|
เร่ร่อน3& H& y5 J" a; X v3 {
9 B1 e* i* Q2 E1 U
# E. [3 R3 R- m X& U3 n. a' ], k
ฟุบ
2 q, w8 n1 I6 p6 a/ S, b- h. {
1 s$ }8 V5 y) X1 r
8 }2 S. b1 D( x& s- aผมทิ้งตัวนอนหงายแผ่ลงบนเตียงอย่างหมดแรง ไม่ไหว ถ้ามีงานยักษ์เข้ามาแบบนี้บ่อยๆผมตายแน่ สี่วันมานี้ผมแทบจะกลายร่างเป็นไส้เดือนมุดดินหนีอย่างเดียว แต่คงเป็นไส้เดือนที่โชคร้ายที่สุดนอกจากจะมุดดินหลบไม่ได้แล้วยังโดนปูนโบกทับจนซี้แหงแก๋พอจะชอนไชหนีไปอีกครั้งก็โดนตามมาโบกทับอยู่ร่ำไป
5 G; y f- Q6 _
& b+ G. q: o. u' E4 i& \2 n0 @# ?8 a, K, d# m, L
คงเป็นเพราะงานนี้เป็นงานหนักงานแรกหลังจากผมเรียนจบมามันเลยหนักหนาสาหัสเป็นพิเศษหวังว่าอีกไม่นานคงจะปรับตัวทดเวลาบาดเจ็บได้* D( `5 I! d. r, ` Y4 e
# m( k& I5 q7 {' F+ R. L8 \$ b% z/ J6 O
ทุกวันนี้ก็พยายามทดแล้วทดอีก ถ้าเป็นวิชาเลขก็ทดจนนับนิ้วไม่ไหว ต้องตื่นตีห้าเพื่อไปถึงที่ทำงานตอนหกโมงเช้านั่งสุมหัวทำงานกับทีมอีกห้าคน พอบ่ายโมงคอมเพลนงานกับหัวหน้า แล้วกลับมาสุมหัวทำงานกันต่อถึงห้าทุ่มเที่ยงคืนหรือเข้าเช้าวันใหม่เลยก็มี0 ~. k8 \7 E d ^
: G* S& M& W1 U
& p3 N& q/ j9 V, S" ] k% |% B3 `ไม่ได้แวะไปไหนเลยนอกจากที่ทำงานกับคอนโด หมดแรงจริงๆแม้แต่อาหารของชายจรจัดผมก็ไม่ได้เอาไปให้เขามาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างหวังว่าเขาจะเอาตัวรอดได้เหมือนอย่างก่อนหน้าที่จะเจอผม0 Z: b( H& W g- @4 ~. i
. l% M& v; w$ y* e$ o5 Q: ~& a% s- I: y4 j& R0 }
อย่างเช่นวันนี้ผมก็กลับมาถึงห้องตอนห้าทุ่มสิบนาที$ Q( J4 m/ Q* T( [ O; d) v
1 O1 {+ w* n7 l: w8 D- T8 @6 b
( R/ `8 Y+ x. q, s* ^1 }2 fเพิ่งตระหนักเอาตอนนี้เองว่าการนอนแผ่บนเตียงมองเพดานห้องเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดแล้วT^T/ {' c3 ^( u% V) F; ^' f: p& {
6 {( E6 i9 U7 U7 C( y7 K: P6 M" r( ?, N+ l0 d' f1 ]1 z8 z7 G' K0 m
นอนนิ่งสักพักผมก็ยันตัวลูกขึ้นเดินโงนเงนเข้าห้องน้ำ กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ปาไปเที่ยงคืนแล้ว เฮ้อเหนื่อยชะมัด ขอนอนเอาแรงเรียกลมปราณสักหน่อยเหอะ & @& t5 }6 {! W: j B' I
: f6 w2 N4 V0 N1 W6 a) G2 p @- F- m8 u4 W) o9 k
หัวถึงหมอนปุ๊บสมองผมก็เหมือนสับคัทเอาท์ลงทุกอย่างดิบสนิทด่ำดิ่งเข้าความมืดสนิทแม้แต่ฝันก็ไม่มี, z# ]/ q9 Y; N, i5 n% k( w2 I
8 e& l9 o( G2 Z9 g8 m! X3 O
R8 j- v6 E+ R* Uเช้านี้เป็นอีกวันที่ผมตื่นตั้งแต่ตีห้าลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงานเหมือนสี่วันที่ผ่านมา แต่วันนี้ผมรู้สึกสดชื่นมากกว่าเดิม แน่สิ งานใกล้เสร็จแล้วเหลือเก็บรายละเอียดอีกนิดเดียวคาดว่าวันนี้คงเสร็จ...และเสร็จทันเวลาเลิกงานปกติซะด้วย
3 c$ E( L, X5 S, F( ^; u
) g+ A( d+ o& S4 J4 ^% D( S& R A8 P$ V0 Z) h* Z& I
“ไอ้เล็ก”" D+ ~" p% _. q( h) t. m
# o6 r1 k/ ]5 m& a* D& O
! _& h2 j- ]3 t4 _9 p k1 m
“ว่าไงครับพี่มิ่ง” ผมละจากสิ่งที่เขียนเงยหน้าขึ้นมอง
( M$ S! k+ I% T( n) l1 g' L# G* Q7 _0 k/ ~7 } p
! Q8 D: V4 n6 y* n# Xพี่มิ่งเป็นหัวเรือของงานนี้ก่อนจะถึงมือหัวหน้างานทุกอย่างจะต้องผ่านพี่มิ่งก่อน ถ้างานดีพี่แกก็ได้หน้าไปแต่ถ้างานบรรลัยพี่แกก็รับเละเหมือนกัน* n" l* z% x4 H2 [. T* t8 a! g1 h
4 u0 a' X. K& J3 Y; ?' e( `( }' s: N" d9 j9 z8 v7 i! a
พี่มิ่งเลยเป็นผู้ชายสองบุคลิก เวลาปกติก็เฮฮาปาร์ตี้ขี้เล่นมีมุมกวนประสาท(กวนตีน)แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน อื้อหืออย่าให้พูด มาเฟียชิดขวายากูซ่าชิดซ้ายบัวขาวที่ว่าหน้าโหดนักหนายังเทียบไม่ติดฝุ่น, m6 H+ n: x' O+ U. S3 H
/ G T3 i1 a" A* k" d
4 u4 Y7 n3 i3 }+ @& Lแต่เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างนับถือจากใจจริงกับความเก่งกาจทั้งเรื่องงานและการจัดการคนของพี่มิ่ง พี่เขาคือแบบอย่างของผมเลยล่ะ เมื่อผมอายุยี่สิบแปดผมอยากเป็นให้ได้เหมือนพี่เขาในตอนนี้0 Q% U, C+ a7 O; g @* u* F' S
5 Q2 x p& c% V9 N
, j4 i3 w- h( u7 s1 l“ออกไปกินข้าวกันเที่ยงแล้ว”" d7 m6 _- Z K/ k8 M$ g4 C, j
/ Q2 w: ^: p, W9 i7 T% i) s& K% ^/ Y5 `
“อ้าว แล้วงาน...” มองงานล้านแปดที่กองตรงหน้าเป็นเชิงถามว่าจะเอายังไงกับมัน มาแปลกแฮะทำมาชวนกินข้าวเมื่อวานแค่ขอไปเข้าห้องน้ำยังจะเขมือบหัวผมอยู่เลย
" B, z* q" {' K. U; P' _' S+ z/ x H% y, i( @% S
; r7 g8 @2 b% t( M7 V' t“พี่ส่งให้ลูกค้าไปแล้วทุกอย่างโอเค” พี่มิ่งยิ้มร่ายิ่งให้ผมงงหนักเข้าไปใหญ่
]( A% o! s4 \# H; b& @% Q5 A* O2 n, ^ b
4 B7 b0 Q+ H# ?7 Fอะไรคือส่งงานให้ลูกค้าไปแล้ว
5 l& X2 L: v- I( a, q, x; x% D1 P5 ]# d4 R1 z. Y( |
$ [; d: a7 T( X
แล้วที่ผมปั่นหัวฟูอยู่มันคืออะไร(วะ)
' g5 k8 F7 G" |/ t# M2 W0 x
& T, B2 r% H1 O9 Q
/ a4 E) Q8 j% ?: P% pเหมือนพี่มิ่งจะเข้าใจหน้าตาหมางงของผมเลยส่งมือข้ามโต๊ะมาตบไหล่สองทีหัวเราะร่าเหมือนมันเป็นเรื่องตลกมากก่อนตอบ
8 }' I" ~# H4 `% H+ l6 i; S* H4 O2 E3 b8 A5 K
6 P' v9 V' `! }) g( e5 D2 q“อ้อ ที่มึงทำน่ะเป็นสรุปงานที่ต้องส่งให้หัวหน้า...” อ่อ...ผมพยักหน้าเข้าใจ ถือเป็นงานด่วนเหมือนกันสินะ...ผมกำลังจะคิดแบบนั้นถ้าไม่ใช่เพราะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์(ผมยังมีความเคารพเลยหลีกเลี่ยงคำว่าชั่วร้าย)พร้อมกับประโยคตีแสกหน้า “...ศุกร์หน้าว่ะ ฮ่าๆ”, ~ e4 B7 y1 d% x9 p4 a7 B5 v
: H( K- P* d" A- x. C% s
m8 v: z4 U2 s+ Eผมโยนปากกาลงบนโต๊ะทันที
" y" ~3 X3 Z6 A& O; m0 m2 ]$ j+ K8 I2 o" J' V# u
0 ~4 _( r" j. a5 o“อ้าวพี่แกล้งผมหรอ”
E9 q) H( X+ [+ z2 x- j# z3 P7 v1 Q1 q- h
1 }; _% P9 |: e9 L+ ~7 E“ฮ่าๆก็เห็นท่าทางมุ่งมันตั้งใจแล้วไม่อยากขัดจังหวะ ช่างอุทิศตนเหลือเกินนะปุญมนัสก๊ากกกกกกก”
0 _, t) W+ L; K6 A$ U
' i- e* w* A7 @; H& ]
Y5 N ?6 ]8 q" p! _ไอ้พี่เวร!!
# ?, `* N: Z I: A6 @2 l. L
4 u5 a1 B1 G6 l# ]( _; ], ]9 M$ M3 p3 N1 F% h+ ]1 x* u3 f$ C
ถ้าไม่ติดว่าแต่งงานแล้วจะแช่งให้อาภัพรักทั้งชาติไปเลยชิ!!
/ |6 X) d. w5 f7 X0 z5 }1 t2 j! a: W1 f% m( c$ Y" {" ?1 [
5 V. h& f% T: `2 V; y% z, \6 U* g“ไปยังพี่ อ้าว เป็นไรหน้าเป็นตูด” ไอ้ปอนด์เดินเข้ามาเรียกพี่มิ่งก่อนหันมาทักผม สี่วันมานี้ไอ้ปอนด์ไปกลับกับผมแล้วผมก็หมายหัวเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะทิ้งให้มันกลับเอง!! ทำหน้ากวนตีนดีนัก ฮึ่ย! ทำไมทุกคนต้องรุมแกล้งผมด้วยนะ5 Q! Z4 b) u3 |
; r% C* ~8 |) U' ~% g p ~0 d. s% k& {, P1 }
7 h$ {% {+ I$ R1 Q0 a% b* K7 G
" N1 w& W) H" v
Z) \$ L0 H4 t! z: w) bเสร็จจากมื้อกลางวันที่เหมือนเหมือนงานฉลองกลายๆที่งานสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีผมก็อดเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ได้ ยังไม่ทันจะได้แกล้งไอ้ปอนด์โดยการให้มันเดินกลับเลยเหมือนมันจะจับรังสีฆาตกรจากผมได้ดันเรียกพิณมารับซะงั้น ฝากไว้ก่อนเถอะ!2 T+ _8 X" S L% H0 I
! n& e3 s8 b2 q0 x5 e% G x: L! y
& P6 I+ E; U* ]) S- _; V8 Fนี่ยังไม่นับเรื่องที่ทุกคนรู้หมดว่าวันนี้ได้หยุดครึ่งวัน! O# O$ R( b& U9 q& @. i
2 U/ A8 z" Y& l5 J+ \* P
- U( | c. u4 X3 l" v! qแต่ผมไม่รู้!!
2 C) I6 B) M+ s" T5 c$ O) B4 q, E7 P7 N! _
, H% e9 X" J7 U5 c/ G& p8 u
เคืองเว้ย!: p" [! `% k" ` @4 [( D
* R8 c" \ X7 u% P# i0 ]( Y6 |' j. Q; H
ใจเย็นปุญมนัสนายคือคนจิตใจดีผู้มีเมตตาอย่าให้สัตว์โลกมาดึงจิตใจนายให้ต่ำลง หายใจเข้าออกช้าๆ อืม อย่างนั้นแหละ; U$ S) a1 |+ ]' `. t/ \
6 V5 x& j% U' g8 D4 e" @$ P
9 I$ @0 m( G& x$ |9 r“ทำหน้าอะไรของมึง”7 m+ z: K4 L( x: C c
- w9 J8 @6 q1 z6 w% P7 n/ W: s6 N
5 s% G2 z3 z/ M“ช่างผมเหอะ”
( a4 D. H6 K* ]) v' ]% e/ q! `7 D
8 _' d9 p, v0 O8 T. [+ n7 O; I9 U) v0 b5 P [% l+ x& ]8 |
ผมสะบัดหน้าใส่พี่มิ่งก่อนเดินแยกออกมาจากหน้าร้านอาหาร วันนี้ผมจะโกรธทุกคน!! โดนว่าสาวแตกก็ช่างมันไม่อย่างนั้นผมจะโดนแกล้งแบบนี้อยู่ร่ำไป ผมไม่ชอบให้ใครมามองผมเป็นตัวตลกนะ!!
& y- N* r8 s) p) O8 O8 J, T6 j/ e& ]
& J b/ d$ S- ~) jเอิ่ม...ความจริงผมก็ไม่ได้คิดมากขนาดนั้นหรอก ออกจะไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำแค่ทำท่าให้ดูเยอะไปงั้นแหละ พวกพี่มิ่งรู้ถึงข้อนี้ดีถึงไม่สนใจท่าทีของผมเลย วันไหนงอนจริงขึ้นมาแล้วจะรู้สึก!6 B% d" ^+ S& Q2 W) W7 R
0 }+ Y8 ^7 D$ \$ n/ q2 q" ?# {* m) L, ]7 y' U
เมื่อควบคุมสติได้แล้วผมก็ขับรถกลับคอนโด ถึงห้องก็ถอดชุดทำงานออกเหลือแค่บ๊อกเซอร์กับเสื้อกล้ามสีขาวกระโจนขึ้นเตียงนอนหลับเพื่อฟื้นฟูร่างกายอันอ่อนเพลียของตัวเอง& }' S+ a5 c% S' H/ Q& M2 T* v5 _
2 C q3 M, ~* D) [( k8 N
- @9 c1 }. y9 Y2 H$ r5 s7 Bกว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็ปาเข้าไปหกโมงเย็น โอ้โหตั้งแต่บ่ายโมงจนถึงตอนนี้ผมหลับไปกี่ชั่วโมงเนี่ย แต่ดูจากอาการของตัวเองถึงจะหลับไปร่วมสี่ชั่วโมงแต่ร่างกายพร้อมจะชัทดาวน์ต่อ เพลียจัดจริงๆ3 W1 T' g; ~+ ~. |1 y4 h! N( D
0 g% o) }; A6 c( h$ y( T& [; v( V2 I$ r3 h6 C6 v
ไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับมานอนยาวตอนกลางคืนทีเดียวแล้วกัน K! O# j6 ~" e) V7 `, V
9 o6 Z+ E0 \) d. w. l
# |$ y( \ a3 H0 R- j: k5 H" ~
คิดได้เช่นนั้นผมจึงลุกเข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้นก่อนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดลำลองเสื้อยืดขาสั้นก่อนหยิบกุญแจห้องกับกระเป๋าสตางค์ออกจากห้องเดินไปสั่งข้าวกล่องที่ร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำแล้วข้ามถนนเพื่อไปเซเว่นเหมือนทุกครั้ง1 W5 ~7 ~4 T9 ~ [" U2 y
' i- Y1 Q: u* j/ X8 D5 y P2 a
: z* c) z6 q, E* i8 j& C lกลับมาแล้ววิถีชีวิตที่ผมคุ้นเคย คิดถึงเธอจัง T^T
" e: q8 d* i1 j3 Y. m4 j* j- K h( p8 z; ^$ Q7 M! Z
* ~7 h, Q7 {! T4 Z
แล้วก็เป็นเหมือนเคยในกิจวัตรประจำวันที่ไม่ได้ทำมาหลายวันเมื่อผมได้ข้าวกล่องก็เดินทะลุซอยผ้าที่บรรดาแขกขาวแขกดำเจ้าของร้านจำหน้าผมได้แล้วเพื่อเลี้ยวตรงไปยังตรอกอับแสง หวังว่าจะยังจำผมได้นะ
3 R5 y6 h% l. t, m, g' P
( Z# Z* D: z0 }- F3 P5 G2 \' _2 u5 y7 u+ R0 V
ผมเอากล่องข้าววางไว้ปากทางเข้าพร้อมน้ำหนึ่งขวดอ้อ นมจืดอีกหนึ่งกล่องของน้องหมาก่อนส่งเสียงเข้าไป
9 D$ ?/ _% |& k: I5 v( x( `. c& l5 ^
0 C$ }( k6 Q o' E e6 r
“นาย!ฉันเอาข้าวมาให้”
, K3 B& d: g! G1 t6 O' i, r, ?
! Z1 q3 Z* ?2 {& H A- u# h9 ~4 U
0 |7 r3 V. n# A+ `, r: b( {เงียบ: u4 a$ _8 W9 j+ M/ d- d" N+ @, V
+ P! Z* r1 s1 {* T, o: M
0 y4 ]5 t; G$ o: K" i“นาย!จำฉันได้หรือเปล่า เอาข้าวมาให้แล้วนะ!”
6 Q3 P: h& E( n, r! j4 V% g5 h+ _: i) r# s) o( k3 r3 M
) P* N% t" H8 [4 Z0 O ]) Z8 Y* _5 s7 uยังเงียบ' j' m: _* t& V: p6 Y" `; @
( \+ D- d& d1 `& `0 [$ I- h2 O% P
ผมเริ่มเอะใจทุกครั้งก็เงียบแต่ไม่ไร้การเคลื่อนไหวแบบนี้2 Q+ r! A) {2 m/ G- x5 @
1 Q/ v" y. M. p( A" W
$ S1 _9 j9 \3 F* M1 p
ผมควักโทรศัพท์มือถือออกมาก่อนเปิดโปรแกรมไฟฉายและส่องแสงเข้าไปในตรอกมืดอับ& t8 z# {( p, \0 O" t& u" u7 `/ y2 o
' [3 d* `! d! z5 W
, w! k! z: S& Z: x5 _# f7 hว่างเปล่า; H% {/ y9 w% i. x# \6 _
0 B4 Q8 D; y a, B2 X9 e) U; d
2 ^) F% p& `0 P
ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย ทั้งคน ทั้งน้องหมา
1 u) B5 e. t- z2 p$ `3 f7 ?
# Q: e' u; s8 k' f3 q1 F9 W3 N3 ?* J
ผมลดมือที่ถืออุปกรณ์ส่องแสงลงข้างตัว พยายามคิดในแง่ดีเอาน่า...แกหายไปตั้งหลายวันนะคนเล็ก ถ้าเขามามัวรอแกมีหวังอดนานอยู่ในตรอกนี้แน่ ที่เอาน้องหมาไปด้วยก็คงกลัวว่ามันจะเดินหายไปที่อื่น; W2 y+ i3 z( R. u; y' @
+ T& B- L5 R/ J) u1 p; q: j+ l, l9 j+ H+ z' h0 E, l# [9 h/ w2 h1 }6 N
เดี๋ยวเขากลับมาเห็นอาหารที่เราวางไว้ให้คงรู้เองแหละ
6 t% ?3 n( u4 |# }. U' f! ~* m% o+ F" F( B) t$ T
. @1 C; G4 _) K0 j4 L. I" `
เดี๋ยวพรุ่งนี้คงเจอกันเหมือนเดิม
+ R# E9 S. ` T$ V. l! s& e: p5 s) h1 B2 A9 a& R8 {
! `5 f7 k0 ?7 m. M$ y
- f: k" T; G; [- [& W6 h2 a( C/ P9 ~. ?
เย็นวันรุ่งขึ้นเมื่อผมกลับมาจากที่ทำงานผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้าลงมาซื้อข้าวตามปกติ ก่อนเดินไปเส้นทางคุ้นเคยเพื่อไปตรอกเดิมแต่เพียงแค่เลี้ยวพ้นซอยผ้ากล่องข้าวขวดน้ำเปล่าหรือแม้แต่กล่องนมที่ผมวางไว้เมื่อวานยังอยู่ที่เดิมบ่งบอกว่าไม่มีใครหยิบมัน...และบอกเป็นนัยว่าเขาไม่ได้กลับมา. `3 G4 h5 J+ _# ^6 r3 { @) N9 s
g0 h7 c6 F3 p' Q% G# ?9 K" m4 T, J( G
หรือไม่อยู่แล้ว...
5 d( R& i5 i. |- V) u% K
# }5 i5 k9 T4 J$ t% A; K: c |% O( d& i
1 g9 R) o- F4 V, n. F; [ผมเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูให้แน่ชัด ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งที่ผมเห็นก่อนหน้านี้ยังเหมือนเดิม ถุงพลาสติกหูหิ้วที่บรรจุบรรดากล่องข้าวขวดน้ำและนมไว้กระพือพัดโยกตามแรงลมที่พัดมาเอื่อยๆส่งเสียงก๊อบแก๊บดังแว่วเข้ามาในหู เสียงเสียดสีกันเหมือนทำนองดนตรีเพี้ยนดังหยุบหยับรำคาญหูเสียดแทงเข้ามาในอกเหมือนมันกำลังส่งเสียงเยาะเย้ยผมอยู่! T0 Q( [- [# _5 y1 t
2 W, V$ z9 ^0 a9 q, m4 ~, a+ Z; k
$ e( d0 ~, Y1 ]* Z* Y* y/ C* G
ทั้งที่มันเป็นเรื่องปกติของคนเร่ร่อนที่มักจะอยู่ไม่เป็นที่เป็นทาง เหมือนอย่างสองวันก่อนผมคุยกับแม่ทางโทรศัพท์แม่ยังบอกเลยว่าลุงเร่ร่อนที่แม่เคยช่วยไว้เมื่อปีก่อนแล้วหายตัวไปกลับมาแล้ว แม่ถามลุงว่าหายไปไหนมาตั้งหนึ่งปีลุงบอกแม่ว่า ‘ลุงเดินไปกรุงเทพฯมาไปอยู่ที่โน่นได้พักหนึ่งแต่ติดม๊อบลุงกลัวเลยกลับมาที่ระยอง’8 i0 r! c i+ W
$ n' j! N( s* n$ L4 g
4 p8 g, T/ w: L
อยากจะถามแม่เหลือเกินว่าพอแม่เอาของไปให้ลุงแล้วไม่เจอแม่รู้สึกอะไรหรือเปล่าแต่ก็เห็นแม่ยังอยู่ปกติสุขดี Z. }5 N/ y% ~) c
( o' K0 j7 b4 A! g* n1 p
" o4 ~; e0 q1 J7 ^9 n* O( n5 jแล้วทำไมใจผมต้องโหวงแบบนี้ด้วยล่ะรู้สึกเหมือนว่าหัวใจตัวเองเป็นนาฬิกาลูกตุ้มแกว่งไปไกวมาจะหลุดจากขั้วเสียให้ได้
2 J! b0 f8 I0 M$ P9 P9 V
2 d) ]# F5 I0 c# {
% A& ?$ j" A8 q. Iอาจเป็นเพราะผมไม่ได้มองเขาเป็นแค่ชายเร่ร่อน หกวันที่เจอกันกับอีกสี่วันที่ไม่ได้เห็นหน้ามันเหมือนกับเขาเป็น‘เพื่อน’ ของผมอีกคนไปแล้ว
# c; ~) e0 t( H' B8 G- _
4 \ s! E0 X8 q
$ R& p4 s4 N- u( `( \“ยายครับ” ผมเดินไปยังตึกแถวห้องที่เป็นเจ้าของผนังด้านหนึ่งของตรอกทางตันที่ชายเร่ร่อนเคยอาศัยอยู่ พอดีเห็นยายเจ้าของบ้านนอนดูโทรทัศน์บนเก้าอี้ไม้โยกแถมเปิดประตูเหล็กบ้านพับเอาไว้เลยเดินเข้าไปเรียกด้วยเสียงสุภาพ4 x1 t5 C1 \/ D- X$ w+ i/ g1 Y- f
0 r: j' U5 f z# l" E1 J
) a+ w6 X R% i2 m
“ว่าไงพ่อหนุ่ม” คุณยายหันมาพลางลุกนั่งตัวตรงผมเลยถามเข้าประเด็นทันที& Y4 g+ M# W% ^' w% Y' n
4 A8 M" g/ Y4 k0 c/ b$ d1 q5 W
' l: L8 ~1 ~5 v+ g" T* w- f' m& s5 E8 A“เอ่อ ยายเห็นผู้ชายตัวสูงๆประมาณนี้บ้างมั้ยครับ” ผมทำมือกะขนาดให้ดู “ผมยุ่งๆหน้าตามอมแมม ใส่เสื้อสีดำ ไม่สิบางทีเขาก็ใส่แจ๊คเก็ตสีแดง อ้อ มีน้องหมาเบ้าตาดำข้างหนึ่งด้วยนะครับ” ; o8 {# E/ J- m8 L
3 _* H# o9 |- I: p
# w- k: K& F1 b* p Uผมอธิบายอย่างกระตือรือร้นยายทำท่านึกชั่วแวบหนึ่งก่อนโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว" j! y9 _# j& a3 m }; u8 H; ^
/ S7 k" [- f8 G. F
5 }) Z+ b- A% b“อ๋อ!!ยายจำได้แล้ว ไอ้คนบ้าน่ะหรอ ยายไล่ไปแล้ว”
' r. ?5 n8 @% S4 ?. y- W* \1 @ }5 k7 q; e
" g- x' P: z) _+ s3 F
ใจผมกระตุกวูบ
5 a4 F c0 }, ~$ |5 P9 ~% o/ N0 N. ]+ W0 q% L$ ^3 `4 [
7 S, }. \! M S1 c“อะอะไรนะครับยาย ไล่งั้นหรอ...” เสียงผมแผ่วหวิว
+ u, c7 m" @" B
/ m* s9 U+ W: Y R3 I+ ]! n- _8 ?# U; r- Z/ Z( [! T# P2 R/ ?( M0 ]
“ใช่น่ะสิ!! มันมาจากไหนไม่รู้มาแย่งข้าวหมาบ้านยายกิน ขนาดข้าวบูดขยำกระดูกมันก็ยังแย่ง บ๊ะ! ยิ่งมารู้ว่ามันแอบซุกหัวนอนอยู่ข้างบ้านเลยรีบให้ลูกชายเอาไม้ไล่ตีมันไปกลัวว่าวันดีคืนดีจะมาขโมยของในบ้าน ท่าทางอย่างนี้ไว้ใจไม่ได้หรอก!”
j: @" h7 D+ f* @' Y( U' x! F: i: B
2 v% k0 M& D% [; l. f) |+ ]ผมพูดอะไรไม่ออก ทุกคำพูดของยายเหมือนตะปูที่แทงจี้อยู่ตรงหัวใจส่วนน้ำเสียงเปรียบดังค้อนที่ตอกย้ำๆให้มันลึกจมหายเข้าไปยังก้อนเนื้อที่เต้นแผ่วลง
2 `# P( M4 r) j3 \ q6 O! V ^$ G9 k) u6 |" X
. y6 s. \7 F9 ^( P, _
ตอกมิดหายไปจนมองไม่เห็นแต่ยังทิ่มแทงใจให้เจ็บปวด J) B3 [4 g5 o% p+ H7 ]; w% U
9 R2 N1 [9 U0 e
3 M ?4 U0 e; E3 L1 [สมองผมเบลอไปชั่วขณะก่อนพยายามตั้งสติและเริ่มออกเดินตามหาชายเร่ร่อนทั่วบริเวณเท่าที่จะหาได้และคาดว่าเขาจะไปอาศัยอยู่ทั้งในตรอกซอกซอยเล็กใหญ่ สวนสาธารณะ วัด ลานจอดรถหรือแม้แต่ที่ที่ผมเจอเขาครั้งแรกแต่ก็ไม่มีวี่แววเลย
* e& e5 v$ |! n1 t* T
) d$ y& z9 x9 H, B3 U3 F5 h8 w1 \4 V; I
จวบจนสามทุ่มขาผมเริ่มล้าและท้องเริ่มหิวจึงตัดใจเดินกลับคอนโด ตลอดเวลาที่ทานข้าว อาบน้ำหรือทำภารกิจส่วนตัวอื่นๆในสมองผมมักจะคิดวนเวียนอยู่แต่ว่า Z2 k7 {: Q5 l
3 E3 A4 P" y2 M
6 T. j/ Z$ W. f
‘เขาไปไหน’ & V3 m6 h5 v2 P$ S) q- m
B/ e7 m3 [" a
8 O% e, t- p! J8 Z1 {/ Z2 v‘จะอยู่ยังไง’+ Q1 r) }2 t7 W2 t5 Q: J- I
/ \ }2 r8 \) _( ~
$ C; _, _1 K# o3 g, w8 X j‘จะโดนใครไล่ตีอีกมั้ย’
2 ^3 {# o& J: G+ r' ^1 d% M+ Q0 P9 _
T! @% u; B2 S" b4 d, Cและ
; O5 \( X: a0 s5 w b
f% W0 q5 @1 o s/ |3 D
$ f" O9 _) c8 A‘ทุกอย่างเป็นความผิดของผมเอง...’
7 D# I$ ]. t' J% G
9 z% G! Y, U& a+ y6 j) D+ `' |/ X+ |5 c
ครืดดดด ครืดดดด" {; q4 d$ i5 }1 D% P: j
, g( a/ E1 w9 m# G% }/ D ~ ?7 m6 U2 d/ ^3 e' N5 s
เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นครูดกับโต๊ะเรียกสติผมที่นั่งเหม่อลอยบนโซฟาเดินมารับสายด้วยร่างกายเอื่อยเฉื่อยแต่เมื่อเห็นชื่อปรากฏของคนปลายสายน้ำตาที่ไม่คิดจะไหลก็รื้นขึ้นเต็มหน่วยตา
1 F3 u" c$ @5 }" t1 ^+ Z2 Y. n2 ~
! b1 X$ M) M% K5 ]
6 f; e) H/ i' p“มะแม่...”
# i$ Z; v2 l) V& L0 l# T% C e+ ^2 k- \' S
3 }% b0 y/ ?' m/ j/ _& F
[คนเล็กเป็นอะไรลูกร้องไห้ทำไม]
. w) v- O6 l2 @: m; i: R) J0 Z0 l& H- D: ~' @+ b! Y
% _1 p4 B- |$ b8 r5 }: Zสิ่งที่อัดอั้นในใจพรั่งพรูออกไปแค่ได้ยินเสียงผู้หญิงที่ผมรักที่สุดในโลก ผมเล่าเรื่องกระทบจิตใจในวันนี้ให้แม่ฟังด้วยเสียงสะอื้น ถ้าแม่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้มาแค่เสียงผมคงโผกอดท่านไปแล้ว
$ Q+ S+ c% c3 b
, q3 d! S* d! R5 R
. B5 b" B1 h! j5 q9 \& K* Fไม่รู้ว่าแม่จะฟังรู้เรื่องมั้ยผมไม่รู้อะไรทั้งนั้นแค่อยากได้ที่พักพิงและคำปลอบโยนที่จะทำให้ความรู้สึกผิดในใจทุเลาเบาบางลง
! B/ ?: {4 ~8 ]. u1 W
/ K/ c+ K) o6 h2 |0 O: H' `5 H" N/ ]2 }3 i2 T
[คนเล็กอย่าคิดมากสิลูกทุกคนเกิดมามีกรรมด้วยกันหมด คิดเสียว่าเป็นกรรมที่เขาต้องใช้นะลูกนะ]0 L* A* L% X: f8 A0 K9 _
: _4 G) ~& {- a; n5 z' l8 J+ y. K; U* [- O5 \8 I$ a9 L" N
“ตะแต่เพราะผม...”# P% n+ g+ U1 u# @. L
8 J4 j ~( B! }2 l, q/ c( z, Z# L; Z
2 u$ o5 I& G/ W1 @
[ลูกของแม่ทำดีที่สุดแล้วเชื่อแม่นะ]
0 h" }0 m1 E+ r" U. }
2 t0 @: k/ Y4 }/ L( v# e, a4 B% K; {' L- l
“ครับ”
3 N. R1 o3 \9 K' d' x0 P3 F( S# W. z$ @) a. a) s
9 k0 k% Z+ w' e B# Y5 S
แม่ปลอบผมอีกสองสามประโยคถึงวางสายไปถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแต่ไม่ได้รู้สึกผิดน้อยลงเลยยังไงผมก็ยังคิดว่าเป็นเพราะผมอยู่ดี
% w& `( v/ ^$ ?, G' R3 ]4 z) j1 A" P5 | k8 o
7 M! n4 O1 H' b1 J; {% }2 c
คนที่ช่วยเหลือเขา...และทิ้งไปอย่างไม่ใยดี! S" _1 R8 o7 ~" j( }; b$ |: \
2 Y8 c% `5 T8 G) N) g) [5 x1 h% `5 J* Z* C
* p) Y' X2 t, `# w0 A9 l1 T vตื่นเช้ามาตาผมบวมมากคงเป็นเพราะเมื่อวานร้องไห้หนักไปหน่อยสู้ๆปุญมนัสแกต้องผ่านมันไปให้ได้
5 d$ t% q+ [, I- v2 a- M& m2 {, D4 O/ T, X
/ C1 z& W% `9 C( w5 r
ผมต้องหาเขาให้เจอ
' F4 N) U: ^5 Q( Y q$ e g+ D8 i& l- o( E
4 V/ `$ j u, |+ T2 tผมไม่สามารถปล่อยผ่านไปอย่างที่แม่บอกได้
" P; N6 T# k0 G, q$ O9 c# S7 [# b, J. ~ Y/ ?$ d
% @# h& x' k* Rอย่างที่ผมบอกไปตั้งแต่ต้น...เขาไม่ใช่แค่ ‘ชายเร่ร่อน’ และเขาคือ‘เพื่อนของผม’
+ {# B! `7 E- e( J3 ^
6 S1 a! g9 L( [7 |0 c g* C* M2 G8 G( g9 {
$ w3 W0 }% `& H* U1 s( Q& uเที่ยงของวันนี้ผมต้องออกมาพบลูกค้ากับพี่มิ่งเลยต้องตบหน้าตัวเองเรียกขวัญกำลังใจกักเก็บความห่อเหี่ยวไว้ข้างในดึงความสดใสมั่นใจเข้ามาแทนที่ ไม่อย่างนั้นนอกจากลูกค้าจะไม่เชื่อถือข้อสำคัญจะโดนพี่มิ่งเตะโด่งตกสะพานเดชาเอาได้
+ L/ z! h- u1 ]% h! T
/ E, V# {4 S) s3 F* }7 H% Y0 n; q1 K( r
เอ้อ ขอนอกเรื่องหน่อยพูดถึงสะพานเดชา นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมได้ขับรถข้ามสะพานแห่งนี้เพราะส่วนมากจะวนเวียนอยู่แถวในเมืองมากกว่า ครั้งแรกตอนย้ายข้าวของจากกรุงเทพฯมาทำงานที่นี่ ได้ยินว่าเป็นอีกหนึ่งสัญลักษณ์ของจังหวัดนครสวรรค์แต่ผมอยากจะบอกว่ารถมันติดบรรลัยมาก อยากจะบอกผู้เกี่ยวข้องว่าควรมีมาตรการมาปรับปรุงมันบ้างก็ดี แบบเอกลักษณ์คงไว้แต่ช่วยจัดการไอ้ถนนคอขวดนี่ทีเถอะขนาดผมนานๆมาทีนะแล้วคนที่ต้องผ่านมันทุกวันล่ะ บ้าตายกันพอดี6 N2 \! ~) ~. z3 {# z- }
5 _7 e; J4 Z, n, F8 n. j3 b/ J
, h$ `. h) h7 G# v6 e% P X) tนั่งบ่นไปผมก็มาถึงร้านอาหารอีสานแซ่บอีหลีซึ่งอยู่เยื้องกับแมคโคร พี่มิ่งบอกนัดกับลูกค้าไว้ร้านนี้นั่งรอได้ประมาณสิบห้านาทีลูกค้าก็ก็มา พี่มิ่งเป็นคนคุยรายละเอียดทั้งหมดผมมีหน้าที่แค่คอยส่งเอกสารและทำตามที่พี่มิ่งสั่งให้เท่านั้น
% i8 l$ x4 X: n! G8 F* p' u( j/ f% `+ Q* F" o3 \
% M5 S0 |% b+ X! E/ u; q& G
และการพบลูกค้าก็ผ่านไปด้วยดี เรากลับเข้าเมืองกันมาอีกครั้ง พี่มิ่งบอกไม่ต้องเข้าบริษัทแล้วกลับบ้านได้เลย ทุกวันนี้ผมยังสงสัยว่าตกลงพี่มิ่งเป็นเจ้าของบริษัทหรือเปล่าถึงได้มีอำนาจการตัดสินใจไปเสียหมด แต่เอาเถอะเชื่อพี่มิ่งไม่เคยมีปัญหา (เพราะถ้ามีพี่เขาจะเป็นคนรับกระสุนแทนเองทั้งหมดฮา)
2 m) B; o* e) O- F3 s' R( g5 j
( ~0 E: @0 _# z% s- m! a# N* D
ผมให้พี่มิ่งส่งผมหน้าร้านขายอาหารตามสั่งผมกะว่าจะข้ามถนนไปเซเว่นซะหน่อย+ T9 @' y" J8 u7 g D0 l
1 e+ _- ?, v$ M2 `+ B4 o+ D# F
กึก$ A# k/ d h3 E9 s2 s" s ^% t. w
1 s- r" _( `4 J. K& `! h
' r! D; ?$ T$ q8 m- L0 s
ทันทีที่ผมลงจากรถมายืนเทียบริมถนนเตรียมข้าม สายตาผมที่กวาดมองรถซ้ายขวาต้องหยุดอยู่หน้าเซเว่นฝั่งตรงข้าม
3 F3 E8 S7 Y$ x/ d# f7 A
: t; `+ f, }4 }6 h3 Q1 J7 p8 c% g4 C8 B, j7 R( Q0 ^
ตรงนั้น...หน้าเซเว่นที่มีเครื่องชั่งน้ำหนักหยอดเหรียญตั้งอยู่ ข้างๆกันมีผู้ชายรูปร่างคุ้นเคยนั่งยองๆหันข้าง มือฉวยหยิบแฮมเบอเกอร์ที่มีเด็กกัดกินเหลือไว้แล้วทิ้งลงในถังขยะมากินราวกับเป็นอาหารเลิศรส7 @7 s& |# R D# J, u& Y
* T/ q, ^ y( Q/ i. z: ^2 C
" r9 T, J4 ^1 \! Hชายเร่ร่อน!!" r. x) ]8 m" d) Y* d, {
- N8 _7 D- q% m2 l0 n5 n
0 F6 E% ]9 p% h6 ?ผมละสายตาชั่ววินาทีมามองถนนเพื่อรีบข้ามไปหาเขาให้เร็วที่สุด มาถึงเส้นแบ่งสีขาวที่กั้นระหว่างทางรถสวนผมหันกลับไปมองเขาอีกครั้งแต่ก็หายไปแล้ว...
: o. E& H+ K+ G2 R# T
4 w) o4 _5 u* ^8 q1 q9 L, @
# O$ [7 b1 c e8 V/ w2 B$ @: i- W% {หายไปแล้วงั้นหรอ... V g' I- ]- F# }
5 t5 P( M% e I- p/ i" [" ~5 h$ ^# T# I9 h% z2 ~
ไม่!! ผมจะไม่พลาดอีก!!+ j+ [/ ]. c, F# Z4 [
" Z& n+ [# l C
; \- i) o8 R& j/ xผมรีบข้ามถนนอย่างรวดเร็วไปหยุดหมุนคว้างหน้าเซเว่นกวาดตามองหาจนทั่วไม่เจอเลยวิ่งไปดูรอบๆอย่างกระวนกระวาย
4 a2 h* `; \, P& e3 L# L8 W5 s) h3 L) c' q. a3 E' Q: H
& D3 S% u0 S0 X; j) v. Eไม่มี...นี่ก็ไม่มี...ทางนั้นก็ไม่เจอ4 ~: g1 X5 Q k8 g- \( P
& ]' ?4 @; `( b0 K4 F- V4 v5 u4 \' e8 X8 G7 w3 z: A4 H# o
ตัดสินใจวิ่งเข้าไปถามพนักงานเซเว่นที่ถูพื้นตรงประตูทางเข้าอยู่แล้วก็ได้คำตอบเดิมซ้ำๆ
5 H; D+ l3 A& g4 Q$ P0 f
( z' N$ n3 z( g, e2 [) J$ C6 c( T. x7 F3 U
ไล่ไปแล้ว...ลูกค้ากลัว
! Z' ^9 C+ O' ~; t( O! y. S' ~2 @8 z% @7 |( B! z' C
+ C/ J: \ y( C" p. L- z/ D2 r. J
ฮะๆ ค้อนตอกตะปูเข้าที่ใจผมอีกหนึ่งตัว...
" F3 e( |$ Y* [; _" [! F. |. N- n; e3 ^. M
# E; w4 T0 o& M' b3 w% D6 U
N2 v( m) |+ }# x I; S
' r0 n' ?. E0 a4 R# E) j1 m3 qผมเดินเอื่อยเฉื่อยไปบนทางฟุตบาทไม่อยากกลับห้องหัวใจมันหนักอึ้งเกินไปที่จะไปอยู่ในสถานที่เงียบสงบคนเดียว4 S: n$ [2 P9 J
0 L1 ~& v- e$ s9 M
6 U. w5 E7 \2 u, X# w1 lขาทั้งสองข้างพาผมเดินมาถึงหนองสมบุญ สวนธารณะขนาดใหญ่ใจกลางเมือง นั่งลงตรงริมหนองเหม่อมองออกไปไกลให้สายตามองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัว ไม่อยากจดจ่ออยู่กับความคิดตัวเอง
8 w$ N$ @8 ?* `* f7 Q
* p9 W( A# ?% ^! Z5 s5 N. T: E. S5 q8 i6 F& ^4 J/ b
ผมนั่งอยู่แบบนั้นจนท้องฟ้าขึ้นแถบสีส้มทองจึงยันตัวลุกขึ้นเอาล่ะ เข้มแข็งไว้คนเล็ก นายทำดีที่สุดแล้วจำที่แม่บอกไม่ได้หรือไง, s$ \" p* m9 z! Y
' m% A t. W& m+ W# c2 e
- D! X- [1 r3 x: l1 w/ T
ผมตัดสินใจเดินอ้อมไปอีกทางแทนที่จะเดินทางตรงกลับห้องตัวเอง การได้เห็นสิ่งต่างๆแปลกใหม่รอบตัวทำให้ผมผ่อนคลายขึ้น บ้านเรือนที่ปลูกสร้างรูปแบบเดียวกับตึกแถวด้านหน้าแต่วัสดุที่ใช้สร้างเป็นไม้กระดานแผ่นดูแล้วคงสร้างมาหลายสิบปีเพราะดูทรุดโทรมมาก คนที่อาศัยอยู่มีไม่มากเหมือนตึกแถวด้านหน้าที่ใช้ทำการค้า มีป้ายไวนิลประกาศขายบ้านติดไว้หลายหลังคงเพราะใช้ทำการค้าไม่รุ่งเรืองเหมือนสมัยก่อนแล้ว
) v) f6 A# s1 D$ W' u# J* a7 C1 E1 B$ U" N7 R
7 {5 g6 ~' O$ L2 uบ๊อก บ๊อก
4 I: M6 R0 U2 I/ R* o/ y0 O" H% W& m- x
$ D, n* x; V' I+ a6 E+ e! D) J. C- D6 X( {; [, b
เสียงเห่าแหลมเล็กแบบนี้เป็นของลูกหมาไม่ผิดเพี้ยนแต่จะเป็นลูกหมาจากที่ไหนและของใคร...
+ R; K5 E5 L& v5 s9 |' v1 O' S- X/ y8 z ~+ Q+ B d# A: X7 e ~
! b/ ]* U( |! s2 Uผมสนใจขึ้นมาทันทีหันขวับเดินฉับเข้าไปยังบ้านไม้หลังหนึ่งที่ประตูไม้แบบบานพับปิดงับไว้เฉยๆไม่ได้ล็อก ส่งเสียงพึมพำขอโทษและขออนุญาตเจ้าของบ้านไปด้วย- F! n0 o' ]3 f/ f) x' g0 W
! Z7 K, ^+ z9 C1 J4 R \) X8 o5 c) H
เอ เหมือนผมจะได้ยินเสียงมาจากทางนี้นี่นาหรือไม่ใช่...
$ U- O' H8 a( r- O/ i) I+ `) t: v
: _0 g! }6 `( _1 E0 n. f2 C$ k$ i1 x v3 r: a
บ๊อก& ~; R0 l- x: J+ y! T) g$ F: [
! s9 z3 u5 r x R8 q% Q) L! M' L! d4 J" o* ^
ตึกๆๆ
9 ?/ {% `5 a& z& ]$ r$ i. I" q1 y; G
, {- z0 W# i! k9 Q, K$ R9 G- q, c+ B6 O, J' p
ผมวิ่งขึ้นบันไดไม้ผุอย่างลืมตัวว่าต้องระวังว่ามันจะหักขอเถอะ ขอให้ใช่อย่างที่คิด
# P; h1 z& w2 B k# t% ?0 o
; v+ N7 L# U# v. M% c
6 u) Q. H2 k p) Yบ๊อก
) f U4 j) r2 y) d/ \4 ?% n2 u- z! V8 r& v
$ Y2 d9 e! i! J; \& kชะใช่...ใช่จริงๆด้วย' O3 T& F$ h* p. ~+ @
# O7 Z1 D. S8 t. p, }) r) R: E
( x9 D5 j' G- O4 J! E4 F! [“น้องหมา!!!” ผมวิ่งเข้าไปหาแต่ไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้ น้องหมาเข้าไปติดอยู่หลังตู้ไม้เก่าหลังใหญ่ผมลองยื่นมือเข้าไปแล้วแต่มือผมใหญ่เกินไปไม่สามารถยื่นเข้าไปได้ เสียงครางหงิงๆช่างน่าสงสารอดนึกถึงเจ้าของมันไม่ได้ เขาจะตามหามันหรือเปล่าหรือจะทิ้งน้องหมาอย่างที่ผมทิ้งเขา6 { {7 h C7 x, |
- Q' I! o5 _: g& _3 S
: |8 M- J6 Y% s" K0 s- h0 O
คิดไปถึงว่าถ้าเขาอยู่ตรงนี้คงเลื่อนตู้นี้ออกอย่างง่ายดายไม่ใช่ผมคนไม่เอาไหนที่ออกแรงเท่าไหร่ตู้หลังนี้ก็ไม่มีวี่แววจะขยับเลยสักนิด
0 A3 i ]; z1 I% b* c0 |
7 B+ w8 G: W- G6 x+ K+ o9 S7 l8 S& \: K' v
บ้าชะมัด!!
3 W8 A3 x4 P- ?. p. ^% g6 ?' f& x! s' n$ j4 C
5 @ D+ x6 y+ _
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”
; _) N* U& m$ T0 r$ x5 w& z* A2 a( p/ N4 c8 s
, p2 B! |8 f. X' i“ไฟไหม้!ไฟไหม้ๆหนีเร็ว”
% R- m/ k" \8 l9 s& m/ z9 C. z4 c6 m0 x: ~6 X# n. @% i4 M, j0 V
2 h9 S. l: \( S2 C- a B
เสียงอึกทึกด้านนอกเรียกให้ผมละจากการเลื่อนตู้วิ่งไปเปิดหน้าต่างชั้นสองมองลงไป ภาพมุมสูงที่เห็นคือความโกลาหลที่ทำให้ผมมึนงงชั่วขณะเสียงหวีดร้อง คนวิ่งวนสาละวนวุ่นวาย ทั้งวิ่งตัวเปล่าหอบลูกหอบหลาน แบกข้าวของเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างคนต่างกระเสือกกระสนเอาตัวรอด2 G' R& q8 @9 B; Q! g
9 [+ j( |: w9 r
( ]' N1 I4 ~' u4 z2 T$ F. e, Y- J" f
แล้วทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งเมื่อกลุ่มควันลอยเข้ามาอบอวลทั่วบริเวณไอความร้อนสัมผัสโดนผิวจนต้องเบี่ยงตัวหนี และที่สำคัญลมพัดพากลุ่มไฟก้อนใหญ่โหมกระพือมาถึงบ้านหลังนี้แล้ว!!1 [' u8 q# W8 P" e' e
4 C2 q4 x* P8 N) A- h9 @1 l
; G# U4 w) P5 e9 }- W9 y/ _+ ^“แค่กๆ” ผมเริ่มสำลักควันไฟจึงดึงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงมามัดปิดจมูกไว้ รีบวิ่งกลับไปยังตู้หลังใหญ่ที่กักขังน้องหมาเอาไว้ไม่!! ผมจะไม่ทิ้งมันเด็ดขาด ผมมีชีวิตรักชีวิตยังไงน้องหมาก็เช่นกัน!!5 ]1 E$ ^2 H. M% u
( K3 v8 b0 S' I$ K7 o' m6 W! n7 E0 ~: k; ?. `' B2 Y
ผมไม่สามารถทิ้งมันไว้ให้โดนไฟคอกตายได้!!, [5 a& z9 b$ c* ~* ]& q2 p; X% W4 N
+ J" `3 X( |) K- W
+ l9 f, n9 w" G) S9 xผมออกแรงดันตู้อีกครั้งและก็เหมือนเดิมมันไม่ขยับ น้องหมาเริ่มออกแรงดิ้นและร้องครางหงิงมากขึ้น มันคงรู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึงตัว ผมเริ่มมองหาตัวช่วยอื่นเห็นไม้กระดานที่นำมาสร้างเป็นผนังบ้านด้านหนึ่งหลุดออกจากแผ่นอื่นห้อยลงมาผมไม่ลังเลเลยที่จะไปดึงมันให้หลุดออกมาทั้งหมด ออกแรงดึงสุดกำลังจนตัวเองล้มลงก้นจ้ำเบ้าจากแรงกระชาก แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาสนเรื่องเจ็บไม่เจ็บ ผมรีบลุกขึ้นเอาหัวไม้ด้านหนึ่งกดกับผนังจับอีกด้านมั่นแล้วออกแรงงัดสุดแรง 5 N6 n) J8 }* R* U( H
6 u- l8 t ^/ j6 V, w
7 f! g3 S) h9 P9 ?$ X
เปาะ!!
& U" x& p; n) H g& ?$ K$ J7 Z' s3 l, G2 S) c9 Q2 M
$ T7 X3 o- C* R4 F8 aอะไรมันจะซวยแบบนี้!! ไม้หักเป็นสองท่อน!! ที่โชคร้ายไปกว่านั้น! ตู้ขยับออกไปไม่ถึงสามมิลด้วยซ้ำอะไรมันจะเหนียวติดแน่นทนทานขนาดนี้!!
R! E9 N' b% R) `: `
1 X9 o( Y; k1 `+ J/ O, K3 C+ Y" n* O; [/ s* Z% S) R
พึ่บ!!
/ a( P/ e2 q6 w7 e6 ^* D1 M. Z9 l4 s8 k( K6 Y* ^
/ s( l# I; \, }4 y" S/ z! y/ l
“โอ๊ย แค่กๆ” ไฟลามไหม้ไปครึ่งหนึ่งของบ้านหลังที่ผมอยู่แล้ว ลมพัดแรงเมื่อครู่พาไอร้อนลวกผิวผม อากาศเริ่มน้อยลงรู้ได้จากการหายใจที่ไม่ค่อยสะดวกนัก
' } J& \, y, r0 g. [! V+ \! o. D; a' [5 h' \
+ H3 ~1 v0 J5 S# a9 Yต้องรีบแล้ว!!
9 A2 G$ ?: C# X) h* I2 ?7 k
1 ]3 c9 g( \& @$ K! q8 C @
) A+ o3 k9 b$ ]0 m9 Gเหลือทางสุดท้ายแล้วล่ะ!! ต้องโค่นตู้นี้ซะ!ถึงจะเสี่ยงที่น้องหมาจะเจ็บตัวแต่ก็ดีกว่าตายกันอยู่ในนี้!!
. ?3 Q2 |1 P6 P% ]0 ^2 ?4 Q8 a J
; ~4 @4 n2 u$ u+ s! d
“ช่วยด้วยมีคนติดอยู่ในนี้!!” ผมตะโกนสุดเสียงพลางพยายามงัดตู้จากด้านหลังเพื่อให้มันล้มคว่ำหน้าลงไป น้องหมาก็พยายามช่วยเหลือตัวเองเต็มที่ด้วยการออกแรงดิ้น เสียงครางหงิงเงียบไปคงเพราะสำลักควันไฟเหมือนผม! l6 T6 F5 i+ |6 P3 D# ^9 t: z5 O) L
* J! T; \2 D$ Y+ M' ^" @
8 W) j( {$ s. D1 @7 Dปึง!!- r2 n" e. X5 ?3 @5 D
8 T! C ~& ^2 }
' _( V2 S) m$ V5 {
สำเร็จ!!* ]" m1 R5 S0 `+ I4 P, u
( C% P6 }# ~+ L; O8 M9 i( t0 o
2 J3 M0 P1 a8 f0 ]' |2 z6 Y& uทำไมไม่โค่นมันตั้งแต่แรกวะ!
& H# |( N- ]' M$ t/ W
5 N. O& S/ B( t3 _! x V3 P( w8 V1 Q& V0 n+ C
น้องหมาโดนขาตู้กระแทกจนกระเด็นติดผนังนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาผมที่กระโจนเข้าไปอุ้มมันเหมือนกัน ผมอุ้มมันไว้ในอ้อมแขนก่อนหมุนตัวกลับไปทางบันไดเพื่อออกไปจากที่นี่ แต่ก่อนจะก้าวลงบันไดสายตาผมก็เหลือบเห็นคานไม้ที่เต็มไปด้วยไฟเพลิงสีแดงกำลังจะตกลงมา ผมก้าวถอยหลังหนีแต่กลับสะดุดกับทางต่างระดับจนล้มลงไป อ้อมกอดผมกระชับน้องหมาแน่นหลับตาปี๋
3 \) T/ z; I+ P% n! I: n
% z' f+ s. N5 s3 x( ^+ f; ~% u
3 J: S; A9 | t) Uไม่พ้น...โดน ต้องโดนแน่ๆ
5 ~6 J5 F3 `" t8 F9 [3 l& e
% `) G. O0 D% C3 r
8 x: N+ A- T0 ]& Q$ m O# c“อ๊ากกก”
# A% r8 N+ |" y6 `4 k
, H$ V8 j4 s: L" d
7 }: A* Y9 [" g7 mปั่ก
* f0 M) T t: W) Z/ E: u5 t, B d7 ]
# v0 @( l0 n" r. a1 Oผมรู้สึกถึงของหนักหล่นทับแต่ไม่เจ็บไม่ร้อนลืมตาโพลงขึ้นมองก็เจอกับคนที่ตามหามาตลอด
: g9 R) k6 p# V* F+ S/ X9 b) j0 L3 ]' w) B5 a8 @2 O* j* d- w
1 n1 e/ F7 t5 l: n3 m( S5 z
ชายเร่ร่อน!! เจอแล้ว ฉันเจอนายแล้ว!!
2 n+ @1 X5 S. r6 D6 ^6 U/ ?* l5 A$ m' ?' U2 s: y
9 Y9 L8 N6 w5 b. X2 c
ผมคลี่ยิ้มออกมา แต่...!!
) n" }1 c; i, T6 ^4 }! W& j7 e+ \' K E% U8 k; J7 F/ O
1 |- F$ o" C* T, [: Q8 A' @คนเล็ก! นี่ไม่ใช่เวลาจะมาดีใจนะโว้ยยย
7 X7 O$ x6 l2 F$ J8 N+ S8 I8 E! Y/ G0 f) w- {. L- u
. D+ o* Y. j2 C; R
ทำไมต้องมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะ!!
d- D' \/ x8 t; m& K( X! K; g$ Y- @3 d0 E
9 n* N( c0 r. M' a6 G“นาย!เป็นไงบ้าง”* V7 \& R( x6 v' c4 _( p
6 @7 \# e) w7 }( F" A+ [9 q' C5 P- N- R
' F8 L8 ?) c! [; |8 q7 K“ไม่เป็นไร รีบไปเถอะ” เขาพูดพลางลุกขึ้นทำหน้าเหยเก ไม้ที่เต็มไปด้วยเปลวไฟนั่นตกทับลงบนแผ่นหลังเขาผมเห็น!! แล้วก็เห็นด้วยว่าเขาปัดมันออกไปด้วยมือเปล่า!!( U: |2 d, g/ I" ~6 a5 K9 z
( Q1 y' \+ i* A" e$ o
. [0 i d. v& w, s( x) i( A
ทำได้ยังไงกัน!!
$ @( S( ^1 C- J( m0 [3 c- n& D: e, w( s+ V1 P* q9 ` p
1 ?% n& B8 o# O: H" d: T3 ?+ Cเขาลุกขึ้นยืนพลางประคองผมขึ้นด้วย ขมวดคิ้วยืนมองบันไดที่พังทรุดลงไปต่อหน้าต่อตาอย่างครุ่นคิด บันไดพังงั้นหรอ...แล้วเราจะลงไปชั้นล่างกันได้ยังไงล่ะ!
9 m. |; S0 y3 G+ W; l ?8 G
3 M2 I* K! n5 x2 Q. ^2 Y" _, {- Z Y* D/ u/ `6 t; o- Z, {
“ขึ้นมา” ในระหว่างที่ผมกำลังแตกตื่นเขาก็ย่อตัวลงจับตัวผมให้ขึ้นไปบนแผ่นหลังกว้างของเขาให้มือหนึ่งกอดกระชับไหล่เขาเอาไว้ส่วนอีกข้างส่งเสียงบอกให้ผมอุ้มน้องหมาดีๆ ท่อนแขนทั้งสองข้างเกี่ยวช้อนกระชับต้นขาผมแน่นก่อนผมจะถามว่าเขาจะทำอะไรร่างสูงก็เอ่ยแทรกซะก่อน “จับดีๆล่ะ”( F) o4 B& t4 {1 O
5 z3 r9 U8 n+ f! t
) J. u. T+ t- }, b' h) C# r
ฟุบ5 I; U) C4 d8 ^: F3 s9 B7 I+ g
) r! @9 y' v; ^" U7 g5 |' B5 u# [
7 u* H/ H' a5 z L# L Aผมยังไม่เข้าใจในสิ่งเขาพูดชายเร่ร่อนก็กระโดดลงมาจากชั้นสองที่สูงประมาณสิบฟุต...สะสิบฟุต...บ้าไปแล้ว!!เขาทำได้ยังไง!!
1 Q8 R2 o/ f6 f3 q# g) R" u& i
t6 n0 R! m" A! F" g# V0 B( v) u' l4 ]7 Z% @ o' U ?3 o
หัวใจผมแทบวายเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะเผชิญกับความหวาดเสียวขั้นสุดยอดถ้าผมรอดจากเหตุการณ์นี้ไปเครื่องเล่นไหนที่ว่าแน่ผมคงไม่หวั่นอีกแล้ว
" W Q: M% j* u" t& k) d
5 @3 ~: n" I( |; l! b- S# W
5 X" I. E2 j& z+ y+ f6 iตึกๆ
& Z' a- K0 Q+ W! {1 K. Q, n1 Y# Q: H7 o
; [, u3 _- T& {. T& q$ m0 ]ผมรู้สึกได้ว่าเขาออกแรงวิ่งนั่นหมายความว่าเราลงมายืนบนพื้นได้อย่างปลอดภัย จบจากตรงนี้ผมคงต้องถามเขาว่าไปเรียนวิชาตัวเบามาจากไหนผมจะได้ไปเรียนบ้าง แต่ตอนนี้สติผมเหมือนล่องลอยคงเพราะจากการขาดอากาศหายใจ หมดเรี่ยวแรงมือที่เกาะเกี่ยวรอบคอเริ่มหลุดออก อีกข้างที่กระชับกอดน้องหมาเริ่มอ่อนแรงลง
7 X* A4 A) e$ O* h- a% `! P$ N; i7 _6 Z& y7 _
5 Z# e' y( b/ b# k5 T
ก่อนทุกอย่างจะวูบไป7 Z* D ~9 x9 x; F+ e2 `& M+ [
9 A! \" H- B* d# f% L: G1 d4 k, p
4 S c. l6 ~6 q
g; y. F) {8 h8 C8 M
$ n, [6 D1 q& b, {/ H$ E B: M: X. f
“เล็ก ไอ้เล็ก” เสียงเรียกอันน่ารำคาญทำให้ผมค่อยๆปรือตาขึ้นใบหน้าแรกที่เห็นลอยอยู่ตรงหน้าเป็นไอ้ปอนด์ หน้าตามันตลกชะมัด% f3 H, u! u% K) Y R
0 p& c' {, V" H7 `7 O
$ N' e& r9 u, h3 _“อย่าบอกที่บ้านกูนะ” ผมส่งเสียงแหบแห้งออกไปคงไม่ถามว่าที่นี่ที่ไหนหรือผมเป็นอะไรไป เพราะสิ่งที่เผชิญมามันบอกในตัวมันเองอยู่แล้ว แต่ห่วงที่สุดคงเป็นเรื่องที่บ้านถ้ารู้กันนะรับรองได้โดนสั่งย้ายด่วนแน่6 n/ G, O# `: {
9 O' O( _5 e- d+ z% P1 @
( o( j& F6 c+ zผมยังไม่อยากกลับระยอง!!) `. v3 k# R1 ?1 E- O
7 t9 I; V* `5 w, K) S2 D C
2 {2 ^+ p2 _; o- }
“เออๆกูรู้แล้วมึงเป็นไงบ้างให้ตามหมอมั้ย” มันถามอย่างกระตือรือร้น
# {# D/ o" w8 r k/ `0 P! [; t# e7 M0 T9 Q$ Z! A+ A
* }2 c/ K8 r7 G) }7 f+ ?
“ไม่ต้องๆกูโอเคเออมึง...แล้วชายเร่ร่อนล่ะ” ผมถามตรงประเด็นที่อยากรู้' _. x5 x3 m: e7 {
, ]+ g" t( _4 z% o2 w
6 o9 Y6 }/ M& z& r; O& L“มึงถามถึงมันทำไม! มึงยังกลัวอยู่หรอ ไม่ต้องกลัวแล้วนะ มีชาวบ้านไปช่วยมึงทันก่อนจะโดนไอ้บ้านั่นทำร้าย มันสารเลวมากทั้งที่มึงเป็นคนให้ข้าวให้น้ำแท้ๆยังจะมาทำเลวกับมึงอีก คนที่ไปช่วยมึงไว้บอกว่ามันกำลังจับมึงแก้ผ้าวิปริตที่สุด! นี่มันคงทำร้ายมึงจนสลบไปใช่มั้ยสมน้ำหน้าโดนรุมสกัมไปคงเละอยู่ คงได้ไปโรคจิตในคุกอีกนาน!!”) {7 U( J# \3 u4 p( L7 D2 Q' C# z6 Z1 d
6 p' _# F" E2 D" W5 F- m% R0 ^+ S* G' c3 @" d
“มะมึงว่าอะไรนะ...ขะเขา...” ไปกันใหญ่แล้วระหว่างที่ผมสลบไปเกิดเรื่องร้ายขึ้นขนาดนี้เชียวหรือ!
: \) I8 K0 o1 B, p9 i
# l3 r4 \9 x: z, m# A. f, {$ J
h$ Q& N* @% ]7 O( w' ~6 L“พวกกูจับมันเข้าไปนอนในซังเตแล้วรับรองมันมาทำอะไรมึงไม่ได้อีกแน่นอน!!”( ]* {; T: V$ A2 a9 W
1 v( E$ d: C* k: U% R" L4 Z+ w, Q4 q: H6 V* W
' q$ H5 J# c, q
4 n6 c* g" ^$ c; d! s5 Nฮะๆค้อนตอกตะปูเข้าที่ใจผมอีกแล้ว...จนได้แต่ภาวนาว่าพื้นที่ที่ตอกลงไปมันจะหมดลงเสียที / F4 d) [* g; P# w2 S8 F/ {
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-4 21:11:27
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-4 21:37:30
โพสต์ 2020-4-5 02:08:20
โพสต์ 2020-4-5 03:02:27
ขอบคุณครับ
โพสต์ 2020-4-5 07:54:15
