโถงใหญ่ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า            อยู่ๆ ก็มีชายแปลกหน้ากลิ้งลงบันไดลงมาจากชั้นสองเคจถือไม้เบสบอลหัวเหล็กเดินลงมาตามชายแปลกหน้า ชายคนนั้นพยายามตะเกียกตะกายไปที่ประตูหน้า            “ถ้าจับได้ว่าคุณบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกครั้ง...”            เคจเริ่มทำท่าหวดไม้เบสบอลของเขาในอากาศมีเสียงตามลมฟิ้วๆถึงเคจจะเป็นชายที่ผอมเพรียวดูไม่มีแรงเท่าไหร่แต่เหมือนทาจิจะคิดผิด ชายแปลกหน้าคนนั้นวิ่งหนีออกไปก่อนที่เคจจะทำท่าตีอากาศเสร็จเสียอีก            เคจมองผ่านหน้าต่าง เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นหนีไปแล้วก็พยักหน้าพอใจแล้วจึงกลับไปที่ห้องทำงานของเขา            ระหว่างเหตุการณ์นั้น นิโคยืนตัวแข็งทื่อต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนั้นนิโคไม่ขยับยืนแข็งทื่อและเหมือนกับจะทรงตัวไม่อยู่อย่างกับจิตหลุดออกจากร่างไปแล้ว ทาจิรีบเข้าไปกอดพยุงตัวนิโคไว้ เขาสั่นตัวและเรียกนิโคอยู่ครู่นึงนิโคก็เริ่มผ่อนคลายลงและขยับตัว เขาลูบหลังนิโคเบาๆ สักครู่ก่อนปล่อยนิโคจากอ้อมกอด            เขาไม่รู้ว่านิโคเป็นอะไรแต่จากที่เขาสังเกต บางครั้งเขาจะเห็นนิโคมีอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรือหนักเลยก็คือมีอาการยืนตัวแข็งอย่างนั้นเวลามีคนบุกรุกเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เวลาที่มีข่าวคนโดนทำร้ายเวลาที่เห็นคนถูกรังแกแต่ทาจิก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุการณ์พวกนี้มันเกี่ยวอะไรกับนิโคทำไมนิโคถึงมีอาการแบบนั้น .            ทาจิใช้เวลาว่างวันเสาร์ในการหาเงินมาจ่ายเคจทั้งวันจนเหนื่อยเขาเก็บเงินได้ร้อยห้าสิบสี่เหรียญแล้ว ยังไงก็พอจ่ายเคจแน่นอน            ตอนเย็นวันนั้นเขาก็นอนแก้ผ้าเป็นปกติเป็นการนอนแบบที่เขาทำจนติดไปแล้วหรือบางทีเขาอาจจะชอบความรู้สึกตอนเปลือยกาย(อยู่คนเดียว)ก็ได้ ก็มันนอนสบายหนินะ            เช้าตรู่วันอาทิตย์ประตูห้องนอนของเขาถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะหรือเรียกอะไร*ทาจิได้ยินเสียงเปิดประตูและสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา            “ได้เวลาชำระหนี้แล้ว”            เคจพูดขึ้นเป็นเคจที่เข้ามาในห้องเขา             “อ..เอ่อ..ผมขอใส่เสื้อผ้าก่อนได้มั้ยคับ”            “เดี๋ยวนี้!! ผมไม่มีเวลาทั้งวัน!!!”            เคจตะคอกทาจิจนเขาสะดุ้งต้องรีบลุกจากเตียงทั้งๆ ที่ตัวเปลือยเปล่า เคจมองตามตัวทาจิด้วยสายตาแปลกๆ ทาจิหยิบเงินจากช่องเก็บของในตู้เสื้อผ้าออกมาและกำลังจะนับเพื่อส่งให้เคจ            แต่เคจคว้าเงินจากมือของเขาแล้วเริ่มนับเอง            ทาจิยืนอึ้งซักพักเขาก็หันหน้าไปหาอะไรในตู้เสื้อผ้ามาปิดบังจุดซ่อนเร้นของเขา            “ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น!!มองมาที่ผม! ถ้าผมนับเสร็จ ผมจะออกไป”            เคจตะคอกทาจิอีกครั้งพลางนับเงินด้วยการนับไปเรื่อยๆ ทีละใบ แต่ละหว่างกำลังนับสายตาของเขาจ้องมองที่ตัวของทาจิอยู่ข้างเอวของเขามีถุงใบนึงห้อยอยู่ทาจิไม่รู้ว่าถุงนั้นคืออะไร
            ทาจิยืนตัวสั่นเขากลัวและอายมากจนหน้าแดงทาจิยืนปิดจุดซ่อนเร้นของตนเองไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง            “ดี”             เคจพูดอย่างพอใจหลังจากนับเงินเสร็จ            “อาทิตย์หน้าผมต้องการสามร้อยเหรียญถ้าหามาได้ขนาดนี้ แค่นี้คงจะไม่ยากหรอก”            หลังพูดจบเคจก็หยิบเงินจำนวนที่ต้องการทิ้งที่เหลือลงพื้นและเดินออกไป            ทาจิโล่งใจเล็กน้อยทิ้งตัวนั่งบนเตียง เขาก้มลงมองท่อนล่างของตัวเอง แท่งน้อยของเขาแข็งปั๊ก            ทำไมมันแข็งหละ!! ทำไมเป็นอย่างงี้เนี่ย!!            เท่าที่เขาจำได้เขาไม่ชอบคุยไม่ชอบอยู่กับคนอื่นด้วยซ้ำ เวลาอาบน้ำหรืออยู่ที่โรงเรียนก็ไม่เคยมีอะไรแบบนี้เลยตอนที่มีคนอื่นเห็นเขากำลังเปลือยขณะเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เหมือนกัน แต่ครั้งนี้กลับเป็นแบบนี้อายก็อายทำไมแท่งน้อยมันกลับแข็งปั๊กแบบนี้หละ!            เห้ยยยย!! ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนี้หนิ!! สามร้อยเหรียญ!! ทำไมมันเพิ่มขึ้นหละ!!!             ทาจิฟุบลงบนเตียงเขาเริ่มกังวนขึ้นมาแล้วว่าจะหาเงินได้ถึงสามร้อยไหม สัปดาห์ทั้งสัปดาห์เขายังหามาได้ร้อยห้าสิบสี่เองถึงจะเหลือห้าสิบสี่เหรียญก็เถอะแต่สามร้อยเนี่ยนะต้องทำงานกี่วันถึงจะหามาได้เนี่ย!!             เขานอนกลิ้งอยู่ซักพัก พอทำใจได้ก็ลุกออกจากเตียงก้มหยิบเงินที่เคจทิ้งไว้จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วออกไปอาบน้ำก่อนจะไปหานิโค            ระหว่างทางทาจิก็เห็น เด็กชายที่อยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้กับเขาเดินออกมาจากห้องทำงานของเคจใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา            เขาเคยเห็นมาบ้าง เมื่อก่อนเขาอาจจะไม่เคยคิดว่าเด็กพวกนี้เจอกับอะไรแต่ตอนนี้อาจจะต้องเริ่มคิดแล้ว...            *ห้องนอนของเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทุกห้องไม่มีกลอนและไม่สามารถล็อคประตูได้...พูดให้ถูกคือไม่อนุญาตให้ทำล็อคประตูหรือล็อคห้องเลย.....            หลังจากทาจิอาบน้ำแต่งตัวเสร็จและกำลังจะไปหานิโคที่ห้องเขาก็เห็นเด็กชายอีกคนนึงเดินออกมาจากห้องทำงานของเคจใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาเช่นเดียวกับเด็กคนก่อน แต่เด็กคนนี้กำก้นของตนเองไปด้วย.......            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 07:00 น.            นิโคเคยเล่าให้ทาจิฟังว่าตัวเองก็ต้องหาเงินมาจ่ายให้เคจเหมือนกันนิโคเองก็อยากออกจากที่นี่มีชะตาเดียวกันกับเขาแต่เหมือนนิโคจะทำแบบนี้มาเป็นเดือนแล้วระหว่างที่ทาจิพึ่งจะผ่านมาได้สัปดาห์เดียว            นิโคมักจะออกมารดน้ำดอกไม้ทุกเช้าสวนหลังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นว่างเปล่าไม่มีใครใช้และไม่มีใครดูแลนิโคใช้โอกาสนั้นในการหารายได้ให้แก่ตนเอง เมื่อดอกไม้บานสวยนิโคก็จะตัดไปขายแถวๆชายหาดพร้อมกับตั้งแผงขายน้ำมะนาวที่นั่น เป็นวิธีหาเงินของนิโค            ทาจิเดินไปในสวนหลังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและพบนิโคกำลังนั่งรดน้ำดอกไม้อยู่เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปหานิโค            อิอิ ชอบตะโกนเรียกนักจะทำให้ตกใจเลย            แต่เหมือนนิโคจะได้ยินเสียงเท้าเขาเลยหันมา            “ว่าไงงงง?”             นิโคพูดแล้วยิ้ม            “เอ่อ..ให้เราช่วยมั้ย”            ทาจิหน้าเหวอแวบนึงก่อนจะรีบตอบนิโค            ทาจิตอบกลบเกลื่อนนิโคเหมือนนิโคจะไม่ได้คิดถึงท่าเดินแปลกๆ ของเขากำลังย่องตอนหันมา            นิโคยิ้มกว้างกว่าเดิมพร้อมยื่นฝักบัวรดน้ำให้ทาจิ ทั้งสองร่วมกันรดน้ำดอกไม้รอบสวนเมื่อรดน้ำเสร็จนิโคก็นั่งลงบนพื้นหญ้ามองดูดอกไม้ที่พลิ้วไหวในสายลม ทาจิก็ลงไปนั่งข้างนิโค            ไม่กี่นาทีผ่านไป นิโคเข้ามากอดเขาโดยไม่บอกไม่กล่าวเหมือนเดิม...มือของนิโคถูหลังของเขา โน้มตัวเข้าไปหน้าแนบหน้าและกระซิบข้างหูเขา             “ขอบคุณที่ช่วยนะ....”            อืออออออ สยิวแฮะ            “อะ....อื้อไม่เป็นไร”            ทาจิยิ้มและตอบกลับ            “เรารักนายนะ”            อยู่ๆ นิโคก็พูดแบบนั้นทาจิหน้าแดงสับสนเล็กน้อยก่อนที่เขาจะถามอะไร นิโคก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปในอาคาร            เอ๊า!! อะไรหนิ? แล้วยังไงหนิ            ทาจิรู้สึกร้อนไปทั่วใบหน้าเขานั่งเหวอซักพักและพอรู้สึกตัว...เขาก้มลง...แท่งน้อยของเขาแข็งปั๊กขึ้นมา            เอ๊ะ!!.... อะไรทำไมแข็งอีกแล้วหละ!!            ทาจินั่งรอให้แท่งน้อยสงบลงก่อนจะลุกเข้าอาคารไป....            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 07:30 น.            ทาจิเดินไปหานิโคที่ห้อง            ก๊อก ก๊อก ก๊อก            “เข้ามาเลยยย”            แทบไม่ต้องพูดอะไรทาจิเดินเข้าไปในห้อง มีแค่เขาคนเดียวที่มาห้องนิโคตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมานิโคเองก็ดูจะรู้อยู่แล้วว่าเป็นเขา...            ทั้งสองนั่งเล่นเกมอยู่นานขณะรอเวลาไปโรงเรียนด้วยกันเหมือนเดิมทุกเช้า            ขณะกำลังเล่นอยู่นั่นทาจิกะจะถามเรื่องเมื่อเช้าซักหน่อยเขาอยากรู้ว่านิโครักเขาจริงๆ หรอ ทำไมถึงรักเขาอะไรทำนองนั้นพอจะหันไปถามนิโคเท่านั้นแหละ            “ดีที่เคจไม่ได้ห้ามเรามาเล่นด้วยกันแบบนี้”            อยู่ๆ นิโคก็พูดขึ้น            ทาจิอ้าปากพะงาบๆ แล้วก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดนั้นพวกเขาเล่นเกมด้วยกันอีกซักพักก่อนจะเดินไปโรงเรียนด้วยกัน...            สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ถาม....แต่นิโคพูดก็น่าคิดถ้าหากเคจห้ามถึงขนาดนั้นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้คงจะมืดหม่นน่าดู... แต่ทำไมอยู่ๆก็พูดอะไรแบบนี้นะ....หรือรู้ว่าเราจะถามอะไร?.            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 08:20 น.            ขณะที่ทาจิกำลังเดินเล่นอยู่ในโรงเรียนก็มีคนผลักเขาติดกำแพงพอเขาหันหน้ากลับไปก็พบกับเบลล์นักเรียนคนดัง...ในเรื่องแย่ๆเบลล์เป็นนักเรียนที่ทำตัวเหลวไหลและโดนทัณฑ์บนเป็นประจำ พูดง่ายๆก็พวกเด็กเกเรนั่นแหละ            เบลล์เป็นเด็กเกเรที่เรียนวิชาคณิตศาสตร์กับทาจิเขาเคยโดนแกล้งบ้าง เบลล์แกล้งทุกคนอยู่แล้ว แต่เขาไม่เคยเจอตรงๆแบบนี้มาก่อน             ทาจิเคยได้ยินว่าเบลล์ชอบลังแกคนอื่นและจะเล็งเป้าหมายเป็นคนๆไป ใครโดนเบลล์เล็งไว้ก็มักจะโดนลังแกหรือเก็บไว้เป็นเบ๊ไปตลอดแต่เหมือนเบลล์จะมีเบ๊ประจำตัวอยู่แล้ว เขาคงแค่ซวยที่เดินขวางทางเบลล์พอดี…..            ซวยแล้ววววววววววว!!            “เกะกะหวะอย่ามาขวางทาง”            เบลล์พูดกับทาจิพร้อมกับกลุ่มของเขาที่เดินมาขนาบข้างทาจิ            “หัดเดินให้มันถูกทางสิวะ”            เบลล์พูดพลางดันเขาหนักขึ้น            เจ็บๆๆๆๆ            ทาจิเริ่มน้ำตาคลอถึงจะโดนแกล้งบ้างเพราะไม่สู้ใคร แต่เขาไม่เคยเจอตรงๆ แบบนี้มาก่อน            เบลล์มองทาจิอยู่ซักพักเขากดเข่าไปที่เป้าของทาจิ
            อือออออ.....            ทาจิสะดุ้ง เบลล์เขย่าเข่าของเขาที่อยู่ตรงเป้าทาจิอยู่ครู่นึงเขายิ้มจากนั้นจึงปล่อยทาจิและเดินจากไป            ทาจิขาอ่อนทรุดลงพื้นทันทีเขากลัวมากๆ ทาจินั่งหอบหายใจแรง ยังดีที่มันจบลงโดยที่เขาไม่โดนอะไรหนักกว่านี้....            นั่งหอบอยู่ซักพักเขารู้สึกแปลกๆจึงมองลงดูที่เป้า.....ทำไมมันแข็งอีกแล้วหละ!!             กลัวแทบตายแต่แท่งน้อยของเขาเหมือนจะไม่รู้จักสถานการณ์เอาซะเลย....            เกิดอะไรขึ้นกับเรากัน!!!            ทาจินั่งอยู่ตรงนั้นพักใหญ่เขาไม่สนใจเด็กที่เดินผ่านไปมาแล้วจ้องมาที่เขาแบบ ไอ้นี่มานั่งอะไรตรงนี้? เมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้วและแท่งน้อยสงบลงเวลาเดินจะได้ไม่อายเขาก็ลุกขึ้นและไปที่ห้องเรียน.            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 09:00 น.            ในวิชาวิทยาศาสตร์ขณะกำลังเรียนอยู่ อาจารย์เคนก็ประกาศขึ้นมาว่างานวิทยาศาสตร์จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า            “ผมมีอะไรจะประกาศงานวิทยาศาสตร์ปีนี้ในส่วนของโครงการพวกคุณทุกคนสามารถเลือกเข้าแข่งขันหรือไม่ต้องก็ได้แต่คุณควรจะเข้าร่วมงานนี้ งานนี้จะเป็นโอกาสดีที่คุณจะได้เรียนรู้และปฏิบัติถือเป็นความรู้และประสบการณ์แก่พวกคุณ”            “งานวิทยาศาสตร์ปีนี้มีหัวข้อคือสิ่งมีชีวิตในท้องถิ่นผมมีแนวคิดโครงการสำหรับพวกคุณแต่ละคนแล้ว แต่คุณก็สามารถคิดขึ้นมาเองได้หากต้องการ”            เคนพูดจบก้มลงเปิดหนังสือไปหน้าถัดไป แต่ก็เหมือนคิดอะไรขึ้นได้และเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง            “อ่อใช่ อาจารย์ใหญ่ยังมีเงินรางวัลไว้สำหรับผู้ชนะเลิศอีกด้วยที่หนึ่งห้าร้อยเหรียญ ที่สองสามร้อยเหรียญ และที่สามหนึ่งร้อยเหรียญ”            ห้าร้อยเหรียญ!! ตาของทาจิแทบจะบิดเป็นรูปเงิน            เคนก้มลงอีกครั้ง และขอให้นักเรียนเปิดไปที่หน้าสี่สิบสี่ของหนังสือเรียนเขาเริ่มเดินไปรอบๆ ห้องและแจกไพ่ใบเล็กๆ ให้แต่ละคน            ทาจิรับไพ่มาจากเคนหนึ่งใบและอ่าน‘ตะไคร่น้ำเติบโตอยู่ในหลายๆ พื้นที่รอบเมือง สภาพแวดล้อมในแต่ละพื้นที่มีผลต่อสายพันธุ์ที่เจริญเติบโตบริเวณนั้นอย่างไร’ เป็นหัวข้อที่เขาได้รับ            หัวข้ออะไรเนี่ย..ตะไคร่น้ำ..?            เคนเดินแจกไพ่จนเสร็จและกลับมาหน้าห้อง            “งานจะจัดขึ้นวันเสาร์ที่ศาลากลางในอีกสองสัปดาห์ผมหวังว่าพวกคุณจะเข้าร่วมแม้ว่าพวกคุณจะไม่ได้นำผลงานมาด้วยก็ตาม”            ทาจิจดจำรายละเอียดถึงจะไม่รู้ว่าจะทำยังกับหัวข้อที่ได้แต่ตอนนี้จำนวนเงินรางวัลกำลังวนเวียนอยู่ในหัวเขา...            “อย่างไรก็ตามพวกเรามาต่อบทเรียนจากครั้งก่อนกันดีกว่า”            “ในคาบก่อนในส่วนในเรื่องของการมีเพศสัมพันธ์”            นักเรียนในห้องเริ่มเฮฮาทาจิสติกลับมาอีกครั้งหลังจากคิดแต่เรื่องเงิน            “อะแฮ่ม...เราจะมาต่อกันในเรื่องของผลกระทบของร่างกายในวัยเจริญพันธุ์นะครับ”            “ร่างกายของคนเรานั้นจะเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่มการเปลี่ยนแปลงนั้นจะมี ร่างกายสูงขึ้น แขนยาว มือใหญ่ขึ้น มีกล้ามเนื้อ มีขนตามแขนหน้าแข้งมีหนวดเครา เสียงจะห้าวแตก และมีการเปลี่ยนแปลงทางด้านอารมณ์ที่รุนแรงเฉพาะตัวบุคคน”            หืม? รุนแรง? เฉพาะตัวบุคคล?            “เมื่อถึงวันเจริญพันธุ์จะมีการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้จากองคชาตและอารมณ์ โดยปกติการตั้งครรภ์นั้นสามารถมีได้กับคู่รักทั้งสองฝ่ายแต่ก็มีลักษณะที่เหมาะสมต่อการตั้งครรภ์และการผสมพันธุ์อยู่ ลักษณะที่เหมาะสมต่อการตั้งครรภ์คือคนที่มีขนาดองคชาตเล็กหรือมีอารมร์ทางเพศสูงเป็นตัวสังเกตครับ”            นักเรียนเริ่มเฮฮากันอีกครั้งบางคนมองไปที่เป้าของกันและกัน บางคนก็คุยกันหัวเราะคิกคัก.....            หืม?.....หืม!!!            ทาจิก้มมองข้างล่างของตน....            เล็ก? อารมณ์ทางเพศสูง?            “คนที่มีองคชาตเล็กนั้นจะมีอารมณ์ทางเพศที่สูงกว่าคนทั่วไปทวารของพวกเขาเหมาะสมแก่การผสมพันธุ์มากเพราะทวารมีความยึดหยุ่นสูงกว่าคนปกติและ...”            นักเรียนในห้องหันมาสนใจอีกครั้งเพราะการเว้นช่วงของเคน            “เอ่ออะแฮ่ม!”            เคนกระแอมหนึ่งครั้งสงไสเขาจะประหม่าเมื่อนักเรียนทั้งห้องจ้องมาที่เขา            “และยังตอดรัดได้ดีมีคุณสมบัติในการเพิ่มอารมณ์ร่วมขณะร่วมเพศอีกด้วยมด....”            นักเรียนในห้องเริ่มตะโกนเสียงดัง            “ตั้งใจฟังหน่อยครับ!!”            ผิดจากเมื่อครู่ที่ทำท่าประหม่าเคนส่งเสียงดังเพื่อดึงสตินักเรียนให้กลับมาสนใจที่เขาอีกครั้งถึงจะเป็นคำพูดเรียบๆ แต่น้ำเสียงและระดับเสียงของเขาทำให้เหล่านักเรียนกลับมาสนใจเขาอีกครั้ง            เคนพยักหน้าพอใจ            “เอาหละ มดลูกที่อยู่ในทวารของพวกเขาเหมาะแก่การตั้งครรภ์อย่างมากมีการวิจัยแล้วว่าคนที่มีลักษณะแบบที่กล่าวมานี้เด็กที่เกิดมาจะมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงกว่าเด็กทั่วไปอีกทั้งยังช่วยลดความเสี่ยงที่จะเกิดความผิดปกติในเด็กอีกด้วย”            “ส่วนลักษณะของคนที่เหมาะแก่การผสมพันธุ์นั้นคือคนที่มีขนาดองคชาตใหญ่กว่าปกติโดยปกตินั้นขนาดองคชาตคนทั่วไปโดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ห้าถึงหกนิ้วแต่คนที่เหมาะแก่การผสมพันธุ์นั้นจะมีขนาดองคชาตอยู่ที่มากกว่าเจ็ดนิ้ว ส่วนคนที่เหมาะสมต่อการตั้งครรภ์นั้นมักจะสั้นกว่าสี่นิ้วครับ”            นักเรียนในห้องแทบจะไม่มีใครอยู่นิ่งๆแล้วบ้างก็แกล้งลูบเป้ากันบ้างเพื่อเช็คขนาดของกันและกัน            หือ.........            “อ่อสุดท้าย การเจริญพันธุ์นั้นสามารถกระตุ้นได้ด้วยความสัมพันธ์ทางร่างกายหรือการมีคู่รักครับเมื่อคนมีความรักก็มักจะมีความสัมพันธ์ทางร่างกาย การกอด จูบ ทำให้ร่างกายหลั่งฮอร์โมนที่ส่งผลต่อการเจริญพันธุ์แต่แค่นั้นนะการเจริญเติบโตของร่างกายจะยังเป็นไปตามอายุและไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เพราะยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ครับ”            ทั้งห้องยังคงเฮฮากับบทเรียนวันนี้แต่ละคนหยอกล้อกันไปมา ยังดีที่ไม่มีใครยุ่งกับเขาเพราะตอนนี้.....            หือออออ.....หืออออออออออออ             ทาจิฟังเรื่องที่เรียนแล้วหวนคิดถึงทุกครั้งที่อยู่กับนิโค...และแท่งน้อยแข็งปั๊ก!!            แท่งเล็ก....อารมณ์ทางเพศสูง.....            หือออออออออออออออออออออออ            ทั้งคาบของทาจิคิดแต่เรื่องนี้วนเวียนในหัวเขา.            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 10:15 น.            ขณะทาจิกำลังเรียนวิชาคณิตศาสตร์เขาไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่เพราะคาบที่แล้ว...อาจารย์เฉียงกำลังสอนการคำนวณอยู่ที่หน้าห้อง เบลล์ก็เดินเข้ามา            “ในที่สุดก็มาเอาเสื้อเข้าในกางเกงด้วย”            เฉียงพูดขึ้นพลางชี้ไปที่เก้าอี้ที่ว่างด้านหน้า            เบลล์สอดเสื้อเข้าในกางเกงพลางกลอกตาและเดินไปนั่งที่ด้านหลังแทน            ระหว่างคาบเรียนเบลล์คอยแกล้งนักเรียนคนอื่นอยู่ตลอด            เบลล์เป็นเด็กเกเรที่มักจะแกล้งคนอื่นอยู่เสมอบางครั้งเขาก็บังคับให้เด็กคนอื่นทำอะไรแย่ๆ อย่างในคาบนี้เขาขู่บังคับให้เด็กคนนึงขว้างปากกาใส่เฉียงที่กำลังสอนอยู่แน่นอนเด็กคนนั้นโดนทัณฑ์บนโดยที่ไม่ฟังเหตุผลของเขาเลย ส่วนเบลล์ก็นั่งอารมณ์ดีกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นหรือบางครั้งเขาก็ขังเด็กไว้ในล็อคเกอร์ หรือที่เขาชอบที่สุดคือบังคับให้เบ๊ของเขาทำอะไรที่เขาต้องการ            ทาจินึกถึงเหตุการณ์นึงได้เขานึกถึงแล้วหน้าแดง...ครั้งนึงเขาเห็นเบลล์กับเด็กคนที่เป็นเบ๊เดินมาด้วยกันแต่เด็กคนที่เป็นเบ๊นั้น...ใส่แต่กางเกงใน เบลล์ถือเสื้อผ้าที่น่าจะเป็นคนเด็กคนนั้นไว้ในมือขณะพาเด็กคนนั้นเดินไปตามโถงทางเดินเรื่อยๆดูก็รู้เลยว่าเป็นการขู่บังคับแน่ๆ เป็นไปไม่ได้เลยที่เด็กคนนั้นจะไม่รู้สึกอาย ถ้าดูจากหน้าที่แดงจัดใบหน้าขยับอยู่ตลอดเวลาพยายามไม่ให้ตนเองร้องไห้...            ....            เอ๊ะ!!! ขะ..แข็งขึ้นมาอีกแล้ว อะไรกัน!!!             เมื่อคาบเรียนจบลงทาจิโล่งอกแท่งน้อยของเขาสลบลงแล้วและรู้สึกโชคดีที่ไม่โดนเบลล์รังแกต่อจากครั้งก่อน....            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 12:10 น.            ทาจิก็รับอาหารกลางวันและไปกินอาหารกลางวันกับนิโค            “อาหารที่นี่ดีกว่าที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเนอะ”            นิโคพูด            “จริง”            ทาจิตอบ             เพราะอาหารที่นั่นรสชาติแย่จริงๆถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากกินเลย กินมาจากข้างนอกดีกว่าเห็นๆดีที่เคจไม่บังคับให้ทุกคนต้องกินอาหารที่นั่นอย่างเดียว ถึงเคจจะซื้อวัตถุดิบในการทำอาหารไปเติมทุกวันก็เถอะแต่ไม่รู้ทำไมรสชาติถึงได้ออกมาแย่ขนาดนั้น            ทาจิคิดพลางกินอาหารและคุยกับนิโคไปเรื่อยๆก่อนจะกินหมดนิโคก็เข้ามากอดเขาและบอกว่าจะไปรอเขาที่ห้องเรียน            ….            ทาจิหน้าแดงตอนที่นิโคกอดเขาพยายามไม่ให้แท่งน้อยของเขาไปโดนนิโค            ถ้ารู้ว่าแข็งตรงนี้ละก็คงต้องมุดแผ่นดินหนีแน่ๆเลย..... ทาจิคิด            เขานั่งซักพักรอให้รู้สึกว่าใบหน้าหายร้อนและ.....แท่งน้อยหดลงจึงเดินตามไป.            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 15:00 น.            ทาจิกำลังเดินออกจากโรงเรียนนิโคคงจะรอเขาที่หน้าโรงเรียนเหมือนทุกครั้ง เขาเห็นเบลล์กำลังคุยกับกลุ่มของเขาอยู่หน้าโรงเรียนทาจิไม่ได้สนใจ เขาเดินตรงไปเพื่อออกจากโรงเรียน....            แต่เบลล์เดินเข้ามาขวางทางของเขาไว้            “จะไปไหนวะ”            “มึงยังไม่ได้จ่ายค่าผ่านทาง”            เบลล์พูดพร้อมกับยื่นมือออกมา            ห๊ะ!! ซวยแล้ว ซวยเห็นๆ!!            “ห้าสิบเหรียญหรือจะจ่ายด้วยอย่างอื่นก็ได้?เอาไง?”            ห๊ะ!! ห้าสิบ.... ทาจิคิดถึงเงินที่ตัวเองมีอยู่ แล้วอย่างอื่นที่ว่าคืออะไร..?            “ผ...ผมให้ไม่ได้”            ทาจิตอบเสียงสั่นเขามีเงินอยู่ทั้งหมดห้าสิบสี่เหรียญและเขายังต้องหามาจ่ายให้เคจทุกอาทิตย์อีก            “’งั้น...กูว่ามึงจ่ายได้ด้วยอย่างอื่น”            อย่างอื่น..?            เบลล์พุ่งเข้าหาทาจิกลุ่มของเขาล้อมทาจิไว้            เห้ยยย!!            ทาจิตกใจมากเบลล์จับเขากดลงกับพื้นและพยายามดึงเสื้อกับกางเกงออกจากตัวเขา            “ห...หยุดดดด!!”            ทาจิขอความเมตตาแต่เหมือนเบลล์จะไม่สนใจ            “อย่าๆๆ จะทำอะไร!! ขอเถอะหยุด!!! ผมจ่ายแล้ว!!!”            ทาจิยังร้องขอความเมตตาอยู่เรื่อยๆแต่เบลล์ไม่สนใจ เบลล์ไม่ตอบอะไรเขาซักคำ เขาสู้แรงเบลล์ไม่ไหว ตัวเขาเองไม่ได้แข็งแรงอะไรตัวก็เล็กกว่ามากไม่นานเบลล์ก็ถอดเสื้อของเขาออกและเหวี่ยงออกไป             “ฮ..ฮือ...อ.อย่า...”            ทาจิเริ่มน้ำตาคลอ            เขาพยายามดึงกางเกงไว้แต่ก็ไม่ไหวเบลล์ดึงกางเกงของทาจิผ่านปลายเท้าและเหวี่ยงออกไป             “ฮื.....ฮือ....”            ทาจิเริ่มร้องไห้             ในที่สุดกางเกงในของเขาก็ถูกดึงออกผ่านปลายเท้า            ตอนนี้ทาจิถูกจับแก้ผ้าล่อนจ้อนต่อหน้าเด็กคนอื่นๆเขานอนขดตัว เอามือปิดหน้าร้องไห้อยู่ตรงพื้น            “เหี้ย แม่งจู๋แข็งด้วยหวะ”            เด็กคนนึงในกลุ่มเบลล์พูด            “เล็กหวะ”            เด็กอีกคนในกลุ่มเบลล์พูดพร้อมเอาเท้ามาเขี่ยๆที่ตัวทาจิ            ผ๊วะ! พลั่ก!!            เบลล์ถีบเด็กคนที่เอาเท้าเขี่ยทาจิ            “อย่ายุ่งกับของกู”            เบลล์พูด เด็กคนที่ถูกถีบตัวสั่นระริก            เบลล์หันกลับมาที่ทาจิเบลล์ลงมาคุกเข่าข้างๆ เขาแต่ก่อนที่เบลล์จะได้ทำอะไรอยู่ๆ พวกเบลล์ก็วิ่งหนีไปเพราะอาจารย์เคนเดินมาดูเหตุการณ์วุ่นวายบริหน้าโรงเรียนเคนไล่นักเรียนที่มุงดูเหตุการณ์ ช่วยปิดบังร่างกายและหาเสื้อผ้ามาคืนให้เขา ก่อนที่อาจารย์เคนจะพาเขาไปที่ห้องพยาบาลเพื่อตรวจดูร่างกายและสอบถามข้อมูลที่เกิดขึ้นทุกสิ่งในทัศนวิสัยของทาจิก็จางหายไปเป็นสีดำ....            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 20:00 น.            ทาจิตื่นขึ้นมาบนเตียงเขาหันซ้ายมองขวาด้วยอาการสะลึมสะลือ พบว่าตอนนี้ตัวเขาอยู่ในโรงพยาบาล เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่หน้ามืดฟุบลงที่เดิมทันที            อือออออ เวียนหัว            ไม่นานพยาบาลก็เข้ามาในห้องและอธิบายอาการของเขาร่างกายของเขาได้รับการตอบสนองต่อความเครียดอย่างรุนแรงจนหมดสติไปพยาบาลขอให้เขารอสักครู่ รอหมอมาตรวจอาการเขาอีกทีนึง            หมดสติ? แล้วเป็นไปได้ไงตอนไหน?            ทาจิรอไม่นานชายคนนึงสวมเสื้อคลุมสีขาวถือคลิปบอร์ดเข้ามา            “สวัสดีคับ ผมหมอโยฮัน”            หมอเดินมาอยู่ข้างเตียงทาจิหมอสอบถามเขาอย่างนุ่มนวล หลากหลายหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา โรงเรียนความเป็นอยู่            ทาจินั่งฟังและตอบคำถามของหมอไปเรื่อยๆจนไปถึงเรื่องโรงเรียน ทาจินึกออกทันทีว่าเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะหมดสติไปคืออะไร            ไม่ได้ฝันไปหรออออ!!! นั่นมันฝันร้ายชัดๆ!!            ในขณะที่ทาจิกำลังคิดอะไรต่างๆนาๆ หมอก็พูดจบพอดี            “ทุกอย่างจะเรียบร้อยและคุณควรจะระวังเรื่องความเครียดเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกนะครับ”            หมอพูดจบพอดี จากนั้นจึงเดินออกไป            ทาจินั่งรอไม่นานเขาคิดอะไรเรื่อยๆ ท่ามกลางความว่างเปล่า....พยาบาลก็เข้ามาบอกว่าผู้ปกครองของเขามารับแล้วพยาบาลช่วยทาจิลุกขึ้น จากนั้นในไม่ช้าทาจิก็ถูกพามาส่งที่บริเวณหน้าโรงพยาบาลเคจรอเขาอยู่ในรถตรงทางเข้าประตูพอดี ทาจิเดินไปที่ข้างรถ            “น่ายินดี ที่คุณไม่เป็นอะไร”            เคจพูด            ทาจิเกือบจะยิ้มออกมา            “คุณต้องไม่เชื่อแน่ว่าเวลามีพวกโง่ๆหายตัวไปคนนึงต้องจัดการเอกสารอะไรบ้าง”            ทาจิทำหน้านิ่งทันทีอยู่ๆ ก็รู้สึก...อารมณ์เสีย            คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆวันนี้ผมต้องเจออะไรมาบ้าง หนึ่งในนั้นก็เป็นคุณนั่นแหละ            “ยืนรออะไรขึ้นมา ผมไม่ได้มีเวลาทั้งวัน”            ทาจิยอมขึ้นรถไปตลอดทางเขานั่งซึมจนถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขากับเคจไม่ได้คุยอะไรเลยตลอดทาง            เขากลับไปที่ห้องของตน ฟุบลงบนที่นอนอยู่อย่างนั้นอยู่นาน.            สัปดาห์ที่2 วันจันทร์ในเดือนกันยา 20:30 น.            ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก แอ๊ดดดด...            “กลับมาซักที”            …            “เฮ้!!”            ทาจิสะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยเสียงเรียกของใครซักคนเขาหันไปที่เจ้าของเสียงด้วยสีหน้าหวาดกลัวแต่สีหน้าก็คลายลงเป็นปกติทันทีที่เห็นนิโค            “เป็นอะไรหรือปล่าว...เราขอโทษ.....ทำให้ตกใจหรอ”            นิโคพูด            ….            “มีอะไรหรอบอกเราได้นะ เรามาหาทาจิตั้งหลายรอบแหนะ”            นิโคเข้าไปนั่งที่ขอบเตียงกุมมือของทาจิไว้บีบนวดมือเขาเบาๆ            .....            “นายดูเครียดนะ ให้เราอยู่เป็นเพื่อนมั้ย”            นิโคพูด            ทาจิมองตานิโคเป็นครั้งแรกโดยมีน้ำตาคลออยู่            “เราโชคดีมากที่มีนายเป็นเพื่อน”            ทาจิพูด            นิโคยิ้มและเข้าไปกอดทาจิ...            เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าข้างล่างตอนนี้ของเขาเป็นยังไงนิโคเหมือนจะรู้แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรคืนนั้นทั้งสองนอนด้วยกันจนถึงเช้า....            สัปดาห์ที่2 วันอังคารในเดือนกันยา 06:30 น.            ทาจิตื่นขึ้นมารู้สึกอุ่นๆที่ต้นคอ นิโคนอนกอดเขาอยู่และหายใจใส่ต้นคอของเขาเป็นพักๆ            ทาจิรู้สึกแปลกๆ ที่บริเวณด้านล่างของเขาแท่งน้อยแข็งปั๊ก            ....            เอาอีกแล้ว            เขาพยานามขยับอยู่นานแต่ก็ยอมแพ้ตัวนิโคใหญ่กว่าเขา...หรือว่าเขาไม่มีแรงนะ...            อืออออออ ขยับไม่ได้            ทาจินอนรออยู่พักใหญ่ในที่สุดนิโคก็งัวเงียตื่นขึ้นมา            “งื้อ มอร์นิ่ง”            นิโคพูด ตาเหลือบไปมองแท่งน้อยของทาจิแปปนึงก่อนจะรีบหันมามองเขา            “อื้อ มอร์นิ่ง”            ทาจิตอบโดยทำเป็นไม่สนใจแท่งน้อยของเขา            “ดีขึ้นมั้ย”            นิโคถามโดยทำเป็นไม่สนใจแท่งน้อยของทาจิเช่นกัน            “อื้อ ดีขึ้นมากแล้วขอบคุณนะ...ที่อยู่เป็นเพื่อน”            ทาจิตอบ นิโคยิ้ม            “ป่ะไปอาบน้ำกัน”            “ห๊ะ”            ทาจิหลุดปากไปปกติเขาไม่ค่อยอุทานออกมาแบบนี้เท่าไหร่            “อาบน้ำไงป่ะจะสายแล้ว”            “เดี๋ยวๆๆๆ”            นิโคลุกขึ้นจับมือทาจิ            “ระ...เรา...เดี๋ยวเราตามไป”            “อะ..อืออออออ..เอ่อออ....เดียวทาจิมาเจอที่ห้องเราเหมือนเดิมก็ได้”            ทาจิบอกนิโค นิโคพูดตะกุกตะกักนิดหน่อยก่อนจะบอกให้ทาจิไปเจอกับเขาทีหลัง            นิโคออกจากห้องเขาไปส่วนเขาก็กะจะนั่งรอซักพักค่อยไป.......            สัปดาห์ที่2 วันอังคารในเดือนกันยา 08:20 น.            ขณะทาจิกำลังเดินอยู่โถงทางเดินเบลล์และกลุ่มของเขาเข้ามาล้อมทาจิอีกครั้ง ผลักทาจิให้ติดกับล็อคเกอร์             “เดินขวางทางกูอีกแล้ว ไม่รู้จักจำนะมึง”            “ขะ...ขอโทษคับ...”            ทาจิตัวสั่น            เบลล์เปิดล็อคเกอร์ข้างๆทาจิและพยายามจะดันเขาเข้าไป            “เดี๋ยวๆ ผมขอโทษ”            ทาจิถูกผลักเข้าไปในล็อคเกอร์เบลล์ปิดล็อคเกอร์            คลิ๊ก            ทาจิได้ยินเสียงล็อคดังคลิ๊กเบลล์ล็อคเขาไว้ข้างใน             “จำใส่กะโหลกไว้ว่าอย่าเดินขวางทางกูอีก”            เบลล์และกลุ่มของเขาเดินออกไปปล่อยให้ทาจิติดอยู่ในนั้น            ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ล็อคเกอร์เปิดออกเด็กชายเจ้าของล็อคเกอร์ตกใจที่พบทาจิอยู่ข้างในล็อคเกอร์ของตนพร้อมน้ำตาที่คลออยู่ทาจิเดินออกมาโดยไม่สนใจเจ้าของล็อคเกอร์ ปล่อยให้เขายืนงงอยู่ตรงนั้น.            สัปดาห์ที่2 วันอังคารในเดือนกันยา 14:10 น.            วิชาว่ายน้ำขณะทาจิกำลังฝึกว่ายน้ำอยู่มีเด็กคนนึงตามเขาไปรอบๆ สระ และเมื่อใดที่เขามองกลับไปเด็กคนนั้นก็จะหันไปมองทางอื่นเขารู้สึกอึดอัดมากจนต้องหันไปคุยกับเด็กคนนั้น ว่าอย่าตามเขาได้ไหมเด็กคนนั้นขอโทษและก้มมองพื้นแต่เหมือนอาจารย์โรเบิร์ตจะเข้าใจผิดและไม่คิดจะทำความเข้าใจ...            โรเบิร์ตคิดว่าทาจิกำลังรังแกเด็กคนนั้นและทัณฑ์บนเขาโดยที่โรเบิร์ตไม่คิดจะฟังเหตุผลของเขาเลย            ยังดีที่ตอนทาจิเข้าไปห้องอาจารย์ใหญ่เพื่อรับทัณฑ์บนอาจารย์ใหญ่แค่ให้เขานั่งที่มุมห้องเพราะเป็นทัณฑ์บนครั้งแรกของเขาและเป็นแค่ความผิดเล็กน้อยแค่สิบนาทีเขาก็ออกไปได้.            สัปดาห์ที่2 วันพุทธในเดือนกันยา 10:30 น.            ทาจิกำลังเรียนวิชาคณิตศาสตร์อยู่ลูกบอลกระดาษยู่ยี่กระเด้งเข้ามาโดนหัวของทาจิ เขาหันกลับไปทางที่ลูกบอลถูกโยนมาเห็นเบลล์กำลังยิ้มมาทางทาจิอยู่เบลล์พร้อมกับกลุ่มของเขาอีกสองสามคน            เบลล์ทำท่าอะไรซักอย่างแต่ทาจิเข้าใจว่าเป็นการบอกให้อ่านข้อความในกระดาษ            หืม.....            ทาจิคลี่กระดาษออกและอ่านเป็นข้อความสั้นๆเขียนว่า            ‘ไอ้โง่ โชว์กางเกงในของให้กูดูหน่อยแล้วมึงจะไม่มีปัญหา’            ห๊ะ!!......            ทาจิตัวสั่น เขานึกถึงเหตุการณ์วันที่ถูกเบลล์จับแก้ผ้าเขาไม่อยากโดนแบบนั้นอีกแล้ว            แต่แค่คิดเท่านั้น....แท่งน้อยของเขาแข็งขึ้นมาอีกแล้ว....            อะไร๊!! ทำไมต้องเป็นแบบนี้!!!            ทาจิตัวสั่นกว่าเดิมรู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ร้อนขึ้นเขาค่อยๆ ดึงกางเกงนักเรียนลงให้ต่ำพอที่จะให้เบลล์เห็นกางเกงในของเขาและรีบดึงขึ้นอย่างรวดเร็วดูแล้วมุมที่เบลล์อยู่คงไม่เห็นแท่งน้อยเขา ทาจิรู้สึกกลัวและตื่นเต้นในเวลาเดียวกันแต่เหมือนจะกลัวมากกว่าถึงอย่างนั้นมันก็แข็งไม่ยอมหดอยู่ดี.....            “ดีมาก”             เบลล์พูดจนทำให้อาจารย์เฉียงหันกลับมาจ้องเขม็ง            จากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเมื่อหมดเวลาเรียนเขาก็รีบออกจากห้องก่อนที่เบลล์จะลุกจากที่นั่ง.            สัปดาห์ที่2 วันพุทธในเดือนกันยา 15:10 น.            ทาจิโดนทัณฑ์บนอีกครั้งเพราะเข้าเรียนในคาบวิทยาศาสตร์สาย เพราะก่อนออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเขาช่วยเด็กคนนึงหากระเป๋าเรียนของอยู่หลายนาทีเมื่อทาจิเข้าไปพบอาจารย์ใหญ่ อาจารย์ใหญ่ใช้ให้เขาส่งหนังสือเวียนให้เหล่าอาจารย์และเจ้าหน้าที่ในโรงเรียนทาจิใช้เวลาแค่สิบนาทีก็กลับมาส่งหนังสือคืนให้อาจารย์ใหญ่และกลับไป.            สัปดาห์ที่2 วันพุทธในเดือนกันยา 15:20 น            ขณะทาจิกำลังออกจากโรงเรียนเขาสังเกตเห็นเบลล์อีกครั้ง และเหมือนเบลล์ก็เห็นเขาเช่นกัน            เบลล์ยิ้มเยาะพร้อมเดินเข้าหาทาจิเมื่อเขาอยู่ใกล้ประตู            “มึงคิดว่ากำลังจะไปใหน”            เบลล์พูด             ซะ..ซวยแล้ว...            ทาจิเริ่มตัวสั่นน้ำตาเริ่มคลอเบ้า            “มึงยังไม่ได้จ่ายค่าผ่านทาง”            ทาจิรีบล้วงกระเป๋ากางเกงหาเงินมาจ่ายเบลล์ทันที            แต่เบลล์กลับจับเข้าที่เป้าของทาจิและลูบคลำ            อืออออออออ            “กูไม่ต้องการเงินแล้วมึงตัดสินใจจะจ่ายด้วยอย่างอื่นไม่ใช่หรอ?”            แท่งน้อยของทาจิแข็งขึ้นมาทันที            เขาถูกลูบและบีบคลำตรงเป้าอยู่อย่างนั้นเป็นนาที            “อือออออ อา~”            ทาจิครางออกมาเขาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อนเขาไม่เคยเล่นแท่งน้อยของตนด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้....ทาจิโดนลูบเป้าอยู่กลางผู้คนเขาครางตัวสั่นอยู่ตรงนั้น......ด้วยความเสียว.....            เบลล์และกลุ่มของเขาหัวเราะเบลล์ลูบคลำอยู่อีกพักนึงก่อนจะปล่อยทาจิไป            ทาจิรีบวิ่งออกจากโรงเรียนให้พ้นสายตาคนอื่นให้เร็วที่สุด.            สัปดาห์ที่2 วันพฤหัสบดีในเดือนกันยา 12:10 น.            ทาจิกำลังเดินไปหานิโคที่โรงอาหารแต่เขาสังเกตเห็นนิโคกำลังนั่งกินข้าวโดยมีเด็กสองสามคนยืนอยู่รอบๆโต๊ะที่นิโคนั่งอยู่ เขาสังเกตเห็นว่าพวกนั้นกำลังพูดอะไรกับนิโคอยู่และคนอื่นๆที่อยู่รอบตัวนิโคมือของพวกนั้นกำลังลูบตามตัวของนิโค            ทาจิทนไม่ได้เดินเข้าไปหาพวกนั้นโคทันที            “เห้ยยย!! อย่ายุ่งกับเขา”            ทาจิพูดเสียงดัง            “ว้าว นี่แฟนนายเหรอน่ารักจริงๆ”            หนึ่งในนั้นหันมาพูดขึ้นทาจิรู้ทันทีว่านี่คือกลุ่มของเบลล์            “มึงไม่รู้หรอว่าไม่ควรเสือกเรื่องคนอื่นนะ”            เด็กชายอีกคนพูดพร้อมกำหมัดแน่นและต่อยเข้าที่ท้องของเขา            “อุ๊ก!!”            ทาจิร้องออกมา เขาจุกและทรุดลงพื้น            “นั่นแหละ”            เด็กชายพูด            “หมอบเหมือนหมา”            เด็กอีกคนพูดที่เหลือก็หัวเราะเขาและเดินออกไป            ทาจิจุกนั่งอยู่ตรงนั้นซักพักก็มีมือยื่นมาจับแขนของเขาให้ลุกขึ้น เป็นมือของนิโค            “เราขอโทษทาจิเจ็บมากมั้ย”            นิโคพูด            “เจ็บ....”            “ทาจิช่วยเราไว้ขอบคุณนะ”            ทาจิตอบกลับเบาๆ นิโคขอบคุณและกอดเขาทั้งสองนั่งกินข้าวด้วยกันนั่งคุยกันซักพักก่อนทั้งคู่จะเดินไปห้องเรียนด้วยกัน.            สัปดาห์ที่2 วันพฤหัสบดีในเดือนกันยา 20:00 น.            ทาจิเล่นอยู่กับนิโคที่ห้องนิโคคอยเรียกความสนใจทาจิอยู่เรื่อยๆ เพื่อให้เขาหันไปหาจนครั้งนึงใบหน้าของนิโคแทบจะชิดกับทาจิตอนเขาหันกลับไปหาเพราะนิโคเรียกเขาทาจินั่งแท่งน้อยแข็งอยู่อย่างนั้นแต่นิโคไม่ได้สนใจแท่งน้อยของเขานิโคโอบทาจิไว้แล้วโน้มตัวเข้ามาแนบหน้ากระซิบข้างหู            “เรารักทาจิจริงๆ นะ”            นิโคพูดและกอดทาจิไว้            “ตอนเที่ยงขอบใจที่ช่วยเรานะ”            “มะ...ไม่เป็นไร”            ทาจิหน้าแดงและตอบนิโคทั้งสองยิ้มให้กัน            “ไม่ตอบเราหน่อยหรอ..”            “หือ...?”            ทาจิงงอยู่ซักพัก นิโคก็ยิ้มให้เขา            “อะ....ระ..เราก็ระ...รักนิโค”            ทาจิตอบตะกุกตะกัก            “ขอบคุณนะที่รักเรา”            นิโคพูด ทั้งสองเล่นด้วยกันซักพักแล้วแยกย้ายกันไปนอน.            สัปดาห์ที่2 วันศุกร์ในเดือนกันยา 08:40 น.            ระหว่างที่แยกทางกับนิโคแล้วทาจิกำลังเดินอยู่ในโรงเรียน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากหลังประตูห้องเรียนห้องนึง หลังจากนั้นไม่นานก็มีกระเป๋าของใครซักคนกระเด็นออกมาหล่นที่หน้าเขาหนังสือปากกากระจายไปทั่วพื้น ทาจิหันไปมองทิศที่กระเป๋ากระเด็นออกมาและพบกับเด็กชายคนนึงกำลังดึงคอเสื้อของเด็กชายอีกคนที่ตัวเล็กกว่าเด็กชายผลักเด็กชายตัวเล็กไปที่ล็อคเกอร์ เด็กชายตัวเล็กโดนเด็กชายอีกคนเตะไปสองสามทีแต่            “ฮ่าๆๆๆ ทำได้แค่นี้หรอ?”            เด็กชายตัวเล็กกลับหัวเราะแล้วพูดแบบนั้นออกไป            เด็กชายกระชากผมของเด็กชายที่ตัวเล็กทันที            นักเรียนที่อยู่รอบๆไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้น บ้างก็ยืนดูด้วยความลุ้น บ้างก็ดูด้วยความสนุก            ทาจิเองก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรเช่นกันแต่ก็ไม่ได้มีกะจิตกะใจจะลุ้นหรือสนุกต่อสิ่งที่เกิดขึ้นเขาหยิบกระเป๋าที่น่าจะเป็นของเด็กชายตัวเล็กและรวบรวมหนังสือปากกาของเด็กชายใส่ในประเป๋าในไม่ช้าเด็กชายตัวเล็กก็ถูกปล่อยทิ้งไว้กับพื้นเหตุการณ์จบลงแล้ว นักเรียนคนอื่นๆก็หมดความสนใจและพากันแยกย้าย
            ทาจิเป็นคนเดียวที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นเขาพึ่งสังเกตว่าเด็กคนนั้นคือเด็กตัวเล็กคือคนที่ชอบทำตัวแปลกๆ นั่นเอง เขายืนคิดครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กชายตัวเล็กกำลังจะยื่นกระเป๋าคืนให้เด็กชายแต่เด็กชายคนนั้นกลับถอยห่างราวกับกำลังกลัวเขามาทำร้ายอีกคน            “อะ...เอ่อ....นี่กระเป๋านาย”            ทาจิพูดตะกุกตะกักนิดๆ เด็กชายหน้าแดงและหลบสายตาครู่นึง            “ข..ขอบคุณ..”            “ร..เราชื่อไบร์ท”            ไบร์ทพูดตะกุกตะกักแล้วแนะนำตัว            ทาจิคิดว่าไบร์ทอายุน่าจะน้อยกว่าเมื่อดูจากขนาดตัวแต่พอคิดไปคิดมาเขาจำไบร์ทได้ไบร์ทเรียนห้องเดียวกับเขาในวิชาภาษาอังกฤษ ไบร์ทเป็นเด็กแปลกๆที่ไม่ค่อยมีใครยุ่งด้วย            ระหว่างที่ทาจิคิดอยู่นั้นไบร์ทก็หยิบกระเป๋าและหันหลังวิ่งออกไป            พอลุกขึ้นแล้ว....ตัวใหญ่กว่าเรานิดๆแฮะ            เป็นคนที่แปลกทาจิคิดแต่ทาจิก็ไม่ได้สนใจขนาดนั้น.            สัปดาห์ที่2 วันศุกร์ในเดือนกันยา 11:00 น.            ทาจิเข้าห้องเรียนภาษาอังกฤษอาจารย์รูเพิร์ตกำลังเตรียมตัวอยู่หน้าห้องเตรียมที่จะสอนเขาเห็นไบร์ทนั่งอยู่คนเดียวที่มุมด้านหลังเขาสบตาทาจิ หน้าแดงและมองไปทางอื่น            อะไรของเขา......            สัปดาห์ที่2 วันศุกร์ในเดือนกันยา 18:00 น.            ทาจิอยู่ในห้องของนิโคนิโคถอดเสื้อของเขาออก            “ทำไมร้อนจัง เรารู้สึกร้อนอยู่คนเดียวหรอ?”            นิโคพูด            “ก็ไม่นะ เราไม่คิ...”            ทาจิตอบยังไม่ทันจบก็หยุดเมื่อเห็นนิโคเขาหันกลับทันทีใบหน้าของเขาร้อนผ่าว นิโคไม่ได้ใส่เสื้อแท่งน้อยค่อยๆ แข็งขึ้น นิโคเริ่มเข้ามาโอบแขนรอบตัวเขา            ทาจิกระวนกระวายเขาหันหน้าไปหานิโคและริมฝีปากของทาจิและนิโคมาบรรจบกันพอดี.....
            ทั้งคู่ไม่พูดอะไรครู่หนึ่งริมฝีปากสัมผัสกันเพียงเท่านั้นผ่านไปซักพักทาจิเป็นคนแรกที่ถอยออกไปก่อนที่สิ่งต่างๆ จะร้อนเกินไป             ถูกจูบแล้ว จูบแรกของเรา....เรียกจูบได้มั้ยเนี่ย....ถึงจะแค่ริมฝีปากโดนกันก็เถอะทาจิก้มมองเป้าของตน            ทาจิหน้าร้อนผ่าวเขาเขินมากทาจิฟุบลงบนเตียงของนิโคอยู่นาน นิโคก็คอยแซวและแหย่เขาตลอดจนเขารู้สึกว่าหน้าหายร้อนแท่งน้อยหดตัวลงแล้วจึงลุกขึ้นมานั่งนิโคยิ้มและดึงเขาเข้าไปกอด            เรานี่ก็ง่ายจังแฮะ.....งื้ออออุส่าหดแล้วแข็งขึ้นมาอีกละ.....            ทาจิคอยแอบๆ นิโคไม่ให้มองเป้าที่นูนออกมาทั้งสองเล่นด้วยกันอีกซักพัก ทาจิก็กลับไปนอนที่ห้องของตน.            สัปดาห์ที่2 วันศุกร์ในเดือนกันยา 22:00 น.            ทาจิถูกปลุกโดยเสียงแง้มประตูห้องของเขากลางดึกเขาเงยหน้ามองประตูด้วยความกลัว จนเห็นว่าเป็นนิโคที่มองลอดช่องประตูอยู่นั้น            “เราเข้าไปได้ไหม”            นิโคถาม            ทาจิหน้าแดงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเพื่อปิดแท่งน้อยของเขาที่เผยออกมาเขานิ่งไปซักพักก่อนจะสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดเของนิโค ทาจิพยักหน้าให้นิโคเข้ามานิโคค่อยๆ แง้มประตูเข้ามาในห้องและนั่งลงที่ข้างเตียงของเขา            “ระ..เราปลุกทาจิใช่มั้ยขอโทษนะ”             นิโคพูดหน้าแดงเล็กน้อย             “ระ.....เรากลัวมากๆเลย...เคจบังคับ..ให้เราจ่าย....เพื่อออกจากที่นี่..แต่มันเยอะ...ล...และมากขึ้นเรื่อยๆ...”            นิโคใกล้จะน้ำตาแตกแล้ว ทาจิเอนไปข้างหน้าและกอดเขา            "ร..เร...เราไม่รู้...ว่าจะทน..ต่อไป...ได้อีกแค่ไหน...เรา..ไม่รู้จะทำยังไงดี"            นิโคเริ่มน้ำตาไหลและสะอื้นทาจิกอดนิโคแน่นขึ้นจากนั้นจึงดึงตัวนิโคให้นอนลงข้างๆ เขา            “ร..เรา..ขอโทษ...เราแค่...ไม่รู้จะคุยกับใคร”            นิโคน้ำเช็ดตาด้วยแขนเสื้อ            "ขะ...ขอบคุณนะ...เร..เราดีใจจริงๆ...ที่มีนายเป็นเพื่อน"            นิโคพูด            “ให้เราไปนอนเป็นเพื่อนมั้ยเดียวเราตามไป”            ทาจิบอกนิโค เขาจะตามนิโคไปทีหลังเพราะเขาต้อง.....ใส่เสื้อผ้าก่อน            “ระ...เราอยู่..ป...กับทาจิได้มั้ย....”            ห๊ะ!!            “หมายถึงให้เราไปอยู่เป็นเพื่อนใช่มั้ย....”            ทาจิถาม นิโคส่ายหน้า            ทาจิเข้าใจว่านิโคอยากนอนกับเขาด้วย ทาจิหน้าแดง คิดอยู่แปปนึงก็พยักหน้าให้นิโคเป็นสัญญาณว่า....ก็ได้            นิโคนอนลงข้างๆ ทาจิดึงผ้าห่มขึ้นให้นิโคก่อนจะหันข้างไปนอนอีกทาง….ทั้งคู่จะนอนด้วยกันถึงเช้า.
ปล.ขอโทษทุกท่านที่ติดตามนะครับ ติดเกมครับเลยลงช้า ;P ฝากติชมและติดตามตอนต่อๆ ไปด้วยนะครับปล2.เขียนเพลินไปหน่อยเลยจะแบ่งเป็นสองตอนนะครับตอนนี้ ตอนสองรับรองว่าดีครับ {:5_120:}

lekthai โพสต์ 2022-3-10 17:10:42

ขอบคุณครับ

dekllsj โพสต์ 2022-3-10 18:11:33

ขอบคุณครับ

omega92 โพสต์ 2022-3-10 18:42:56

ขอบคุณครับ

jakaro โพสต์ 2022-3-10 22:59:07

ขอบคุณ

jintanukul โพสต์ 2022-3-11 06:10:17

ขอบคุณครับ

nuangnut1996 โพสต์ 2022-3-11 09:08:12

สนุกมากครับ

terabesia โพสต์ 2022-3-11 19:27:26

ขอบคุณครับ

venus32426169 โพสต์ 2022-3-11 20:56:49

ขอบคุณ

venus32426169 โพสต์ 2022-3-11 21:05:52

ขอบคุณ

team901x โพสต์ 2022-3-12 06:58:51


ขอบคุณครับ

kaitokkung โพสต์ 2022-3-12 15:16:29

ขอบคุณ

jumboa โพสต์ 2022-3-13 06:05:22

ขอบคุณ​ครับ.

N-olympus โพสต์ 2022-3-18 11:39:45

สนุกดีคับ

PT1003 โพสต์ 2022-4-2 02:37:54


ขอบคุณครับ

kite โพสต์ 2022-4-12 14:14:57


ขอบคุณครับ{:5_119:}

frek โพสต์ 2022-4-22 22:47:33


ขอบคุณครับ

Odon โพสต์ 2022-4-30 11:21:33

สนุกคับ

tjkung โพสต์ 2022-5-9 15:53:13

ข อ บ คุ ณ ค รั บ

thepjotin โพสต์ 2023-4-21 01:31:10

ขอบคุณครับ
หน้า: [1] 2
ดูในรูปแบบกติ: การดิ้นรนจากบ้านเด็กกำพร้า 3 (โลกของผู้ชาย) 1/2