[ซี่รี่ย์ อาถรรพ์(เสียว)] เจ้าที่(๑)
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย sos007 เมื่อ 2019-2-26 19:07เรื่องบางเรื่อง ถูกเล่าจากปากสู่ปาก จากเรื่องจริงกลายเป็นเรื่องเล่า เรื่องเล่ากลายเป็นตำนานและจากตำนานก็ถูกบันทึกด้วยตัวอักษรจนกลายเป็นวรรณกรรม(คำเตือน : เนื้อหาของเรื่องถูกแต่งขึ้นมาจากความคิดของผู้เขียนเป็นส่วนใหญ่สาระและความสมจริงนั้นอาจหาได้ไม่มาก อย่างไรก็ตามเหตุการณ์ทั้งหมดที่ดำเนินในเรื่องนี้ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่างอย่างยิ่ง)
๒. เจ้าที่(๑)
“...อันว่าสถานใด ก็ล้วนแล้วแต่มีสิ่งที่หลับไหลอยู่จะทำการสิ่งใดก็พึงระลึกไว้เสมอว่าเขามีเจ้าที่เจ้าทางทำอะไรไม่ระวังจะตายเอาไม่รู้ตัวนะ...”
“รักษ์!”เสียงของคนตัวขาวที่วิ่งมาแต่ไกลได้ชะงักการก้าวท้าวของผม “อ้าว โซ่หวัดดี”ยิ้มทักทายคนตรงหน้าที่เมื่อกี้เห็นวิ่งกระหืดกระหอบมาจากทางอาคารคหกรรม2ที่มาสร้างคนละฝั่งกับอาคารคหกรรมเดิมเหตุผลก็เพราะพื้นที่ไม่พอใช้งาน“วันนี้เข้าชุมนุมเป็นไงบ้าง” “อือ ก็สนุกดีเนี่ยเราทำมาฝาก”โซ่ยื่นกล่องใส่ขนมสีหวานมาให้ข้างในคงเป็นเค้กหรืออะไรพวกนั้น “ขอบใจ” โซ่ค่อนข้างจะเป็นเด็กค่อนข้างสดใส ถึงจะแอบมึนๆอึนๆซักหน่อยก็เถอะ ต่างจากผมที่ค่อนข้างเงียบและเก็บตัว ก็แปลกหน่อยตรงที่คนแบบผมจะมีคนคบด้วย แถมยังเป็นถึงลูกเจ้าของโรงบาลฯดังอีก แต่ว่าก็ว่าเถอะคนแบบโซ่น่ะถึงไม่ได้ทำอะไรมากมาย คนรอบข้างก็เหมือนได้ชาร์ตแบตตัวเองเมื่อได้อยู่ใกล้คงไม่แปลก ที่คนมืดมนแบบผมจะรู้สึกดีด้วย... ระหว่างเดินไปโรงรถเพื่อกลับบ้าน ก็เจอเข้ากับคนที่ช่วงนี้เห็นแวะเวียนมาบ่อยๆไอ้มอส ไอ้มารหัวใจ“หวัดดีโซ่ หวัดดีรักษ์”ร่างสูงโปร่งเด่นสะดุดตาที่มองเห็นได้ตั้งแต่ระยะร้อยเมตรกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหา “หวัดดี” เราทั้งสองตอบกลับไปทันทีที่มันมายืนอยู่ต่อหน้า “มาเราช่วย” มือแกร่งยื่นไปรับกระดานวาดภาพขนาดกลางของคนตัวขาวข้างๆผมดูๆแล้ว สองคนนี้ก็น่ารักดีตั้งแต่ที่ไอ้มอสเปิดตัวว่าเป็นแฟนกับโซ่ก็ทำเอาหนุ่มสาวหลายคนแทบแดดิ้นคนหนึ่งก็หนุ่มตี๋ผู้สุขุมมีตำแหน่งเป็นถึงกัปตันทีมบาสของโรงเรียนอีกคนก็หนุ่มน้อยหล่อน่ารักดีกรีลูกเจ้าของโรงพยาบาลดูเหมาะสมกันดีเหมาะสมกันจนน่าอิจฉา เดินกันไปสามคน ระหว่างทางก็คุยเรื่อยเปื่อย เรื่องเรียนบ้างดนตรีบ้างเกมบ้าง ก็ประสาวัยรุ่นชาย แต่ระหว่างที่ผมกำลังเดินอยู่ดีๆ ก็มีเด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งมาเฉี่ยวจนเสียหลัก และเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น “เฮ้ย!” “โอ้ย!” เพล้ง! มันเกิดขึ้นเร็วมากจนตั้งตัวไม่ทัน ผมล้มลงกระแทกกับอะไรไม่รู้แต่เจ็บชะมัด คาดว่าคงเป็นบันไดทางขึ้นศาลพระภูมิ แต่ปัญหาคือกระดานวาดรูปในมือผม ตอนนี้มันกระเด็นไปโดนแก้วน้ำแดงที่ตั้งอยู่จนทำให้แก้วใบนั้นตกลงมาแตกเสียงดังจนสะดุ้งฉิบหาย คำเดียวที่อัดแน่นเต็มหัวผมอยู่ในตอนนี้ “เป็นยังไงบ้าง”โซ่เป็นคนแรกที่ได้สติรีบถลาเข้ามาพยุงผมให้ลุกขึ้น “เจ็บหลังอ่ะแต่ไหวอยู่แต่ว่า...” มองไปที่แก้วใบใสที่แตกละเอียดพร้อมกับน้ำสีแดงที่เจิ่งนองไปทั่วพื้นศาล “เอาไงดีอ่ะ?” คนที่เงียบอยู่นานถามขึ้นบ้าง “งั้นเดี๋ยวพารักษ์ไปห้องพยาบาลก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน” เสียงใสตอบก่อนจะช่วยพยุงผมที่ยังปวดหนึบๆทั่วแผ่นหลังอยู่เดินออกไปทางห้องพยาบาลพร้อมกับไอ้มอส “เฮ้อพวกเด็กม.ต้น นี่ซนกันจริงๆนี่ดีนะที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”เสียงบ่นงึมงำของโซ่ ทำให้คนที่ถูกทำแผลให้แบบผมอมยิ้มเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะไม่ใช่เพราะตลกแต่เพราะขำกับเสียงน่ารักๆนั่นต่างหากจะเรียกว่าทำแผลก็ไม่ค่อยจะถูกเท่าไหร่จริงๆคือคุณหมอจำเป็นนั้นใช้มือนวดยาแก้ปวดกล้ามเนื้อให้เท่านั้นมือเบาสมกับที่มีสายเลือดของนายแพทย์ผู้ที่ได้รับขนานนามว่าหมอเทวดา “เสร็จละป่ะกลับกันเถอะ” หลังจากล้างมือเสร็จเรียบร้อย ทายาทหมอเทวดาก็เอ่ยเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของตนออกมาชวนกันกลับบ้าน “พวกนายกลับกันก่อนเถอะ เราว่าจะไปดูที่ศาลซะหน่อยน่ะ” เอ่ยบอกก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อลงจากเตียงคนไข้ในห้องพยาบาล “ให้พวกเราไปเป็นเพื่อนมั้ย” โซ่เอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงรักษ์น่ะจะต้องไม่เป็นอะระ.... “ว่าไงให้พวกเราไปด้วยมั้ยเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน”เสียงของมอสขัดความคิดของโซ่ก่อนจะถามเร่งเพราะตนไม่ค่อยอยากให้หมอนี่อยู่ใกล้โซ่นานๆจะอะไรซะอีกละ “พ่อจ๋า พี่คนนี้เค้าแอบชอบแม่จ๋า หนูชอบพี่เค้านะ แต่หนูไม่อยากให้แม่จ๋าอยู่ใกล้พี่เค้าเลย” เสียงสินสมุทรดังอยู่ข้างหูในตอนที่เดินคุยเล่นกันไปเรื่อยๆใช่ เด็กกลุ่มนั้นน่ะฝีมือผมเองแหละ แค่สั่งสินสมุทร ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่คิด กล้ายุ่งกับของคนมีเจ้าก็ลองเจอเจ้าที่หวงของดูหน่อยเป็นไง... ...สวัสดีอีกครั้งนะครับท่านผู้อ่านทุกท่านมาเปิดเรื่องใหม่แต่ซีรี่ย์เดิม ก็ขอมาพูดคุยพร้อมแจ้งข่าวสักหน่อยเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่อยู่ในจักรวาลเดียวกันกับเรื่องก่อนหน้านี้(ยิ้มอ่อน)ถ้าใครที่ยังไม่เคยอ่านหรือเพิ่งเปิดเข้ามากระทู้นี้เป็นกระทู้แรกก็ขอฝากเรื่อง [ซีรี่ย์ อาถรรพ์(เสียว)] กุมารทอง(๑) ไว้ด้วยนะครับไปอ่านรอเรื่องนี้กันได้(ขายเก่ง)ฮ่าๆๆส่วนเรื่องที่จะมาแจ้งนั้นคือว่าภายใน 2 สัปดาห์นี้ (วันนี้วันที่ 26 ก.พ. 2562) ค่อนข้างนรกมาก(ปาดเหงื่อ)คือมันเป็นช่วงสอบพร้อมๆกับต้องเคลียร์งานทุกอย่างส่งทีชเชอร์ที่รักยิ่ง(ปาดน้ำตา) ดังนั้นผมอาจจะมาต่อให้ช้าสักหน่อยเร็วหน่อยก็อาจจะเป็นวันพรุ่งนี้แล้วก็หายไปยาวๆถ้าผมยังไม่มาต่อนั้นแสดงว่าผมจมอยู่ภายใต้มหากาพย์ชีทติวจึงเรียนมาเพื่อทราบสัญญาว่าจะไม่ทิ้งคฤหาสน์หลังนี้แน่นอนครับ(ชูสามนิ้ว)เอาหละหวังว่าเราจะได้พบกันเร็วๆนี้สวัสดีครับ...
{:5_119:}love{:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณมากนะครับ รอ นะ ครับ{:5_130:} ขอบคุณมากเลยครับ มอสจะทำอะไร! มอสรักโซ่คนเดียวพอนะ5555 ขอบคุณครับ
ขอบคุณคับ ขอบคุณคับ{:5_119:} รอติดตามนะะ สู้ๆนะครับ ขอบคุณครับ นั่น..
กลัวเจอเรื่องอ่ะดิ(พ่อจ๋าเอ็งน่ะ) และอีกอย่างทำงั้นแม่จ๋ารู้เดี๋ยวหนูก็โดนแม่จ๋าโกรธเข้าหรอกพวกเอ็ง
สนุกดี ขอบคุณนะเออ ขคอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สุดยอดคับ {:5_119:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ.